Czuję, że alkohol zrobił już swoje i mogę pisać. Mam zamiar napisać z czego rezygnuję. Rezygnuję z wielu znajomości, aby odnieść sukces. Rezygnuję z krótkotrwałej przyjemności w imię celu i długotrwałej przyjemności, jaką da mi spełnienie, czyli robinie tego, na czym mi zależy.
Ostatnie 2 miesiące odłożyłem wiele rzeczy dla mnie ważnych, aby realizować rozbudowane projekty biznesowe. W wakacje również zrezygnowałem z wielu znajomości, aby realizować się zawodowo.
Mimo, że miłość była dla mnie zawsze najważniejsza to zrezygnowałem z kontaktów międzyludzkich, abym zadbał o moje zdrowie i projekty biznesowe, które w przyszłości dadzą mi satysfakcję i radość. W wakacje przestałem zadawać się z kobietami, aby pracować. I na początku tego roku również z tego rezygnowałem, aby tworzyć swoje projekty.
Kobiety zawsze były dla mnie ważne, zawsze dawały mi masę radości... albo tak mi się przynajmniej wydawało. Nie widziałem tego, że rozmowy z kobietami i myślenie o nich sprawiało mi cierpienie i nieogarnięcie życiowe. Często wybierałem rozmowy z kobietami zamiast pracy nad tym, co dla mnie ważne, czyli projektami albo nad sobą. I zawsze, gdy stawiałem kobiety ponad swoimi celami, cierpiałem. Cierpiałem, bo miałem nadzieje, że dzięki nim, będę spełniony, że dzięki kobietom dostanę to, czego mi najbardziej brakuje. Jednak to była fikcja. To był wytwór mojej wyobraźni. To była mrzonka. Liczyłem, że dzięki miłości poczuję w życiu spełnienie i radość, której mi czasem brakuje. Ale tak nie było. Zamiast poczuć się fajnie dzięki kobietom, czułem się jeszcze gorzej. I nie widziałem tego dość wyraźnie by z tego zrezygnować. Zupełnie jak nałogowiec, który sięga po swój ulubiony narkotyk, bo da mu on radość, której mu normalnie brakuje. Jednak ten narkotyk wprawia nałogowca w jeszcze większe uzależnienie. To, co ma on dawać, pogłębia tylko jego uzależnienie i brak tego, czego potrzebuje. I tak jest ze mną. Kobiety, sprawiają, że czuję się jeszcze gorzej. I zamiast czuć się fajnie z tego, co jest, czuję, że brakuje mi jeszcze kolejnych rzeczy, że chcę więcej, że nie mam dość.
I ta sytuacja bez wyjścia jest dla mnie mega przytłaczająca. Bo wcale nie czuję się lepiej pisząc lub rozmawiając z kobietami. Czuję się jeszcze gorzej, gdy z nimi rozmawiam przez internet albo sms-y i nie mam tej kobiety przy swoim boku. Czuję, że mimo, ze się staram, wykonuję działanie, to wcale nie mam nic. Zupełnie nic. To tak jakbym codziennie chodził do salonu samochodowego, aby usiąść w wygodnym, wymarzonym samochodzie. Siada, rozkoszuję się jego zapachem i dotykiem, ale ten samochód nie jest mój. Nie daje mi radości bycie w nim. Chcę więcej. Chcę jeździć nim po mieście. Chcę by inni podziwiali mój samochód. Chcę słyszeć pochwały i aprobaty na temat swojego zachowania, ale to nie jest niczym innym niż wchodzeniem do salonu i patrzeniem na swój ideał.
Chudy określił mnie ostatnio świetnym zdaniem - że ja wcale nie chcę mieć jakiejś konkretnej dziewczyny. Mi jest obojętne czy będę z Kasią, Zosią czy Basią. Ja po prostu chcę mieć dziewczynę, obojętnie jak będzie miała ona na imię i kim ona będzie. I to prawda. Byłem uzależniony od potrzeby posiadania dziewczyny. Tak bardzo chciałem z kimś być, z jakąś kobietą mieć bliską i intymną relację, że nawet nie patrzyłem jak te relacje, które mam na mnie działają. To samo miałem z ludźmi. Nie patrzyłem jak się czuję dzięki ludziom, czy mnie inspirują i czy jestem dzięki nim w dobrym humorze i ogólnie lepszym człowiekiem. Widziałem tylko tyle, że jestem z jakimś kolegą i nie czuję się samotny... po prostu zastąpiłem swoją pustkę byle czym. To zupełnie tak, jakbym będąc głodnym wkładał cokolwiek do buzi, aby przestać być głodnym. Głód znikał, ale nie patrzyłem czy jedzenie działa na mnie dobrze. Czy to jedzenie jest zdrowe i czy dodaje mi energię czy ją odbiera poprzez zawartą w niej chemię i swoją toksyczność. A to nie o to chodzi. Nie chodzi o to, aby jeść cokolwiek, ale aby jeść zdrowo i czuć się zdrowo. Czuć się zdrowym, a nie pełnym. Pełnym od shitu i toksyn w moim ciele i umyśle.
