Siedzieliśmy w jednym pomieszczeniu w Gdańsku. To był Konwent i było już późno w nocy. To był chyba PUB i nie było w nim męskiej energii, nudziłem się i powoli przysypiałem. Jakieś 2 dziewczyny rzuciły, że idą się przejść do sklepu po te pyszne połączone czekoladowe kulki - przysmak, który właśnie odkryliśmy w Gdańsku. W następnej chwili szedłem za nimi, dwiema dziewczynami głośno śmiejącymi się i rechoczącymi, na lekko oświetlonych od świateł latarni, ulicach starówki. Czułem, że muszę sobie przemyśleć kilka spraw i dlatego wyszedłem z tamtego umierającego energetycznie pomieszczenia. Doszliśmy do sklepu w podziemiach, gdzie był ten magiczny łańcuszek M&M-sów. Dziewczyny kupiły co chciały i udaliśmy się w wydawało się krótką drogę powrotną. 2 metry od sklepu, gdy łamała się ściana, przy jej zagięciu, BUM! Wpadliśmy na siebie, i odbiliśmy się od siebie wzajemnie. Ja i pewna dziewczyna. Automatycznie zacząłem ją przepraszać, zbliżyłem się, tym razem powoli kładąc jej swoją lewą rękę na jej prawym ramieniu. Mimo wcześniejszego kontaktu, nie zdążyłem świadomie przyjrzeć się osobie, z którą tak intensywnie na siebie podziałaliśmy według II prawa dynamiki Newtona oraz do której mówiłem. Była Ruda, o lekko złocistych włosach. Miała na sobie zielony płaszcz, który zakrywał resztę jej ubioru i świetnie komponował się z całą jej figurą oraz czarnymi kozaczkami. Byłem pod wrażeniem, ponieważ kobiety o jasnych włosach wspaniale wyglądają w zieleni i widać było, że ona wiedziała to również i korzystała z tego świadomie. Dziewczyny, z którymi szedłem przystanęły po tym zderzeniu, ale teraz widząc, że wszystko jest ok powiedziały "No chodź już". Rzuciłem więc jeszcze raz "sorry" i zrobiłem krok w stronę koleżanek. Jednak wtedy stało się cuś nieoczekiwanego, nowa znajoma wykrzyknęła "Wow, jakie Ty masz oczy" i stanąłem jak wryty. Mimo, że dzieliła nas znikoma odległość, przybliżyłem się jeszcze bliżej, spojrzałem głęboko w jej oczy, kładąc moje dłonie na jej ramionach i zapytałem energicznie "jakie?!" lekko nią potrząsając. I wtedy to poczułem, silny przypływ energii, jaki od niej bił, podpowiedź intuicji czy odbiór jej aury, to było magiczne. Momentalnie zobaczyłem w jej oczach cuś równie pięknego, jakieś światło bijące, ciekawość i ogromnie rozszerzone źrenice, gdy patrzyła na mnie. Wiedziałem, że to spotkanie nie było przypadkowe, wiedziałem, że musimy spędzić trochę więcej czasu. Wziąłem ją więc pod rękę i powiedziałem "chodź" idąc za naszymi dziewczynami. Tymczasem one zauważyły niby kogoś znanego i zaczęły biegać jak głupie po podziemiach, a ja wraz z moją nową znajomą śmiejąc się i rozmawiając o czymś, co sprawiało, że cały świat choć żył, zamarł dla nas, bo w danym momencie istnieliśmy tylko my. Koleżanki nikogo nie znalazły ani nie dogoniły, więc wróciliśmy do naszego lokum, które zastaliśmy z jeszcze gorszą aurą niż w momencie, gdy wyszliśmy kilkadziesiąt minut temu. Aż tyle czasu minęło, gdy błądziliśmy nieświadomie po centrum, a świadomie z moją nową sympatią pływaliśmy w krainie szczęścia i przyjemności. Gdy wszedłem z nią do pomieszczenia, wszyscy, którzy spali lub udawali, że spali, nagle się ożywili. Zaczęli mi docinać i naśmiewać się z tej koleżanki oraz moich podbojów lecząc w ten sposób własne kompleksy i zabijając nie tylko kobiecą pustkę na miejscu obok, ale pustkę w sercu. Siedziałem tak i prawie nie reagowałem, kilka razy ledwie powiedziałem jej jakieś słowa do ucha. W pokoju zrobiło się bardziej męsko, ale odkąd w nim siedzieliśmy, nie było tego we mnie. W końcu kobieta się zirytowała, poderwała z miejsca i powiedziała, że sobie idzie. Wcale nie zaskoczony, również zerwałem się i stanąłem naprzeciwko niej. Świadomość wróciła i znów nie słyszałem i nie widziałem nic poza jej oczami. I w tym momencie poczułem, że mam zamknięte oczy. Poczułem, że to tylko sen. Poczułem, że już nie śpię, ale mam nadal możliwość zadecydowania tego jak on się zakończy. Są to piękne momenty, gdy historia się kończy, ale możesz jeszcze ułożyć swój koniec.
