Bokser

Kiedy przychodzi wypełnić formularz, jakąś ankietę albo po prostu główną sekcję CV, w której podaje się zawód u mnie odpowiedź powinna być tylko jedna - jestem bokserem. Nie chodzi nawet o moją prawie dwu-i-pół-metrową rozpiętość ramion, której długość ulega tylko jednej części ciała, nie chodzi o całkiem solidną wagę, wzrost, wrodzoną nadpobudliwość czy szybkie reakcje psychoruchowe. Chodzi o to, w jaki sposób żyję i co mnie nakręca. Im więcej ciosów dostaję od życia, tym mniejsze wrażenie to na mnie robi. Dziś kolejny - oczywiście spodziewany - cios, a ja dalej stoję, uśmiecham się i mam pełno energii, by wykonać kontraatak albo następny ruch. Kolejne ciosy spadają, a ja dalej stoję. Nakręca mnie to niczym boksera, który dostał po twarzy i wydzieliła mu się adrealina, złość i frustacja. Bosker ma przecież najlepsze lata swojego życia w trakcie kariery. Nie kiedy jest młody i marzy o szczytach. Nie kiedy jest stary i większość ważnych rzeczy w życiu jest już za nim. Jego prime time jest w momencie, kiedy najwięcej obrywa. I wtedy jest szybka myśl i analiza jak do tego doszło, tak, aby się to nie powtórzyło, a w międzyczasie planowanie kolejnej już kombinacji ciosów. Oto cały ja! Miałem wiele ciężkich lat, ale te, w których dostawałem najwięcej ciosów, bądź co bądź, były NAJLEPSZE. Najlepsze lata mojego życia i najlepsze jego momenty. Momenty, w których czułem wolność. Momenty, w których czułem odwagę. Momenty, w których czułem siłe. Momenty, w których czułem, że sam decyduję o sobie i o swoim życiu. Momenty, w których nie byłem od nikogo zależny i nikt nie mówił mi co mam robić. To znaczy, było pełno osób, które mówiły mi jak mam żyć, co robić, czego nie, które mi groziły i zastraszały. Ale koniec końców, to JA podejmowałem decyzje, to JA działałem, to JA wybierałem, którym pionkiem poruszyć na szachownicy. W te wszystkie lata, kiedy byłem pod największym ostrzałem, to decyzja ostatecznie należała do mnie i to ja odpowiadałem za siebie. I wciąż staram się iść w tym kierunku. A Ty? Możesz to samo powiedzieć o sobie? Możesz powiedzieć, że żyłeś albo żyłaś w ten sposób? Że robisz, co Ci się podoba i reszta może Ci naskoczyć, bo to TWOJE JEBANE ŻYCIE?! Tak jest, zgadza się - TO TWOJE JEBANE ŻYCIE. Masz wybór. Możesz zrobić z nim, co chcesz. Możesz uczynić je pasmem sukcesów, pasmem porażek, pasmem złych decyzji, wtop finansowych czy osobistych. Ale co w tym złego? Możesz to zrobić tylko z jednego powodu - bo tego kurwa chcesz. I koniec kropka. Nic więcej nie trzeba dodawać. Kurtyna. Wszyscy wypierdalać ze sceny. Jesteś jednym aktorem, bo to kurwa Twoja scena. Dokładnie tak powiedział kiedyś Grzana. Ktoś w pracy zapytał go, co on chce w życiu robić. A on stanął na drabienie, pod którą stał i powiedział: TO MÓJ TEATR, MOJA SCENA I JA JESTEM JEJ GŁÓWNYM AKTOREM. Zapamiętałem to do końca życia i... w końcu zacząłem tak żyć. Zacząłem tak żyć w momencie, kiedy objąłem firmę i psychicznie odciąłem się od rodziców i rodziny. Będą pod ich ciągłym ostrzałem, słuchając co wolno, a czego nie, co powinienem, a czego nie, byłem nikim. Na pewno nie sobą. Nie żyłem swoim życiem, ale też nie ich. Żyłem według tego, jak według nich powinno wyglądać moje życie. Ale to nie było życie ani moje, ani ich. Zacząłem więc żyć po swojemu. Tak, każdy może spierdolić swoje życie. Każdy może, bo może tego chcieć. Mój ojciec chciał spalić pieniądze w kominku niczym jakiś jebany Pablo Escobar, więc dlaczego kurwa Ty, ja, ktokolwiek(?!), ma hamulce by powiedzieć innym - jeśli będę chciał, spierdolę sobie życie. Nic Ci do tego. Nic na to na poradzisz. Odejdziesz, obrazisz się, obgadasz mnie? Ok, to będzie to, co Ty zrobisz ze swoim życiem. Bo ja mówiąc Ci te słowa, wiem już, co zrobię z moim i nie potrzebuję ani Twojej opinii, ani rady skoro Ci to mówię. Rozumiesz czy przepaliły się styki? W najlepsze lata mojego życia dostawałem po mordzie. Byłem wiele razy załamany, zmęczony, padnięty, zły, ale nie zmieniało to tego, że chcę dalej żyć po swojemu. Słowa, które gdzieś w okresie nastoletnim wryły mi się w głowę usłyszałem od mojego idola - Allena Iversona: "Kiedy moja kariera się skończy, chcę spojrzeć w lusto i powiedzieć, że zrobiłem to po mojemu" https://www.youtube.com/watch?v=0O6A0Ote-fg Wiele złych rzeczy działo się w moim życiu w tych dobrych latach. Okradali mnie, oszukiwali mnie, wykorzystywali, ludzie byli interesowni, chcieli bym ich utrzymywał, dawał