Do M***

Wstrząsnęła mną w "Przedwiośniu" sprawa jedna
przy której cała reszta zbledła.
Pomyślałem wtedy o Tobie
i znów myślami byłem przy Tobie.
Gdy nasze ramiona bokami się dotykały
a Twoje włosy tak ładnie pachniały.
O zapachu tym wtedy nic nie wspomniałem,
bo trochę się jeszcze krępowałem.
Tchórz we mnie głęboko siedział
i nic prawie Ci nie powiedział.
A przecież "kto w młodości nie był romantykiem, ten na starość cierpi".
I wiedziałem o tym doskonale,
choć nie myślałem o tym wcale.
Głos mój głosem rozpaczy był
i wewnętrznie tak mocno straszliwie wył.
Że nie jest, jak tam, na gadu
gdy ćwierkamy do siebie jak dwa zakochane kakadu.
I choć zrobić wielkiego chciałem cuś,
nie był to żaden mus.
I choć radzić się kogoś chciałem
czego - sam nie wiedziałem.
Do dziś nie wiem co do Ciebie czuję,
ale gdy Cię widzę, słyszę, czuję - całe moje serce się raduje.
I choć Twoje literki znaczą dla mnie tyle co dla innych Paryż czy Wenecja,
przebyłbym do Ciebie odległość nawet większą niż wyspiarska Grecja.
Ale powiedzieć tego Ci nie jestem w stanie,
bo nie wiem czy to jest czas na takie wyznanie.
Pora poczekać na kolejne spotkanie
o ile takie jeszcze nastanie.
I choć tydzień prawie zbieram się by opisać co czuje
jedynie praca od tego wciąż mnie ratuje.
Bo to co mnie nurtuje,
jednocześnie tak bardzo boli i kłuje.
A bólem tym niewiedza, niepewność, zależność
i stoi mi w gardle niczym niewygodna i długa ość.
Dojść do głosu rozumowi i faktom nie pozwala
i masą pokręconych uczuć me serce zadowala.
I choć wiersza w życiu jeszcze nigdy nie napisałem
ani nikomu tylu uczuć nie wyznałem,
pragnień swoich nie oszukałem
i sobą pozostałem.
Błędem to może być okrutnym
lub boską radością związaną ze słowem Twym magicznym,
a rany krwawić mogą jak po zatrutej strzale
lub okazać się strzałą amora pędzącą i w Twoją stronę, w chwale!
Świetność Twa dusza, świetność Twe ciało
ale dla innych to wciąż za mało.
Zmieniać Cię będą, dopasowywać do wartości swoich
bo nie poznali się jeszcze na Twoich.
Aż któregoś dnia piękno Twe ujdzie całe
i kogo będziemy wtedy kochali?
Ciała nie będzie - on morze łez wyleje niemałe
i Ciebie nie będzie - my znów nie będziemy się znali.
I pomyślisz wtedy o mnie sama i smutna
że tak mało brakło i gdybyś była butna,
rozkoszy i uciech nie byłoby krańca
a ja kochałbym tamtą do końca.
I patrząc na szarą suknię i siwy welon
zrozumiesz wreszcie że nie zmienił nic on
a kobieta nieszczęśliwa przed ślubem, nieszczęśliwa jest także i po nim.

Autentyczne wartości a obwód społeczno-moralny

Jest tyle ludzi, którzy są szczęśliwsi ode mnie, a nie mają podobno aż tyle, co ja. Jednak ja już dawno odkryłem, że ładny duży dom, spory ogródek, oboje rodziców, 2 samochody i posiadanie większości rzeczy, które można mieć - wcale szczęścia nie daje. A właściwie to ni chuja.

