Choroba zwana dorosłość

Choruję na chorobę zwaną dorosłość. Nigdy się z niej nie wyrwę, kajdany dorosłości na zawsze będą mnie uciskać i zabierać dopływ tlenu. Ilekroć spróbuję stawić jej czoła, ilekroć będę chciał się od niej wyrwać, zaraz znajdzie się ktoś, kto mi o niej przypomni lub przywoła mnie do tego społecznie nazwanego 'porządku'. Choruję na chorobę zwaną dorosłość.

Od jakiegoś już czasu myślę co robić w życiu. Tak długoterminowo. Ponieważ myślę, znaczy to, że moje obecne działania nie są dla mnie satysfakcjonujące. Myślę o pracy, wyprowadzce i przyszłym miejscu zamieszkania, przyszłych przyjaźniach i rozrywkach, a najbardziej o tym, co chyba najmocniej mnie przeraża... samodzielności.

Karolina z naszej pracy wynajmuje dla siebie w centrum kawalerkę. Dla mnie to gigantyczny koszt. Szczerze mówiąc bardziej wyobrażam sobie mieszkać w jakiejś ruderze niż co miesiąc "wyrzucać" tyle kasy. Choć niby mógłbym sobie na to pozwolić. Ale samo to mieszkanie nie świadczy przecież o tym, że Karolina jest bardziej samodzielna ode mnie. Jej też pomagają rodzice... ja w sumie też jestem niesamodzielny. Nie płacę ani za mieszkanie, ani za wyżywienie, często rodzice podwożą mnie na stację. To tak jakby i mi pomagali, choć ja przecież nie żyję sam jak Karolina.

A chciałbym już mieć własne mieszkanko, spędzać w nim miło czas sam na sam i zapraszać mnóstwo znajomych. I realizować wyzwania, które stawia los. Chciałbym też coś większego zacząć robić. Podróżować, rozkręcać własny biznes, miło spędzać czas poza domem. Na razie mi tego brakuje... to chyba przez to, że wstydzę się swoich potrzeb. Potrzeb, które jak kiedyś uważałem są za duże. Kiedyś, gdy jeszcze zaczynałem pisać tego bloga, nie wierzyłem w siebie. Ani w realizację tych potrzeb. A nie było w nich nic podobnego do K2. Ani tak wielkiego, ani tak stromego, ani tak niebezpiecznego jak najbardziej śmiercionośny z ośmiotysięczników.

Mam proste potrzeby, nie boję się tego przyznać teraz. Wydaje mi się, że musiałem przebyć długą drogę, aby powiedzieć jasno zdanie, które teraz piszę - moje wszystkie potrzeby są proste.

...a ja, chciałbym w kogoś objęciach obejrzeć "Amelię" czy przejść się z kimś po parku, pomilczeć leżąc na piasku i patrząc w gwiazdy albo chmurzaste niebo, czy zwyczajnie poradować życiem robiąc głupoty... choć teraz czuję, że mi nie wypada, że to głupie, złe, proste? Sam nie wiem. Choruję na chorobę zwaną dorosłość.

Napisałem do Cinka, przyjaciela najstarszego niczym najstarszy dąb w waszej rodzinnej okolicy takiegoż oto sms-a: "Brakuje mi Ciebie!Tego,ze juz tak czesto sie nie spotykamy i nie mamy tylu wspolnych rozrywek tylko 'powazniejsze' zycie i myslenie... Smuteczek:("

Cinek pisze, że to się nie zmieni. Teraz ma 9h pracy i potem w domu trzeba robić, z ludźmi już się nie chce być. Co zrobić. Szczerze mówiąc nie na taką odpowiedź liczyłem. On też choruję na chorobę zwaną dorosłość.

Dlatego też chciałbym mieszkać z Palcią. Ona ma w sobie tyle energii, tak się dobrze przy niej czuję! Nie lubię jak mówi o mnie coś złego, ale o to czasem sam ją pytam. Bardzo jej ufam. Lubie jak szaleje, gdy jak na imprezie karmi wódką nasze penisy, a nie nasze gardła czy choćby kieliszki. Lubię ją jak się śmieje, jak mnie dotyka, jak mówi o mnie dobre rzeczy. Ona jest taka idealna.