Seks z prostytutką nie jest niczym przyjemnym. Nie można nazwać tego spełnieniem. Nie można nazwać tego radością. Najwyżej ulgą. Ulgą, że już nie jest się głodnym. I przestawałem wiele razy być głodnym, bo nie chciałem być dla kogoś obcy, niedostępny, niemiły... w ten sposób byłem niemiły dla samego siebie. W ten sposób byłem niedostępny dla swoich prawdziwych potrzeb. W ten sposób byłem obcy dla samego siebie. Byłem bardzo daleko od tego, co potrzebuję. Seks z prostytutką nie jest miłością. Nie jest też chemią ani spełnieniem. Jest to chwilową ulgą, aby załatać jakąś dziurę wewnątrz siebie.
Czy to źle? I tak i nie. Jeżeli robi się to okazjonalnie, aby zabić głód nie ma w tym nic złego. Zabijam głód i mogę pracować dalej, nie muszę się odrywać i mogę robić to, co jest dla mnie ważne. Ale jeżeli jest to działanie, które się powtarza to ma to konsekwencje. Takim postępowaniem osłabia się realizację swoich prawdziwych pragnień, aby tylko nie cierpień w danym momencie. Nie jest to jednak spełnienie naszych marzeń. Nie jest to nawet połową nich, a mimo to świadomi to wybieramy. Wybieramy krótki efekt na poprawę samopoczucia.
Zadowalamy się z pracy, której nie lubimy, aby było cokolwiek. Zadowalamy się ze związku z kimś, kto nie sprawia, że jesteśmy w pełni szczęśliwi. Zadowala nas spotkanie ze znajomym na piwo, choć chcielibyśmy być wtedy w innym miejscu. Zadowala nas zjedzenie tego, co jest pod ręką, bo nie chcemy tracić pieniędzy ani czasu, aby przygotować sobie to, co naprawdę lubimy. I właśnie o tę stratę tu chodzi.
Brian Tracy mówi, że samodyscyplina wiąże się ze stratą. Stratą tego, co możemy mieć w danej chwili, ale co odroczymy w czasie, aby zyskać coś innego. I ja właśnie wiele razy w życiu nie potrafiłem odwlekać krótkotrwałej przyjemności. Nie mogłem zrezygnować z kawałka cista, aby mieć cały tort. Nie mogłem zrezygnować ze złego jedzenia lub alkoholu by mieć zdrowsze ciało. Nie mogłem zrezygnować ze średniej rozmowy lub znajomości, aby mieć tę wymarzoną za jakiś czas. Nie mogłem zrezygnować z głupich gierek i tracenia czasu, aby mieć lepiej płatną pracę i godniejsze życie. Żyłem w gorszych warunkach, bo nie mogłem zmobilizować się, aby zrobić krok do przodu w ważnych rzeczach, zamiast opierdalania i potem opierdalać się w lepszych warunkach. Nie mogłem tego zrobić, bo ulegałem pokusom i swoim własnym słabościom.
A moją największą słabością są kobiety i kontakty z nimi. I teraz wiem, że dopóki nie okiełznam tego demona w swoim wnętrzu to nie będę mógł być skutecznym w życiu zawodowym. Słowa Chudego były bardzo prawdziwe. I to, co Ruda powiedziała mi podczas 40 minut gadania przez telefon też jest prawdą: "Jesteś ambitny w pracy, bądź w życiu. Nie wybieraj byle jakiej szmaty, jak chcesz szmatę to idź na dziwki.". I tak właśnie szmacę swoje życie, że wybieram byle co. Ale koniec z tym. Chcę być ambitnym to będę podejmował ambitne cele i podejmował mądre wybory. Kropka.
Chcę zrezygnować z tego, co wydaje się spełnieniem marzeń, a nimi nie jest. Rezygnuję z tego. Rezygnuję z tego, co nie daje mi radości, a sprawia, że cierpię. Rezygnuję z tego, co źle na mnie wpływa. Rezygnuję z tego, co nie spełnia mnie. Rezygnuję z tego, co nie jest ważne dla mojej przyszłości. Rezygnuję z tego, co sądziłem, że będzie spełnieniem moich marzeń, a nimi nie było. Rezygnuję z tego, wszystkiego, co powoduje u mnie żal i smutek, że jednak to wybrałem. Rezygnuję z odpowiedzialności za innych. Rezygnuję z tego, co jest mrzonką. Rezygnuję z osób, które nie wiedzą czego chcą i z osób, które nie są dość silne, aby dojść, tam gdzie chcą. Rezygnuję z kontaktów z tymi, którzy nie mają dość silnej woli, aby iść do przodu pomimo wiatru i burzy. Rezygnuję. Rezygnuję zamiast walczyć i naprawiać innych. Rezygnuję z tego, co nie wpływa na mnie w sposób jednoznacznie pozytywny. Rezygnuję z tych rzeczy, przy których sam mam wątpliwości. Rezygnuję z bycie statystą we własnym życiu. Rezygnuję z bycia i życia dla kogoś.
Żyję dla siebie. Czuję dla siebie. Realizuję się dla siebie. Realizuję się dla własnej wygody i satysfakcji. Ruda dziś przypomniała mi moje słowa sprzed 2 lat. Ruda przypomniała mi, że moja matka widziała mnie w kasie w Tesco, ale ja tam nie chciałem być. Ruda przypomniała mi, że wybrałem własną drogę. Przypomniała mi, co jest dla mnie ważne. Ruda przypomniała mi kim jestem. Stanę się tym, kim jestem. Stanę tym, do czego zostałem stworzony.
