"W życiu pragnąłem dwóch rzeczy równie mocno: śmierci i miłości" - Paweł Ż.
Ostatnio, gdy piję piwo w samotności to mam w sobie taki błogi spokój. Żadnych myśli, nic nie absorbuje mojej uwagi, po prostu sobie jestem i obserwuję. Gdy w czerwcu intensywnie pracowałem organizując konferencję w Coaching Center, tak bardzo praca i dojazdy mnie wymęczały, że wieczorami po późnym objedzie nie miałem na nic siły. Czasem piłem alkohol, czasem nie i nie miało to znaczenia jak się czuję. Byłem tak samo zmęczony, byłem takim samym obserwatorem i tak samo nie chciało mi się nic robić z braku równie co siły co chęci i motywacji. Uważam, że to nie jest fajny stan, to takie rozluźnienie, które przecież wedle rozwojowego podejścia powinno się mieć codziennie, a to chyba nie jest możliwe żyjąc wciąż w tym domu, mając w głowie całą przykrość i krzywdę, która mnie tu spotkała.
Myślałem wiele razy o tym jak wyglądałoby moje życie poza domem rodzinnym. Np. gdybym miał fortunę na koncie albo pensję taką, że nie musiałbym tu być. W mojej głowie zawsze było to równoznaczne z urwaniem kontaktu ze wszystkim z mojego rodu i trzymaniem się od nich z daleka. W końcu miałbym kasę i był niezależny, wcale nie musiał obcować z ludźmi, którzy ciągnął mnie w dół i krytykują za to, że żyję. Robiłbym wreszcie to, na co mam ochotę i mógł prawdziwie otworzyć się na znajomych, a przede wszystkim na szczęście. Może trochę głupie, że uzależniłem to od dużej ilości kasy, ale nie chciałbym mieszkać poza domem i pobierać od rodziny pieniędzy na jedzenie czy wyjazdy. O ile trochę przyrządzać jedzenie umiem to do obiadów nie lubię się zabierać. Nie sprawia mi to satysfakcji, zajmuje dużo czasu i wymaga przede wszystkim chęci. Co innego, gdybym mieszkał z kobietą.
Dlatego moją idyllą stało się wejście w przyszłościowy lub chociażby ciekawy związek. Zamieszkanie z partnerką byłoby wtedy jednocześnie i ucieczką i zakosztowaniem raju, o którym to tyle marzyłem. Dlatego przez 23 lata życia czymś oczywistym było dla mnie, że związek równa się coś długiego, z szansami na przyszłość. I dopiero po przeczytaniu Osho "Ponad Marsem i Wenus. O różnicach między kobietą i mężczyzną" zobaczyłem jak ograniczający i chory jest to sposób postrzegania rzeczywistości i zrezygnowałem z niego. Po 23 latach postrzegania świata w ten sposób. Po 23 latach równości, że związek to coś poważnego, z perspektywami na przyszłość. I od razu, świat mi odpowiedział, w ciągu kilku miesięcy miałem kilka owocnych przygód z kobietami, i to wcale bez deklaracji na samym początku jak wcześniej czyniłem to najpierw w swojej głowie, a potem na głos.
Ale idylla związku z kobietą i zamieszkanie z nią pozostało. Nie pamiętam czy przed Martyną była jakakolwiek inna kobieta, o której myślałem w kategoriach związku wedle tego mojego schematu. Faktem jednak jest, że czyniłem masę wyobrażeń na temat tego jak z nią mieszkam. I choć nie muszę teraz postrzegać związku jako coś od razu poważnego, a nawet moje relacje z kobietami przestałem nazywać słowem "związek" to miałem w ostatnich trzech miesiącach myśli o wspólnym zamieszkaniu zarówno z Palcią w Warszawie jak i daleko w Londynie z Adą. W moich myślach oboje pracujemy, uprawiamy seks, miło spędzamy czas, oglądamy razem filmy, chodzimy na spacerki, wspólnie gotujemy, a jeśli nawet partnerka by nie lubiła to ja przecież spokojnie wylewałbym siódme poty by gotować dla niej, mając w podzięce jedynie jej uśmiech lub dobre słowo.
Z drugiej strony, wiem, że obnażone w ciągu ostatnich nastu dni problemy ze sobą nie pozwoliłby mi wejść w żaden związek czy bliższą relację. Zresztą co to za słowo "związek"!? Pochodzi to przecież od wiązania czyli przynajmniej dla mnie, nie wiem jak dla was, ograniczania, zabierania tlenu, poczucia wolności i robienia tego, co się chce. I mimo, że słowo "relacja", czyli bodajże wzajemne oddziaływanie na siebie jest bliższe temu, co bym chciał "mieć", to wiem jak bardzo jestem do tego nieprzystosowany i niezdolny przez najbliższe lata życia.
