Autentyczne wartości a obwód społeczno-moralny

Jest tyle ludzi, którzy są szczęśliwsi ode mnie, a nie mają podobno aż tyle, co ja. Jednak ja już dawno odkryłem, że ładny duży dom, spory ogródek, oboje rodziców, 2 samochody i posiadanie większości rzeczy, które można mieć - wcale szczęścia nie daje. A właściwie to ni chuja.

Zawsze kurewsko zazdrościłem, i patrzyłem z ogromnym podziwem na ludzi, którzy mają tylko siebie niczym z piosenki Strachów, którzy nie mieli nigdy samochodu, jasnej sytuacji materialnej, ale i wielkich wymagań od życia, a mimo to odnaleźli radość życia. Szczerze mówiąc tak zawsze wyobrażałem sobie moją przyszłość, w której docenia się każdą rzecz, którą się ma, docenia się zdrowie, ale przede wszystkim każdy dzień zaczyna się od przeniesienia śniadania do łóżka mojej lubej i buziaka w czółko moim dzieciom. Że niby nie jestem ambitny, bo wolałbym mieszkać w jakiejś ruderze i mieć tylko szczęście duchowe? Tak, zgadzam się kurwa. Nie wiąż ze mną jakichkolwiek relacji jeśli chcesz ode mnie kasy, nie jestem chodzącym portfelem, moi rodzice może i są, ale nie ja i nigdy nie będę.

Zawsze do wewnętrznej furii doprowadzało mnie, gdy przy świątecznych obiadach dziadek od strony ojca, tego przecież prymusa w szkole, idealnego jedynaka, wzoru do postępowania nawet w puszczaniu bąków, wchodził w emocje i krzyczał, gdy rodzice mówili o nas źle lub ja z siostrą o nich. Przecież dla rodziców ojca, a więc i dla niego, bo przecież takie zjebane poglądy przenosi się latami z pokolenia na pokolenie, to pewne jak to, że Bóg istnieje, że gdy ma się dużo kasy, zapewnia się dzieciom edukację i kupuje coraz droższe wraz z wiekiem zabawki, to można i kupić uczucia, a już na pewno świetlaną przyszłość, która przyniesie cuś więcej niż złote jajka, bo z czasem i to byłoby za mało.

Pieprzenie arystokratów, pieprzeni arystokraci. A podobno wyginęli oni wraz z Wielką Rewolucją Francuską, czyli w wieku XVIII, a dokładnie w 1789 roku. Nie wyginęli i jak widać po poglądach, które są w moim domu, są w domu moich dziadków, nasza kupa jest warta niż kupa sąsiadów, którzy ledwie wiążą koniec z końcem. Nie zrozumcie mnie źle, to wcale nie jest tak, że moja rodzina cały czas się wywyższa, nie! Po prostu, gdy ujawnia się kryzys emocjonalny, nazywany depresją lub złym samopoczuciem, muszą oni jakoś z tego wyjść. I Ty także musisz jakoś z tego wyjść. Każdy człowiek z tego musi wyjść prędzej czy później, jeżeli nie trafia do szpitala psychiatrycznego, do trumny lub nie ucieka zagranicę w poszukiwaniu innego świata, mniej zakłamanego dla niego, ale jednak dalszego od siebie...