Kiedyś mocno oceniałem ludzi. Mocno oceniałem siebie. Mocno ich krytykowałem. Mocno krytykowałem siebie. Ale szkolenia i coachingi to zmieniły. Teraz mówię tylko jak ja się czuję przy innej osobie. I to widać w wypowiedzi powyższej. Żadne jej określenie, żadne zdanie nie jest z perspektywy tego jaka ona jest. Wszystko jest z perspektywy moich uczuć. Jak do cholery mogę powiedzieć jaki jest inny człowiek? Za to wiem doskonale jak ja się przy nim czuję.

Chciałbym kogoś pogłaskać po głowie... robiłem tak przecież często w podstawówce, z dziewczynami, z którymi później mocniej się przyjaźniłem. Czasem robiłem tak podczas flirtu, lubiłem też musnąć kogoś delikatnie dotykiem albo robić masaże. Lubię taką bliskość...

...a Cinek mówi, że trzeba się przyzwyczaić, że co zrobić, że takie jest życie... on nie lubi już robić rzeczy, które kiedyś się robiło wspólnie, w sensie które robiliśmy razem. Nie lubi też robić rzeczy, które kiedyś robił sam. Nie ogląda już masowo filmów, tylko co piątek, ale to tylko jak są naprawdę dobre... granie w gry też już nie... On też choruję na chorobę zwaną dorosłość.

'RUN WITH THE WOLVES' go cieszy. Aha, to Prodigy, mhm... "Gośka mnie cieszy!" Tak napisał. Jazda samochodem i jak najdłuższe trasy! Granie w piłkę! - wysyła kolejne sms-y... Wygląda na to, że co mu wpadnie do głowy to pisze... Na chwilę wyrwałem go z choroby zwanej dorosłość.

A spytałem go tylko co go cieszy...

Podczas ostatniej imprezy u Adama, gdy oglądał nad ranem zdjęcia jakiejś dziewczyny jego kolegi powiedział, że fajna, bo ma pasje. Spytałem go na to, jakie on ma pasje. Adam odpowiedział, że on nie ma pasji. Że wszystkie jego pasje to kompulsje... to straszne. Taka pustka... którą przecież wyraźnie czuć. To właśnie objaw choroby zwanej dorosłość.

Cinek napisał teraz "poza tym to dobre pytanie". I w kolejnym sms-ie: "Do zastanowienia i może odnalezienia kolejnych rzeczy, które można porobić". Fajnie. Naprawdę na chwilę wyrwałem go z choroby zwanej dorosłość. Oby jak najdłużej.

Mhm... czuję, że już nie mam takiej samej energii jak kiedyś, by robić pewne rzeczy, które kiedyś robiłem automatycznie. Za dużo tego rozwoju w moim życiu. Nie mam już tych samych iluzji, tej samej energii by iść w danym kierunku. Nie ma tak silnych uczuć walki i udowadniania. Teraz w środku jest więcej spokoju, akceptowania tego, co się dzieje, współjedności energetycznej, jakby to nazwać...

Mam nadzieje, że kiedyś przez to nie wyląduję w 'nothing box' mężczyzny... z piwem w ręku i pilotem. Mhm. A może to idealna medytacja, bycie w chwili obecnej? Mhm.

Lubię tę Karolinę z pracy. Z jednego głównego powodu, nie jest ona wymagająca. W sensie, nie czuję, że muszę przy niej jakiś być i nie czuję, że tracę przy niej energię. Po prostu sobie jestem. A jak Karolina na coś jęczy to przyjemnie mi się tego słucha. Po raz jeden z niewielu w życiu nie chcę wtedy rozwiązać kogoś problemu. Ona ma taki sympatyczny jęczący głos.

Zastanawia mnie w sumie jak to się dzieje, że się trafia w kogoś osobowość, gdy się z nim rozmawia. Pamiętam jak gadałem kiedyś z Maliną z Call Center, pod naszym nowym, luksusowym budynkiem pracy. Malinę bardzo bardzo lubię, jest ona bardzo zabawna i ciekawa, inteligentna. Powiedziałbym, że to jedna z najciekawszych osób jakie poznałem. Ciekawe jak sobie ją wyobraziliście, bo Malina to dziewczyna cała w tatuażach i kolczykach. Ona ma bardzo fajną duszę, czuję to normalnie.

