Już niedługo...

Z boku macie info o nowościach, przygotujcie się do patrzenia w tamto miejsce:)

W tym roku pisałem mało zwłaszcza przez pierwszą część roku. Potem zacieśniłem więzi z osobą, która wpłynęła znacznie na moją twórczość i się zaczęło. Teraz, chciałbym, aby w przyszłości (nazywa się to robieniem planów lub przyrzeczeń, których niespełnienie powoduje z nazewnictwa złe emocje) regularnie był tu co najmniej 1 post na miesiąc, bo tyle się dzieje w moim życiu ciekawych rzeczy. Wiem jednak, że kilka notek, osobistych, w które bardzo silnie byłem zaangażowany może nie powstać nigdy, bo materiału jest za dużo by ukończyć zaczęte opowiadania i refleksje mające ponad 10 stron w Word'zie. Bądźcie więc wyrozumieli w czytaniu i oczekiwaniu:)))

Już niedługo zamierzam stopniowo informować was o tym, co działo się ze mną przez ten czas, co osiągnąłem, w którym kierunku iść będę i wszystkie przemyślenia, które wyjdą podczas pisania.
Będziecie to czytali z wypiekami na twarzy, to wam mogę zagwarantować. /To nie znaczy, że w moim życiu nic się nie działo - wręcz przeciwnie, materiału starczyłoby by wydać o tym książkę!/

P.S. Jeśli macie jakieś wymagania lub jakaś sfera mojego życia was szczególnie interesuje, dajcie znać, a wezmę to pod uwagę:)

Tożsamości

Dzieci są szczęśliwe zawsze i nie muszą szukać sobie rozrywek. One intuicyjnie wiedzą, co chcą robić i wszędzie znajdują życiowy fun czy przygodę. Wszędzie jest fascynacja, bo za rogiem zawsze może czaić się cuś ciekawego, więc mają wielkie i szerokie oczy zawsze otwarte:>

Dorosły za to musi myśleć czy szczęśliwy jest, a im dłużej się nad tym zastanawia i wszystko podważa tym szczęśliwszym nie jest. Intuicja się gdzieś zaciera i ten wewnętrzny świat dziecka. Jest coraz mniej patrzenia w głąb siebie, a coraz bardziej na innych i otaczający świat. A jeśli młode dziecko powie rzecz nieuprzejmą lub nietaktowną to trzeba je skarcić, bo "przecież nie wypada". Tak, nie wypada przed innymi. Oto wspaniały proces socjalizacji, który zabija indywidualność mieszkającą w nas i sprawia, że zaczynamy żyć bardziej lub mniej - kwestia oporów i świadomości - jak ludzie otoczeni igłami, które będą zaraz bliżej nas lub całkowicie przygwoźdzą nas - paradoksalnie - do naszych ograniczeń.

Gośka, ta wspaniała Gośka z grona powiedziała bardzo smutne i bolesne o mnie słowa tuż po moim krótkim monologu do niej, który rzekłem jej po powrocie z Krakowa. Smutne, bo tak bardzo prawdziwe. A wiadomo, że niemiła prawda nawet jak nie budzi agresji to inne przykre rzeczy budzić musi. I dlatego też jest to bolesne, bo w niektórych kontekstach tak być nie powinno. Gośka rzekła:

"potwierdzasz, jak bardzo jesteś zależny od innych ludzi, jak ogromny wpływ mają na Ciebie, w jakie wahania Cię wprawiają. Tylko wydaje mi się, że za dużo nadziei pokładasz w słowach innych. Czas, abyś znalazł pomoc w sobie. To daje niezależność."

I oczywiście miała rację i nadal ją ma. To właśnie jest skutek prania mózgu z uśmiechem na twarzy, to właśnie jest wyniesione z domu wszechobecne - i jakże wykpiwane w "Ferdydurkę" - pytanie "a co powiedzą inni?" i w końcu jest to przykładanie większej roli do moralności, powinności i środowiska niż potrzeb indywidualnych.