pieniądze za darmo, wykorzystywali moją dobrość, naiwność, odchodzili bez słowa lub po wielu latach znajomości. Zawodzili mnie i zwodzili. Śmiali się ze mnie, okłamywali, dawali nadzieję i mydlili oczy. Mógłbym tak wymienią i wymieniać. Ale mógłbym też teraz wstać i pójść do lustra. Spojrzeć sobie prosto w oczy i zadać pytanie: hej Ty, czy którejś z tych rzeczy nie przewidziałeś? Odpowiedź byłaby raczej oczywista. Raczej bez mrugnięcia okiem. Prosto w oczy - NIE. Przewidziałeś je wszystkie. Wiedziałeś, czego się można spodziewać, czego się możesz obawiać, na co zwrócić uwagę lub jakie mogą być tego nieprzyjemne konsekwencje. Więc jakim cudem do kurwy nędzy to się stało?! Jak do tego doszło, że to tak bolało, że odczułeś te ciosy, że na dłuższy czas ugięły Ci się kolana, zakręciło w głowie, traciłeś apetyt i się zaniedbywałeś? To przecież takie oczywiste, takie proste, takie trywialne... Po prostu nie sądziłem, że te osoby jednak tak się zachowają. Nie spodziewałem się, że tak postąpią, mimo że mogą. Nie spodziewałem się, że jednak to zrobią, mimo że mogą i mimo że były ku temu już pewne symptomy. Przewidziałem chyba to wszystko, co się wydarzy, a co tak bolało, na długo przed tym zanim to się wydarzyło... ale cóż mogłem zrobić... czasem rozgrywany jest jakiś mecz, który wiesz jak się zakończy, wiesz kto wygra i mógłbyś na tym dużo zarobić... ale po co? Zarabiać na negatywnych uczuciach? Zarabiać na tym, że miało się rację? Na swojej szkodzie? Raz tak tak w sumie zrobiłem i nie żałowałem. Kiedy w trakcie mistrzostw Europy w 2008 roku, Polska grała w słabym stylu w grupie i ostatni mecz grała z liderem, Chorwacją, poszedłem postawić największe pieniądze w życiu na Chorwację. Ich wygrana była pewna, postawiłem więc na nich wiedząc, że tu nie przegram. Bo jeśli Polska wygra i ja przegram pieniądze, to i tak naprawdę wygram. Emocjonalnie. Nastomiast, jeśli przegrają, nie będą aż tak smutny, bo zarobię kilkaset złotych. Tak zrobiłem i do dziś uważam to za jeden z najlepszych biznesów życia:) Ale w życiu bez sensu jest stawiać przeciwko sobie. Zawsze lepiej łudzić się, że Ci mistrzowie obłudy, kłamstwa, mydlenia oczu i pustych słów, tym razem zachowuają się inaczej. Lepiej chyba przegrać tak honorowo niż na każego patrzeć wilkiem. Lepiej przegrać niż być nieufnym, wyczekiwać ciosu lub dogryzać komuś pierwszemu, bo nie chcemy, by to on pierwszy uderzył. Lepiej. Bo ja takie życie wybrałem. Naiwne, dziecinne, idealistyczne. Wolę taki być niż kurwą, która wyzyskuje ludzi, okłamuje ich, mami, wykorzystuje czy robi im inne świństwa. W podstawówce moim najlepszym przyjacielem do pewnego czasu był Lisek.. Razem siedzieliśmy w ławce i pisaliśmy na karteczkach z naszymi dziewczynami z tyłu. Kiedyś jeden typ przechwycił taką wiadomość Liska i głosno zaczął czytać. A on mnie obgadywał. Siedział obok mnie i pisał do dziewczyn, że tak naprawdę mnie nie lubi i inne podobne rzeczy. Było mi przykro. Miałem około 10 lat, heloł? Nie wiedziałem, co powiedzieć. Nie powiedziałem, więc do niego ani jednego słowa przez kilka kolejny klas, w sensie lat. Została mi po tym drzazga w sercu, że najgorsze w życiu jest kłamstwo. Zawsze starałem się tego unikać. Wolałem mówić złe rzeczy niż kłamać tych, na których mi zależy. No bo kurwa jak parszywą świnią można być, by mówić o kimś, że zależy nam na tej osobie, a ją okłamywać? No fucking way. To nie moja bajka. Możesz mi przywalić za to, że Cię obraziłem, ale nie za to, że Cię okłamałem. Tego bym nie wybaczył. Wiele znajomości się skończyło, wiele złamań po nich pozostało, ale karawana jedzie dalej. Albo przynajmniej próbuje jechać. Lista spraw do dokończenia, notek do dopisania, porządków do zrobienia, jest równie długa, co lista książek do przeczytania czy filmów do obejrzania, którą przecież każdy robi gdzieś od 15 lat... no cóż, tak wygląda życie. Może kiedyś z tego powodu albo innego, przyjdzie pora by opublikować post pod tytułem "Nokaut". A może kiedy on następi, nie będę w stanie już nic napisać i będzie to mój koniec. Ale na razie stoję i dalej walczę. Wkurwiam się, smucę, coś mnie boli. Najczęśniej to przechodzi. O ile nie uczyni się tego swoim chlebem powszednim. A potem, jedyne co pozostaje i co jest pewne to przyszłość. Sęk w tym, że nigdy nie wiadomo ile nam jej pozostało. P.S. Ku pamięci, tu spoczywał kiedyś człowiek, który żył w zgodzie ze sobą. P.P.S. Nigdy mnie nie zapominaj. Ja nigdy nie zapomniałem o Tobie.