W sumie dochodzę też do wniosku, że nie chce robić biznesu mając ciśnienie. Nie chcę brać udziału w konkursach - których pełno w Internecie jak mi pokazał mój katowicki kumpel - mając parcie "muszę wygrać, muszę wygrać kuuuurwa". Ten konkurs czy ten biznes to tylko jedna z wielu rzeczy, które mam na świecie. Jedna z wielu możliwości.

I gadając z tą Maliną zeszliśmy na temat jej ubioru czy coś i pokazała, że ma na ręku zegarek z Jezusem. Spytałem się jej "po co Ci to?" bo jakoś nie komponowało się to z tym całym jej wyglądam. A ona wtedy spuściła głowę, czas spowolnił i widziałem... to było to, weszła wtedy w inną tożsamość i powiedziała "dla prowokacji". To było ciekawe. Nigdy nie widziałem takiej Maliny. A lubię Malinę, naprawdę ją lubię.

Palcie za to kocham. Ona jest taką wspaniałą osobą. Chciałbym jej sprawiać przyjemność.

W ogóle powinien być taki serwis, gdzie każda osoba pisze 100 rzeczy, które sprawia jej przyjemność i ktoś, kto chce uszczęśliwić daną osobę może coś z tego sobie wybrać i zrealizować...

W ogóle to świetny pomysł na biznes. Właśnie na to wpadłem. Jako miłośnik różnego rodzaju list, jakiś czas temu założyłem sobie plik "500 rzeczy, które kocham" i powoli dopisuję tam różne rzeczy. A jakby tak każdy mógł zrobić taką swoją publiczną listę i co bardziej intymne, bądź prywatne punkty udostępniać tylko znajomym? O ile więcej miłości i radości byłoby więcej na świecie dzięki temu?:)))

...Najgorzej jednak, że nie umiem sprawiać przyjemności sam sobie...

Co ja kurwa robię ze swoim życiem?

Odkąd pamiętam, że gadamy z Adą przez kamerkę to masturbację nazywałem robieniem sobie dobrze. I to chyba jedyne robienie sobie dobrze, które ostatnio praktykowałem poza jedzeniem i innymi głupimi rzeczami związanymi z moim ciałem. Tffff, już je oceniłem jako głupie... bez sensu.

Naprawdę... jestem ostatnio taki nieszczęśliwy.

Luke w jakiejś rozmowie ostatnio powiedział, że potrzebuję ludzi. Mhm, coś w tym jest. Chyba pisałem kiedyś, już sam nie wiem z kim, ale że z kimś czułem się źle, a jak dobrze z kimś innym.

"Nic śmiesznego" to super film. Pełny dramatu i ironii. Nie wiem w sumie co o nim myśleć, co o tym wszystkim myśleć... Pewien jestem, że nie umiem tak reagować, jakby wszystko mnie cieszyło. Nie lubię oceniania innych ludzi i myślenia "jacy są". Lubię po prostu rozmawiać. Dla samej rozmowy. Jakby to było tlenem dla mnie, gdy rozmowa jest miła. Nie myślę nic o kimś, choć wiem, że podczas rozmowy warto nadawać pozytywne tożsamości dla rozmówców, by fajnie się czuli i chcieli ze mną przebywać. Tak mówi doświadczenie i teoria. Każdy w końcu lubi słuchać o sobie. Oprócz tego, że lubi być wysłuchany.