Moment przebudzenia jest trochę dwuznaczny z powodu sytuacji w jakiej znajduję się teraz w życiu. Jest to trochę jak ten moment, gdy wszystko inne zamiera, reszta przestaje się liczyć, bo tak bardzo skupiasz się na celu niezależnie od postaci materialnej lub niematerialnej jego formy. Teraz moje życie tak właśnie zamiera i są rzeczy, które powinny pochłonąć większość mojej energii aż do czasu, co nie zostaną one zakończone. I ja mam napisać ich koniec. Tak jak sam dopisałem koniec tej historii...
Mimo, że koniec i rozwiązanie problemów, które mam jeszcze nie jest dla mnie oczywisty, to wiem jak zakończył się mój sen. Zamiast pozwolić jej odejść, wykrzesałem z siebie tyle męskiej energii ile potrzebowała i oboje wyszliśmy z tego pokoju, pozwalając im zasnąć ponownie. Poszliśmy do mojego hostelowego pokoju, ponownie przytulaliśmy się i całowaliśmy. Włożyłem jej rękę pod bluzkę i wyczułem bardzo małe piersi. Następne co pamiętam to ranek, gdy obudziłem się obok tej kobiety w ubraniu i zadałem sobie pytanie: kim jest ta kobieta? I w tym momencie słońce wyszło zza chmur i wpadło do pokoju oświetlając jej budzącą się twarz. Uśmiechnąłem się bardzo szeroko ze zdumienia i jednocześnie ze szczęścia- znałem ją. To była Ruda. Pomyślałem o tych wszystkich zachowaniach z dnia poprzedniego, rozmowach, które odbyliśmy i jej reakcjach. Jak to możliwe, że wcześniej w tej kobiecie w zielonym płaszczu nie zobaczyłem Karoliny? Jak to możliwe, że mogłem choćby pomyśleć, że jest więcej podobnych do niej kobiet, skoro wiem, że nie ma i że ona jest jedyna w swoim rodzaju?
Tak samo jak Martyna. Znowu się obudziłem z płytkiego snu i już z otwartymi oczami pomyślałem o niej w następnej chwili. Że gdybym mógł dokończyć mój sen, jakim było nasze jedyne spotkanie w Krakowie, koniec byłby zupełnie inny. Wystarczyło tylko na jej ostatnie pytanie odpowiedzieć pytaniem zamiast czynem: "jeśli chcesz, zostanę tu z Tobą do rana, chcesz?".
Ale nie odpowiedziałem, życie wyglądało przez te pół roku tak jak wyglądało i to zarówno patrząc na te dobre rzeczy, które w tym czasie się wydarzyły jak i te negatywne, których bym nie chciał wedle mojej interpretacji. Nie można już zmienić faktów, ale jedynie ich ocenę. Nie można sobie stworzyć przyszłości, ani napisać tej, które rzekomo ma przyjść. Można żyć jedynie chwilą i maksymalnie ją wykorzystywać. Na tym polega życie. Więc niech się ono kurwa zacznie! Z tą myślą wstałem z łóżka, poszedłem do pokoju i poczułem ogromną chęć posłuchania piosenki "Quicker". Otworzyłem lapka i oczekując na jego uruchomienie, włączyłem radio. A tam właśnie leciała ta piosenka, którą chciałem usłyszeć. Sen trwał dalej. Z tym, że to to już ja decydowałem o tym, co się zdarzy dalej.
P.S. Niedawno wyczytałem, że sen wraz z marzeniami sennymi jest stanem poznania wewnętrznego i skupieniem się na naszym świecie wewnętrznym, natomiast cała codzienna egzystencja jest stanem poznania zewnętrznego, skupieniem się na świecie zewnętrznym. Dlatego dobrze jest spisać takie rzeczy, aby potem mając już głębszą wiedzę na ten temat, więcej się z tego nauczyć. Już widzę masę analogii do mojego życia czy drobne szczegóły w śnie, które wiem skąd tam się wzięły i wcale mnie one tam nie dziwią. A jak tylko bardziej zgłębię o co chodzi w snach, to pewnie jeszcze więcej się w tym doszukam.