Widzicie, ja od dawna mam przewlekłą depresję i złe samopoczucie. I nagle nie wpadam na idiotyczny skądinąd pomysł, że to co mam lub, co mnie otacza jest więcej warte niż to, co otacza innych ludzi. I nieważne czy będzie to rodzina, przyjaciele, rzeczy materialne, konto w banku czy działka lub mieszkanie, które rodzice tyż posiadają. Nie wchodzę także w przypadkowe związki by się dowartościować. W życiu nie wszystko da się zmierzyć i na pewno nie dałoby się zmierzyć mojego nieszczęścia jakie bierze się z ich poglądów, z ich zachowania. Wiem, że gdybym powiedział im słowa z ostatniej notki, że "to tylko EGO, ono nie jest takie ważne", znowu katowaliby mnie psychicznie lub nie zrozumieliby tego, co mówię, a ponieważ człowiek zawsze musi utożsamiać to, co dostaje, to, co się dzieje - stwierdziliby, że bredzę i że gadam głupoty. Ba! Często, gdy mówię, że wcale tego nie chciałem, nie zależało mi nigdy na tym, na co niby z takim poświęceniem pracowali moi rodzice, powołują się na przykład jakiś kolegów czy sąsiadów, którzy mają tyle, co kot napłakał lub kradną by mieć więcej. I moje słowa, że wolałbym urodzić się w takim domu, a nie tym, z którego pochodzę, są przecież szczytem głupoty, kretynizmu, niedojrzałości, wariactwa i świadczą o wszystkich chorobach mózgu, które można ukryć za tajemniczymi literkami lub fachowym nazewnictwem. Tak, bo przecież nie znaczy to, że mam inne wartości i że potrzebuję czegoś innego. Byłoby zbyt ciężko zmienić swoje postępowanie, a jeszcze trudniej swoje myślenie AKCEPTUJĄC, że ktoś jest inny niż sobie to wymyśliliśmy. Ale to nie my jesteśmy Bogiem by tworzyć ludzi takich jakich chcemy ich widzieć i by zmieniać ich wedle tylko i wyłącznie naszej egoistycznej woli.

Kurt Cobain powiedział kiedyś cudowne słowa:

"Lepiej żeby mnie nienawidzili takim, jaki jestem, niż kochali kogoś, kim nigdy nie będę."

I tenże Kurt sam nie wytrzymał wyobrażeń innych o sobie, o sobie jakim nigdy nie był. Ludzie go nie posłuchali i Kurt popełnił samobójstwo, będąc wcześniej długo uzależnionym od różnych substancji dozwolonych jak i niedozwolonych jak np. najgroźniejszego z narkotyków - heroiny. I myślę, że piosenka, którą tu przytoczę, na poziomie wyższym niż ten podstawowy, nie jest wcale o gwałcie, ale o tym, że ludzie niszczą nas idealizując i zmieniając wedle osobistych pobudek. I nie jesteśmy jedyni, których pragną oni "przywołać do porządku.



Widzicie, moje pisanie notek na tegoż pięknego bloga przebiega dwufazowo - pierwsza to, gdy myślę o czym chcę napisać i logicznie próbuję połączyć ładnie akapity, które są w mojej głowie. Ale teraz jestem na drugiem biegunie, w którym to nigdy nie wiem jakie będzie następne zdanie, bo przeważnie jestem pijany jak bela (a mi nigdy wiele alkoholu nie było potrzeba) i emocje, które tu wyrażam wywlekają się same. Czasem włącza się logika, że powinienem o czymś lub o kimś napisać, tak jak na przykład teraz pomyślałem znowu o Martynie, ale wtedy biorę kolejnego hausta by zagłuszyć dialogi wewnętrzne, których chcę się pozbyć pisząc na tym oto blogasku. I piszę dalej, choć w tym stanie przecież nie wiem czy to, co napisałem trzyma się kupy i dotyczy jednego tematu, heh.

Widzicie, rodzice oraz dziadkowie wdrukowują nam masę niepotrzebnych i głupich poglądów. Na ogół są to rady po fakcie, do których sami w życiu się nie stosowali, ale my mamy ich słuchać by nam żyło się lepiej, byśmy nigdy nie byli w ich sytuacji, byśmy się czegoś nie nauczyli, byśmy nie mieli własnych doświadczeń. I może jak oni, staniemy się podobnymi tchórzami w życiu nieudolnie próbując zachęcić innych do właściwego - nie dla nich, skoro tego nie zrobili - działania? Ale my i tak nie skorzystamy z tych rad, nie w dobie internetu, w której to żyjemy. Tu przecież jest tak prosto napisać do Bośniaczka, jak dziś pisało kilka tylko osób:
-boję się okazać uczucia facetowi, z którym mi się dobrze gada, jak napisała Żaneta;
-boję się być szczęśliwym i zrobić to, o czym marzę jak napisał Areczek odrzucający chęć wyjazdu na Coke'a;
-boję się wziąć sam za własne życie i realizować je tak jakbym chciał, jak napisał Adrian.

