W piątek, dniu ostatniej szansy miałem do niej podejść. W ostatnie dni, a nawet tygodnie na uczelni, nie mogłem jej nigdzie spotkać. W trakcie sesji miałem zatem 3 okazje. Odwlokłem wszystko jak się tylko dało, na ostatni dzień sesji, na dzień, gdy już nie będzie odwrotu. Może wydawać się to dziwne, skoro tak bardzo mi zależało... ale jak przeczytałem w jednej książce Pease'a, u mężczyzn to normalne, że zostawiają wszystko na ostatnią chwilę podczas, gdy kobiety lubią mieć wszystko zapięte na ostatni guzik. Zatem umówiłem się z kolegą, Aslanem by towarzyszył mi i popchnął mnie do działania, gdy mi zabraknie odwagi i był przy mnie przy tej ważnej dla mnie chwili. Tu w zasadzie powinienem skierować do niego podziękowania, bo gdyby nie wyłączył mi komputera w sali informatycznej, to tego dnia bym jej nie spotkał, a gdyby mnie na obiekt moich westchnień nie wepchnął - dosłownie - to także bym z nią nie rozmawiał ani tego dnia ani tego lata jakby powiedział Hemingway. Może nawet nie tego życia. Ostatecznie dziękuję mu za to, że przy mnie BYŁ. Wiele osób miało swoje sprawy, swoją robotę, swoje życie. Nie poświęcili lub nie poświęciliby tej sprawie za dużo uwagi podczas, gdy to była na prawdę kluczowa dla mnie sprawa. Zresztą nikogo o to nie prosiłem. Ale dziękuję Aslanowi za to, co zrobił mimo, że dzięki temu co mówił do mnie lub mojej wybranki, gdy staliśmy w trójkę, wyszedłem na kompletnego barana, dzieciaka, laika w sprawach damsko-męskich (ja! JA!!??) a może nawet na nie-faceta.
Aslan zadzwonił, że już na mnie czeka na Dworcu Gdańskim. Był tam chwilę przede mną i spytał czy ma skombinować kwiatka i co ma zrobić, gdy ona przyjedzie przede mną. Powiedziałem, że jak chce to może go skądś wynaleźć i niech ją zatrzyma do tego czasu. Myślałem, że ewentualnie zerwie jakiś z rosnących gdzieś tam w pobliżu, a ona i tak nie zdąży przez te kilka minut się pojawić. Trochę się pomyliłem. Aslan zaszedł mnie metrze z boku, miał przy sobie bukiet kwiatów, który odkupił za dychę od jakiejś nauczycielki i w ręku zeszyt, który otworzył, a na środku było napisane jej imię i nazwisko (tak, tak, wyglądało to jakby odbierał nieznajomą dziewczyną na lotnisku;]). W żartach powiedziałem by położył ten napis na ziemi, a na nim kwiaty i niech ona sobie to znajdzie. I głupek zaczął to robić. Zgniotłem napis i wyrzuciłem do kosza, a kwiaty powiedziałem by wyrzucił. Oddał je więc dziewczynie od ulotek przy metrze, z którą momentalnie zacząłem się droczyć i tak upłynęło nam z 40 minut. Skoro w tym czasie się nie pojawiła to znaczyło, że pojechała na uczelnię trochę wcześniej, co oznaczało plan B... którego nie było. Zatem w tramwaju Aslan zaczepił kolejną dziewczynę tramwaju, potem inną przy dziekanacie, a potem gadał ze znajomą w Atrium, mówiąc im wszystkim, że "kolega jest szaleńczo zakochany, ale bardzo nieśmiały i nie wiem jak podejść do tej dziewczyny" lub równie głupie i ośmieszające mnie rzeczy. Może z jego - i ich - punktu widzenia było to zabawne, może nikt do nich w życiu nie podejdzie już z czymś takim. Ale mi to zabierało pewność siebie, poczucie wartości, wiarę sens tego wszystkiego. Przez to potem wyszło jak wyszło, a nie wyszło najlepiej.
Na uczelni oddałem książki i poszedłem do informatycznej szukać inspiracji. W tym czasie wysłałem Aslana by zobaczył czy oni w Auli jeszcze siedzą. Gdy przybiegł powiedział, że połowy już nie ma i co chwilę ktoś wychodzi. Zamurowało mnie i nie wiedziałem co robić. Aslan przyszedł mi w sukurs i przyciskiem wyłączył komputer. Zeszliśmy na dół po schodach i... poczułem straszną bezradność, zniechęcenie. Powiedziałem mu, że pod Aulę nie idę, bo do tej pory zrobił wszystko by mnie tylko do tego zniechęcić, więc w jaki sposób jako taki flak mam sprzedać siebie? Poszedłem do budynku B, bo tam miał być kolega z prawa, którym miał mnie zabrać na zakupy. Zobaczyłem, że w grupce ludzi go nie ma, więc wyszedłem na dwór by sprawdzić czy może swoi w grupce na szlugu. Otwieram drzwi, patrzę w lewo, a tam nadchodzi fioletowa kurteczka i już jest 2 metry ode mnie. Zatrzymała się jeszcze obok mnie, na wysokości kosza na śmieci i wyrzucała tam jakieś śmieci. Ja w tym czasie dzwoniłem do Michała, który dochodził już do uczelni i mówił, że mnie widzi. Mówię mu, że ta dziewczyna właśnie mnie minęła i idzie na niego, na co on szybko zapytał "to ta z parasolką? Mam zagadać do niej?" co mnie rozbawiło, trochę zaintrygowało, ale powiedziałem, że nie, choć w duchu może liczyłem na to, że cuś zrobi. Michał powiedział, że musi pogadać z profesorem, a ja żebym sobie to już darował, a on załatwi mi do niej numer. Nie chciałem z nią gadać przez internet, nie chciałem do niej pisać jako obcy, nie chciałem tak. Chciałem zrobić to w cztery oczy i obserwować reakcje. Napisałem, więc szybko do Aslana, który nie mógł jej spotkać by biegł na przystanek i sam się tam udałem dzwoniąc do Mii po optymistyczne nastawienie, którego mi brakowało.
Podjechała 21-ka, wsiadła ona, to wsiedliśmy i my. Aslan powiedział, że mimo zdjęć nie wie jak ona wygląda i że jako krótkowidz mało widzi. Wysiadł więc jako pierwszy na rondzie, po chwili z pierwszego wagonu wysiadła i ona z koleżanką, a zaraz i ja zszedłem po schodkach. Aslan znowu zachowywał się jak głupek, idąc kawałek w ich stronę (kurwa to, że niby czegoś szukał, to, co odpierdalał doprowadzało mnie do szału, zwłaszcza, że nie wiedziałem, że ja robiłem podobne głupoty wcześniej), więc ja szybko udając, że mam go gdzieś pisałem sms-a i zacząłem iść w stronę następnego przystanku. On dołączył do mnie, szliśmy kawałek przed dziewczynami i wtedy mnie pytać "która to, która to" bo ponoć nie kojarzył. W sumie nawet mu się nie dziwię. Gdy komuś już zdecydowałem się na pokazywanie jej zdjęcia reakcje były zawsze bardzo śmieszne w stylu "łooo chłopie, Ty to masz gust" lub inne zabawne teksty podkreślające jej piękno. I nie dziwię mu się, że jej nie poznał, bo w rzeczywistości, gdy 40 minut później stałem na przeciwko niej, była ona jeszcze piękniejsza, jeszcze bardziej olśniewająca. I może przez to nie mogłem sklecić nic sensowego. Doszliśmy na II przystanek, Aslan zatrzymał się na samym jego początku, pod wiatą i sprawdzał niby połączenia, przechodząc dalej pociągnąłem go za plecak, a w tym czasie dziewczyny zdążyły nas wyprzedzić i wyminąć, nadjechał tramwaj i one wsiadły w ostanie drzwi. My w takim razie dogoniliśmy środkowe tego samego składu i tam weszliśmy. Przy dworcu Gdańskim moja wybranka wysiadła sama, jakby lekko się oglądając za siebie, ja gadałem z Aslanem i próbowałem wołać poznanego godzinę wcześniej ziomka od ulotek, z którym długo gadaliśmy czekając na nią przy Dworcu Gdańskim (koleżanki od ulotek, która wyglądała identycznie jak Ewelinka, koleżanka Ani L., już tam nie było).
Zaczęliśmy schodzić po schodach, ona ze 3 stopnie przed nami, a Aslan znowu nawalił i został kawałek w tyle za mną, a właśnie tu brakowało jakieś popchnięcia do boju. Karteczka w kieszeni już czekała, wystarczyło podbiec te kilka schodków, zwłaszcza, gdy ona zaczęła wyciągać słuchawki i wiedziałem, że zaraz nastąpi kolejna bariera w mojej głowie. Doszliśmy do bramki, Aslan już się zrównał ze mną, ona na sekundę przystanęła, przeszliśmy przez bramki równocześnie, zaczęła schodzić po schodach, a Aslan nie powiedział nic bym ruszał... moja wybranka na pewno czuła się już obserwowana, czuć było dziwną aurę wokoło. Zeszła ze schodów, stanęła nie idąc ani na tył ani na przód jak zwykle miała w zwyczaju, tylko się obróciła zepewnie by spojrzeć gdzie my jesteśmy i co tym razem knujemy. Podeszliśmy więc trochę w stronę początku metra, a potem weszliśmy tak by dzieliła nas tylko odległość drzwi sąsiednich wagonów. Nie wiedziałem wtedy co robić, napisałem chyba sms-a do Twinkie, licząc, że mi napisze cuś krzepiącego. Wiedziałem za to, że jak teraz zrezygnuję, wysiądę w centrum, to może nigdy w życiu jej nie zobaczę, postanowiłem jechać do końca, aż do Kabat. Nie chciałem tego wieczora znowu chlać na umór i po raz kolejny robić z siebie menela, miałem przecież w planach Noc Kina! Pod koniec trasy usiedliśmy i zaczęliśmy dyskutować co można zrobić. Aslan powiedział, że ten pomysł z karteczką jest bardzo dobry, żebym to zrobił i nic nie zmieniał, a potem ją zaprosił na pizzę. Odgrzebał w tym ognisku resztki pewności siebie, do którego sam wcześniej podstawił ogień.
Metro stanęło, ona wyszła i zaczęła iść do przodu, my by dać się wyprzedzić stanęliśmy przy mapce. Przeszła, spojrzała znowu co ci debile wyprawiają i Aslan z uśmiechem pokazał mi, że teraz jest na to czas. Ostatni raz mój strach dał się we znaki i sparaliżowany stałem i patrzyłem jak odchodzi. Na szczęście od tego się ubezpieczyłem idąc z kimś na to spotkaniem z moim przeznaczeniem. Kolega złapał mnie za bary i prawie na nią wepchnął. Gdy przeszła przez barierkę w metrze, zaczęła skręcać w prawo i zrobiła ostatni skręt głową w naszym kierunku sprawiając, że jej włosy tak cudnie zafalowały, dotknąłem i powiedziałem, że jej TO wypadło. Wzięła karteczkę i zaczęła ją rozwijać, w pewnym momencie powiedziała, że to chyba nie jej (ale jakie to miało już wtedy znaczenie) bo zobaczyła co tam jest i chyba nawet się uśmiechnęła.
W kwietniu strasznie nie chciało mi się uczyć do LCCI-a, Miro mówił wtedy bym nie myślał o niej, bym uczył się, a może kiedyś, gdy będę szedł po wyniki, wychodząc z uczelni spotkam ją i będzie pierwszą osobom, której będę się mógł tym pochwalić, będąc przeszczęśliwym? Sprzedał mi ładne marzenie i pamiętałem, że zrobiło to na mnie wrażenie. Dlatego tuż po wręczeniu karteczki zaczęliśmy iść i powiedziałem, że właśnie dowiedziałem się, że zdałem certyfikat z angielskiego i się bardzo cieszę. Dlatego - zacierając ręce - idziemy to uczcić przy piwie i może by poszła z nami? Odpowiedziała, że nie ma w zwyczaju JUŻ wychodzić z nieznajomymi. Podchwyciłem to pytając: "już? To znaczy, że kiedyś wychodziłaś!?". Będąc wtedy na schodach, zadzwonił Michał, odrzuciłem go, ale ona zdążyła odpowiedzieć, że lubi tę piosenkę (dzwonek, który ustawiłem specjalne na tę okazję, dacie wiarę?). Wyszliśmy na powietrze i zaczęliśmy gadać stojąc na przeciwko siebie, a jakby z boku stał Aslan, który mówił, że tam, na powietrzu drżał mi już głos. Spytałem jej zatem, czy gra w tenisa. Powiedziała, że nie, więc zmierzyłem ją wzrokiem i powiedziałem, że to dziwne, bo wygląda jakby była stworzona do tego sportu. Trochę się zająknąłem, ale reakcja była zerowa.
I może by przebić barierę pierwszych lodów, Aslan przedstawił mnie, powiedział, że studiuję na tej samej uczelni, powiedział jaki kierunek. Zapytałem więc czy pójdzie z nami, bo mamy ładny dzień, jest piątek i to będzie dobra okazja by pogadać. Odpowiedziała, że miała krótką noc przez egzamin i jest teraz głodna i chciałaby iść do domu. Proponowałem pizzę przy piwie, a gdy nie chciała spytałem czy się odchudza i na twierdzenie powiedziałem, że nie ma z czego i że zawsze mogę ją potem na bieganie wyciągnąć;) Aslan w międzyczasie podważał moją wersję, proponując innego rodzaju wyjście (nie mógł lekko poprawić mojej wersji tylko robić jej siekane ze łba?!) dodając inne głupie rzeczy (które w zasadzie jej pewnie bardziej się podobały). Zacząłem zrzucać na niego, że jest Ruskiem i niewiele rozumie, na co ona się uśmiechnęła i powiedziała "zdarstwój" i on odpowiedział tym samym. Ona w ogóle chyba była bardziej zainteresowana nim, bo zrobił z siebie wariata, bo źle o mnie gadał (chcąc dobrze rzekomo) i napisał do niej wiadomość na facebooku, która ją bardzo rozbawiła, gdy spytała go skąd wie o jej egzaminie i kim jest. Brzmiała ona tak:
Jestem kolegą kompletnie zakochanego w tobie gościa, który gada o tobie non-stop 24/7, więc postanowiłem z tobą nawiązać kontakt aby:
1) "pomóc waszym sercom się połączyć";
albo 2) pomóc ci go opieprzyć i sie go pozbyć;
ale w każdym razie 3) pozbyć się tego natrętnego gwałcenia mych uszu poprzez opowiadanie, jaka to ty jesteś piękna i inteligentna i czarująca i inne takie.
Inaczej jak następnym razem przyjdzie - dostanę ostatecznego krachu systemu instalacji nerwowych, dam mu parasol, wypchnę przez okno i niech leci do siebie na chatę.
Nie tylko przez tę wiadomość miałem utrudnione zadawanie, ale i przez zrobienie ze mnie totalnego idiotę przez tego "kolegę". Gdy tam staliśmy nawiązał on do tego e-maila, powiedział, że wcale nie jest Łukaszem Czarneckim i że jest tu ze mną, bo JA bałem się do niej pójść, i dalej zaczął mówić DO MNIE bym był pewny siebie, patrzył jej prosto w oczy, był twardy i inne podobne rzeczy, jakby na prawdę pierwszy raz w życiu z kobietą gadał. Dziwnie się przez to czułem, strasznie bezsilnie, strasznie głupio, bo jakoś nie mogłem tego przerwać. Niby robiłem z Gianim te ćwiczenia na radzenie sobie z krytyką, ale to chodziło o trochę inną sytuacje. No i na pewno nie sytuację, gdy mi cholernie zależało! Podczas rozmowy z Areczkiem przeszła mi do głowy świetna myśl, którą mogłem powiedzieć na początku rozmowy. Na co ta mądra głowa powiedziała: "oj nie zadreczaj sie teraz. po 2 dniach myslenia dopiero doszedles do tego takze w stresie to nie dziw ze Ci to do glowy nie przyszlo", co mnie trochę pocieszyło, bo jak mógłbym wyjść z tej złej sytuacji przed którą postawił mnie Aslan, nadal nie wiedziałem. A w poniedziałek jeszcze miał czelność napisać do mnie, że mu przykro, bo przegraliśmy bitwę. Nosz kurwa!? Co to miało być?
Nawiązując trochę do tej rozmowy przez internet powiedziałem, że to nie do końca jest tak jak on to opisał i chciałem to sprostować. Tylko, że nie mam pomysłu jak z tego wybrnąć i dlatego odkąd ją zobaczyłem to zbierałem się by podejść i powiedzieć cuś sensownego, ale nic takiego nie przyszło mi do głowy i dlatego trwało to aż do tego momentu (tja... po co przywoływać kolejną sytuację, w której widać brak pewności siebie?). Powiedziałem więc, chcąc przejść na jakieś znajome mi grunty, że kiedyś zaciekawiła mnie, ponieważ zobaczyłem, że taka ładna dziewczyna (grrr, dlaczego użyłem najgorszych ze wszystkich słów!?), ciągle chodzi smutna, że nie widziałem nigdy by się uśmiechała. I że u facetów jest chyba takie myślenie, że gdy widzimy taką smutną dziewczynę (powiedziałem o tych facetach, prawda?) to każdy z nas chciałby sprawić by to właśnie do niego uśmiechnął się ten smutas. Potem zacząłem lać wodę i powoli topić się w tym, że często są jakieś smutne momenty w życiu, ale mam nadzieję jednocześnie, że są one już za nią i że nie powrócą czy jakoś tak. Dodałem - jak w zasadzie stwierdził potem Aslan, niepotrzebnie, bo wyszedłem na desperata czy znowu na niezdecydowanego - że zapewne zauważyła, że ta karteczka, którą jej dałem jest nico zmięta i że od pewnego czasu z nią chodziłem, bo chciałem ją w ten sposób rozweselić.
Tak na prawdę jedyny raz podczas tej rozmowy, gdy się bardziej zaciekawiła był moment, gdy zacząłem mówić o filmie "Jestem na tak" z Nocy Kina z Jim'em Carey'em i gdy porównałem głównego bohatera do niej, do momentu, w którym ją dojrzałem. Wtedy wydawała się słuchać z większym zainteresowaniem, choć ogólnie podczas tej naszej rozmowy ona raczej była słuchaczem i mówiła dość mało, jednak mam wrażenie, że na ogół nie jest taka małomówna.
Zaproszenie na Noc Kina mogłoby dziwnie wyglądać, więc powiedziałem, że moglibyśmy się spotkać na Winkach i spytałem czy wybiera się tam, bo będzie zespól Reamonn (oczywiście kolejny fail, bo źle wymówiłem nazwę zespołu, jeśli już się czepiać), ale mówiła, że nie będzie szła, bo ma już jakąś imprezę ze znajomymi umówioną (ostatecznie chyba żadnej imprezy nie było, bo gdy o 8.30 w niedzielę wróciłem do domu, jej ostatnie logowanie było chwilę przed północą).
A gdy już pierwsze emocje i zażenowanie Aslanem - który gdzieś sobie poszedł narobiwszy bałaganu - minęły mogłem wreszcie jej się trochę przyjrzeć. Jak wygląda, jakie ma oczy, włosy, uśmiech, i szczególnie co mówi jej mowa ciała, którą w końcu tak zgłębiałem od pewnego czasu. Co mnie zaciekawiło, to dlaczego przez dużą część rozmowy trzymała swój pomalowany na jasnoczerwono paznokieć palca wskazującego na swojej cudnej, dużej dolnej wardze. Patrzyłem na to ukradkiem aż w końcu powiedziałem, że ładne ma paznokcie, bo podkreślają kolor jej ust, ale chyba nawet nie zareagowała. Pytanie czy stwierdziła, że moja słowa są wymuszone, nieszczere, a może tyle komplementów się w życiu nasłuchała, że już miała tego dość? W może jej niska samoocena nie pozwoliła jej w to uwierzyć? W końcu w liceum nie była jeszcze taką miss. Choć co by się nie działo, dla mnie i tak każda miss to przy niej tylko wicemiss. A teraz, gdy sprawdziłem już dokładnie jej oznaki, które wysyłała: palec na ustach, nożyczki i obejmowanie siebie i według książki są to typowe objawy, gdy kogoś nie znamy dobrze, gdy czujemy się niepewnie, chcemy się chronić lub w przypadku dotykania ust - dodać sobie otuchy czy skłamać. Co mogę na to powiedzieć... dobrze, że nie wysyłała innych negatywnych sygnałów, bo tego bym nie przeżył. No chyba, że ich nie dojrzałem...
Już jakoś pod koniec, gdy byliśmy sami postanowiłem zrobić na niej trick z siódemka. Powiedziałem by zgadywała liczbę, a ja powiem jaka to liczba. Miała pomyśleć 7, powiedziała, że to nie ta liczba. Trochę mnie wcięło, bo zamiast pozytywnej reakcji widziałem cały czas tę samą buzię. Powiedziałem więc, że to tylko dowidzi, że jest niezwykłą dziewczyną, bo mam kolegę sprzedawcę, który robi to na każdej klientce i mówi, że 90% kobiet mówi, że jest to liczba 7, a ona powiedziała inną liczbę. I chyba była tym lekko zażenowana, bo potem powiedziała Aslanowi by on nigdy nie robił na dziewczynie żadnych psychotestów. Gdy byłem już w domu i gadałem z Twinkie przez gadu, to przyszła do niej koleżanka, która posadziła przed kompem sama idąc do sklepu. Wkurzony więc, że technika z liczbą nie wyszła, zrobiłem to na niej - i znowu już wyszło. Szkoda tylko, że nie na tej osobie, co trzeba... a może to i dobrze, bo idealizować ją mogę coraz bardziej,c'nie?
Gdy tymczasowo tematy się skończyły powiedziałem, że Kabaty to bardzo ładna okolica i czy tam mieszka czy wynajmuje. Powiedziała, że mieszka, więc spytałem czy z rodzicami. Na odpowiedź twierdzącą spytałem czy od dziecka, a gdy powiedziała, że nie to powiedziałem, że tak myślałem, bo nie wygląda na 5 lat... a po chwili spytałem ile to osiedle ma lat. Powiedziała, że 10 i tym w zasadzie zakończyliśmy rozmowę.
Na koniec, gdy nie wiedziałem już co mówić, a nie chciałem jej już męczyć stałem tylko i na nią patrzyłem. Ona uśmiechała się i tak jakby kiwała głową, co równoznaczne było z 'sooo... I can go now, right?' zatem pożegnaliśmy się i zaczęła odchodzić. Zacząłem dzwonić do Aslana, który gdzieś uciekł w międzyczasie, odwracam się, a on biegnie przez pasy z różą w ręku. Mówi do mnie: chodź, dasz jej to. Podszedłem za nim biegnącym kilka kroków, ale zatrzymałem się i mówię, że to bez sensu, to jest takie sztuczne i chujowe. On sam pobiegł, zawołał ją i zapytał ją co on ma zrobić jak kiedyś będzie w podobnej sytuacji podchodził do dziewczyny. W międzyczasie zapytał, co o mnie sądzi na co odpowiedziała "fajny, ale zadaje zbyt osobiste pytania". Ok, pytania może nie były najwłaściwsze, widziałem to pytając dlaczego jakie miała złe wspomnienia z dawaniem numeru nieznajomym, komu to ona zakładała fałszywy profil niczym Aslan, ok. Ale dlaczego do cholery mówiła, że fajny? Niewinne kłamstewko (w stylu: a co miałam innego powiedzieć?) czy prawdziwe odczucia. Pewnie to pierwsze, bo nie zrobiłem nic, aby ją do siebie przekonać. Ale jeśli to drugie to dlaczego powiedziała, że może dać mi swego maila, ale nie wie czy odpisze? Zagadka, i pewnie na zawsze tak pozostanie. Niemniej gdy Aslan potwierdził, że wykorzystał mnie i ją i sytuację tylko po to by wiedzieć co ma robić w przyszłości, tylko po to by nabrać doświadczenia do takiej sceny jako obserwator, wkurwiłem się strasznie. I tak jak wszystkim mówiłem, tylko tyle, że przez durnego kolegę popsuta została cała koncepcja, pewność siebie poszła się kochać, ośmieszył mnie i wyśmiał, tak samo wszyscy zgodnie mówili, że to idiota, pytali z kim się zadaję i dziwili się, że go nie pobiłem. Może powinienem, może powinienem go nienawidzić, ale gdzieś, jeszcze przed napisaniem do niej tego maila, dziękuję, że mnie do tego popchnął, że umożliwił nam rozmowę, naszą pierwszą rozmowę i mam nadzieję, że nie ostatnią. W końcu, gdy spytałem Adriana czy przez to wszystko jestem już całkiem skreślony odpowiedział: "Ja już tysiące głupot zdążyłem popełnić przy Dominice, więc i u Ciebie jeszcze nic straconego" co może pozostawia nikłe, ale jednak, nadzieje na piękną przyszłość między nami.