Przypomniała mi się zabawna sytuacja, więc przytoczę ją wraz z tym, że mi się przypomniała i że ją przytoczę. W końcu pisząc cały czas różne rzeczy wpadają mi do głowy i piszę je ciurkiem bez żadnego planu. Może po pijaku mają one lepsze połączenie, ale tak tyż jest dobrze, prawda?:)

Pamiętam jak pół roku temu spotkałem się z Adamem Krzewskim. Po kilku godzinach dołączył do nas Dymek i poszliśmy na piwo. Tam zaczęliśmy gadać już na typowo męskie tematy, czyli o jakiś dziewczynach. W pewnym momencie dobrze się czując przy nich i w lokalu z przygaszonymi światłami, wspomniałem z TYM moim naciskiem romantycznym, że jakaś tam panna mi się podoba. Adam wtedy zadał pytanie: 'a co chciałbyś z nią czytać książki?' i zaczął się głośno śmiać. A ja z większym poziomem energii i szerokim uśmiechem wykrzyknąłem na to - 'TAK!'. Ale było już za późno... nie zauważyłem, że dla nich to jedynie był żart. A ja wtedy mówiłem poważnie...

Pierwszego września zbudziwszy się rano odbyłem ze sobą dialog. Powiedziałem go głośno Ciniasiowi, który u mnie później był na spotkaniu rozwojowym i skomentował mój monolog z podziałem na role, że jestem jak Gollum, a jego się można było przestraszyć! Ponieważ wydaje mi się to zabawne określenie i takowy dialog z podziałem na rolę faktycznie czasami odbywam sam ze sobą, to przytoczę go tutaj wraz z kwestiami dopierdalającego diabełka, który we mnie siedzi oraz aniołka, który jakby przeszedł socjalizację i ocieka dobrocią:

Diabełek: No i znowu o niej myślałeś, przyznaj się, że zależy Ci tylko na jej ciele!
Aniołek: Nie! To nie prawda.
D: Tak, nie oszukuj się, chcesz sobie po prostu poruchać i dlatego kręcisz się koło tej dziewczyny, przecież wyobrażasz sobie was oboje tylko w takich sytuacjach Paweł!
A: Nie, to nie prawda... to, że teraz tak myślałem to wcale o tym nie świadczy. Jestem facetem i istotą seksualną. To naturalne, że o tym myślę i że tego oczekuję od przyszłej partnerki. Ale wczoraj przecież cały dzień myślałem o tym jak fajnie byłoby leżeć razem z nią na tapczanie, jak leżało się z Martą w objęciach i oglądać razem filmy. Chciałbym oglądać z nią także szkolenia, których to sporo mam nagranych oraz czytać książki. Myślę by z nią razem biegać, szczypać się i wspólnie gotować, a także uczyć się francuskiego. Mamy wiele wspólnych zainteresowań, mam fajne pomysły, które chciałbym z nią realizować!
D: Paweł, a może Ty BOISZ się tych rzeczy robić sam, co? I dlatego jej potrzebujesz?
A: O kurwa... a jeśli to prawda...
D: Ha, mam Cię!
A: Nieee, wcale nie... (po zastanowieniu) gdybym z nią nie był i wcale jej nie znał to chodziłbym dalej na szkolenia...
D: Ale na pewno byś nie oglądał tego, co masz nagrane. Przyznaj się, że po prostu boisz się tego robić SAM, więc dlatego stworzyłeś sobie ją!
A: (po zastanowieniu) Hmmm, może i się boję oglądać, nie mam motywacji oglądać tego teraz... ale są jeszcze inne rzeczy, które robiłbym bez niej poza szkoleniami, oglądałbym mecze NBA, tenisa, od czasu do czasu uprawiałbym sport, czytał, oglądał filmy...
D: Taaaaa, a pracowałbyś? Czemu nie możesz napisać pracy licencjackiej, czemu tak mało życiowy jesteś? Tego także uczyłbyś się sam bez niej, bez nikogo innego?
A: Tak, ale na mniejszą skalę. Jestem przecież osobą, która stale potrzebuje motywacji, która uwielbia się o kogoś starać i robić cuś dla kogoś. To przecież te moje romantyczne ideały. Ale tymi pytaniami mnie nie zaskoczyłeś i wiedziałem o tych obawach wcześniej. I nie wmówisz mi, że jej nie chcę. Pragę jej jako ciało i jako duszę. Chcę jej jako towarzyszkę do rozmów, ale i - mimo, że to takie wstydliwe - do zapewnienia motywacji.

