Kiedyś - Teraz - Potem

Nasze podejście do życia, wartości, którymi się kierujemy oraz przekonania odnoście siebie zmieniają się cały czas. Teraz mamy zupełnie inne myślenie niż mieliśmy kiedyś. Będzie ono jeszcze inne w przyszłości. I chyba Bóg jeden wie jakie.

Kiedyś myśleliśmy zupełnie inaczej o związkach damsko-męskich, stosunkach z najbliższymi, o pracy, spędzaniu swojego czasu, na temat pracy, rozrywek, tego co potrafimy i co umiemy robić.

Kiedyś w dzieciństwie nie umieliśmy sami zrobić sobie jedzenia ani się podetrzeć. Nie umieliśmy pracować, ani nawet nie myśleliśmy jak to będzie kiedyś pracować i spędzać po 8h dziennie w pracy. Kiedyś nie myśleliśmy też o tym czy nasi znajomi albo rodzina będzie obok nas, bo oni zawsze byli. Nie musieliśmy o to specjalnie dbać. Tak jak i o pieniądze czy czas wolny albo zdrowie. To było. To był pewnik. Jak nagle to, co mamy może nam się skończyć? Ale niektóre rzeczy skończyły się bezpowrotnie. Niektórym umarł już jeden z rodziców albo dziadkowie. Nie mamy już tyle czasu wolnego ani swobody pod kątem rozrywek. Czy ktoś się tego spodziewał? Tak, z pewnością ten, kto patrzył na to cały czas z góry. Ale nie my. W swoim wąskim myśleniu.

Teraz, gdy od myślenia dziecinnego lat minęło już kilka bądź kilkanaście, patrzymy na wszystko inaczej. Teraz gonimy gdzieś, patrzymy bardziej na to, co chcemy mieć kiedyś niż na to, co jest wokół nas. Wszystko przeliczamy na czas i pieniądze. Żyjemy jakby na inne planecie. Bo jak inaczej porównać życie tej młodej osoby, którą byłaś lub byłeś kilkanaście lat temu, a tym sobą, którym jesteś obecnie? Teraz nie potrafimy aż tak cieszyć z drobnych rzeczy. Z tego, że zjadło się loda czy hamburgera, że wypiło się szklankę Coca-Coli. Nie potrafimy tak beztrosko grać na komputerze i oglądać filmy przez cały dzień. Wszystko TERAZ jest inne. Na jedzenie, które kiedyś było pyszne albo co więcej, było ono nagrodą, patrzymy jako coś niezdrowego. Na spędzanie dnia na rozrywkach patrzymy jako stratę czasu. Na nieudane próby zbliżenia się do kogoś patrzymy jako stratę czasu i jesteśmy zawiedzeni. Przecież to miało nam coś dać! Przecież to nie tak miało być! Przecież miało być fajnie!

I sami zabieramy sobie tę fajność. Fajność z małych rzeczy. Fajność z kilku kęsów czegoś niezdrowego, na co mieliśmy ochotę. Fajność z dobrej imprezy, cokolwiek tam się robiło, a co wpadło nam do głowy. Zabieramy sobie fajność ze spotkań z innymi, z którymi chcieliśmy się spotkać. Zabieramy sobie fajność z pracy i poświęconego na coś czasu, którą sami chcieliśmy wykonywać. Zabieramy sobie fajność ze sprzątania, chociaż chcemy mieć porządek. Zabieramy sobie fajność z kąpieli, mimo że chcemy być czyści. Zabieramy sobie fajność z serialu czy filmu albo ulubionej niegdyś gry komputerowej, chociaż pragnęliśmy się rozerwać. Fajność zanika gdzieś, gdy patrzysz, że na rozmowie telefonicznej czy facebookowej spędziło się godzinę. Fajność zanika cały czas, bo sobie na to pozwalamy.

