Przemyśleń po czymś takim było i jest aż tyle, że pomimo dwóch miesięcy, które minęły od powrotu, wszystkiego jeszcze świadomie nie ogarnąłem. Problemy, które myślałem, że już dawno mam za sobą znów niespodziewanie dały o sobie znać, odkryły się jednocześnie zupełnie inne, i ukształtowały poglądy oraz wzorce postępowania na przyszłość.
To ja byłem osobą, która załatwiła dla wszystkich nocleg, zebrała całą szóstkę i zadecydowała w ogóle o samym wyjeździe i o jego czasie. Nic więc dziwnego, że potem to właśnie mnie pytali, co dalej robimy i czym będziemy podróżować. Jednak tak naprawdę miałem to w dupie, nie obchodziły mnie takie szczegóły, nie był to dla mnie powód do stresu, żadnego niepokoju i w ogóle nie chciałem myśleć o takich rzeczach. Brak planowania? Owszem, bo jechałem tam się bawić i choć przez te 3 dni być maksymalnie spontaniczny i żyć chwilą, łapać piękne momenty przebywania w zabytkowym obcym mieście i wśród ludzi, których lubię. Ale już w pociągu pokazali oni jak bardzo chcą konkretów i jak ich brak powoduje stres. Pociąg rozjebał się w środku pola na kilka godzin? Zajebiście! Dla mnie to wspaniała przygoda, cuś się dzieje. Oni cali w nerwach. Mamy opóźnienie, kolejne lęki, że rezerwacja w hotelu nam przepadnie i spędzimy 2 noce na dworcu. Kazali mi dzwonić bym potwierdził rezerwację. Byłem zajebiście wkurwiony, bo to również odbierałem jako ewentualną przygodę, mimo pewności, że nic złego się nie stanie. Inteligencja jednak podpowiadała, że zapewnianie nic im nie da, a moje życiowe przystosowanie, czyli możliwość poradzenia sobie w sytuacji, gdy nawet nocleg przepadnie, nie była dla mnie czymś stresującym czy wkurwiającym. Miałem raczej podejście, że to będzie fajna sytuacja do sprawdzenia się w życiu w obliczu trudnej sytuacji. Ba, bezczelnie jeszcze wiedziałem, że sobie poradzę! Jednak moje obycie w relacjach międzyludzkich podpowiedziało mi, że to im nic nie da, a tylko zbuduje złe emocje między nami. Nie chciałem tego, słabo się znaliśmy, a ja chciałem raczej budować z nimi relacje niż je psuć. Dlatego z grymasem na twarzy - głównie przez dawno wyczerpany i sporo przekroczony limit połączeń na dany miesiąc - wykonałem telefon i dostarczyłem im dobrą nowinę. Im, nie sobie. Choć może nawet nie była to dla nich dobra nowina tylko neutralna. Nie było przecież podziękowań czy radości na ich twarzy tylko ulga. Zwykła, bezkształtna ulga. Dokładnie to, co mówił Grzesiak o oczekiwaniach wobec kogoś (gdy oczekiwania nie są spełniane jesteśmy wkurwieni i mamy dużo negatywnych emocji - gdy są zaspokajane, udaje się, wcale się nie cieszymy, jest to ledwie wzdychnięcie). Dlatego może nawet w duchu chciałem usłyszeć, że hotelu nie ma i nagle obudzić w sobie kolejne pokłady energii - mimo jej braku - do działania i rozwiązywania problemów, którym lubię stawiać czoła. Ale tak nie było, co sprawiło, że nasze relacje nadal pozostały neutralne. Jednak z punktu widzenia prawa, dobrze, że miejscówki mieliśmy zaklepane. Bo gdyby okazało się, że jednak przepadają po którejś godzinie - teoretycznie winę za to ponosiłbym ja, bo to ja przecież je rezerwowałem wedle regulaminu hoteli, na który wpływu nie miałem.