Czy to ja?

Ostatnio nie jest dla mnie zbyt dobry czas.

I to nawet nie dlatego, że wydarzyło się coś tragicznego czy po prostu złego.

Jeszcze nie.

Te złe rzeczy są dopiero przede mną.

A będzie ich naprawdę dużo.

Żyję zatem w oczekiwaniu na nieuniknione.

Na dużo gorsze dni po złych dniach.

Na fatalnie dni po gorszych dniach.

Na tragiczne dni po tych fatalnych.

Zaniedbuję zatem sen i jedzenie.

Nie pamiętam kiedy ostatnio spałem ponad 6 godzin w ciągu jeden doby.

Nie pamiętam, kiedy ostatnio zjadłem śniadanie lub przed zakończeniem dnia pracy zjadłem coś więcej niż przysłowiową kromkę chleba.

Nie pamiętam też wszystkich dobrych rzeczy, które do tej pory się wydarzyły, bo mam przed oczami tylko swoje błędy i to, co mnie irytuje.

Nie mam zatem złudzeń, że przy moim trybie życia, koniec tego wszystkiego będzie pozytywny.

Nic co dobre, nie trwa w nieskończoność.

Patrzę i widzę jak się starzeję.

Patrzę i widzę jak mam coraz więcej ubrań, sprzętu, rzeczy i coraz więcej pieniędzy.

Patrzę i nie widzę w tym mnie.

No właśnie - gdzie w tym wszystkim ja?

Lista rzeczy niezrobionych, tych którymi powinienem się zająć albo tych, które bym chciał zrobić ciągle rośnie.

I to szybciej niż lista filmów czy seriali, które chce obejrzeć się w życiu.

I właśnie w tym wszystkim, naprawdę miło wspominam ojca. On cenił sobie proste rzeczy i proste przyjemności. Dla mnie był Panem Świata, bo wybierał proste rzeczy. Mógł mieć wiele i robić, co chciał. Dużo przeżył i mógł świadomie podejmować decyzje. Więc robił, co chciał. I nie słuchał przy tym innych.

Jego wspólnicy chcieli zamknąć firmę, a on postanowił ją od nich odkupić. I mimo gróźb, płaczu i szantażów mojej matki, nie ugiął się. Nie zmienił zdania.

Jak teraz przypominam sobie te wszystkie płacze, kłótnie, szantaże i inne cyrki, które robiła matka, aby zmienił zdanie, mam jeszcze większy podziw do tego człowieka.

Był kurewsko twardy.

Mimo całej swojej kruchości i przytłaczającej go ilości problemów.

Ponad 10 lat namawiałem go byśmy pojechali kiedyś do Stanów, do Miami, gdzie przenieśli się jego najlepsi przyjaciele i stale nas zapraszali. Stany zawsze były moim marzeniem. Chciałem je zobaczyć na własnego oczy i tego doświadczyć.

Ale nie.

On nigdy się nie ugiął. Mimo, że zwiedził pół świata, tam, nawet do swoich przyjaciół, którzy byli dla nas jak rodzina, nigdy nie chciał jechać. Zawsze mówił, że tam nie ma nic ciekawego, a wieżowce może sobie zobaczyć w Warszawie.

Po prostu nie miał na to ochoty. Nie miał też chęci odpocząć tak daleko od domu, nie miał też chęci uszczęśliwić Lewandowskich czy swoich dzieci takim spotkaniem po latach czy wyjazdem ku marzeniom.

To po prostu nie było jego. To nie były jego marzenia. On tego nie chciał, więc tego nie robił.

Nigdy nie dał się złamać w tym, czego nie chciał.

Choć jego walkę wewnętrzną widziałem nieraz, gdy siedział przy kominku i próbował znaleźć rozwiązanie na palący dosłownie go problem.

To jak wiele robił i jak wiele poświęcił zrozumiałem dopiero w maju 2018 roku, gdy w nocy obejrzałem film "Deja Vu".

Bohater tego filmu, Denzel Washington ma możliwość cofnąć się w czasie i zmienić przeszłość. I w pewnym momencie musi podjąć decyzję, którą z dwóch bliskich mu osób ratuje, a którą poświęca. I tak poświęcił tę, która była mu bliższa, bo ta druga miała większe perspektywy i mogła zyskać na życiu dużo więcej.

Kiedy nad ranem kończyłem oglądać ten film, długo nie mogłem się pozbierać. Po raz pierwszy od "La la landu" i nigdy już potem aż do dziś, skończenie filmu, nie wiązało się z długim wyciem na podłodze w salonie i tonami refleksji. To był dla mnie jeden z momentów przełomowych.

Wtedy, w kontekście wydarzeń z filmu, inaczej spojrzałem, na zachowanie ojca i jego motywy.

Bohater, który dokonuje poświęcenia, był dla mnie alegorią ojca - który mimo, że osiągnięć miał sporo, to jednak to, co najcenniejsze było dla niego za życia nieosiągalne.

I wtedy, w tamtym momencie zrozumiałem coś bardzo dziwnego. Doznałem jakby olśnienia, szamani i Bogowie do mnie przemówili, a do mojej głowy taranem weszły klarowne myśli.

Ojciec sporo osiągnął zawodowo i materialnie, ale jego rodzina była dla niego dnem i ciężarem.

Jego żona nigdy nie pracowała, nie dało się z nią rozmawiać i sprawiała pełno problemów, a gdy się one spiętrzyły do granic możliwości, wyprowadziła się. Córka nie odzywała się do niego blisko 12 lat, a gdy wchodził do pokoju, w którym była, uciekała w popłochu. Natomiast syn mimo, że miał sporo talentów, to został przy nim i nic nie robił. Bo nie mógł nic zrobić w tej sytuacji, bo jego ojciec nie tego chciał. Patrzył zatem jak on pije i całe dnie grał w gry albo coś robił w internecie.

W każdej z osób z tej rodziny był jakiś potencjał, bo przecież żonę wybrał sobie spośród innych, a dzieci nosiły jego geny i charakter. A mimo to... każdy od niego wyraźnie odstawał...

Dlatego postanowił sam pójść na dno, aby ratować nas. Aby dać nam nadzieję na lepsze życie. Zrzucić swoje brzemię.

Wiedział, że jeśli go już nie będzie, ktoś będzie musiał przejąć jego firmę, jego posiadłości i jego majątek. Jemu i tak to nie było potrzebne. Bo jeśli by było, wykorzystałby to za życia. Ale on wolał to zostawić na zstępnych.

I tak, po tym, gdy poszedł na dno, pewne cechy charakteru, nie duszone już przez ojca rodziny, zaczęły wychodzić zza lodowej kry. Przestały być przez niego blokowane i zaczęły odzywać się wyparte cechy, tyle czasu tam tłumione i będące w cieniu.