Zawsze kurewsko zazdrościłem, i patrzyłem z ogromnym podziwem na ludzi, którzy mają tylko siebie niczym z piosenki Strachów, którzy nie mieli nigdy samochodu, jasnej sytuacji materialnej, ale i wielkich wymagań od życia, a mimo to odnaleźli radość życia. Szczerze mówiąc tak zawsze wyobrażałem sobie moją przyszłość, w której docenia się każdą rzecz, którą się ma, docenia się zdrowie, ale przede wszystkim każdy dzień zaczyna się od przeniesienia śniadania do łóżka mojej lubej i buziaka w czółko moim dzieciom. Że niby nie jestem ambitny, bo wolałbym mieszkać w jakiejś ruderze i mieć tylko szczęście duchowe? Tak, zgadzam się kurwa. Nie wiąż ze mną jakichkolwiek relacji jeśli chcesz ode mnie kasy, nie jestem chodzącym portfelem, moi rodzice może i są, ale nie ja i nigdy nie będę.

Zawsze do wewnętrznej furii doprowadzało mnie, gdy przy świątecznych obiadach dziadek od strony ojca, tego przecież prymusa w szkole, idealnego jedynaka, wzoru do postępowania nawet w puszczaniu bąków, wchodził w emocje i krzyczał, gdy rodzice mówili o nas źle lub ja z siostrą o nich. Przecież dla rodziców ojca, a więc i dla niego, bo przecież takie zjebane poglądy przenosi się latami z pokolenia na pokolenie, to pewne jak to, że Bóg istnieje, że gdy ma się dużo kasy, zapewnia się dzieciom edukację i kupuje coraz droższe wraz z wiekiem zabawki, to można i kupić uczucia, a już na pewno świetlaną przyszłość, która przyniesie cuś więcej niż złote jajka, bo z czasem i to byłoby za mało.

Pieprzenie arystokratów, pieprzeni arystokraci. A podobno wyginęli oni wraz z Wielką Rewolucją Francuską, czyli w wieku XVIII, a dokładnie w 1789 roku. Nie wyginęli i jak widać po poglądach, które są w moim domu, są w domu moich dziadków, nasza kupa jest warta niż kupa sąsiadów, którzy ledwie wiążą koniec z końcem. Nie zrozumcie mnie źle, to wcale nie jest tak, że moja rodzina cały czas się wywyższa, nie! Po prostu, gdy ujawnia się kryzys emocjonalny, nazywany depresją lub złym samopoczuciem, muszą oni jakoś z tego wyjść. I Ty także musisz jakoś z tego wyjść. Każdy człowiek z tego musi wyjść prędzej czy później, jeżeli nie trafia do szpitala psychiatrycznego, do trumny lub nie ucieka zagranicę w poszukiwaniu innego świata, mniej zakłamanego dla niego, ale jednak dalszego od siebie...

Widzicie, ja od dawna mam przewlekłą depresję i złe samopoczucie. I nagle nie wpadam na idiotyczny skądinąd pomysł, że to co mam lub, co mnie otacza jest więcej warte niż to, co otacza innych ludzi. I nieważne czy będzie to rodzina, przyjaciele, rzeczy materialne, konto w banku czy działka lub mieszkanie, które rodzice tyż posiadają. Nie wchodzę także w przypadkowe związki by się dowartościować. W życiu nie wszystko da się zmierzyć i na pewno nie dałoby się zmierzyć mojego nieszczęścia jakie bierze się z ich poglądów, z ich zachowania. Wiem, że gdybym powiedział im słowa z ostatniej notki, że "to tylko EGO, ono nie jest takie ważne", znowu katowaliby mnie psychicznie lub nie zrozumieliby tego, co mówię, a ponieważ człowiek zawsze musi utożsamiać to, co dostaje, to, co się dzieje - stwierdziliby, że bredzę i że gadam głupoty. Ba! Często, gdy mówię, że wcale tego nie chciałem, nie zależało mi nigdy na tym, na co niby z takim poświęceniem pracowali moi rodzice, powołują się na przykład jakiś kolegów czy sąsiadów, którzy mają tyle, co kot napłakał lub kradną by mieć więcej. I moje słowa, że wolałbym urodzić się w takim domu, a nie tym, z którego pochodzę, są przecież szczytem głupoty, kretynizmu, niedojrzałości, wariactwa i świadczą o wszystkich chorobach mózgu, które można ukryć za tajemniczymi literkami lub fachowym nazewnictwem. Tak, bo przecież nie znaczy to, że mam inne wartości i że potrzebuję czegoś innego. Byłoby zbyt ciężko zmienić swoje postępowanie, a jeszcze trudniej swoje myślenie AKCEPTUJĄC, że ktoś jest inny niż sobie to wymyśliliśmy. Ale to nie my jesteśmy Bogiem by tworzyć ludzi takich jakich chcemy ich widzieć i by zmieniać ich wedle tylko i wyłącznie naszej egoistycznej woli.

