Nie lubię kobiet.

W ciągu ostatniego miesiąca nabrałem do nich wielkiego dystansu i jakiego jeszcze w życiu nie miałem. Mocno pozmieniało się moje podejście do płci przeciwnej. Bo kiedy we wrześniu zdarzyła się kolejna rzecz, którą odebrałem jako porażkę, spojrzałem na to kobiety i moje relacje z nimi z zupełnie innej perspektywy.

Patrząc wstecz, na chłodno, patrzyłem jak wyglądały moje kontakty z kobietami. I jak dużo miałem przez nie niemiłych stanów i smutków.

Jak często dochodziło w moim życiu do tego, że cierpiałem przez kobiety.
Jak często było tak, że starałem się i angażowałem, a potem nie miałem z tego nic poza cierpieniem.
Jak często nie umiałem odnaleźć się potem w rzeczywistości i moje życie było w rozsypce po spotkaniach z kobietami albo rozmowach z nimi.

Zobaczyłem jak często dawałem z siebie maksa, a suma summarum dolała mnie po tym tylko głowa. Zobaczyłem, że mimo chęci spełnienia z kobietą czy w związku, musi minąć na ogół sporo dni zanim zacznę dalej "normalnie" funkcjonować. Jak bardzo boli mnie to, że nie spełniają się moje marzenia i zachowuję się po spotkaniu, co do którego wcześniej żywiłem spore nadzieje. Jak popadam w uzależnienia z powodu kobiet i nie umiem zająć się potem samym sobą. Przez tydzień potrafiłem prawie nic nie jeść, nie wstawać z łóżka, odpalać papierosa od papierosa lub szukać ukojenia w alkoholu byle nie myśleć o tym, co wciąż kołatało mi w głowie. I znalazłem na to rozwiązanie.

Całkowite wyparcie tej sfery. Nie myślenie o kobietach, nie spotykanie się z nimi i nie rozmawianie z nimi. Przynajmniej nie z tymi, o których myślałem, że coś z nimi może kiedyś być... stałem się bardzo cyniczny, złośliwy czy uszczypliwy. Tak bardzo chciałem ogrodzić się od tego, że mogę znowu cierpieć lub przeżywać katusze, tak bardzo chciałem żyć normalnie i być szczęśliwy, że zacząłem inaczej postrzegać świat i funkcjonowanie. Jako takie, w którym nie ma kobiet, jako takie, w którym nie ma seksu, czułości, miłych słów lub bliskości między kobietą a mężczyzną. Nie chciałem tego. Nie chciałem znowu cierpieć. Wyrzekłem się tego.

Spotkałem się z pewnym trenerem, z którym zamierzałem robić razem pewien projekt po kilku dniach takiej zwały. Powiedziałem mu jak bardzo jestem w strzępach i jak źle czuję się psychicznie, gdy myślę o kobietach. Zaczął mi on zadawać pytania, starał się mi pomóc, sugerował, że możemy przerobić te moje problemy i te złe emocje w tym kontekście... ale ja nie chciałem.

Konfrontacja z tym była cholernie bolesna. Kosztowała mnie zbyt wiele. Wolałem od tego kompletnie się odciąć. Powiedziałem byśmy pogadali o biznesach. I momentalnie, gadając o nich i zmieniając temat, z osoby zagubionej, nieszczęśliwej i smutnej, wszedłem w zupełnie inne emocje. Byłem znowu pogody, pewny siebie, twórczy, kreatywny i sypiący pomysłami jak zrobić coś fajnego. I tak mi zostało przez ostatni miesiąc. Skupiłem się tylko na kontekście pracy, rozwoju finansów i umiejętności. To był mój azyl i moje ukojenie.

Kobiety raniły mnie na wiele sposobów. Były to momenty, gdy chciałem w nich znaleźć partnerkę, były to momenty, gdy chciałem w nich znaleźć przyjaciółkę i ukojnie dla trudnych momentów mojego życia. Były to też momenty, gdy potrzebowałem zrozumienia albo rozwiązania. Ale nigdy nie dostawałem tego, czego chciałem... tego, co potrzebowałem... tego, co sprawiłoby, że czułbym się szczęśliwy...

Zawsze to była jakaś namiastka albo może zastępstwo, tego, o czym marzyłem. Tego, do czego dążyłem i tego, co było moim pragnieniem.

Nie wiem czy wybierałem złe kobiety? Czy darzyłem zaufanie i sercem osoby, których nie powinienem nimi darzyć? A może robiłem to chcąc czegoś w zamian i dlatego cierpiałem, że nie było to bezinteresowne? Może sam nie do końca byłe pełny? Może chciałem przelać wodę z jednej szklanki do drugiej, gdy tymczasem sam miałem ostatnie krople wody? Może nie wiedziałem, że dopóki sam nie zadbam o siebie, nie będę mógł w pełni zadbać o dwie osoby?

I tak oto siedzę pijany i piszę. Zamiast iść na jedną z 2 imprez, na którą byłem na dzisiaj zaproszony, wybrałem relaks w domu. Najpierw przespałem kilka godzin, a potem przeleżałem kolejne godziny i gadałem sobie z Pauliną. Jej towarzystwo dało mi dzisiaj ukojenie. Ale po tygodniu pełnym wrażeń i sukcesów, czułem, że potrzebuję relaksu i zająć się kilkoma kwestiami, które nie były w moim życiu dotąd uporządkowane. A to zdecydowanie jest to kwestia kobiet.

Mam dość ich kłamstw, udawania, chichrania, z którego nic nie wynika, dystansu i braku otwartości na pozytywne wibracje, przebijania się przez ich pancerze ochronne, a przede wszystkim nadziei. Nadziei, że kiedyś może być między nami fajnie, że będziemy się spotykać, że coś razem będziemy robić, że założymy razem rodzinę, że gdzieś wyjdziemy.

Przede wszystkim mam też dość gadania o uczuciach. Mam też dość rozmów, z których nic nie wynika. Mam też dość spotkań, które zabierają mi czas i energię. Mam też dość kobiet, które chcą brać ode mnie całymi garściami, zwłaszcza z mojego wnętrza, a nie chcą nic dawać. Mój ziomek, Emil, który już nieraz przejechał się na kobietach mówi, że to kobieta ma chcieć, a on się może zastanowić. Emil mówi też, że to kobieta ma się starać, że ma np. zrobić zupkę, a nie tylko wystawić tyłek i to koniec jej wkładu w związek. Po moich doświadczeniach, zgodzę się z tym. Nie chcę kobiety, która nie umie się zaangażować i nie wkłada siebie w relację. Mam już dość takich przypadków na swojej drodze.

Dlatego pozostaje mi opierać się jedynie na tym, co jest pewne. Na tym, co jest wokół mnie i na tym, co jest całkowicie zależne ode mnie. A z kobietami tak nie ma. Większość z nich, o ile nie są one już ułożone w swoim własnym życiu - co najczęściej wiąże się z wiekiem, co też niestety potwierdzają moi koledzy - nie potrafi wnieść nic wartościowego do życia.

I to mnie właśnie boli. I tego bólu chcę się pozbyć.