Gdzieś w nas cały czas są te ogromne wymagania wobec samych siebie. Jest w nas to ogromne ciśnienie. Ciśnienie nawet nie tyle na sukces, co na *magiczne* słowo WIĘCEJ. Jako WIĘCEJ kiedyś definiowaliśmy lepsze oceny w szkole albo więcej nagród. Nagród, które jeśli chcemy, to teraz możemy sami sobie kupować bez opamiętania. Teraz naszym WIĘCEJ mogą być ubrania, pieniądze, gry, stosunki seksualne, różne błyskotki jak samochody, biżuteria czy gadżety. WIĘCEJ to też lepsze ciało, lepszy standard życia czy czas wolny.

Jest w nas te ogromne ciśnienie. Jest w nas to ciśnienie bez którego mało kto żyje w obecnym świecie. Znajdźcie gdzieś minimalistę w obecnym konsumpcyjnym świecie. Kogoś to ma już wszystko, co mu jest potrzebne do szczęścia i nie martwi się, gdy traci pieniądze, czas, znajomych albo gdy ominęła go impreza w weekend. Ja chyba nie znam ANI JEDNEJ takiej osoby. Dlaczego tak jest? Bo społeczeństwo i nasz system skazałoby taką osobę na ostracyzm społeczny. Patrzyłoby się na taką osobę jako nienormalną, niespełna rozumu albo co najwyżej dziwną. "On ma już wszystko? Pfff, to czemu chodzi w takich szmatach albo jeździ Fiatem? Skoro już wszystko ma to niech da tysiaka. Jemu już nie jest potrzebny, bo ma wszystko." Słyszeliście kiedyś coś takiego? Nie, bo każdy dąży do czegoś jeszcze, do czegoś WIĘCEJ. I nikt nie jest po prostu wdzięczny za to, co ma.

I właśnie o wdzięczność to chodzi. Wdzięczność i docenianie każdego dnia. Kiedyś byliśmy wdzięczni. Dlatego wszystko nas cieszyło. Nazwanie czegoś nagrodą sprawiło, że to było *niezwykłe*, że to było *magiczne*. Umieliśmy to docenić i powiedzieć sepleniącym głosem "dżem-kuję". Docenienie jednak gdzieś zniknęło. O tym poniekąd jest offowy holenderski film "Tylko dzień" w którym to pokazane jest życie, w którym wszystko zdarzyć się może tylko raz. Jeśli ktoś chce zrobić coś 2 razy to musi popełnić grzech, a wtedy trafi do nudnego życia, gdzie wszystko jest nudne i powtarzalne, czyli chodzi o życie na Ziemi. Według mnie to arcydzieło kinematografii, więc każdemu ten film polecam (można go obejrzeć na Kinomaniak.tv). Film ten pokazuje jak wygląda nasze życie. Jak ciężko docenić coś co ma się wiele razy i to, co staje się powszechne, również to, co kiedyś było nagrodą. Dopóki się tego nie straci lub to zwyczajnie nie minie.

I czy to właśnie strata dopiero czegoś ma nas uczyć? Czy to strata pozwala nam dziękować za to, co było takie wspaniałe? W filmie "Mr Nobody" jest taka wspaniała scena, gdy Nemo przez lata szukał swojej ukochanej kobiety i gdy w końcu ją znajduję w jednym ze scenariuszy filmu (pokazanych jest ich kilka) pada w objęcia tej kobiety i szepcze kilka razy "dziękuję, dziękuję, dziękuję". To jest piękne. Stracił coś, a gdy ponownie to odzyskał - zaczął dziękować. Jednak mało kto z nas poświęciłby swoje życie na coś, co nie da mu 100% pewności, 100% efektu. Że będzie to miał, czemu się poświęci. A tego przecież nigdy nie wiadomo. To będzie przecież potem, a co będzie potem nigdy nie wiadomo. Jedyne, co istnieje to teraz. Tylko teraz. I tylko teraz możemy zrobić coś ze swoim życiem. Wstać z krzesła i zacząć ćwiczyć, wyrzucić z pokoju to, co nas rozprasza, to co działa na nas negatywnie, skasować smutną muzykę, wyrzucić używki, zrobić porządek, usunąć syf z komputera albo wykonać telefon do kogoś, kogo cenimy, a komu ciężko to nam było dotychczas przekazać. Tym właśnie jest wdzięczność.