W SF BCC pracowałem z Łukaszem Starosteckim, człowiekiem bardzo ułożonym i spokojnym, a przy tym zachowującym pogodę ducha. Kiedyś nie wytrzymałem i spytałem go o jego strategie, jak on to robi, że jest taki spokojny, że mimo różnych rzeczy, które się nie układają, on nadal potrafi się uśmiechać i nie unosić emocjami. Odpowiedź była czysto NLP-owska, choć Łukasz z tego, co wiem, nigdy nie był zagłębiony w rozwój osobisty. Powiedział mi on, że gdy przychodzi chwila słabości lub się nie układa jakby chciał to zamyka on oczy i wyobraża sobie swój dom za 10 lat. Swój dom, ogródek i w nim kwiatki, wymarzony samochód na podwórku, pracę i swoje przyszłe życie i to, co chce robić. Byłem pod wrażeniem. Wow, naprawdę! Nie wiedziałem, co powiedzieć. Taka prosta strategia wizualizacji, a daje mu takie cudowne zasoby jak spokój czy uśmiech.
Jednocześnie to wydarzenie kilka miesięcy temu objawiło moją słabość, że jak tak nie potrafię, że ja uważam to za sztuczne i nie wiem jak marzenia miałyby pomóc stąpać mi po rzeczywistości. I choć myślałem, że tego nie mogę wykonać, robiłem to przez całe życie myśląc o moich miłostkach i robię dalej myśląc o innych dziedzinach mego życia.
Wypłakałem dziś najwięcej łez od ponad roku. Zrodziło to w mojej głowie pytanie skąd biorą się łzy? Z czego powstają? Co powoduje, że jest aż tyle i że nigdy nie potrafią się one wyczerpać? Myślę, że to bardzo ciekawe pytania. Jeśli ktoś zna na któreś z nich odpowiedź proszę o podpowiedź.
Moje marzenia o ucieczce i tym samym perfekcyjnym na tę chwilę życiu są mocno idealizowane przeze mnie, wiem o tym. A jednocześnie są częścią mojej duszy, która uparcie by tego chciała. Wczoraj zapijając depresję obejrzałem po raz drugi filmik o początkach kariery mojego młodzieńczego idola - Sylwestra Stallone'a. I mimo, że nie jest tam wspomniane, że zanim zaczął on swoją karierę to czyścił on klatki lwów z gówien i zagrał kilka razy w porno, to i tak jest to bardzo wzruszająca opowieść o dążeniu do swoich marzeń i samorealizacji.
Stallone znał swoją wartość i mocno do tego dążył walcząc z rzeczywistością. Widać to zresztą w każdym jego filmie, gdzie pokonuje on przeciwności losu i o coś lub za coś walczy. Chciałbym mieć taką siłę jak on by urzeczywistnić choć część swoich pragnień. Czy to odnośnie miłości czy przyszłościowego zawodu, który na tę chwilę nie wiem jeszcze czym jest.
Mam za to dość udawania kogoś, kim nie jestem. Na szkoleniu z hipnozy w Poznaniu Tomek powiedział, że "każdy w życiu kogoś udaje: biznesmana, uwodziciela, bogatego, osobę rodzinną, wierzącą, oczytaną itp.". Bardzo pobudziło to moje myślenie, zwłaszcza z komentarzem, że "bez udawania i masek ludzie myślą, że są mniej atrakcyjni niż są w rzeczywistości". Sprowadza się to wszystko do pytania: kim jestem? Robert pokazał mi 2 tygodnie temu filmik Mooji'ego, nauczyciela duchowego pt. "Nie cieszy mnie moja egzystencja" mówiąc, że jest on piękny. Piękna była w nim muzyka, to prawda, ale samego przesłania nie zrozumiałem. Napisałem to Robertowi 2 dni temu i zapytałem oto co było pięknego w tym filmiku i czemu pytający nagle zaczął dziękować Mooji'emu. Robert odpowiedział, że Mooji powiedział mu by znalazł odpowiedź właśnie na pytanie: kim jesteś? Problem w odpowiedzi mój w tym taki, że nie wiem kim jestem. Jak więc mam przestać udawać? Gdy jestem wielce szczęśliwy nic nie może mnie wkurzyć i czuję, że mogę wszystko. Czuję, że jestem świetnym komunikatorem, gdy dogaduję się z trudnymi ludźmi, dobrym uwodzicielem, gdy potrafię zainteresować sobą chwilę wcześniej obojętną kobietę lub mądrym gościem, gdy przekonam kogoś bardzo wątpiącego. Gdy jednak zanurzam się w moje smutki, nie mogę uwolnić się od moich nałogów ani nie bać się chodzić po ciemku po pokoju. Myślę, że zmierzenie z rzeczywistością i poszukiwanie odpowiedzi na to jakże ważne pytanie jest najważniejszą rzeczą, z jaką przyjdzie mi się zmierzyć w najbliższych miesiącach.
I choć zawsze bałem się na tym blogu pisać o mojej przyszłości i o tym, co zamierzam, to teraz wiem, że muszę to zrobić i to może być jednym z ważniejszych odkryć mego życia. Łatwo jest mi pisać o przeszłości, podsumowywać jakieś wydarzenia bądź wylewać tu moje myśli. Tymczasem przyjdzie mi zmierzyć się z czymś nowym i myślę, że jestem już na to gotowy.