W pociągu miało jeszcze jedno wydarzenie, które wiele mi uświadomiło, bo tak jak ja sprytnie przeniosłem je na drugi kontekst, tak automatycznie zrobiły to mózgi moich współtowarzyszy. Pytając mnie czym zmęczeni ponad 6-ściogodzinną podróżą udamy się na do hotelu i co zrobimy od razu po przyjeździe powiedziałem: nie wiem, obojętne mi to jest. I podobnie, że dostosuję się, mówiłem w innych kwestiach bezbarwnym głosem. Jak uświadomiły mi późniejsze wydarzenia, z osoby organizującej wyjazd stałem się statystą, którego głos nic nie znaczy - moje skłonności do altruizmu, chęci pogodzenia wszystkich i to wielkie poczucie luzu, z który tam w duszy jechałem, były zabójczo zgubne dla "problemów" moich współtowarzyszy. I tak samo jak sprytnie przerzuciłem fajność zapałek swego czasu na stacji, na inny kontekst, tak oni z łatwością dopisali mi cechy jak: niedecydowany, niepewny siebie, nieśmiały i pokrewne, które czyniły ze mnie dziecko lub co najmniej rybę, która ma takie same prawa do głosu wedle słynnego porzekadła. Była to dla mnie świetna lekcja, że nawet przebywając na wyjeździe, bądź co bądź rozrywkowym, muszę być zdecydowany i stanowczy nawet w takim miejscu wchodząc w rolę lidera zamiast czekania aż inni za mnie zadecydują.
Kilka takich moich zdań na odpierdol miało kolosalne znaczenie, gdy już wysiedliśmy z pociągu. Najpierw za radą jednej z osób, zamiast iść za ludźmi, wsiedliśmy do jakiejś windy i wyjechaliśmy na górny parking (próbując ominąć tłok ludzi na peronie), potem na środku placu, gdy czekaliśmy na Damiana, który zaraz miał do nas dołączyć, każda z 3 osób zarzucała resztę dziwnymi pytaniami, a gdy już Dymek do nas doszedł, każdemu odpaliły się jego indywidualne potrzeby i tak jedna osoba gnała w stronę sklepu z piwem, druga biegła za nią i mówiła, że chce się wykąpać, a trzecia, że jest głodna i żebyśmy jak najszybciej dotarli na festiwal. Szedłem za nimi z szeroko rozwartymi oczami, choć i tak podobno mam je bardzo duże, że idą tak bez żadnego planu i każdy mówi swoje, gdy potrzeby są różne. Przystanąłem więc i chcąc wejść w rolę lidera, do której jestem przyzwyczajony, zacząłem mówić byśmy najpierw ustalili plan co robimy (ja z kolei byłem głodny i chcąc oszczędzić na taksówce wolałem jechać autobusem). Jednak wtedy, przez te kilka dostrojeń się do grupy, nie miałem już posłuchu. Wyciągnąłem z tego brutalne wnioski jak postępować z ludźmi niezdecydowanymi w każdej życiowej sytuacji, która jeszcze mi się nadarzy oraz by pierdolić grupę, gdy ma swoje chaotyczne działanie, komunikując przy tym cały czas swoje własne potrzeby.
Z jednej strony jadąc tam nie miałem żadnych oczekiwań i chciałem się po prostu dobrze bawić. Z drugiej strony wiedziałem, że gdyby każda z sześciu osób powiedziała, co chce w Krakowie zobaczyć i mocno ustawała przy swoim, ciężko byłoby dojść do kompromisu. Zdejmując taką barierę ze swojej strony, mówiłem, że jestem w Krakowie pierwszy raz i cokolwiek zobaczę to będę się cieszył. Tak naprawdę z powodu innych różnych zajęć, ale i niechęci, nie zdążyłem przed wyjazdem poczytać co warto tam zwiedzić i zapytać samego siebie co z tego mnie interesuje. I patrząc na to z boku, chciałem wszystko i nic, więc kolejne niby moje niezdecydowanie jeśli tak czytać tę nadmierną ugodowość. Jednak już zdając tam sobie sprawę, że robi to zły obraz mojej osoby, nie chciałem tego zmieniać, bo paranoją wydawało mi się bycie zdecydowanym i pokazywanie twardej ręki na wyjeździe rozrywkowym! I choć nie ominąłem niczego, co zobaczyć chciałem - wszakże nie było konkretnych oczekiwań - nadal czuję niedosyt i czuję się niezaspokojony Krakowem. Może, więc Grzesiak nie miał racji w tym kontekście. A może jednak to ja miałem oczekiwania, których nie wyjawiłem i dlatego nie doszło do ich spełnienia.