Bo pewne jest jedynie to, że czeka nas jedna wielka niewiadoma. Za cholerę nie wiemy co się wydarzy, jeśli nie będziemy podejmować mądrych decyzji w oparciu o nasze marzenia i pragnienia tego, jak chcemy żyć. Strasznie przykre jest to, że większość moich rówieśników nie wie nic na temat swojej przyszłości. Nikt nie wie co będzie, bo... bo nie umie do tego dążyć. Bo nie umie zaplanować sobie kolejnych kroków w kierunku swoich marzeń i wymarzonego życia. A przecież to takie proste.

W książce Jacka Canfielda "Zasady Canfielda", autor pisze w jednym z rozdziałów o uporządkowaniu swojego życia. Pokazuje schemat, według którego to przebiega, a który w punktach wygląda tak:
1. Zdecyduj
2. Zaplanuj
3. Zacznij
4. Kontynuuj
5. Zakończ
6. Zamknij

To prawda, że wszystko zaczyna się od decyzji. Myślę, że wymaga to jednak pewnego uzupełnienia. Bo, aby w życiu nastąpiła poważna zmiana, trzeba znać swoje wartości. Te z kiedyś, teraz i te z potem. Tylko w ten sposób można w życiu coś zmienić. Ustalić to i zacząć według tego żyć. Trzeba ustalić swoje 5 głównych wartości. A wtedy cała reszta się dostosuje, bo zostanie na nie tylko tyle miejsca, ile pozostanie przestrzeni. Tyle ile zmieści się poza naszymi głównymi wartościami.

Trzeba tylko rozpisać jakie miało się 5 głównych wartości kiedyś, jaki się ma teraz i według jakich chce się żyć potem. To wszystko! Serio.

Kiedyś moimi 5 wartościami były:
-> rozrywka, czyli zabawa ze znajomymi i gry planszowe oraz komputerowe
-> czas wolny, czyli robienie tego, na co tylko miałem ochotę
-> nauka, czyli ciągłe uczenie się dla lepszych wartości i stopni
-> sport, czyli granie w piłkę nożną, przeglądanie wyników sportowych w kosza i piłkę nożną
-> najbliżsi, czyli spędzanie czasu z przyjaciółmi oraz rodziną

To były wartości, według których żyłem i które determinowały mój czas. To, co robiłem i co wybierałem. To było tym, co grało w mojej duszy i co sprawiało, że czułem się dobrze.

Bo nawet jeśli teraz nie mam najlepszych wartości (jakkolwiek to określić), to nadal dają mi one przyjemność, czyli poczucie bezpieczeństwa i że to, co robię jest czymś słusznym, bo daje mi to poczucie radości. I rozmawiając teraz tak szczerze z samym sobą wiem, że łatwiej określić mi wartości, według, których chcę żyć niż te, według których żyję teraz. Dlaczego? Bo spojrzenie na to, według czego teraz żyję wymaga wielkiej szczerości przed samym sobą, wielkiego czucia siebie i zrozumienia tego kim się jest i jakie to ma konsekwencje. A patrzenie na konsekwencje nie jest proste. Nie jest łatwo spojrzeć na siebie nie tyle co krytycznym okiem, co wrażliwym na własny los.

Pisałem wcześniej, że zajebiście ważna jest wdzięczność. Ale zamiast niej najczęściej mamy poczucie winy i wstyd, że tak się postępuje. Obwinianie samego siebie i ojcowska krytyka, że tak się postąpiło. I potępienie z tym związane. Wstyd nie tyle przed innymi, co przed samym sobą, że tak się robi i tak się wciąż żyje. I że się tego nie zmienia. To jest okropne. Ale jak zrobić miejsce w swoim sercu na wdzięczność, gdy jest w nas tyle winy i wstydu? Winy, że mogło się zrobić inaczej. I wstydu by samemu do lustra albo do najbliższych powiedzieć co nas niszczy i zatruwa nam życie. Co w nas jest dalekie od doskonałości. Co w nas jest tym, czego dłużej w swoim życiu mieć nie chcemy.