Obejrzenie tego filmu "Nic śmiesznego" było dla mnie wielkim przełomem. Już kiedyś, gdy Twinka mi go poleciła, oglądałem sceny z tego filmu, pewnie z 1/4 całego filmu zobaczyłem na YT. Bardzo mnie to wtedy śmieszyło. Ale, gdy zacząłem go oglądać, jedno z początkowych zdań mocno mną wstrząsnęło. Film zaczyna się, gdy w kostnicy dwóch kolesi patrzy na martwe ciało znanego reżysera filmowego i mówią, że "taki to musiał mieć życie". I tak zaczyna się historia bohatera, który przemawia wtedy i mówi: "Nie spotkało mnie w życiu nic śmiesznego." A film, który chyba miał być komedią, można obejrzeć na 2 sposoby: jako niezły dramat albo komedię. Z boku, wiele scen wydaje się bardzo bardzo śmieszne. Jednak ja cały film obejrzałem bez uśmiechu wczuwając się w rolę głównego bohatera. Który to wkurwiał się, irytował, smucił, czuł winę i wiele innych nieprzyjemnych uczuć. Jemu wcale nie było do śmiechu. Ale 2 dni po obejrzeniu tego filmu zrozumiałem jedną niezwykle ważną, i jak powiedziałem przełomową rzecz. Coś, o czym mówi prawie każda książka o zarządzaniu i motywacji - że wszystko jest kwestią interpretacji, że to od nas wszystko zależy, że "rzeczy dzieją się jak się dzieją, ale to my je interpretujemy". Połączyłem tę fachową wiedzę i ten film i wyszedł mi z tego doskonały obraz. Dlatego też lubię tak tę Karolinę z pracy. Ona się nie wkurza, ona umie żartować z rzeczywistości. Ona nie choruje na chorobę zwaną dorosłość. Gdy prawie 3 miesiące szukała tegoż mieszkania, śmiała się, że będzie mieszkała pod mostem i jakie to trudne znaleźć kawalerkę. A ja? Ja już pierwszego dnia byłbym wkurwiony! Tak, nie zły czy zirytowany. Byłbym od razu wkurwiony. O tym właśnie mówi ten film, "Nic śmiesznego". Że wszystko jest kwestią interpretacji i naszej reakcji.

A ja... jak sami widzicie. Piszę jacy są inni, co lubią. Teorie lub słowa bliskich mi osób. Moje ich postrzeganie lub odbiór. Jednak tak naprawdę to wciąż kręci się wokół ludzi.

Nie piszę o rzeczach martwych, tylko o sobie. Za mało we mnie dobrego egoizmu i skupienia na sobie. Wiersze też musiały powstać pod wpływem inspiracji jakiejś osoby. Przeważnie mojej muzy Martyny.

Kim jestem w ciszy? Kim jestem, gdy nie ma ludzi? Kim jestem, gdy o nich nie myślę? Chyba warto bym zastanowił się nad jedną, ale to zajebiście ważna rzeczą w życiu...

Jak wyglądałoby moje życie, gdybym był ostatnim i jedynym człowiekiem na Ziemi? Może tak jak w filmie "Jestem legendą", gdzie Will Smith był ostatnim człowiekiem w opuszczonym mieście? Strzelał do samochodów z wieżowca, grał w golfa na dachu budynku, robił jakieś testy laboratoryjne i walczył z kosmitami.

Pomijając to ostatnie, tę ostatnią rozrywkę... kim bym był? Co bym robił? A czy Ty już wiesz, na czym upływałby Ci czas? Podziel się tym ze mną w komentarzu poniżej.

Myślę, że świat byłby inny, gdyby nie było dookoła mnie ludzi. Tego, co mogą o mnie powiedzieć i pomyśleć. Jak mnie mogą ocenić, postrzegać, jakim słowem nazwać. I bez tego jak ułoży się ich mimika twarzy, gdy na kogoś spojrzą. Kim byśmy wtedy byli, gdyby nie było iluzji w oparciu o innych ludzi, nie byłoby lepszego ciała, lepszych cycków, dupy, penisa, ani cipy? Nie byłoby ładniejszej osoby ani brzydszej. Nie byłoby niczego innego poza Tobą. A Ty nie mógłbyś tego nazwać, nie mógłbyś tworzyć historii w swojej głowie, bo nie miałbyś porównać w oparciu o innego człowieka. Kim byś wtedy był?

(Wypełniona) pustka

Odkryciem ostatnich moich dni jest pustka. Pustka w środku. Zawsze jakaś była, tylko pięknie umiałem ją wytłumaczyć, ominąć potokiem słów, że coś tam się u mnie w życiu dzieje, że coś tam czuję i myślę. Teraz przestaję tak robić. Teraz jestem trochę inny i oddycham w inny sposób.

Z jednej strony przyjmuję więcej krytyki, przede wszystkim dopuszczam ją i nie wypieram jej. Z drugiej strony uczę się radzić z nią sobie coraz lepiej, bez ucieczki, ale ze zrozumieniem, skąd ona przyszła i możliwością zrobienia z nią czegoś twórczego. Śmiałem się, więc dzisiaj do kogoś, że jestem pusty, a wiadomo, że z pustego to nawet i Salomon nie naleje. Strasznie mi się to podobało. Ogólnie strasznie lubię żartować z samego siebie i gdy ktoś żartuje ze mnie. Nakręca mnie to pozytywnym humorem. Pewnie też dlatego pod koniec poprzedniego tygodnia zaiskrzyło między mną a modeleczką, bo powiedziała, że słyszała, że jestem dziwny i tak już to pociągnąłem, że wyszło sporo żartów, a razem następnym długa rozmowa. Żarty z samego siebie są ok. Nie wtedy, gdy jest wyparcie, ale gdy jest dystans do tego, przez co nazywam "siebie". Czymkolwiek to jest. Nauka wtedy jest szybsza, a i własny humor lepszy oraz pobliskich osób również.