Gdy rozpoczęliśmy naszą wędrówkę z dworca Centralnego w Warszawie, wydarzyła się jeszcze jedna rzecz, o której warto wspomnieć, a która zarzutowała potem na cały wypad, i to bez względu czy byłem tam z ekipą z Białegostoku, ze znajomymi Konrada z Warszawy, których spotkałem w Krakowie czy moimi przyjaciółmi z uczelni.
To z czym borykałem się to wymyślanie tematów. O czym do cholery gadać z niektórymi ludźmi?! Są osoby, z którymi rozmawiam godzinami, ciągle żonglujemy tematami i nagle spostrzegam, że minęło kilka godzin. Jednak czasami, jestem w towarzystwie, które jest mi ni w pięć ni w dziesięć i męczę się strasznie na rozmowach mimo kilkunastu poruszanych topików. Każdy jednak kończy się jedynie po 3 zdaniach i skwitowaniu 'aha/sporo/rozumiem' i podłapywaniu przeze mnie innej kwestii aż do wyczerpania ich przez mój ograniczony wtedy mózg. Do tej pory nie cierpiałem się za to, zwłaszcza, gdy były to osoby, które przedstawiał mi jakiś dobry znajomy lub sam chciałem zrobić na nich określone wrażenie, a nie mogliśmy znaleźć wspólnej nici.
W końcu po wielu próbach w PKP, znalezienia "żywego" tematu, który sam sobą będzie żył, a nie upadnie po dwóch czy trzech odpowiedziach, dałem sobie spokój. Pomyślałem, że nie chcę się nadmiernie eksploatować, a w życiu zależy mi na tym by mieć znajomych, którzy mają w sobie DUŻO inicjatywy i to był właśnie ten moment, gdy postanowiłem poczekać aż oni cuś wymyślą. Koniec z zaangażowaniem w rozmowę! W moim myślach przewijało się jedno motto: "Pierdolę was. To ja jestem wartościowy, nie muszę się dla was starać. Zabawcie mnie, teraz wasza kolej". I tak czekałem, czekałem... czując się z tym coraz gorzej i gorzej... zwłaszcza, gdy powtórzyło się to w gronie znajomych Konrada przypadkowo spotkanego na terenie Coke'a w piątek po koncertach, w gronie dziesięciu warszawiaków spotkanych w sobotę na festiwalu oraz gdy już tylko z Sabi oraz Damianem udaliśmy się do Wieliczki. Kwintesencją tego wszystkiego był foch Dymka, gdy Sabina zażartowała sobie z niego dwa razy. Wiedziałem, że nadchodzi burza, a niemożność powiedzenia czegokolwiek sensownego, gdy chciałem walnąć jakiś zabawny tekst, zabijała mnie. I jak na złość, Dymek, który zawsze świetnie umiał wyczuwać nastroje ludzi, wyparował wtedy: "No Paweł, podziel się jakimiś swoimi inteligentnymi wnioskami, zawsze masz ich tyle". A ja w tym momencie umarłem. Nie chciałem mówić niczego, co jest inteligentne, broń Boże! W końcu po raz kolejny przypomniało mi się, że jestem na wyjeździe TOWARZYSKIM, więc muszę być śmieszny. I wcale złe nie jest to, że taka historia pojawiła mi się w głowie, ale to że w nią uwierzyłem. Tak straszną czułem potrzebę rzucania żartów, a nie mogłem nic zrobić. Podczas, gdy Sabinka potrafiła naśmiewać się i warczeć na psa, który przy jakimś płocie zaczął się rzucać. Jednocześnie rozbawiło mnie to i napawało proporcjonalnym smutkiem, bo sam nie mogłem zrobić niby takiej prostej czynności...
