O walce z samym sobą

Od dłuższego czasu próbowałem cuś napisać, ale mi nie wychodziło. Cały czas chciałem przeanalizować moją sytuację z pewną dziewczyną i wypisać przeszkody, które nas dzielą. Ale ilekroć zabierałem się do pisania, brakowało mi porządnych słów, aby to wszystko wyrazić. Nie powstała więc żadna notka, a ja w międzyczasie dostałem kosza.

Ale co tam odrzucenie jednej dziewczyny, gdy wokół jest tyle innych, może nawet ładniejszych. Tak są, ale one także mają metkę "nie dla Ciebie". I to bynajmniej nie dlatego, że jestem jakąś straszna paskudą czy mam nieciekawą osobowość. Owszem to tyż ma wpływ, ale już wtedy, gdy się znamy, dobrze dogadujemy i spędzamy czas w swoim towarzystwie. Ale wcześniej trzeba właśnie tego kogoś poznać, a ja pierwszy ręki nie umiem wyciągnąć i zagadać w odpowiedni sposób. Mówią, że najtrudniej złapać pierwszy kontakt i chyba cuś w tym jest. Przynajmniej w moim wypadku odgrywa to kolosalne znaczenie, choć wielokrotnie zastanawiałem się jak można postępować tak jak Adam (milczący, podchodzi jedynie, aby podać rękę, a następnie odchodzi) czy Duch (który cały czas napierdala o dziewczynach, ale sam nic konkretnego nie robi). Ale dzisiaj dmuchając nos w łazience uświadomiłem sobie jedną ważną rzecz - każdy ma swój problem, swoje piętno, które na nim ciąży, swoje wady, których nie może przezwyciężyć i cholernie ciężko mu z nimi żyć.

Moim problemem jest kurewka nieśmiałość, nieśmiałość prawie do granic możliwości i strach z nią związany. Strach przed odrzuceniem, wyśmianiem, zrobieniem złego wrażenia. Dlatego ZAWSZE stoją z boku, uśmiecham się pod nosem, milczę i obmyślam plany. Ale jak to powiedział Duch: "o ile wiem z planów nic nie wychodzi - podobno najlepsza jest spontaniczność". Ja jednak rzadko z niej korzystam w takich wypadkach i nawet nie potrafię dostosować się do grupy ludzi i przejąć ich wzorce zachowań. Dlatego siedzę teraz, słucham piosenki 'Holocaust' i płaczę. Bo mimo, że od półtora roku przebywam tylko z dziewczynami, nie mam prawie żadnych kolegów, to nie umiem być przy kobietach przebojowy, pewny siebie i pokazać się w sposób atrakcyjny. Zamiast tego stoję sam i czekam na jakiś spadający meteoryt, który spadnie tuż obok mnie i sprawi, że przez chwilę poczuję się super. Jednak często cuś takiego nie ma miejsca, więc będąc w swojej samotności zatracam się w niej i pogłębiam swoje wady, których wcale nie chcę mieć!

Dzisiaj w nocy byłem na Ogólnopolskim Zjeździe Fanów Placebo. Mógłbym powiedzieć, że ta noc to było arcydzieło. I powiedziałbym to pewnie, gdyby nie moje zachowanie, które było jak zwykle. Może w tym wypadku liczyłem na cuś więcej, w końcu byłem jednym z 10-ciu (dziesięciu!) facetów w klubie, ładnie ubrany i w otoczeniu muzyki, którą kocham. Ale jak zawsze zabrakło jaj, zabrakło impulsu, który by stymulował mnie do działania. I dlatego chciałem iść do klubu z kimś, dla tego impulsu, ale i dla towarzystwa, bo z kimś zawsze raźniej. Ale nie... poszedłem sam i powtarzałem sobie tylko w duchu, że zaraz do kogoś ruszę. Nie ruszyłem i nikt nie ruszył tyłka w sumie do mnie mimo, że czułem na sobie wiele spojrzeń. Wątpię, żeby ktokolwiek wylał tyle łez w swoim życiu, co ja z powodu tej jednej mojej wady - nieśmiałości...

Film 'Piętno' właśnie dobitnie pokazuje jak ciężko jest żyć z czymś pod skórą, czego nie da się zauważyć, można jedynie o tym opowiedzieć. Ale po co? Skoro ludzie i tak tego nie zrozumieją...