Taaak, ludzie się boją. Cholernie się boją. Dlatego nic nie robią i tracą swoje życie. Myśleliście kiedyś jakby kurwa zmieniło się wasze życie, gdybyście na każdą radę babci lub mamy odpowiedzieli "Twoje słowa są dla mnie rozkazem" ? Jezuuu! U babci co tydzień bywałbym na obiedzie z inną koleżanką (bo przecież "nie z każdą muszę od razu dzieci chrzcić"), co wakacje przyjeżdżałabym do niej z dziewczyną pokazując dumnie moje przyszłe włości. Jakim to idealnym byłbym synem, gdybym harował dla rodziców, cały czas się uczył i robił wszystko, o co by poprosili. Ale ja nie jestem kurwa pieprzonym ideałem.

Zauważyliście, że tych czynności, o których piszę lub które to z uśmiechem na twarzy proszą was rodzice, nie robicie z przyjemnością? Wiecie dlaczego? Bo to nie są wasze marzenia! To nie jest wasze życie, to, co oni wam w sugestiach podsyłają. Dziadkowie od ojca od ponad roku wmawiają mi bym się wreszcie obronił i skończył studia. Dlaczego? Bo sami tego nie zrobili i dlatego uważają, że to jest ważne, że tak przecież trzeba. Ale najbardziej zabijają mnie jak mówią, że bez dyplomu jest się nikim (mówiąc przecież o sobie) oraz, że teraz nikogo już bez niego do pracy nie przyjmują. Wtedy zawsze pytam moich siedemdziesięcio-kilko-letnich dziadków - a kiedy ostatnio starałaś lub starałeś się o pracę? 30 lub 40 lat temu? No widzisz, może mi nie uwierzysz, ale przez ten czas trochę się zmieniło... Nie nie uwierzysz, tak przecież łatwiej. I jak zacięta płyta gramofonowa będzie powtarzać to samo. Gramofonowa, bo nie zauważyłaś jak przed Twoimi oczami powstały płyty CD i empetrójki czy nawet kasety magnetofonowe.

Całe zachowanie naszych starszych krewnych, urodzonych jeszcze w czasach, gdy nie było Polski, gdy ona dopiero powstała lub wciąż była zagrożona, łatwo sprowadzić do jednego cytatu z innego ćpuna, który marnie skończył, Jima Morrisona:

Kiedy inni oczekują od nas, że staniemy się takimi jakimi oni chcą żebyśmy byli, zmuszają nas do zniszczenia tego kim naprawdę jesteśmy. To dosyć subtelny rodzaj morderstwa. Większość kochających rodziców i krewnych popełnia je z uśmiechem na twarzy.

Mamo, tato, dziadku, babciu, moja kochanko czy mój kochanku, mój mężczyzno czy moja kobieto, mój przyjacielu czy moja przyjaciółko... czemu nie możecie zaakceptować mnie takim jakim jestem?!

Czy nie moje wady sprawiają, że jestem piękny? Czy nie moje mniejsze i większe niedoskonałości sprawiają, że jestem jaki jestem? Do niedawna myślałem, że nie i to wy macie rację. Ale ostatnio próbując zobaczyć jaki facet najbardziej pociąga kobiety, przeczytałem ciekawy komentarz odnośnie Rhetta Butlera, bohatera z "Przeminęło z wiatrem" - ideał to nie jest ktoś bez wad; oraz drugiej osoby opinię o nim, że - Rhett jest idealny w każdym calu choć ideałem nie jest.