A czego chcemy? Jakie mamy marzenia? Na jakich rzeczach nam zależy? I dla jakich marzeń warto żyć?

Pragnę i chcę, by od teraz moimi 5 głównymi wartościami były:
-> zdrowie i sport, czyli dbanie o ciało, kondycję, siłę
-> porządek, czyli utrzymywanie schludności i minimalizmu wokół siebie, aby była przestrzeń na inne. nowe rzeczy, które będą mogły do mnie przyjść
-> wytrwałość, czyli konsekwentna praca nad tym, co chcę osiągnąć
-> koncentracja, czyli skupienie na wyniku oraz rzeczach przyjemnych, dążenie do celów, do których zamierzam dojść w najbliższych latach
-> pasja, czyli skupienie na tym, co daje mi wysoką energię i wyzwala ze mnie motywację

W bajkach, na których się wychowaliśmy, zakończeniem było często podobne: "I żyli długo i szczęśliwie". Czasem, bo 2 osoby znalazły siebie, czasem bo spełnił swoje marzenie. Niektórzy mówią, że "życie to nie bajka" i owszem, jeśli ich własne życie tak nie wygląda, jeśli sami tak nie żyją. I moje życie zdecydowanie nie jest bajką, z wartościami, według których żyłem przez ostatni rok:
-> lenistwo, czyli wybieranie tego, co łatwe i nie męczy nawet odrobinę
-> zaniedbywanie zdrowia, czyli nadużywanie używek, przesiadywanie w domu, w niezdrowych pozycjach, siedzenie w bałaganie
-> tracenie czasu i zwlekanie, czyli granie w gierki, sprawdzanie fb, rozmowy z ludźmi, flirtowanie z kobietami, imprezowanie - gdy wszystko inne jest nieułożone
-> brak celów długookresowych, czyli skupienie tylko na obecnej chwili i nie patrzenie na to, co dalej może stać się z moim życiem i odkładanymi sprawami
-> strach, czyli powstrzymywanie się przed czymś z powodu wątpliwości, uczucia niepewności i innych głupich emocje, którym pozwalałem się kontrolować zamiast samemu nimi zawładnąć

Zasady, według których żyjemy są bardzo ważne. Nawet jeśli nie wiemy tego świadomie, to z góry często mamy określone zasady jak postępować. Jeśli nie wiesz co zrobiłbyś z dodatkowym tysiącem złotych lub na co wykorzystać godzinę czasu, która Ci się zwolniła, wtedy na pewno nie zrobisz nic mądrego. Może to Ci dać coś przyjemnego, ale może w żaden sposób nie zmienić Twojego życia. A jeśli tylko chcesz możesz je zmienić. Wystarczy podjąć decyzję, że to będzie ważny dzień w moim życiu. Że to będzie ważna godzina mojego dnia. I zrobić w tym czasie coś innego niż zwykle. Użyć tak zwanego quality time. Dlatego pierwsze co zaraz zrobię, to dodanie etykiet do zdarzeń w swoim życiu, bym wiedział co z nimi robić.

Tak samo jak porządek masz na swoim komputerze i muzyka jest w 1 folderze, rzeczy związane z pracą lub uczelnią w innym, tak samo musi być w głowie. Odpowiednia etykieta postępowania z danymi rzeczami. Bo co by to było jakby muzyka była rozwalona po całym komputerze? Albo każda z dziesięciu piosenek albumu była w innym folderze? Można by zwariować od takich porządku.

I dlatego właśnie teraz, zaczynam wprowadzać etykiety. Bo gdy już wiem według czego żyłem przez ostatnie miesiące, podejmuję najważniejszą decyzję w swoim życiu, że nie chcę żyć już według tych wartości. Teraz pragnę czegoś innego. Teraz pragnę konfrontacji z własnymi słabościami i robieniem czegoś pomimo lęku, słabości, braku chęci czy siły. Teraz ZACZYNAM ŻYĆ!