Temat ten dusiłem w sobie przez 2 dni i uderzyłem z nim w niedzielę na szkoleniu ProActive Clubs z Metafor do trenera prowadzącego - Andrzeja Maciejewskiego. Gdy Andrzej był na szkoleniu w Warszawie pod koniec czerwca, poczułem się bardzo dobrze w jego towarzystwie i w pewnym stopniu niewytłumaczalną jedność z nim, dlatego zapytałem go w sobotę czemu tak jest, że przy niektórych ludziach wymyślanie tematów i ciągnięcie rozmowy sprawia mi taką trudność, a z innymi przestrzeliwujemy się kto teraz mówi i podałem przykład jakiegoś tematu, którego nie umiałem rozwinąć w ostatnich dwóch dniach. Andrzej zapytał czy w takim razie siedzenie w ciszy i milczenie jest złe i pokazał mi, to co sam wiedziałem, że wcale nie - to ja wtedy źle się czuję, gdy próbuję z kimś gadać, ale nie wiem jak i mi nie wychodzi. I dalej mówiąc pretensjonalno-znudzonym tonem, podałem kolejny przykład, gdy tym razem udało mi się z kimś dogadać przy okazji innego wątku co szybko Andrzej odbił pytaniem czy zauważyłem, że gdy mówiłem o tym zwiększył się poziom mojej energii oraz gestykulacji? Skwitowałem to głupim tekstem, że ciężko znaleźć temat, w którym obie strony będą rozmawiały na wyższym poziomie energii, a odpowiedź do tego Andrzeja zapamiętałem na długo: "och, czy to prawda, że ciężko znaleźć temat, na który obie osoby pogadają z większą energią?". To był tylko mój pogląd. Pogląd, za którym chowałem inne swoje lęki. Na szczęście zdążyłem się z nim już częściowo uporać, a przy tym wykorzystać radę Andrzeja, że może tak naprawdę nie chciałem z nimi gadać w tym pociągu? I w zasadzie to było konkluzją, do której doszedłem sam, ale musiałem usłyszeć to od kogoś innego by w to w pełni uwierzyć:)
W przerwie obiadowej szkolenia zdarzyła się godna dużej uwagi rzecz, zagadał do mnie pewien chłopak, Wojtek. Od
Gdy po całości skończyłem wypytywać Andrzeja o moje problemy związane z komunikacją z innymi ludźmi, byłem spokojniejszy. Dostałem kilka porad, których potrzebowałem oraz drogowskazy, które na tamtą chwilę były bardzo mi potrzebne. A z perspektywy czasu, widzę jak cholernie dużo mi pomogły - te problemy nie pojawiły się już ponownie, a jeśli nawet to już nie z taką samą intensywnością. A Ty w tym momencie czytając to, jako inteligentna osoba wiesz przecież, że to nie problemy mają intensywność, tylko emocje, które im przypisujemy. Dlatego nawet jak podobne sytuacje później mi się przytrafiały, a były takie, to nie była już to ta sama sytuacja, tylko jak to precyzyjnie określiłem - PODOBNA. A to dlatego, że tym razem emocje miałem dużo bardziej pozytywne. No i wiedziałem już jak sobie poradzić z tą sytuacją;)
Opuszczając budynek Politechniki Krakowskiej, byłem o niebo bardziej weselszy niż choćby w trakcie podróży do Krakowa. Jednak nim udałem się w drogę powrotną, czekało mnie jeszcze jedno spotkanie, największy cel tej podróży - zapoznanie się z Martyną... ale to już temat na inną notkę, następną...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz