Bawiłem się całkiem dobrze, pomimo miejsc siedzących, które uważałem z początku za lepsze. Jednak, gdy rozpoczął się koncert, a później największe przeboje poszły w słuch, to najbardziej żałowałem, że jestem na moim sektorze 'T' wraz z jakimiś starszymi ludźmi wokół. Gdy ja przy znajomych rytmach wyskoczyłem do góry jak z procy i zacząłem podskakiwać w miejscu, przebierać nogami i szaleńczo machać rękoma, to trochę czułem się jak głupek. Było to dziwne uczucie, szczególnie z początku, gdy ja byłem na stojąco, wśród marudnego tłumu. Jednak nie zważałem na to i pomimo tego bawiłem się całkiem dobrze. A tak oto bawiła się cała publika, przy mojej ulubionej piosence i zarazem tej, od której zaczęła się moje przygoda z Plackami - bouce:D
Koncert trwał około 95 min. jednak dla mnie to było za krótko. Głównie z tego względu, że nie doczekałem się moich ulubionych nutek, czyli: 'Post Blue', 'Allergic...', 'Protect Me From What I Want', czy 'English Summer Rain' bądź 'Centrefolds'. Oczywiście 1,5h to bardzo dużo czasu i zespół stracił zapewne dużo energii, ale ja wciąż liczyłem na efektowny bis, a w nim moje perełki. Bo przecież kiedyś Placebo w Polsce zagrali 2 bisy, a teraz tylko jeden. Ale i tak byłem zadowolony z samego udziału w tej imprezie i próbowałem ją nagrać na odtwarzacz mp3 Szczekiego, jednakże nic z tego nie wyszło. Słychać trzaski, dużo basów, a we fragmentach, gdzie bawiłem się lepiej - nie słychać prawie słów. Widać za słaby odtwarzacz:/
Zachwyciło mnie także zachowaniem fanów podczas akcji z flagą. Wiele osób nie olało tego i efektownie wywiesili do góry flagi Polski z napisami 'Welcome home' przy piosence 'Soulmates'. Zrobiło to na mnie naprawdę spore wrażenie, ale to pewnie dlatego, że podszedłem do tego dość sceptycznie i widziałem to z dobrej perspektywy. Wtedy to Brian przemówił jedyny raz do publiczności i wzruszony, podziękował za to, co zobaczył. Jego słowa były piękne, tylko szkoda, że tak rzadko udzielał się i poza przywitaniem, zagrzewaniem do wspólnego śpiewania i tym monologiem - nie powiedział nic. Pod tym względem zawiedli mnie bardzo.
Widz mógł być również zadowolony z gry świateł i wyśmienitych wizualizacji. Pomagały one lepiej wczuć się w nastrój piosenki, bądź wywoływały pozytywne wibracje, które było czuć na całym ciele. Aby pokazać o czym mówię, zamieszczam tę, która została najcieplej przyjęta. Oprócz wizualizacji, posłuchajcie piosenki, którą zespół fajnie wykonał na żywo.
Taki koncert to także dobre okazja do poznania nowych, interesujących ludzi. Oczywiście najlepszą okazją do tego jest stanie na płycie, czy precyzując, tuż przy scenie, gdzie są tylko najwięksi fani, ludzie bardziej rozrywkowi i którzy najprawdopodobniej będą się śmiać, gdy ty się śmiejesz i podskakiwać, gdy ty podskakujesz. Może ja nie skorzystałem z takiej okazji, by nawiązać kontakt, ale nie to było moim celem. Wiadomo - jestem nieśmiały, ale wtedy nie myślałem o tym. A przecież mogłem zagadać choćby do tych dziewczyn, co to dosiadły się na schodach, tuż przy mnie i kilka razy machając rękoma popchnęły mnie. Wyglądało to może celowo, ale ja ignorowałem to konsekwentnie:D Po II piosence, przy której wyskoczyłem do góry z rękoma uniesionymi, owe 4 koleżanki zeszły o 2 schodki niżej i już okazja do zapoznania minęła. Jednak ja nie płakałem, tylko bawiłem się dalej:D
Po koncercie przyćmiłem kolejnego papierosa po 1,5 miesięcznej przerwie i autobanem dojechałem do centrum. Mając prawie 50 min. do pociągu przyćmiłem kolejnego i przechadzałem się od metra spacerkiem. Gdy na chwilę przystanąłem przy sklepie popijając soczek, zauważyłem obok przechodzącego Dymka, z dziewczyną. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że widziałem ich jak mi machali z płyty, a potem o dziwo spotykam ich po koncercie w centrum! W oczekiwaniu odprowadziłem ich na nocny.
A teraz mimo, że minęły już 2 tygodnie od koncertu, ja wciąż przesłuchuję koncertowe piosenki, uczę się tekstów piosenek, które odkryłem na nowo, zapisuję masę zdjęć oraz przeglądam niezliczoną liczbę filmików z komórek i aparatów. A przy tym przypominam sobie to wszystko jeszcze raz i wzruszam się tym po raz kolejny... I dopiero we wspomnieniach widzę jakie to były piękne chwile tam, gdy mogłem to zobaczyć na żywo;( Dlatego tyż, oddaję w dużym stopniu to, co działo się na koncercie poprzez zamieszczenie tutaj trochę zdjęć i najlepszych filmików jakie dla was wybrałem. Proszę, obejrzycie je, abyście choć częściowo wiedzieli o czym mówię! Przed Państwem piosenka wieczoru - 'Meds' w wersji piano. Świetny, powolny początek. Wszyscy zaczynają klaskać i śpiewać, a tymczasem piosenka nabiera szybkich rytmów - MUSICIE ZOBACZYĆ, co Brian robi z gitarą!!! I na koniec kapitalne, wzruszające zakończenie...
Zanim doczytacie do końca - muszę wspomnieć o jeszcze jednej rzeczy. Ewoluowała ona wraz z moją coraz większą sympatią do zespołu, aż w końcu w trakcie występu powiedziałem sobie: 'Nie... już nie. Nie po tym, co widzę'. O czym mówię? Ano dzięki temu koncertowi wyzbyłem się mojej homofobii. Do tej pory, jak większość ludzi w Brwinowie, pogardzałem facetami o innej orientacji seksualnej niżeli ta, uważana za normalną. Odrażające wydawało mi się - mówiąc bez ogródek - ładowanie w dupsztala czy męskie pocałunki. Jednak rozmyślając o koncercie, oglądając masę filmików oraz co najważniejsze myśląc o moim gatunku, wyzbyłem się tego. Wiele rozmyślając wkurwiłem się na mężczyzn za ich stale powtarzające się wady. My faceci nie umiemy wcale okazywać uczuć, ani cieszyć się z życia. Dlatego bardzo spodobały mi się słowa, które Dymek miał w profilu na gronie:
zajmuję się poznawaniem życia, cieszeniem się nim, celebrowaniem każdej czynności (jak już coś robisz, rób to całym sobą :))
Bo mało który facet ma takie podejście i po usłyszeniu ważnej wiadomości, potrafi wyskoczyć w górę z radości czy okazywać jakiekolwiek uczucia. A homoseksualiści robią to i bardzo mi się to w nich podoba. Nie jest to zwykły uśmiech czy podniesiony kciuk do góry. To jest radość o oczach, czynach i słowach, której brakuje tym 'normalnym'. A ja tak bardzo lubię oryginalnych ludzi, którzy robią wiele rzeczy na przekór albo zachowują się wbrew konwenansom, że często moi koledzy załamują mnie. Gdy wygadam się z czegoś, co mnie rozpierało energią, to oni potrafią to tylko skwitować: 'Super;]' albo 'Spoko' i oto cała reakcja. A jest to naprawdę piękne, gdy ktoś wkłada całego siebie w to, co robi i niezależnie czy jest to praca, za którą nam płacą, czy po prostu jednie uśmiech:)
Wspomniałem o tym, ponieważ Brian Molko, wokalista Placebo jest biseksualistą, a gitarzysta Stefan Olsdal, zadeklarowanym homoseksualistą. Ich zachowanie na scenie, cały sposób poruszania się na niej, odbiega od normalności. Obaj całowali się niedawno na koncercie na Litwie i kiedyś ściskali się. Jest to rzadko spotykane wśród dzisiejszych gwiazd i dlatego jest to jeszcze piękniejsze. A oni nie tylko to robią, ale i o tym śpiewają, co jeszcze bardziej podsyca oponentów. A mi już to nie przeszkadza... Bo im dłużej przyglądam się facetom, tym bardziej widzę jakie to proste stworzenia, co nawet odrobiny radości nie umieją włożyć w to, co robią...
Na zakończenie koncertu zespół machał do nas i kłaniał się publiczności. A my skandowaliśmy w tym czasie gromkie 'Pla-ce-bo'. I wtedy Brian podszedł do jednej z flag, którą ktoś rzucił na scenę, podniósł ją i wywiesił ponad głowę. Wszyscy zaczęliśmy wtedy wyć, a Brian owinął ją dookoła głowy, ostatni raz pomachał i zespół zszedł ze sceny...