Zaczynam chodzić na regularne coachingi. Chcę coś regularnie ze sobą robić. Wiem, że wiele stagnacji w moim życiu, fantazjowania o celach i sukcesach, długich rozmów z innymi, tracenia czasu, czy w końcu, postów na tym blogu, było właśnie próbą wypełnienia tej pustki, którą teraz sobie obserwuję przez ostatnie dni.

Prawdę mówiąc, pustka ta zawsze była wypełniania jakimiś czynami, spotkaniami z ludźmi czy drobnymi przyjemnościami. Jednak najlepiej to, do czego doszedłem w piątkową noc, oddadzą słowa Adasia po tym jak spytałem go rano, czy ma jakąś pasję. "Nie mam. Wszystkie moje pasje były kompulsjami." Tak odpowiedział i zamurowało mnie to. Jaka trzeźwa odpowiedź! Jak bardzo świadoma samego siebie i jak bardzo szczera z samym sobą. Wow.

Myślałem by wypisać wszystkie swoje pasje, bądź to, co lubię robić. Jednak to jest bez sensu. Spisywałem już kilka razy co chcę osiągnąć w najbliższych dniach czy godzinach. Co lubię generalnie robić w życiu, lub co mi się wydaje, że lubię. Nic z tego nie wynikało, bo miałem masę bloków by robić, to co chcę. To, co pragnę. To, o czym marzę. To, co (wydaje mi się, że) kocham.

Teraz widzę, że rozwiązanie na to, coraz bardziej uzyskuję poprzez coachingi indywidualne u profesjonalisty, tudzież rozmowy z tymi, którzy kończyli podobne szkolenia co ja, i mogą mi zdiagnozować (czasem też rozwiązać) problem z dystansu. Rozwiązania dostrzegam też w poważnych wglądach w siebie. Czasem obejrzę genialny film, który z boku pokaże bohatera, z podobnymi odczuciami wewnętrznymi, co i mi się zdarzają zależnie od problemu, czy to jest złość, smutek, niemoc, bezsilność, chęć walki, dojebania, zamknięcia w sobie, napierdalania.

Uważam, że życie na takim poziomie, na jakim teraz żyję jest niewystarczające. Nie jest to poziom zły, sęk w tym, że może być lepszy. Dużo lepszy. Taki jak w mojej marzycielskiej i idealistycznej głowie. No może prawie taki... ideały nie istnieją w rzeczywistości. To tylko gwiazda Dawidowa na niebie, która pokazuje nam, do czego mamy dążyć. Chodzi o kierunek, którym mamy podążać skupiając się na tym, aby było przyjemnie w trakcie.



Chcę spełniać moje marzenia, nie chcę by czekały. Nie chcę patrzeć wstecz i zamartwiać się, że czegoś nie zrobiłem, że minęły mi fajne lata. Chcę iść do przodu. W różnych wymiarach, różnych kontekstach, na różnych płaszczyznach.

Czytając dziś książkę "Świadomość" Osho podczas powrotu z pracy, dostałem przebłysku kolejnego geniuszu. Że mogę wyrażać siebie za pomocą ciała w inny sposób. Nie miałem tu tym razem na myśli gestów, sposobu poruszania się, ale... spojrzenie. Przypomniały mi się słowa Palci o jednym znajomym z pracy, że ma takie "pełne miłości oczy". Od razu pomyślałem, jak fajnie byłoby mieć pełne miłości spojrzenie. Zwłaszcza, że po oczach tak dużo widać, a zły humor bliskich mi osób tak łatwo potrafi mi się udzielić, gdy coś niepokojącego widzę na dnie oka drugiej osoby. Na razie, jeszcze oczami wyobraźni zobaczyłem jak wchodzę do tego samego pociągu 10 minut wcześniej i nie rozglądam się w sposób taki, jak zwykle. Jakikolwiek on jest. Nie poruszam się w ten sam sposób. Tylko płynę. Jestem bardzo lekki, spokojny, a dzięki temu jakbym wiedział, co mam robić. Ucieszyło mnie takie wyobrażenie.