Kurt Cobain powiedział kiedyś cudowne słowa:

"Lepiej żeby mnie nienawidzili takim, jaki jestem, niż kochali kogoś, kim nigdy nie będę."

I tenże Kurt sam nie wytrzymał wyobrażeń innych o sobie, o sobie jakim nigdy nie był. Ludzie go nie posłuchali i Kurt popełnił samobójstwo, będąc wcześniej długo uzależnionym od różnych substancji dozwolonych jak i niedozwolonych jak np. najgroźniejszego z narkotyków - heroiny. I myślę, że piosenka, którą tu przytoczę, na poziomie wyższym niż ten podstawowy, nie jest wcale o gwałcie, ale o tym, że ludzie niszczą nas idealizując i zmieniając wedle osobistych pobudek. I nie jesteśmy jedyni, których pragną oni "przywołać do porządku.



Widzicie, moje pisanie notek na tegoż pięknego bloga przebiega dwufazowo - pierwsza to, gdy myślę o czym chcę napisać i logicznie próbuję połączyć ładnie akapity, które są w mojej głowie. Ale teraz jestem na drugiem biegunie, w którym to nigdy nie wiem jakie będzie następne zdanie, bo przeważnie jestem pijany jak bela (a mi nigdy wiele alkoholu nie było potrzeba) i emocje, które tu wyrażam wywlekają się same. Czasem włącza się logika, że powinienem o czymś lub o kimś napisać, tak jak na przykład teraz pomyślałem znowu o Martynie, ale wtedy biorę kolejnego hausta by zagłuszyć dialogi wewnętrzne, których chcę się pozbyć pisząc na tym oto blogasku. I piszę dalej, choć w tym stanie przecież nie wiem czy to, co napisałem trzyma się kupy i dotyczy jednego tematu, heh.

Widzicie, rodzice oraz dziadkowie wdrukowują nam masę niepotrzebnych i głupich poglądów. Na ogół są to rady po fakcie, do których sami w życiu się nie stosowali, ale my mamy ich słuchać by nam żyło się lepiej, byśmy nigdy nie byli w ich sytuacji, byśmy się czegoś nie nauczyli, byśmy nie mieli własnych doświadczeń. I może jak oni, staniemy się podobnymi tchórzami w życiu nieudolnie próbując zachęcić innych do właściwego - nie dla nich, skoro tego nie zrobili - działania? Ale my i tak nie skorzystamy z tych rad, nie w dobie internetu, w której to żyjemy. Tu przecież jest tak prosto napisać do Bośniaczka, jak dziś pisało kilka tylko osób:
-boję się okazać uczucia facetowi, z którym mi się dobrze gada, jak napisała Żaneta;
-boję się być szczęśliwym i zrobić to, o czym marzę jak napisał Areczek odrzucający chęć wyjazdu na Coke'a;
-boję się wziąć sam za własne życie i realizować je tak jakbym chciał, jak napisał Adrian.

Taaak, ludzie się boją. Cholernie się boją. Dlatego nic nie robią i tracą swoje życie. Myśleliście kiedyś jakby kurwa zmieniło się wasze życie, gdybyście na każdą radę babci lub mamy odpowiedzieli "Twoje słowa są dla mnie rozkazem" ? Jezuuu! U babci co tydzień bywałbym na obiedzie z inną koleżanką (bo przecież "nie z każdą muszę od razu dzieci chrzcić"), co wakacje przyjeżdżałabym do niej z dziewczyną pokazując dumnie moje przyszłe włości. Jakim to idealnym byłbym synem, gdybym harował dla rodziców, cały czas się uczył i robił wszystko, o co by poprosili. Ale ja nie jestem kurwa pieprzonym ideałem.

Zauważyliście, że tych czynności, o których piszę lub które to z uśmiechem na twarzy proszą was rodzice, nie robicie z przyjemnością? Wiecie dlaczego? Bo to nie są wasze marzenia! To nie jest wasze życie, to, co oni wam w sugestiach podsyłają. Dziadkowie od ojca od ponad roku wmawiają mi bym się wreszcie obronił i skończył studia. Dlaczego? Bo sami tego nie zrobili i dlatego uważają, że to jest ważne, że tak przecież trzeba. Ale najbardziej zabijają mnie jak mówią, że bez dyplomu jest się nikim (mówiąc przecież o sobie) oraz, że teraz nikogo już bez niego do pracy nie przyjmują. Wtedy zawsze pytam moich siedemdziesięcio-kilko-letnich dziadków - a kiedy ostatnio starałaś lub starałeś się o pracę? 30 lub 40 lat temu? No widzisz, może mi nie uwierzysz, ale przez ten czas trochę się zmieniło... Nie nie uwierzysz, tak przecież łatwiej. I jak zacięta płyta gramofonowa będzie powtarzać to samo. Gramofonowa, bo nie zauważyłaś jak przed Twoimi oczami powstały płyty CD i empetrójki czy nawet kasety magnetofonowe.

Całe zachowanie naszych starszych krewnych, urodzonych jeszcze w czasach, gdy nie było Polski, gdy ona dopiero powstała lub wciąż była zagrożona, łatwo sprowadzić do jednego cytatu z innego ćpuna, który marnie skończył, Jima Morrisona:

Kiedy inni oczekują od nas, że staniemy się takimi jakimi oni chcą żebyśmy byli, zmuszają nas do zniszczenia tego kim naprawdę jesteśmy. To dosyć subtelny rodzaj morderstwa. Większość kochających rodziców i krewnych popełnia je z uśmiechem na twarzy.

Mamo, tato, dziadku, babciu, moja kochanko czy mój kochanku, mój mężczyzno czy moja kobieto, mój przyjacielu czy moja przyjaciółko... czemu nie możecie zaakceptować mnie takim jakim jestem?!

Czy nie moje wady sprawiają, że jestem piękny? Czy nie moje mniejsze i większe niedoskonałości sprawiają, że jestem jaki jestem? Do niedawna myślałem, że nie i to wy macie rację. Ale ostatnio próbując zobaczyć jaki facet najbardziej pociąga kobiety, przeczytałem ciekawy komentarz odnośnie Rhetta Butlera, bohatera z "Przeminęło z wiatrem" - ideał to nie jest ktoś bez wad; oraz drugiej osoby opinię o nim, że - Rhett jest idealny w każdym calu choć ideałem nie jest.

To słowa po zastanowieniu się nad nimi zmieniły moje postrzeganie ludzi, którzy mnie otaczają. Zacząłem bardziej bardziej ich akceptować i po prostu lubić ich za ich widoczne wady. A na czoło akceptacji całej tej zgrai wysunęła się Martyna. Sądząc po avatarze wielkości 2x2 centymetry, kobietka bardzo piękna, która otwarcie mówiła o swoich wadach. I mówiąc o nich już ponad rok temu, bardzo mnie sobą zainteresowała. Zainteresowała tym, jak wyraża siebie, a nie nogami, które z biegiem lat się wykrzywią i staną się mniej kształtne, zaciekawiła mnie nie biustem, który na starość obwiśnie i nie twarzą, którą widziałem na małym zdjątku, na której to pewnego dnia będzie pełno zmarszczek. Zaciekawiła mnie ona swoimi wadami i tym, w jaki sposób o nich mówi. Jednak rok temu, gdy rozpoczęliśmy pierwsze rozmowy, nie potrafiłem jej sobą zainteresować, nie umiałem jej słuchać tak jak umiem to teraz. Wtedy nie byłem tak atrakcyjny jak jestem teraz. Wtedy robiłem to, co robi jej chłopak czy taki Rafat, czyli startują jedynie do kobiet, do których mają jakikolwiek dostęp, a nie do tych, których pożądają. Dlatego zmieniają je pod swoje dyktando. I ja rok temu nie miałem dostępu do niej. I czy zmieniłem ją, tesowałem? Nie, zmieniłem sobie. I teraz, gdy minął rok, ja nadal się do niej odzywam, ale teraz jaśniej komunikuję jak bardzo mi się ona podoba, jak bardzo mnie fascynuje jej wnętrze. Z tym, że teraz mam większe umiejętności społeczne, teraz nie tylko lepiej wyrażę moje uczucia, ale jak i ona cudownie robi, lepiej otoczę moje słowa jak i samego siebie magiczną mgiełką atrakcyjności. Pytanie tylko czy zrobię to dość dobrze, a może wciąć muszę przebyć długą drogę by być tym, kogo ona pragnie. Ale co najciekawsze, nie robiłbym teraz tego dla niej, by ją zdobyć, ale dla siebie, by lepiej żyć i by Mojej Dziewczynie żyło się w przyszłości lepiej przy mnie.

Wiecie o czym tak naprawdę jest ta notka? O obwodzie socjalno-moralnym, który mówi nam jacy powinniśmy być, do czego dążyć i czego chcieć oraz o tym, czego tak naprawdę chcemy, co jest naszymi rzeczywistymi pragnieniami. W życiu podobało mi się wiele kobiet, w wielu podkochiwałem się tak naprawdę nic o nich nie wiedząc. Czarował mnie ich uśmiech, spojrzenie lub to, jak one chciały być widziane. Ale to były tylko ich maski lub to jakimi chciałem je widzieć, może jak je idealizowałem, ale na pewno nie to jakimi one były naprawdę. I właśnie dlatego z tego nic nie wychodziło, bo to nie były one, a to nie byłem ja. I tak gadałem kiedyś na szkoleniu z atrakcyjną kobietą ze Studenckiego Forum, która do mnie podeszła, a ja jej prawie nie znałem. Jednak już po chwili czułem, że nie chcę z nią gadać i chcę być zupełnie gdzieś indziej, choć kontynuowałem rozmowę. Po przerwie podzieliłem się tymi spostrzeżeniami z bardziej ogarniętymi Tymonem, który krótko to skomentował - "dowód socjalny". Zapytałem "co?", bo być może moja świadomość opierała się przed tym, co było oczywiste. Kolega wyjaśnił: "Tak naprawdę ta kobieta wcale Ci się nie podoba, po prostu społeczeństwo wmówiło Ci, że ona jest atrakcyjna, bo ma fajne cycki, jest blondynką lub ma fajną figurę. Ale Ty tego nie chcesz i już to wiesz, mimo, że jak sam powiedziałeś, nie zdążyłeś jej jeszcze poznać. Podpowiada Ci to Twoja intuicja..."

I tak - ja tego nie chciałem, chciałem kogoś zupełnie innego, choć nie wiedziałem jeszcze kogo. Chciałem kogoś autentycznego, kogo mogłem poznać w różnych kontekstach, z kim mogłem pogadać na wszystkie tematy i się dobrze czuć w każdym z nich. Jednak nawet precyzując to i zdejmując wszystkie dążenia, które wynikają z socjalno-moralnego obwodu mózgu, nie mogę być z nią dopóki ona będzie miała przekonania zakorzenione przez jej rodzinę, przyjaciółki, filmy i jej środowisko. I dopóki wciąż będzie myślała o tym, co wypada i jak powinna się zachować, zamiast posłuchać swojego serca i spojrzeć na wartości, które naprawdę są jej, a nie wymuszone czy ukształtowane przez społeczeństwo. I kimkolwiek owa dama by nie była, pytanie brzmi: czy czeka mnie daleka droga do szczęścia, mojego szczęścia, a nie tego nakreślonego przez innych czy może krótsza, bo trafię na niezwykle inteligentną i świadomą swoich pragnień kobietkę;)

Gwoździe do trumny

Pierwsza dziewczyna, z którą na poważnie odważyłem się związać była Marta. Było to tuż po liceum, w zasadzie jeszcze podczas matur. Do tego czasu bałem się kontaktów z kobietami, ponieważ patrzyłem na nie wszystkie pod pryzmat tylko jednej jedynej cechy. I jeśli miałem jakiekolwiek podejrzenie, że dana kobieta, chociażby swoim zachowanie wskazuje na to, że tego w sobie nie ma - stawała się dla mnie bezwartościowa. Pasmo tej cechy ściga mnie do dziś, doścignęło mnie i teraz.

Nie oczekujcie zbyt wiele, nie napiszę tutaj przez co, bałem się związków z kobietami i dlaczego tak łatwo je eliminowałem. Nie napiszę tutaj, gdzie każdy mógłby to przeczytać i bez pierdolonego komentarza opuścić to miejsce, co zaważyło, a raczej było moją decyzją by przez lata być samemu. Po prostu wykształciłem w sobie obronę przed niegodnymi mnie niewiastami, które wcale takie być nie musiały. To po prostu kwestia mojej interpretacji lub mapy rzeczywistości (jakby ujęłoby to NLP) w której wiedziałem te osoby.

Pamiętam za to dokładnie moment, a także emocje, które towarzyszyły mi, gdy po raz pierwszy w życiu wyznałem tę cechę mojemu najbliższemu wtedy przyjacielowi - Szymkowi, gdzieś w II klasie liceum, gdy już bardzo dobrze zdążyliśmy się zżyć. Miałem do niego zaufanie, ale mimo to, gdy postanowiłem mu o tym powiedzieć, jak co wieczór podczas naszych stałych rozmów telefonicznych, zachowywałem się dziwnie. Najpierw zrobiłem jakiś dziwny wstęp do tematu, a potem, z obawy by nikt tego nie usłyszał, pewnie nawet bym nie usłyszał sam siebie, ściszyłem głos i wszedłem po schodkach mojej drabiny w pokoju na antresolę, którą mam na górze. Tam, schowałem się między jakieś kartony, porozrzucane zabawki leżące od lat i po cichu wyszeptałem dlaczego tak dziwnie zachowuję się czasem do kobiet, jak je filtruję... powiedziałem to jak złoczyńca, jak najgorszy przestępca spowiadający się ze swojej największej i najbardziej niedającej mu spokoju zbrodni. I liczyłem, że zaraz topór wiszący nad mą głową, gilotyna, która błyszczała się już w promieniach księżyca spadnie na mój kark i roztrzaska wszystkie w nim kości.

A tak się nie stało! Szymek powiedział, że to całkiem normalne i że on również chciałby mieć taką dziewczynę. Było to dla mnie sporym szokiem zakładając nie tylko miejsce, w które musiałem się zakopać by o tym powiedzieć, ale i spokój jego głosu, jego zrozumienie. Nie wiem, może był pijany i dlatego tak zareagował, może nie doceniał powagi mojego sekretu, a może chciał bym lepiej się poczuł dlatego udzielił takiej odpowiedzi...

Faktem jest, że abstrahując od tego jak być może dobrze byśmy się dogadywali, jak interesującą osobą była kobieta, z której rezygnowałem, potrafiłem z jednego błahego dla większości społeczeństwa powodu, rezygnować z całości. To zabawne, ale kilka tygodni temu wracając wieczorem do domu spotkałem Gianiego wracającego z jakiejś podróży. Miał wielką torbę, której nie mógł nieść, więc pomogłem mu ją zanieść pod dom, a potem by pogadać jeszcze poszliśmy na stację benzynową po fajki. Giani poprosił swoje Marlboro i podszedł do półki po jakiś napój. Kasjerka powiedziała, że da nam do papierosów 'takie fajne zapałki'. W głowie zapaliło mi się zielone światło, że to dobra okazja by pokazać się Gianiemu, osobie z dużą ilością męskiej energii, która zawsze przy spotkaniach pyta mnie o ruchanie, jak wiele potrafię. Wziąłem więc do ręki te zapałki i spytałem co w nich fajnego. Ładna kasjereczka odpowiedziała, że mają taki fajny magnetyczny zatrzask. Popatrzyłem, więc na zapałki, popatrzyłem na nią i rzekłem: "heh, to zabawne by na podstawie takiego jedynego szczegółu ocenić całość. To tak jakby ocenić mężczyznę czy jej wartościowy na podstawie tego czy jest brzydki czy przystojny". Kobietka się nieco speszyła i mięciutkim głosem powiedziała "nieeee, ale ja mówiłam o zapałkach" na co odparłem szybko z erotyzmem w głośnie "ale ja przełożyłem to sobie na inny kontekst" po czym ona strzeliła buraka i już nic nie powiedziała. Byłem z siebie strasznie dumny. Nie tylko zaprezentowałem wartość w obecności Gianiego, ale i drugiego kasjera, który wyglądał jakby całe życie spędził na siłowni. A przecież przy takich typach na ogół bałem się do tej pory zapytać choćby o drogę, kobiety, która z nim jest!



Widzicie, sytuacja zabawna, jednak zabawne wcale nie jest to, co sam robiłem w życiu, a szczególnie w okresie liceum i na początku studiów. Teraz chyba już jest nie do pomyślenia bym obraził się na dziewczynę i na jej widok obracał głowę w II stronę, ponieważ między nami wyszło cuś nie tak lub ona nie spełniła moich oczekiwań. A tak właśnie traktowałem przez długi czas Agatę, z którą to bawiłem się na połowinkach w liceum, chodziłem z nią na imprezy, sporo pisaliśmy i trochę spędzaliśmy czasu ze sobą. Kamila strasznie to śmieszyło i po jakimś czasie zaczął ironizować "o, Paweł, idzie ta Twoja" by pomóc mi przybrać odpowiednio śmieszną - z boku - pozycję. Teraz takie zachowanie byłoby śmieszne, ale kiedyś? Jako kształtujący się jeszcze człowiek nie wiedziałem jak odczytywać niektóre reakcje kobiecie, co z nimi robić i jak rozmawiać z kobietami na poziomie wartości, co przecież jest fundamentem tworzenia związków długofalowych.

Tego samego dnia, gdy odbyła się ta wymiana zdań na stacji, było szkolenie ProActive. Po nim zaprosiłem najładniejszą tam dziewczynę na wspólne wyjście na żarcie wraz z moim znajomymi ze szkolenia. Poszła ona, jako nasz rodzynek, owieczka na postawę losu rzucona oraz 4 facetów po kursie uwodzenia. Jechaliśmy w podteksty, dawaliśmy jej to, co chciała, prowadziliśmy ciekawe rozmowy. A gdy na początku na 30 minut chłopaki zostawili nas sami, a ja byłem tym, z którym ona grała wcześniej w mentalne gierki, pomyślałem sobie o Kasi, że nadawałby się ona dla mnie na dłuższy związek. Jednak w grupie gadała równie otwarcie, o może nawet i bardziej, o swojej kobiecości i seksie, bo chłopaki byli bardziej dociekliwi i bezpośredni. Okazało się, że to jest jej temat pracy magisterskiej oraz jej pasja. Przeszkadzało mi to, że jest ona ekspertką od antykoncepcji naturalnej. Pomyślałem, że nie chciałbym mieć żony, która tak otwarcie o tym mówi lub która jest lekarką od spraw wchodzących na pogranicze intymności. Dla mnie byłoby to niszczenie tego, co według mnie powinno pozostać tylko miedzy nami, z czego innym nie powinno się zwierzać, naszej intymności. Ale najwyraźniej ona miała tu większą granicę komfortu. Pokonała mnie, a raczej ja przegrałem z własnymi myślami.

Do tej pory wszystkie dziewczyny, z którymi byłem lub wszystkie, które mnie mocno interesowały, przestawały być dla mnie interesujące, gdy poznawałem ich sekret. Kobieta bez tajemnicy to żadna kobieta. Bo gdy wiesz co ją napędza i co kręci, co zmusza do działania i co tak naprawdę kryje się za maską, którą ukazuje światu, wtedy nie ma nieprzewidywalności, nie ma tego, co do odkrycia jeszcze pozostało. Nawet, gdy ubranie jeszcze ma na sobie. To właśnie sprawia, że kobieta w ciągu 1 tylko minuty może upaść w Twoim prywatnym rankingu bardzo nisko. Tak nisko, że znowu wolisz być lata sam niż z kimś takim.

I choć głównie dzięki szkoleniem Tomka, który najbardziej poszerzał moją strefę komfortu, zacząłem lepiej odnajdywać się w tym świecie dorosłych, nadal pozostały we mnie chłopięce wartości. Wartości, które były dla mnie tak ważne przez okres dorastania. Podobno mężczyźni nigdy nie dorastają - tylko drożeją im zabawki. A moje zabawki zaczęły drożeć już w liceum, aż do tego stopnia, że wolałbym czekać na moje idealne zabawki niż zabawiać się czym popadnie. I choć ostatnio nie przywiązywałem wagi do tego, czym się bawię, nagle, gdy w duszy poczułem, że teraz spotkałem odległego, ale i cudownego człowieka, poczułem także stary i jakże znajomy dyskomfort. Dyskomfort, który kazał mi wyizolować się i powiedzieć: to koniec. Ale przecież to ja mam młotek w ręku, który przybija kolejne gwoździe do mojej trumny. Czy tak ciężko jest posłuchać samego siebie, gdy mówiłem zdaje się banalne słowa "heh, to zabawne by na podstawie takiego jedynego szczegółu ocenić całość." ? Czy naprawdę tak ciężko jest zaakceptować mały szczegół, gdy całość jest jajkiem z niespodziankom, które w dzieciństwie dawało Ci tyle orgazmów, których nie umiało się jeszcze nazwać?

Najwyraźniej. Tyle razy już w przeszłości wyłączałem uczucia, popęd seksualny i słuchałem logiki, gdy wcale o nią nie chodziło. Tyle razy... tyle razy mogłem być szczęśliwy. I być może tyleż właśnie razy unieszczęśliwiałem nie tylko siebie, ale i tę drugą osobę, która przez ten mały szczegół traciła wyjątkowość. Traciła wyjątkowość, ale czy było to zgodne w prawdą, a może była to jedynie mgiełka, którą widzieć chciałem przysłaniając resztę? Zabawne, że nigdy nie zapytałem o to zainteresowanej osoby, tylko pozostałem na swym niskim poziomie domysłów.

A jeśli nawet, czy ważniejsze to jest niż szczęście? Tomek prowadzący szkolenia, który tak wiele mnie nauczył, na swym gronie wypisane miał swoje sukcesy i powody do dumy. Ale pod tym wszystkim umieścił napis:

ale to tylko EGO, ono nie jest takie ważne

Gdy go zobaczyłem, przez ponad tydzień chodziłem jak struty myśląc tylko o tym, co tak naprawdę jest ważne i do czego się to życie sprowadza, gdy pozbędziemy się ego. I odpowiedź, którą znalazłem to, aby słuchać serca i tego, co ono mi tym razem podpowiada. Bo tym razem czuję, że mogę być naprawdę szczęśliwy. I nie udając ani szczęścia, ani kogoś kim nie jestem. Bo gdy ego się nie liczy, ważne jest tylko to, co sprawa szczęście i radość, spełnienie... a ONA sprawia mi tak wiele radości, że nie potrafię tego jeszcze opisać słowami. I niech będzie to dobry kierunek, który niczym kompas wskazujący północ, widnieje na horyzoncie. Bo przyszłość zawsze jest jasna, jak wschód słońca, który właśnie nastał, jeśli tylko mamy odwagę na niego patrzeć i iść w tym kierunku!