I tak z matki wyszedł egoizm, materializm i interesowność. Przestała być uprzejma i zaczęła wylewać z siebie jad.

Z siostry też wyszły pewne roszczenia, ale niewiele ponad to. Jej potencjał nie był jakoś mocniej rozwijany i jej osobowość nie zmieniła się w aż tak znaczącym stopniu.

Natomiast syn zaczął zmieniać się diametralnie...

Zmienił się ponieważ, ojciec nie widzący żadnych perspektyw przed sobą, przedawkowywał używki, aby dać im wszystkim wolność. Aby dać im wszystkim możliwość o decydowaniu o sobie, konfrontacji z problemami i możliwości pracy nad własną osobowością.

I to wszystko zrozumiałem oglądając "Deja Vu".

Jego śmierć była wyzwoleniem, nową drogą i nowym początkiem.

Kiedy oglądałem ten film, zrozumiałem to. Uderzyło mnie to i postanowiłem, że tak, chcę w tym trwać i korzystając ze swojej wiedzy i najlepszych cech ojca. I że dam radę.

I tak oto historia zatacza krąg. Bo utraciłem kolejne ważne mi osoby w życiu i muszę po prostu poleżeć trochę na ziemi, a potem wstać i wziąć się do roboty.

Zabawka

Sobota, trzeci dzień, kiedy ze sobą nie rozmawiamy. Dziś rano obudziła mnie strasznie brutalna, lecz zarazem prawdziwa myśl. Byłem tylko zabawką.

Zabawką, którą można wykorzystać, pobawić się chwilę, a potem odłożyć ją w kąt lub nawet bez żalu wyrzucić do kosza na śmieci.

Można było się ze mną pośmiać, pogadać o luźnych rzeczach dla zapomnienia, zjeść coś, obejrzeć film, dostać czułego buziaka, a potem niczym z przeczytaną książką, odłożyć ją na półkę i nigdy do niej już nie wracać.

Ale czy to jej wina czy moja?

Czy to moja wina, że ulokowałem uczucia i wszelkie marzenia w osobie, która chciała być dla mnie nieosiągalna?

Czy da się tak łatwo pstryknąć palcami i wybrać w kim lokuje się uczucia?

Chyba nie. To nie są rzeczy, które można pojmować rozumem, dlatego tak bolą, gdy logicznie widzi się swoje zaangażowanie, błędy i utracone szanse...

Zawsze dawałem jej moje maksimum, 1000% siebie, robiłem co mogłem, ale to i tak było za mało. To nie było wystarczające. Chciałem jej pokazać, że dla niej jestem gotowy do poświęceń. Na dalszy plan zeszło wszystko inne. Zmęczenie, praca, inne kobiety, które kręciły się wokół mnie czy znajomi. Bez zawahania zerwałem kontakty z innymi, by zrobić miejsce dla niej. A kiedy z tego miejsca nie chciała skorzystać, zostałem z ogromną pustką i rozbiciem. Samotnymi porankami i wieczorami.

Byłem jej pamiętnikiem, w którym mogła ulokować wszystkie swoje sekrety, obawy i rozterki. Mogła zapisać we mnie wszystkie swoje lęki, trudne chwile i rzeczy, które ją bolały. I oto nagle przestałem być potrzebny. Poszedłem jako podpałka do kominka.

I tak oto mija kolejny dzień szarości. Dzień, w którym nie jestem jestem w stanie wykonać nawet najprostszej czynności. Kolejny dzień picia, przeżywania smutków i głodzenia się. Nie mam siły na nic, bo cała energia idzie na myślenie o niej.

Niczym Rick z "Casablanki", który po spotkaniu kobiety jego życia nie był w stanie już normalnie funkcjonować. Pił i słuchał muzyki aż zasnął. Napisałem Rick? Powinienem wpisać tu swoje imię!

Znam ten stan doskonale. Znam go bardzo dobrze z przeszłości. Czułem go nieskończoną ilość razy. Od końca liceum przeżywałem to wielokrotnie. Piłem i pisałem. A w moim sercu było tylko jedno - chęć ucieczki, wyzwolenia się od problemów, pragnienie bycia w innym świecie. Myślałem o niej czy innej sympatii jako o kimś, kto wyzwoli mnie od wszelakich problemów. A im w domu lub moim wnętrzu było gorzej, tym było to częstsze i intensywniejsze. Mój wewnętrzny marzyciel przejmował nade mną kontrolę, a to było jedyne miejsce, gdzie mogłem się schronić.

Ale 2 lata temu, nastał czas, gdy musiałem zacząć twardo stąpać po ziemi. Musiałem przeżyć kilka pogrzebów w mojej rodzinie, jeden za drugim i to był moment otrzeźwienia. Początkowo szukałem pomocy i oparcia we wszystkich wokół. Ale to nie pomagało. Praktycznie każdy kierował moje myśli na złe tory i zamiast pomocy, byłem w jeszcze gorszym stanie.

Wtedy ograniczyłem kontakty z innymi ludźmi i skupiłem się tylko na pracy i sobie. Wtedy też nastały sukcesy. I to ogromne sukcesy. Nikt nie wierzył, że to będzie możliwe, ludzie patrzyli na mnie ze zdumieniem, i nawet ci, którzy mieli więcej lat doświadczenia czy wiedzy, mówili mi: "jak Ty to robisz? Ja już dawno bym się poddał!".

Ale ja nie mogłem się poddać. To było jedyne, co mi pozostało. Więc postanowiłem walczyć na całego. Byłem gotowy za to umrzeć. I umarło we mnie coś, co było marzycielem, a przed szereg zaczął wychodzić realista, który realizuje krok po kroku zamierzony cel. Satysfakcja była jak narkotyk, odnalazłem w sobie coś, co sprawiało, że szedłem do przodu jak taran i zmiatałem wszystko z drogi.

I wtedy ani znajomi ani miłość nie miały dla mnie żadnego znaczenia. Robiłem to dla siebie. Chciałem by mi było dobrze. Wiedziałem wtedy, że nigdy w życiu już się w nikim nie zakocham, bo moja jedyna prawdziwa i szczera miłość wybrała kogoś innego. A ja nie miałem tu nic do gadania. Byłem pogodzony z samotnością, którą wszakże zawsze bardzo lubiłem. A nade wszystko, nie chciałem przeżywać tego, co zaburza mi normalne funkcjonowanie. Kwestie kobiet były wtedy czymś zupełnie nieistotnym. Nie mogłem być z nią, więc nie chciałem nikogo innego. Bo nikt inny tak na mnie nie działał.

Nikt inny nie powodował we mnie takich emocji. Nikt inny nie wyzwalał ze mnie takiego pierwiastka dobra, działania, zrozumienia, empatii i uśmiechu. Nie była to zwykła wkrętka czy pogoń za czymś utraconym. To było realne. Wystarczyło spojrzeć na mój uśmiech. Odkąd poznałem tajniki psychologii i rozmów z ludźmi, wiedziałem jakie mam naciskać przyciski, aby mieć pożądany efekt u drugiej osoby. Ale nigdy nie był on dla mnie zadowalający. Początkowe zainteresowanie czy fascynacja drugą osobą szybko mijało, a nią nie minęło nigdy. I co najgorsze, nie dało się tego nikim innym zastąpić. Każda kobieta była bez wyrazu, bez energii, bez pasji w serduszku czy multum zainteresowań, które ona miała. A kiedy przestałem dostrzegać to w drugiej osobie, zaczynałem się nudzić i czuć pogardę do tej osoby, jak i samego siebie. Wtedy przestawałem być miły. Chciałem te osoby od siebie odpychać i robiłem to skutecznie.

Tylko ona umiała mówić o czymś z taką pasją, że na mojej twarzy pojawiał się od razu uśmiech, jak i zainteresowanie tematem. Pamiętam doskonale jak pewnego dnia poszła ona do pracy do sklepu ze stanikami. Opowiadała o nich z taką krzepą, że miałem wielkie oczy i zainteresowanie. Ja. Facet. Słuchałem opowieści o rodzajach staników i nie czułem znudzenia. Wszystko, co ona mówiła było słowami, które uderzyły prosto w moje serce. Tak na mnie działał jej głos. Rozpalał mnie i dawał energię nawet w najcięższe dni.

Jej głos, energia i nastawienie sprawiały, że uaktywniały się we mnie ogromne pokłady miłości. Miłości, która była głęboko we mnie zduszona z powodu tego, co miałem w domu. Nie liczyło się dla mnie to czy ona mnie kocha. Liczyło się dla mnie tylko to, jak ja czuję się przy niej. Dlatego chciałem o nią dbać najbardziej na świecie.

Gadaliśmy tyle czasu, że znałem ją doskonale. Wiedziałem co jej dolega, nawet jak o tym nie mówiła. Chciałem być przy niej i towarzyszyć jej w trudnych momentach, tak jak i ona towarzyszyła mi w moich. Choć przecież dzieliła nas odległość.

Ale nie mówiłem jej wszystkiego. Nie chciałem wzbudzać w niej współczucia, troski, zainteresowania czy współczucia. Nie chciałem by się martwiła. Dlatego przez ponad półtora roku nie powiedziałem jej o pogrzebach w mojej rodzinie ani tego jak na co dzień żyję, jaką mam skalę problemów i z czym się mierzę. Bo o czym w głębi duszy marzę, ona doskonale wiedziała. Unikałem, więc takich tematów. Chciałem po prostu chłonąć od niej dobrą energię i tym się nakręcać do dalszego działania.

---

Minęło kilka dni. Jest wtorek i jest mi dalej ciężko na sercu. Przypominam sobie, że kiedy była przy mnie, zapomniałem jak bardzo się boję i co sprawia mi trudność, a czego nie powinienem robić. Bez niej nic nie jest takie samo.

Chciałem zdobyć jej serce i robiłem, co tylko mogłem.

Bez strachu pojechałem po nią na dworzec i zostawiłem samochód na zakazie.
Godzinę na mieście szukałem kwiaciarni, by na peronie uklęknąć przed nią i dać jej kwiatka w zębach niczym pieprzony Zorro.
Szedłem z nią na spacer i oglądałem z nią film, gdy tego chciała.
Wyłączałem program, który mnie interesował, a odciągał mnie od trudnych myśli, ponieważ chciała ze mną spędzić czas.
I gdy chciała pogadać przez telefon, moje ulubione programy szły w odstawkę byle tylko ją wysłuchać, kiedy miała problem.
Sprzątałem, gdy ona spała, aby było jej bardziej znośnie.
Wychodziłem z domu głodny i bez prysznica, byle tylko mogła czuć się spokojnie i komfortowo, że zdąży na swój pociąg, gdy myślami była już gdzieś zupełnie indziej.
Brałem od niej siłę i spokój i to samo chciałem jej dawać.

Przy niej czułem się wolny i szczęśliwy.

Przy niej nie musiałem też nikogo udawać, byłem po prostu sobą. Sobą ze wszystkimi moimi zaletami i przywarami. Ona to osoba, z którą zawsze chciałem rozmawiać, cały czas i na okrągło i nigdy nie byłem zmęczony tymi rozmowami. I jak to powiedział Daniel: "takie osoby są niezastąpialne"...

I choć wielokrotnie mówiłem jej o tym jak WSPANIALE się przy niej czułem, mówiłem jej też słowa piosenki Myslovitz, których nie mógłbym powiedzieć nikomu innemu: "I czując cię obok opowiem o wszystkim jak często się boję i czuję się nikim".

I zawsze wiedziałem, że znajdę u niej zrozumienie i będę mógł podzielić się każdym brzmieniem, które dźwigałem.


---

Sobota. 3 dni bez pisania,

To ona tak wybrała, bo ja poświęciłem dla niej kilka osób. Naciskałem na nią, by była ze mną, ale robiłem to w dobrej wierze. Chciałem by było jej lepiej, ponieważ w obecnej sytuacji nie widziałem, aby było jej dobrze.

Wracam, więc myślami do tego, jak to wszystko narodziło się we mnie na nowo.

Całe moje solidnie układane od dwóch lat życie rozwaliło się niczym domek z kart, gdy podczas jednej z rozmów ona powiedziała coś, co było niczym nadzieja. Nadzieja na bycie razem i dzielenie się z nią moim życiem. Dzielenie się z nią każdą chwilą życia. Nie jako opowieść do słuchawki czy na komunikatorze, ale jako ścieżka czy schody, którymi moglibyśmy podążać wspólnie.

Od tego momentu przestałem funkcjonować tak jak wcześniej. Przestałem też sobie dawać radę z problemami w pracy, choć na to złożyło się kilka czynników. Każdego dnia czułem się jak najebany i teraz już z doświadczenia wiem, że prawdą jest to, że miłość w mózgu wydziela niespotykane dotąd hormony i pobudza sfery, które wcześniej były nieaktywne.

Dziś podczas pisania tego lecą mi łzy i inaczej to widzę. Pamiętam jak jako dzieci mieliśmy konia na biegunach. Po kilku latach spojrzałem na niego w pokoju siostry i pomyślałem, że nie jest nam ta zabawka totalnie potrzebna. Ani do szczęścia ani do użytku. Choć wspomnienia pozostały.

Tak się też dziś czuję. Jako osoba, która ma pełno beztroskich wspomnień, ale obok siebie nie ma nic namacalnego.

Ona chciałem by była tym, co pozostanie w moim życiu już na zawsze...


---

Znowu jest wtorek. Piotrka wysłałem do pracy by załatwił za mnie kilka rzeczy, ja tu siedzę i piszę przez łzy. Po kilku dniach napisała do mnie. Znowu w trakcie mojego programu. Nie chciałem tego nawet odczytywać. Tego dnia po raz pierwszy od kilku dni czułem się lepiej i udało mi się dużo zrobić. Nie chciałem myślami wracać tam, gdzie byłem wcześniej. Nie chciałem wracać myślami do tego rozbicia. Ani też do picia ze smutku. Czy do bezproduktywnego myślenia stojąc w rozkroku. Czułem, że podjęła już decyzję nie mogąc się zdecydować. Czułem, że nie ma mi nic miłego do przekazania, bo czułem to w jej głosie w ostatniej rozmowie...

Czułem chłód i jak rzadko kiedy czułem do niej brak zrozumienia. Do jej dylematów i braku zdecydowania.

Po tym, co usłyszałem, nie miałem żadnych wątpliwości, że ona nie jest w szczęśliwym związku. Facet nie dawał jej ani uczucia ani wsparcia. Nie mieli wielu wspólnych pasji. Nie szanował jej, a ona czuła do niego tylko przywiązanie. Była tam tylko dla wygody i stabilności. By nie rezygnować z czegoś, co doprowadziło ją do sytuacji, której nie cierpiała. Nie chciała z tego rezygnować, bo nie była gotowa do poświęceń.

Nie rozumiałem tego, bo moim zdaniem zdecydowanie się na ten pociąg bez biletu i torby podróżnej, dawał jej zapomnienie o wszystkim, ucieczkę i łatwe wyjście z sytuacji, która spowodowała te rozterki.

Pozwoliłem jej odejść prawie miesiąc temu, bo myślałem, że z nim będzie szczęśliwsza. Po miesiącu jednak, wiem, że się myliłem. I tu nasuwa mi się scena z filmu "Niemoralna propozycja", gdy facet puszcza kobietę, bo uważa, że będzie ona szczęśliwsza z kimś innym... ale to przecież ona miała podjąć decyzję czego chce od życia. Logiki czy rozumu. Wygody czy uczuć. Spokoju czy ciągłych wrażeń.

---

A ona zamiast to rzucić, poszła na terapię małżeńską, na której przeczytała swoje spisane uczucia. Gdyby powiedziała mi czy komukolwiek, że to, co tam przeczytała, to tylko po to, by zmanipulować psychologa by jej mąż usłyszał, że nie są dobrą parą, to bym jej uwierzył. Każdy by w to uwierzył. Przecież ludzie widzieli jak wygląda jej małżeństwo z boku. I kiedy sam przeczytałem te słowa, na dwa dni kompletnie wyprowadziło mnie to z równowagi. Widząc jak ona cierpi i też zastanawiając się, jak z czymś takim ona może mieć wątpliwości?

Jednak psycholog powiedziała jej, że oni są zgraną parą i że oni jako para nie wymagają spotkań z terapeutą, tylko ona tego potrzebuje. Opowiedziałem o tym spotkaniu mojemu przyjacielowi Danielowi, który miał z terapeutami dużo większe doświadczenie. Jego odpowiedź mnie zszokowała. Powiedział on, że jeśli w rodzinie nie ma przemocy albo wielkich dysfunkcji to psycholog mógł powiedzieć, że są zgrani, bo nie ma żadnych mocnych dysfunkcji. Mógł też zaprosić na terapię tylko ją, ponieważ dostrzegł w niej większy potencjał do pracy niż u Pana Czesia. Powiedział, że terapeuta umie zdiagnozować co to za typ człowieka i jak zobaczył Pana Czesia to wiedział, że on się nie zmieni. Dlatego zaprosił tylko ją. Bo wiedział, że to tylko ona może dokonać zmiany. Otworzyło mi to szeroko oczy i dało inny obraz na relację z tego spotkania. Daniel zapytał mnie też czy według mnie ona wymaga terapii. Chwilę się zawahałem i powiedziałem, że nie wiem, ale że na pewno by nie zaszkodziła. Spytał mnie zatem ponownie jak czuję na tyle, co ją znam. Zastanowiłem się i powiedziałem mu, że według mnie wszystko jest z nią w porządku oprócz tego, że nie realizuje swojego potencjału. W głębi duszy czułem kilka sprzeczności słysząc to pytanie, wiedziałem, że gdyby było coś z nią nie tak, to zobaczyłbym to już dawno i nie byłbym nią tak zainteresowany. A z drugiej strony, ona przecież od dziecka słyszała od rodziców, swojego środowiska, a potem w pracy i od męża, że coś z nią jest nie tak, więc wiedziałem, że nawet jakbym ktoś jej powiedział, że wszystko z nią jest ok, to by nie uwierzyła...

---

Została mi po niej paczka, której nawet nie otworzyłem. Nie chciałem, bo uprzedziła mnie, co może być w środku. Nie chciałem też dlatego, że nie wiedziałem czy chcę mieć z nią dalej jakieś namacalne wspomnienia, skoro nie może być przy mnie. Ale to przecież nie pierwszy raz, gdy tak się poczułem... to nie pierwszy raz, gdy czułem smutek, złość, żal i rozgoryczenie, że nie może być moja... uczucie tak silne i rozrywające od środka...

To całkiem zabawne poprzez łzy, które mi lecą pomyśleć, że lata leciały, sytuacja się zmieniała, ja się zmieniałem i ona chyba też, a ja wciąż po tylu latach tak bardzo do niej tęsknię i tak wiele uczuć potrafiłem do niej żywić, które nigdy nie umarły...

Zawsze w takich chwilach przypomina mi się scena z ostatniej części "Harry'ego Pottera" książki, bądź filmu, kiedy to Snape "wyczaruje wizualizację swojego uczucia" do Lilly Potter, a Dumbledore pyta go się pyta: "Severusie... po tych wszystkich latach...?!" a on odpowiada przez zaciśnięte łzy: "Always"... zawsze ta scena rozbrajała mnie totalnie i łzy leciały mi na tym bez oporów...bo myślałem o niej...

Jest też taka piękna scena w bardzo głębokim filmie pod tytułem "Piękne dziewczyny". W połowie filmu na lodowisku główny 30-letni bohater podchodzi do nastoletniej Natalii Portman i pyta jej czego ona chce. A ona mówi mu, że jego. Że tak jak w "Czarnoksiężniku z krainy Oz", szczęście jest w zasięgu ręki. Na co bohater mówi, że to nieprawda. Że ona nie zdaje sobie sprawy, ale jak dorośnie to się zmieni. Mówi, że tak jak w bajce o Kubusiu Puchatku, Krzyś bawił się z Puchatkiem, kiedy był mały, a potem dorósł i nie potrzebował już Kubusia Puchatka, ponieważ z biegiem lat się zmienił.

I tak lata mijają, my się zmieniamy, ja wciąż ją kocham, a ona wciąż mnie nie chce. Tylko w pewnym momencie, w ubiegłą środę, zrozumiała, że przestała już mnie potrzebować tak jak Krzyś, Kubusia Puchatka...

Wstydziłem się tych myśli i potrzebowałem tygodnia by skończyć to pisać i opublikować. Tydzień abstynencji nie pomógł. Po tygodniu od opisania tych uczuć jest mi równie ciężko.

---

Dlatego dziś we wtorek, czuję pełno sprzecznych uczuć. Czuję miłość i nienawiść.

Nienawiść, że została mnie samego. Nienawiść do tego czasu bez niej. Do tego jak bardzo mnie przyciągała i jak bardzo inaczej patrzyłem przy niej na wszelakie sprawy. Nienawiść do pięknych słów, które wypowiedziała, a które się nie sprawdziły. I nienawiść do nadziei, której mi narobiła, a której może nie powinienem odczuwać.

Zostałem sam. Zostałem z bólem i niepozałatwianymi sprawami. Zostałem sam z sytuacją w firmie, sytuacją w mojej rodzinie, pozwami sądowymi, rozprawą przeciwko matce, która czeka mnie jutro, brudnym garnkiem w kuchni i spleśniałymi pomidorami w lodówce, które kupiłem dla niej. I wizją samotnych świąt, które ona ma z kim spędzić.

Ale dopóki z nią nie pisałem, nie wiedziałem też jaka to przyjemność mówić komuś "dobranoc" i nie miałem świadomości jakie to piękne, by ostatnie słowa przed snem mówić do ukochanej osoby. Nie rozumiałem tego wcześniej, gdy tęskniąca kobieta chciała usłyszeć życzenia dobrej nocy albo jakąkolwiek wiadomość w ciągu dnia. Wydawało mi się to głupie i puste by pisać to na siłę i robić to tylko po to, by zaspokajać kogoś próżne pragnienia. Ale ten pierwszy raz w życiu poczułem, że to ma sens i że chcę wypowiadać te słowa. Do niej. I dopiero, gdy w dwa ostatnie wieczory poszła spać bez powiedzenia mi "dobranoc", a ja wciąż pisałem, nie wiedziałem jak bardzo to milczenie boli. A w tym bólu czułem samotność. Nawet jeszcze większą niż wcześniej. Bo kiedyś umiałem bez niej żyć, a teraz już nie umiałem...

Nie rozumiem po co chciała się ze mną spotkać, bo to ona zainicjowała te spotkania kilka miesięcy temu. Z jednej strony nie była szczęśliwa, z drugiej chciała spróbować z kimś innym. Ale gdzie w tym ja? Patrzyłem na nią, gdy leżała i czułem w niej te sprzeczności. Czułem, że w tym samym momencie chciała seksu i nie chciała. A nie mogłem się w pełni w to zaangażować, gdy nie czułem, że ona na pewno tego chce. Nie czułem przy tym, że mogę być sobą. Czułem, że mam robić to, co ona chce bym zrobił i sposobu w jaki ona chciała bym to robił. Nie czułem bym miał przestrzeń do własnej inicjatywy, prób i wyrażania siebie. I też z jednej strony chciałem, a z drugiej nie. Po części żałuję, że nie zrobiłem tego na całego, tak jak bym chciał, bo wtedy nie miałbym tego niedosytu.