W sumie chyba nieświadomie, podobnie postrzegałem Luke'a. Gdy widziałem go w niedzielę drugi raz w życiu, to długo mu się przyglądałem. Było w nim coś ciekawego. Pamiętam, gdy pierwszy raz widziałem go na zdjęciach, jakieś 1,5 roku temu. Od razu ze zdjęcia poczułem silną energią, jakby był moim bratem, jakąś bratnią duszę. Heh, przypomniało mi się nawet, że wtedy wyobrażałem sobie, że jak go pierwszy raz spotkam to będę długo na niego patrzył i nic nie mówił. Skupię się jakby na czuciu, a nie na myślach. Będę w chwili obecnej. Tłumacząc na język zwykłego człowieka, jakbym spotkał bardzo piękną kobietą i zatrzymał się z wrażenia. Stał i po prostu patrzył. I tak wyobrażałem sobie spotkanie z Luke'im i jego energią. Stałem i po prostu patrzyłem. Ale nie na jego fizyczność tylko na jego duszę...

...i mając te myśli w głowie, o pełnym miłości spojrzeniu, zadałem sobie pytanie - jak bym się czuł, gdybym miał takie spojrzenie? I po chwili to poczułem. Pełno ciepła na klatce piersiowej, a mięśnie twarzy zaczęły mi się lekko zmieniać. Czułem, że w tym momencie moje oczy wyglądały już inaczej. Spojrzałem gdzieś w dal, czując jakie to wspaniałe, patrząc na świat oczyma pełnymi miłości. A potem, spojrzałem na te dwie małolaty siedzące naprzeciwko. Dokładniej na tę po lewej, przypominającą mi Melanie Rios. Nie minęła sekunda, a ona spojrzała na mnie i szybko odwróciła oczy, a po kolejnym ułamku sekundy z powrotem na mnie spojrzała. To drugie spojrzenie trwało dużo dłużej i co najważniejsze, zobaczyłem też takie ciepłe spojrzenie w jej oczach...

Pomyślałem, że to naprawdę wspaniałe doznanie patrzeć na kogoś oczami pełnymi miłości. Zawsze chciałem szeroko uśmiechnąć się do kogoś obcego. A teraz zobaczyłem, że mogę to robić oczami. Oczami pełnymi miłości. I że oczy drugiej, nawet i obcej osoby, tak szybko mogą to odwzajemnić. Było to niesamowicie czyste i ciekawe spojrzenie. Chyba o wiele przyjemniejsze niż patrzenie wzrokiem obojętnym, przestraszonym, złym, pożądliwym, pogardliwym, smutnym, nieszczęśliwym czy nawet zwyczajnie radosnym.

I w tym momencie postanowiłem, że jeśli złapię świadomość, to podczas każdej mojej rozmowy, będę rozmówcy przesyłał spojrzenie pełne miłości. Będę trenował to na każdym. To takie sympatyczne. A ja lubię właśnie taki być:)

To kolejny dla mnie dowód, że warto się rozwijać i że idę naprawdę słuszną ścieżką. Czerpać niesamowitą radość z samego spojrzenia, to jest dopiero coś!

Kim chcę być

Kilka miesięcy temu obudziłem się z myślą, że chcę być reżyserem. Bycie reżyserem to wspaniała forma, aby pokazać się światu i aby coś światu po mnie w schedzie zostało. Moje spadkobierstwo, moje dziedzictwo. W ten sposób miałbym możliwość dotarcie go ogromnej rzeszy publiczności i pokazać zwykłym ludziom jak widzę świat, jak widzę ludzi i co mam w głowie.

Jeszcze kilka miesięcy wcześniej, jakieś pół roku temu odkryłem u siebie schemat dlaczego nie mogę być z żadną kobietą. Pracując nad tym kontekstem odkryłem, że każdą kobietę, którą poznaję i która wydaje mi się ciekawa staram się dopasować do jednego schematu - czy podbiję z nią świat, czy u jej boku będzie mi łatwiej zaistnieć na szeroką skalę i osiągnę międzynarodowy sukces.

Był to schemat bardzo ograniczający. Nikt mi do niego nie pasował. Przez tyle lat starałem się dopasować jakąś kobietę to pewnej iluzji. I choć nie miałem większego pomysłu, to ta idea głęboko żyła we mnie. Częściowo pozbyłem się tych ograniczeń i którejś nocy miałem bardzo dobry kontakt z moją podświadomością. Widziałem przez sen moje myślenie w tym kontekście i że bardzo chciałbym, aby coś po mnie w świecie zostało. Śniło mi się kilka zawodów, m.in. przedsiębiorca, o czym myślałem większość życia, wyraźniej widziałem siebie jako pisarza, działacza charytatywnego i właśnie reżysera.

Tomek na swoich szkoleniach opowiadał bardzo ciekawe historie dotyczące reżyserów, a w filmach, które z nim oglądaliśmy widzieliśmy ich sposób myślenia i odbicie ich psychiki w ich dziełach. Bardzo szczegółowo opisywał życie i filmy Polańskiego i co by tu dużo mówić, cholernie mnie to urzekło.

Od tamtego czasu mocno myślałem o sobie jako reżyserze, kimś kto przekazuje większe treści ludowi na całym świecie, gdzie miliony ludzi może zobaczyć moje wizje, spojrzenie na rzeczywistość i czegoś się z tego nauczyć.

Początkowo tylko o tym myślałem, nawet nikomu o tym nie mówiłem. Bałem się. Bałem się odważnie marzyć i mówić. Bałem się spełniać swoje cele i nie wierzyłem w siebie. Teraz czuję, że mógłbym to zrobić. Godzinę temu myślałem nawet by publicznie napisać moje "oświadczenie" na Facebooku. Sprawdzałem potem jak wyglądają studia na ten temat i ile kosztują. To jest naprawdę kupa kasy. Musiałbym zmienić pracę, więcej zarabiać lub dorabiać jeszcze z innego źródła, aby żyć na poziomie. Byłoby mi jednak może łatwiej to osiągnąć. Łatwiej dostać się do "branży", uzyskać kontakty lub sprzedać jakiś mój pomysł. Nie musiałbym wtedy zarabiać kupy siana by wydać jakiś mój pomysł. Nie musiałbym pisać też książki, którą potem ktoś może zechciałby zekranizować. Jednak czy nauka jest formą osiągnięcia tego celu? Czy nie jest to iluzja, że w ten sposób łatwiej będzie mi go zrealizować?

I w końcu, czy iluzją nie jest sam ten pomysł by zostać reżyserem? Czy bez tego nie mogę się spełnić i być szczęśliwym? Czy jest mi to potrzebne by czuć się wyjątkowo lub dobrze samemu ze sobą? Jaka jest granica między pięknym marzeniem a durną głupotą, za której podążaniem idzie więcej zmartwień? Czy to nie kolejna idealistyczna wizja przyszłości, taką jaką kiedyś było dla mnie bycie w związku z kobietą?

Na szkoleniu The Stalk w poprzednim tygodniu, Wujek Robert jadł chipsy. Wiedziałem, że jest on niezłym wymiataczem w pracy na przekonaniach, więc powiedziałem do niego: "chipsy dają mi akceptację". Na co Wujek Robert odpowiedział: "czy nie chciałbyś mieć akceptacji i bez tego?". Oczywiście, że bym chciał! Logicznie to wiedziałem, ale uczucia mówiły co innego. Tak samo może być w wielu innych kontekstach, z których nawet nie zdaję sobie jeszcze sprawy. Może też z projektem reżyser?

Gdy wróciłem ze szkolenia w piątek, ojciec powiedział mi, że zmarł Kulej, z którym on chodził na rehabilitację czy tam masaże. Chwilę potem pokazali z tego reportaż w telewizji. To był chyba pierwszy raz, gdy świadomie odczułem w życiu, że kiedyś umrę i będę stary. Że zaczną mi masowo wypadać włosy, że będę osiwiały, ze zwisającą skórą i problemami z poruszaniem. Że będę musiał brać jakieś tabletki i może ktoś będzie musiał mi pomagać. Wow, to był szok. Widziałem z tego realny film w głowie i przez chwilę, zdawałoby się tępo, patrzyłem na ścianę. Widziałem wtedy, że właśnie dlatego nigdy nie chciałem być PUA-sem, który przebiera w dziewczynach i mając 35 lat nadal jest kawalerem, nie mając żadnej bliskiej osoby przy boku. Moim zdaniem takie coś nie ma sensu. Prawdziwa relacja powstaje wtedy, gdy tworzysz z kimś bliską więź, gdy znacie się bardzo dobrze i akceptujecie całą drugą osobę. Wtedy też lepiej poznaje się siebie. W obliczu drugiej osoby i podczas obcowania z nią. Jak można poznać siebie, gdy cały czas ucieka się do nowej osoby? Jak można poznać siebie, gdy nie ma się stałego miejsca w świecie?

