Bokser

Kiedy przychodzi wypełnić formularz, jakąś ankietę albo po prostu główną sekcję CV, w której podaje się zawód u mnie odpowiedź powinna być tylko jedna - jestem bokserem. Nie chodzi nawet o moją prawie dwu-i-pół-metrową rozpiętość ramion, której długość ulega tylko jednej części ciała, nie chodzi o całkiem solidną wagę, wzrost, wrodzoną nadpobudliwość czy szybkie reakcje psychoruchowe. Chodzi o to, w jaki sposób żyję i co mnie nakręca. Im więcej ciosów dostaję od życia, tym mniejsze wrażenie to na mnie robi. Dziś kolejny - oczywiście spodziewany - cios, a ja dalej stoję, uśmiecham się i mam pełno energii, by wykonać kontraatak albo następny ruch. Kolejne ciosy spadają, a ja dalej stoję. Nakręca mnie to niczym boksera, który dostał po twarzy i wydzieliła mu się adrealina, złość i frustacja. Bosker ma przecież najlepsze lata swojego życia w trakcie kariery. Nie kiedy jest młody i marzy o szczytach. Nie kiedy jest stary i większość ważnych rzeczy w życiu jest już za nim. Jego prime time jest w momencie, kiedy najwięcej obrywa. I wtedy jest szybka myśl i analiza jak do tego doszło, tak, aby się to nie powtórzyło, a w międzyczasie planowanie kolejnej już kombinacji ciosów. Oto cały ja! Miałem wiele ciężkich lat, ale te, w których dostawałem najwięcej ciosów, bądź co bądź, były NAJLEPSZE. Najlepsze lata mojego życia i najlepsze jego momenty. Momenty, w których czułem wolność. Momenty, w których czułem odwagę. Momenty, w których czułem siłe. Momenty, w których czułem, że sam decyduję o sobie i o swoim życiu. Momenty, w których nie byłem od nikogo zależny i nikt nie mówił mi co mam robić. To znaczy, było pełno osób, które mówiły mi jak mam żyć, co robić, czego nie, które mi groziły i zastraszały. Ale koniec końców, to JA podejmowałem decyzje, to JA działałem, to JA wybierałem, którym pionkiem poruszyć na szachownicy. W te wszystkie lata, kiedy byłem pod największym ostrzałem, to decyzja ostatecznie należała do mnie i to ja odpowiadałem za siebie. I wciąż staram się iść w tym kierunku. A Ty? Możesz to samo powiedzieć o sobie? Możesz powiedzieć, że żyłeś albo żyłaś w ten sposób? Że robisz, co Ci się podoba i reszta może Ci naskoczyć, bo to TWOJE JEBANE ŻYCIE?! Tak jest, zgadza się - TO TWOJE JEBANE ŻYCIE. Masz wybór. Możesz zrobić z nim, co chcesz. Możesz uczynić je pasmem sukcesów, pasmem porażek, pasmem złych decyzji, wtop finansowych czy osobistych. Ale co w tym złego? Możesz to zrobić tylko z jednego powodu - bo tego kurwa chcesz. I koniec kropka. Nic więcej nie trzeba dodawać. Kurtyna. Wszyscy wypierdalać ze sceny. Jesteś jednym aktorem, bo to kurwa Twoja scena. Dokładnie tak powiedział kiedyś Grzana. Ktoś w pracy zapytał go, co on chce w życiu robić. A on stanął na drabienie, pod którą stał i powiedział: TO MÓJ TEATR, MOJA SCENA I JA JESTEM JEJ GŁÓWNYM AKTOREM. Zapamiętałem to do końca życia i... w końcu zacząłem tak żyć. Zacząłem tak żyć w momencie, kiedy objąłem firmę i psychicznie odciąłem się od rodziców i rodziny. Będą pod ich ciągłym ostrzałem, słuchając co wolno, a czego nie, co powinienem, a czego nie, byłem nikim. Na pewno nie sobą. Nie żyłem swoim życiem, ale też nie ich. Żyłem według tego, jak według nich powinno wyglądać moje życie. Ale to nie było życie ani moje, ani ich. Zacząłem więc żyć po swojemu. Tak, każdy może spierdolić swoje życie. Każdy może, bo może tego chcieć. Mój ojciec chciał spalić pieniądze w kominku niczym jakiś jebany Pablo Escobar, więc dlaczego kurwa Ty, ja, ktokolwiek(?!), ma hamulce by powiedzieć innym - jeśli będę chciał, spierdolę sobie życie. Nic Ci do tego. Nic na to na poradzisz. Odejdziesz, obrazisz się, obgadasz mnie? Ok, to będzie to, co Ty zrobisz ze swoim życiem. Bo ja mówiąc Ci te słowa, wiem już, co zrobię z moim i nie potrzebuję ani Twojej opinii, ani rady skoro Ci to mówię. Rozumiesz czy przepaliły się styki? W najlepsze lata mojego życia dostawałem po mordzie. Byłem wiele razy załamany, zmęczony, padnięty, zły, ale nie zmieniało to tego, że chcę dalej żyć po swojemu. Słowa, które gdzieś w okresie nastoletnim wryły mi się w głowę usłyszałem od mojego idola - Allena Iversona: "Kiedy moja kariera się skończy, chcę spojrzeć w lusto i powiedzieć, że zrobiłem to po mojemu" https://www.youtube.com/watch?v=0O6A0Ote-fg Wiele złych rzeczy działo się w moim życiu w tych dobrych latach. Okradali mnie, oszukiwali mnie, wykorzystywali, ludzie byli interesowni, chcieli bym ich utrzymywał, dawał