Cała ta rozmowa była już po naszym spotkaniu z Martyną, a także po ponad tygodniowej przerwie od tego spotkania, gdy ze sobą nie rozmawialiśmy. Może to właśnie dzięki tym myślom w łóżeczku uświadomiłem sobie pewne rzeczy na temat swoich osobowości, które mogą być kolejnym milowym korkiem ku poznaniu siebie.

Mam wiele tożsamości i każda z nich pełni inną rolę w moim życiu. Mam wiele ról, w które wchodzę i zachowań dla nich odpowiednich. W innej jestem, gdy gadam z rodzicami standardowo, w innej gdy potrzebuję szybkiej reakcji. W innej włócząc smutnie nogami i... zgadnijcie co? W innej skacząc ze szczęścia.

Gdy po szkoleniu w czwórkę wyrywaliśmy dziewczynę na żarciu w Arkadii, a sportsmenka z Sebastianem sobie już poszli, w trzech długo analizowaliśmy rozmowę i głownie moje błędy - bo tego chciałem - w myśleniu czy działaniu. Powiedziałem wtedy, że w pewnym momencie wyłączyłem się w ogóle z rozmowy i zacząłem mówić do siebie 'ona jest zajebista, nie zasługuję na nią'. Wtedy Maciek dał mi fajną radę. Że ilekroć pojawi się jakaś zła bądź krytyczna myśl, mam sobie zadać pytanie: która osobowość mi to mówi? I gdy tak zacząłem obserwować siebie, spostrzegłem, że za często do głosu dopuszczam osobowość krytyka (zrobiłeś rzecz, której nikt nie robi, ale patrz ILE ZJEBAŁEŚ), zakompleksa(nie zasługuję na to/nią), romantyka (oni są tacy fajni, powiedzmy im to!), losera (to za trudne, nie masz nawet co próbować, nie uda Ci się) czy nawet arystokraty (pierdolę was, JA jestem NAJLEPSZY). Nie są to wszystkie moje osobowości i sam Maciek powiedział, że naliczył ich u siebie ponad 30. Tożsamością może być także bycie synem, uczniem, kierowcą, bądź pracownikiem. Pytanie - w rozwój których inwestowaliśmy, jak często dopuszczamy je do głosu i w których sytuacjach? I kłopotem raczej nie jest to, że one są, ale to, że nieświadomie żonglujemy nimi sprawiając, że nasze życie płynie samo, a my nie mamy na nie wpływu. Bo przecież fajnie czasem się poczuć arystokratą a czasem zakompleksem, prawda?

Wiem, że mam wiele tożsamości i dopóki nie nauczę się niektórych wyłączać, bądź rzadziej z nich korzystać, być może nie pokocha mnie nikt. Nawet ja sam siebie.

Najciekawsze jednak jest uświadomienie sobie, że tak naprawdę przekręcając się z boku na bok z tymi myślami, wcale nie myślałem o Martynie jak wcześniej zasugerowałem. W rzeczywistości, a właściwie w marzeniach, bo to przecież o nie tu chodzi, rozmyślałem o moim ideale lub przynajmniej o dziewczynie, która miałaby podobne pragnienia do mnie i chciałaby robić te wszystkie rzeczy. Jednak nieszczęściem w tym wszystkim jest to, że tak naprawdę uwierzyłem, że ONA to wszystko chce robić i chciałaby realizować się ze mną w ten sposób. Ona - Martyna!

Czego nie napisałem w tej notce? Myśli, które pojawiły się po dłuższej rozmowie z Martyną w czwartek, dzień po tym opisanym poranku. Nie napisałem także o ogromnej niechęci, która pojawiła się po przeczytaniu pewnej notki z jej bloga, a także przemyśleń, które zapukały do mojej głowy na konferencji 'Myśleć jak milionerzy', ani tych po wypisaniu negatywnych cech Martyny, które mi przeszkadzają i zdziwieniu, że jest ich aż tyle. Ale to nie materiał na tę notkę, w tej jest ona uroczą osóbką i taka pozostanie dopóki nie zmierzę się z prawdą! A obawiam się, że prawda będzie odczytywana już z innej tożsamości niż to, co pisałem o niej do tej pory...