I choć zadaję te pytania, sam sobie je zadaję, te pytania, jednocześnie daję sobie nihilistyczne odpowiedzi. Sam siebie poznaję idąc drogą, którą obrałem kilka lat temu. Pewnie, że łatwiej byłoby mi, gdybym był z kimś. Widzę jak mocno korzystam z długotrwałych znajomości, więc taka relacja na pewno też dałaby mi wiele korzyści, co tu dużo mówić czy owijać w bawełnę. Łatwiej byłoby mi też, gdybym miał własne mieszkanie, samochód lub inne wartościowe rzeczy. A może i nie... może byłbym do nich tak przywiązany, że nie widział nowych możliwości, które w życiu co jakiś czas się pojawiają.

Faktem jest, że życie rządzi się kilkoma prawami, które odkryłem jakiś czas temu. Uprość co możesz. Jeśli możesz poprawić sobie humor, zrób to. Jeśli kogoś lubisz to gadaj z nim częściej i spotykaj się. Jeśli czegoś chcesz, realizuj to. Nie szukaj potwierdzenie u innych, że to jest fajne lub że warto to kupić. Był nawet taki prosty demotywator czy inny obrazek, który zebrał takie proste rzeczy do kupy. Jeśli natomiast czegoś nie lubisz to zmień to lub przestań narzekać. Akceptuj co możesz. Nawet jak nie masz chipsów.

Otwarcie gardła

Oto poniżej wiersz napisany przeze mnie na 10-ciodniowym szkoleniu z komunikacji, The Leaf. Jeden z dni na tym szkoleniu poświęcony jest całkowicie otwieraniu czakry gardła, która odpowiedzialna jest m.in. za: wyrażanie siebie, znalezienia swojego indywidualnego głosu, odnalezienia misji życiowej, mówienia prawdy, otwartości do drugiej osoby, bezpośredniego wyrażania tego, co się myśli i czuje. Po ćwiczeniach fizycznych, które miały pobudzić nam gardło do pracy, wytłumaczenia czym jest gardło, jakie mogą pojawić się na nim bloki w przeciągu całego życia i po obejrzeniu inspirujących filmików, np. z "Pocahontas" przyszedł czas na każdego uczestnika, aby napisał wiersz, w którym pisze o otwarciu swojego gardła. Oto mój stworzony w ciągu tamtych 30 minut:


Otwarcie gardła w zagubieniu mym,
gdy myślałem o życiu,
siedząc większość swego dnia w ukryciu
zakochując się w nieistniejącym duchu twym.
Kryłem się tak mocno byle twarzy nie pokazać
chcąc uczuć mych tak bardzo nie obnażać
byle tylko przeżyć, przetrwać, wytrwać,
Podążając do otchłani pustki, gdzie nie było nic poza smutkiem.
Teraz zrozumiałem,
że skoro aż tutaj dotrwałem,
wciąż buntownika drogę obierając,
dużo przy tym serca i energii w to wkładając,
sam w sobie się wreszcie zakochałem.
Odnajdując radość i spełnienie,
wyrażać siebie wreszcie sobie pozwoliłem,
doceniając czym nie jestem,
a dopiero potem czym jestem i kim mogę się stać.
Doznając, przeżywając i marzenia me spełniając,
podróżując i obcując,
gromadząc i tracąc,
posiadając i pragnąć,
biorąc i dając,
zyskując i tracąc.
Teraz w końcu tu pojmując,
robię co robić mam,
a co robić mam serce mówi,
a pan go słucha.
A dopóki słucha,
żar z mego serca bucha,
a gardło wyraża je,
dając orgazmy szczęścia,
mi, nam, wam i Tobie.