pieniądze za darmo, wykorzystywali moją dobrość, naiwność, odchodzili bez słowa lub po wielu latach znajomości. Zawodzili mnie i zwodzili. Śmiali się ze mnie, okłamywali, dawali nadzieję i mydlili oczy. Mógłbym tak wymienią i wymieniać. Ale mógłbym też teraz wstać i pójść do lustra. Spojrzeć sobie prosto w oczy i zadać pytanie: hej Ty, czy którejś z tych rzeczy nie przewidziałeś? Odpowiedź byłaby raczej oczywista. Raczej bez mrugnięcia okiem. Prosto w oczy - NIE. Przewidziałeś je wszystkie. Wiedziałeś, czego się można spodziewać, czego się możesz obawiać, na co zwrócić uwagę lub jakie mogą być tego nieprzyjemne konsekwencje. Więc jakim cudem do kurwy nędzy to się stało?! Jak do tego doszło, że to tak bolało, że odczułeś te ciosy, że na dłuższy czas ugięły Ci się kolana, zakręciło w głowie, traciłeś apetyt i się zaniedbywałeś? To przecież takie oczywiste, takie proste, takie trywialne... Po prostu nie sądziłem, że te osoby jednak tak się zachowają. Nie spodziewałem się, że tak postąpią, mimo że mogą. Nie spodziewałem się, że jednak to zrobią, mimo że mogą i mimo że były ku temu już pewne symptomy. Przewidziałem chyba to wszystko, co się wydarzy, a co tak bolało, na długo przed tym zanim to się wydarzyło... ale cóż mogłem zrobić... czasem rozgrywany jest jakiś mecz, który wiesz jak się zakończy, wiesz kto wygra i mógłbyś na tym dużo zarobić... ale po co? Zarabiać na negatywnych uczuciach? Zarabiać na tym, że miało się rację? Na swojej szkodzie? Raz tak tak w sumie zrobiłem i nie żałowałem. Kiedy w trakcie mistrzostw Europy w 2008 roku, Polska grała w słabym stylu w grupie i ostatni mecz grała z liderem, Chorwacją, poszedłem postawić największe pieniądze w życiu na Chorwację. Ich wygrana była pewna, postawiłem więc na nich wiedząc, że tu nie przegram. Bo jeśli Polska wygra i ja przegram pieniądze, to i tak naprawdę wygram. Emocjonalnie. Nastomiast, jeśli przegrają, nie będą aż tak smutny, bo zarobię kilkaset złotych. Tak zrobiłem i do dziś uważam to za jeden z najlepszych biznesów życia:) Ale w życiu bez sensu jest stawiać przeciwko sobie. Zawsze lepiej łudzić się, że Ci mistrzowie obłudy, kłamstwa, mydlenia oczu i pustych słów, tym razem zachowuają się inaczej. Lepiej chyba przegrać tak honorowo niż na każego patrzeć wilkiem. Lepiej przegrać niż być nieufnym, wyczekiwać ciosu lub dogryzać komuś pierwszemu, bo nie chcemy, by to on pierwszy uderzył. Lepiej. Bo ja takie życie wybrałem. Naiwne, dziecinne, idealistyczne. Wolę taki być niż kurwą, która wyzyskuje ludzi, okłamuje ich, mami, wykorzystuje czy robi im inne świństwa. W podstawówce moim najlepszym przyjacielem do pewnego czasu był Lisek.. Razem siedzieliśmy w ławce i pisaliśmy na karteczkach z naszymi dziewczynami z tyłu. Kiedyś jeden typ przechwycił taką wiadomość Liska i głosno zaczął czytać. A on mnie obgadywał. Siedział obok mnie i pisał do dziewczyn, że tak naprawdę mnie nie lubi i inne podobne rzeczy. Było mi przykro. Miałem około 10 lat, heloł? Nie wiedziałem, co powiedzieć. Nie powiedziałem, więc do niego ani jednego słowa przez kilka kolejny klas, w sensie lat. Została mi po tym drzazga w sercu, że najgorsze w życiu jest kłamstwo. Zawsze starałem się tego unikać. Wolałem mówić złe rzeczy niż kłamać tych, na których mi zależy. No bo kurwa jak parszywą świnią można być, by mówić o kimś, że zależy nam na tej osobie, a ją okłamywać? No fucking way. To nie moja bajka. Możesz mi przywalić za to, że Cię obraziłem, ale nie za to, że Cię okłamałem. Tego bym nie wybaczył. Wiele znajomości się skończyło, wiele złamań po nich pozostało, ale karawana jedzie dalej. Albo przynajmniej próbuje jechać. Lista spraw do dokończenia, notek do dopisania, porządków do zrobienia, jest równie długa, co lista książek do przeczytania czy filmów do obejrzania, którą przecież każdy robi gdzieś od 15 lat... no cóż, tak wygląda życie. Może kiedyś z tego powodu albo innego, przyjdzie pora by opublikować post pod tytułem "Nokaut". A może kiedy on następi, nie będę w stanie już nic napisać i będzie to mój koniec. Ale na razie stoję i dalej walczę. Wkurwiam się, smucę, coś mnie boli. Najczęśniej to przechodzi. O ile nie uczyni się tego swoim chlebem powszednim. A potem, jedyne co pozostaje i co jest pewne to przyszłość. Sęk w tym, że nigdy nie wiadomo ile nam jej pozostało. P.S. Ku pamięci, tu spoczywał kiedyś człowiek, który żył w zgodzie ze sobą. P.P.S. Nigdy mnie nie zapominaj. Ja nigdy nie zapomniałem o Tobie.