To słowa po zastanowieniu się nad nimi zmieniły moje postrzeganie ludzi, którzy mnie otaczają. Zacząłem bardziej bardziej ich akceptować i po prostu lubić ich za ich widoczne wady. A na czoło akceptacji całej tej zgrai wysunęła się Martyna. Sądząc po avatarze wielkości 2x2 centymetry, kobietka bardzo piękna, która otwarcie mówiła o swoich wadach. I mówiąc o nich już ponad rok temu, bardzo mnie sobą zainteresowała. Zainteresowała tym, jak wyraża siebie, a nie nogami, które z biegiem lat się wykrzywią i staną się mniej kształtne, zaciekawiła mnie nie biustem, który na starość obwiśnie i nie twarzą, którą widziałem na małym zdjątku, na której to pewnego dnia będzie pełno zmarszczek. Zaciekawiła mnie ona swoimi wadami i tym, w jaki sposób o nich mówi. Jednak rok temu, gdy rozpoczęliśmy pierwsze rozmowy, nie potrafiłem jej sobą zainteresować, nie umiałem jej słuchać tak jak umiem to teraz. Wtedy nie byłem tak atrakcyjny jak jestem teraz. Wtedy robiłem to, co robi jej chłopak czy taki Rafat, czyli startują jedynie do kobiet, do których mają jakikolwiek dostęp, a nie do tych, których pożądają. Dlatego zmieniają je pod swoje dyktando. I ja rok temu nie miałem dostępu do niej. I czy zmieniłem ją, tesowałem? Nie, zmieniłem sobie. I teraz, gdy minął rok, ja nadal się do niej odzywam, ale teraz jaśniej komunikuję jak bardzo mi się ona podoba, jak bardzo mnie fascynuje jej wnętrze. Z tym, że teraz mam większe umiejętności społeczne, teraz nie tylko lepiej wyrażę moje uczucia, ale jak i ona cudownie robi, lepiej otoczę moje słowa jak i samego siebie magiczną mgiełką atrakcyjności. Pytanie tylko czy zrobię to dość dobrze, a może wciąć muszę przebyć długą drogę by być tym, kogo ona pragnie. Ale co najciekawsze, nie robiłbym teraz tego dla niej, by ją zdobyć, ale dla siebie, by lepiej żyć i by Mojej Dziewczynie żyło się w przyszłości lepiej przy mnie.

Wiecie o czym tak naprawdę jest ta notka? O obwodzie socjalno-moralnym, który mówi nam jacy powinniśmy być, do czego dążyć i czego chcieć oraz o tym, czego tak naprawdę chcemy, co jest naszymi rzeczywistymi pragnieniami. W życiu podobało mi się wiele kobiet, w wielu podkochiwałem się tak naprawdę nic o nich nie wiedząc. Czarował mnie ich uśmiech, spojrzenie lub to, jak one chciały być widziane. Ale to były tylko ich maski lub to jakimi chciałem je widzieć, może jak je idealizowałem, ale na pewno nie to jakimi one były naprawdę. I właśnie dlatego z tego nic nie wychodziło, bo to nie były one, a to nie byłem ja. I tak gadałem kiedyś na szkoleniu z atrakcyjną kobietą ze Studenckiego Forum, która do mnie podeszła, a ja jej prawie nie znałem. Jednak już po chwili czułem, że nie chcę z nią gadać i chcę być zupełnie gdzieś indziej, choć kontynuowałem rozmowę. Po przerwie podzieliłem się tymi spostrzeżeniami z bardziej ogarniętymi Tymonem, który krótko to skomentował - "dowód socjalny". Zapytałem "co?", bo być może moja świadomość opierała się przed tym, co było oczywiste. Kolega wyjaśnił: "Tak naprawdę ta kobieta wcale Ci się nie podoba, po prostu społeczeństwo wmówiło Ci, że ona jest atrakcyjna, bo ma fajne cycki, jest blondynką lub ma fajną figurę. Ale Ty tego nie chcesz i już to wiesz, mimo, że jak sam powiedziałeś, nie zdążyłeś jej jeszcze poznać. Podpowiada Ci to Twoja intuicja..."

I tak - ja tego nie chciałem, chciałem kogoś zupełnie innego, choć nie wiedziałem jeszcze kogo. Chciałem kogoś autentycznego, kogo mogłem poznać w różnych kontekstach, z kim mogłem pogadać na wszystkie tematy i się dobrze czuć w każdym z nich. Jednak nawet precyzując to i zdejmując wszystkie dążenia, które wynikają z socjalno-moralnego obwodu mózgu, nie mogę być z nią dopóki ona będzie miała przekonania zakorzenione przez jej rodzinę, przyjaciółki, filmy i jej środowisko. I dopóki wciąż będzie myślała o tym, co wypada i jak powinna się zachować, zamiast posłuchać swojego serca i spojrzeć na wartości, które naprawdę są jej, a nie wymuszone czy ukształtowane przez społeczeństwo. I kimkolwiek owa dama by nie była, pytanie brzmi: czy czeka mnie daleka droga do szczęścia, mojego szczęścia, a nie tego nakreślonego przez innych czy może krótsza, bo trafię na niezwykle inteligentną i świadomą swoich pragnień kobietkę;)