I to jest właśnie ta różnica między klubem, a uczelnią. Tam jestem gwiazdą, znam wszystkich, wszystko mam i wszystko wiem, cokolwiek by nie spytać. A w klubie? Jestem nieśmiałym, nieatrakcyjnym gównem, z którym nie ma o czym pogadać. Jeszcze wyraźniej widać to, o czym mówię na przykładzie więzienia. W filmie 'Skazani na Shawshank' bohater może je opuścić, ale nie chce. Całe dorosłe życie spędził w pierdlu i tam ma pozycje, jest kimś, ma dobry PR. A wychodząc po latach na wolność będzie tylko jednym z wielu. Jednym z wielu śmieci i jednym z wielu, którzy nie będą potrafili dostosować się do nowej sytuacji. I podobnie jest właściwie ze mną, gdy opuszczam uczelniane mury. Tylko różnica tam jest taka, że tam nie ma krat...

Z resztą w życiu jest bardzo podobnie. Idziesz do pracy, gdzie zaczynasz od niskiego stanowiska. I co? Jesteś tylko KOLEJNYM brakującym ogniwem w pracy, które musi dopełnić zespół czy zająć szafkę, która nie może być pusta. Jesteś tylko nieznaczącą śrubką, która jest po prostu niezbędna, konturem, który wciąż się zmienia, ale zawsze musi po prostu jakiś być. Takie jest nasze życie i nic na to nie poradzimy.

Wchodząc do klubu rozejrzałem się kto gdzie jest i jaki jest rozkład wnętrza. Stanąłem gdzieś pod ścianą i próbowałem jeszcze sms-kami namówić kilka osób, aby do mnie dołączyły. Potem z piwem przyglądałem się
ludziom i wyciągnąłem moje Djarum'y. Było zajebiście. Jeszcze tyle godzin przede mną, tyle nowopoznanych osób i radosnych chwil. Gówno prawda, wcale tak nie było. Dziewczyny, owszem były takie, że oczu nie mogłem od nich oderwać, szczególnie od tej naturalnej kobietki z zielonymi oczkami,wytatuowanego rudzielca i tej, która najlepiej ze wszystkich tańczyła drop step'em i podeszła do mnie po fajka. Tak to były 3 najlepsze kobiety w klubie. Ale gdy zielonooka piękność, podobna do Ewy zawinęła się z koleżanką trochę po północy, strasznie posmutniałem i wszystkiego mi się odechciało. Czas zaczął potem biec strasznie wolno, a ja myślałem tylko o jednym - aby przyjść do domu i znaleźć ją na gronie. Cóż grono Placebo ma tyko 3030 członków, czyli 152 strony i tam gdzieś muszę ją znaleźć, o ile w ogóle tam jest i ma swoje zdjęcie. Na razie jestem na 142 stronie od końca i przyrzekam, że jeśli ją znajdę - napiszę do niej!

Łzy już trochę opanowałem, więc mogę teraz napisać moje płytsze przemyślenia. Co mnie bardzo zaskoczyło w klubie: otóż ogromna ilość palących dziewczyn! Ok, na uczelni może tyż jest ich sporo, może nawet więcej niż facetów, ale tam paliły prawie wszystkie, jak nie wszystkie!!! Totalny szok. I to nie były jakieś głupie małolaty czy dziewczyny wyglądające na łatwe, tylko normalne dziewczyny jakie można spotkać na ulicy! Myślę, więc sobie, że palenie nie jest takie złe i może nawet zostanę przy nim na kilka miesięcy czy lat? Hmmm, skoro takie fajne dziewczyny palą to czemu ja miałbym tego nie robić skoro czerpię z tego przyjemność, uspokajam się i dodaje mi to pewności siebie? Trzeba będzie to przemyśleć.

I jeszcze na koniec może opowiem o moim stosunku do papierosów. Od dziecka mi one przeszkadzały i dym rodziców mnie drażnił. Tu się nic nie zmieniło - większość papierosów (poza moimi i jeszcze kilkoma innymi markami) wydaje swąd. Jednak przyjemność z wdychania tytoniu na początku jest ogromna, czujesz się jak po kilku piwach, nawalony. Ale im więcej palisz, przeradza się to w rutynę, uzależnienie fizjologiczne (w moim przypadku czasami i psychiczne), a ta przyjemność całkowicie znika. Ja z tym jednak zawsze walczyłem i sam wyznaczałem sobie okres kiedy nie palę i go kontrolowałem z udanym skutkiem, np. od jednej sesji do drugiej abstynencja. Ale wytrzymałem i więcej, gdy kilka dni po tym jak ost. dnia sesji piliśmy na Polach Mokotowskich, zobaczyłem, że w paczce został jeden papieros, pomyślałem, że fajnie byłoby zapalić ostatniego "z nimi" i następnego podczas wspólnego wyjścia z ludkami z uczelni, tuż po wakacjach. Ale tego wyjścia nie było, więc wytrzymywałem dłużej mimo, że w wakacje - jak zawsze - było pełno pokus. Aż w końcu oczekując na egzamin z prawa jazdy powiedziałem sobie, że może po egzaminie... w końcu? Jako "papieros triumfu"? A gdy już zdałem, nie miałem wątpliwości co powinienem zrobić z tym ostatnim z paczki, którą trzymałem od czerwca. Po tym jednym szlugu, odpłynąłem całkowicie, schodząc ze schodów na Śródmieście myślałem, że zemdleję i się przewrócę, totalny zawrót głowy. Rozumiecie? To właśnie była ta przyjemność, o której mówiłem, a jak dodamy jeszcze emocje to może uda wam się wyobrazić jak przez te kilka minut się czułem!

Jednak jeszcze nie wspomniałem o najważniejszej rzeczy odnośnie papierosów - nigdy nie chciałbym mieć palącej dziewczyny. Z resztą kto by chciał całować się z osobą o tytoniowych oddechu czy cuchnących dłoniach? Choć po dzisiejszym, gdy stałem długi czas za zielonooką pięknością i wszyscy wspólnie oglądaliśmy bootlega, a ona w końcu wyciągnęła petka i dołączyła do palącej koleżanki, przyniosło to dziwny uśmiech i satysfakcję na moją twarz. Dziwne, prawda? Czyżby przechodziła we mnie jakaś ewolucja? Moją zaletą jest także i to, że często słyszę okrzyki "Tyyy paliszzz?" albo słowa "nie wyglądasz na palącego". Fajnie. Innym sprzymierzeńcem są dla mnie ćwiczenia, które wykonuje i nie pozwalają one skurczać się moim płucom, a nawet powiększają je i uwydatniają mi cycki coraz bardziej. Chciałbym jeszcze zacząć regularnie biegać i to nie tylko na stację, ale nie mam niestety z kim, szkoda! Na koniec notki powiem jak to wszystko się zaczęło;]

Otóż jak każdy w młodości pewnie próbował gdzieś po cichu albo rodzice go częstowali i mi to do gustu nie przypadło. Co innego było jednak w wakacje 2006, gdy spotykałem się z Martą. Po miłych początkach były złe chwile i często od Marty wracałem wtedy do Cinka nakurwiony i z negatywnymi emocjami w sobie. On wtedy zaczynał(?) popalać i podczas odprowadzania mnie - częstował. Ja odmawiałem, ale kiedyś pod silnym gniewem wziąłem szluga i próbowałem ćmić. Nie umiałem tego jeszcze robić, ale podobało mi się puszczanie dymu. Ucząc się palić prostowałem bardzo plecy (że niby łatwiej) i Marcin się strasznie śmiał. Od tego zaczęły się pierwsze spotkania, szlugi podczas melanżów aż w końcu sporadycznie na przerwach. Jednak nigdy nie robiłem tego za często, wyznaczałem sobie przerwy i chciałem, aby to początkowe uczucie "najebania" utrzymało się. Teraz jest już jednak za późno... ostatnimi czasy było za dużo problemów w każdej sferze życia, aby spokojnie się temu przyglądać. Poza tym jest jeszcze pewien dodatkowy bodziec, który mówi mi, że palenie ani kokaina wcale nie są takie złe. Bohaterowie Arthur'a Connan'a Doyle'a - Sherlock Holmes i dr Watson - często popalają różne rzeczy i nawet ten aspekt podoba mi się w książkach, które teraz czytuję. Zresztą nawet Doyle słowami Sherlock'a wymienia korzyści, które czerpie kokaina dla ciała i umysłu. Inną ciekawostką odnośnie tego jest, że podobno Robert Luis Stevenson napisał swoje 'Dziwne przypadki doktora Jekylla i pana Hyde'a' po sesjach koki i dlatego nie dziwie się, że jest to najlepiej napisane książka jaką ostatnimi czasy czytałem (jako język i akcja). Wszystko, więc co od niedawna czytam i się dzieje w moim życiu, zamiast odepchnąć mnie od używek, raczej przyciąga w swoją stronę i powoli pochłania.

A teraz koniec pierdolenia. Idę zapalić.

P.S. O kurwa! Wszedłem na wagę zobaczyć ile przytyłem od wczorajszego wyjścia po tych piwach, bułkach, frytkach i dwóch kotletach, a tutaj najniższa waga od 3 tygodni! Schudłem 5 KG nie wiadomo w jaki sposób!? I to w jedną noc, w ciągu jednej imprezy!