A przy niej niedosyt był zawsze... zawsze chciałem jej więcej i czegoś więcej...

Dlatego siedziałem i piłem. Otępiałem się. Cztery dni bez niej i tylko uciekałem w cokolwiek by nie myśleć, byleby tylko choć trochę uciec od tego cierpienia. Byleby tylko nie myśleć o mych spalonych na węgiel marzeniach. Byleby tylko nie myśleć o spalonym papierosie, po którym został jedynie niedopałek. Byleby tylko zapomnieć.

Ale nie zapomniałem tego, że według mnie bylibyśmy świetną parą.

Mówiła, że "chce mi dać wszystko".
Mówiła, że myśli nad rzuceniem wszystkiego, bo nie ma już na to ochoty.
Mówiła, że jestem dla niej przemiły.
Mówiła, że przy mnie nie liczy się to z jakiego kubka pije i jak on wygląda.
Mówiła, że może mi powiedzieć o wszystkim.
Mówiła, że tak jak Rhett i Scarlett jesteśmy dla siebie stworzeni.
Mówiła, że chce oglądać ze mną filmy, a tak dużo ich nie zdążyłem jej jeszcze pokazać...
Mówiła, że zawsze ją rozumiem i zawsze umiem ją usprawiedliwić.
Mówiła, że nie chce mnie zranić.

Ale to zrobiła.

I ja zrobiłem to sobie.

Zadałem sobie ten ból żyjąc marzeniami.

Byłem tylko zabawką, z określonym okresem przydatności.

I choć mówiła, że nie przeżyłaby jakbym ją zostawił, ja nigdy nie zamierzałem jej zostawiać ani porzucać. Ani traktować jako zabawki. Nie po to robiłem dla niej miejsce. To ona nie zrobiła tego dla mnie.

I zobaczyłem to pewnie za późno.

Jednak wiem też, że gdybym nie poświęcił tylu rzeczy i tak bardzo się nie zaangażował, do tego wszystkiego, nigdy by nie doszło. Nie byłoby całej reszty. Nie byłoby tej notki, nie byłoby tych słów i nie byłoby tylu uczuć.

Szkoda tylko, że w tym wszystkim zapomniałem o najważniejszym.

Zapomniałem, że zabawki nie mają uczuć...

Poświęcenie

Stała przede mną i widziała mnie namacalnego. To jak wyglądam, jak się zachowuję i jakie jest moje życie. Ale nie widziała tego, co jest w środku.

Nie widziała tego, czego nie mówiłem. Nie widziała tego, od czego uciekam. Nie widziała tego, o czym chcę zapomnieć. Nie widziała też tego jak bardzo jest mi ciężko...

Bo z reguły to, co ciąży nie jest proste do zmiany. Nie jest łatwe do ogarnięcia myślami. I nawet, jeśli wydaje się, że widać już światełko w tunelu i rozwiązanie, to często przy problemach większego kalibru jest to bardzo złudne.

Nie widziała też tego, jak wielką daje mi ONA siłę i oderwanie od codziennych problemów. Bo tego nie da się łatwo dostrzec. Bo tego po prostu nie widać. Można zobaczyć jak leżącemu na ziemi człowiekowi podaje ktoś rękę i on wstaje. Ale nie można zobaczyć tego, jak leżącemu gdzieś w czeluściach bezwładności problemów w głowie, ktoś daje wsparcie i jak on się podnosi. Można zobaczyć, jak leżący z wielkim trudem unosi najpierw palce, potem całą rękę i zbiera się z grymasem bólu by zacisnąć dłoń na czyjejś ręce. Można zobaczyć jak bierze głęboki oddech i resztkami sił zmusza się do zaciśnięcia dłoni by wstać. Ale czy można zobaczyć jak krok po kroku robi się to z własną psychiką? Czy można zobaczyć jak tragiczna sytuacja mały krok po kroku się polepsza? Czy można to zaplanować i zrealizować niczym z podaniem ręki leżąc w rynsztoku?

Przypomnijcie sobie Wasze najtrudniejsze sytuacje z Waszego życia. Przypomnijcie sobie jak było ciężko, jak każdy krok był wysiłkiem. Jak szukanie pozytywów ciężko przychodziło. Przypomnijcie sobie jakim to było wtedy wyzwaniem. Wiecie, że nie było Wam łatwo. Ale czy ktokolwiek z boku, kto nawet i wtedy przy Was był i na Was patrzył, mógł to zauważyć?

O takich rzeczach trudno mówić. Ciężko opowiadać. Jeszcze trudniej je zrozumieć.

Ciężko zrozumieć Ciebie, gdy cierpisz i nie widzisz wyjścia z sytuacji. Ciężko zrozumieć Twoim przyjaciołom i rodzinie, Twoje zachowanie, gdy się uśmiechasz i reagujesz pozytywnie na ich żart i gdy na ich rady mówisz im: "ok, zrobię tak" a tak naprawdę oni nie zdają sobie sprawy jak każdego dnia z trudem walczysz o kolejny oddech.

I gdy tak stała obok mnie, wszystko przestawało się liczyć. Każdy problem się kurczył i każda bolączka była mało istotna. Bo ona była obok mnie. Dzięki niej czułem siłę. Czułem radość życia. Czułem, że jest nadzieja, że może jeszcze nie wszystko stracone. Czułem, że może jeszcze dam radę. Suma dodawania mnie i jej dawała wyższy wynik niż dwa.

A na ogół tak nie jest.

Jako introwertyk, osoba z ogromnym bagażem doświadczeń i problemów, tracę energię przy innych ludziach z powodu tego, co doświadczyłem i tego, co mam w głowie. Każdy kontakt z drugim człowiekiem rodzi mniejszy lub większy ból.

To dzień tego typu. Gdy czuję się niezrozumiany i raniony nawet przez bliskich przyjaciół. Dziś myślę nawet negatywnie o tych, którzy często pomagali. O Adrianie, Piotrku, Mirku czy słowach Gośki sprzed dwóch tygodni.

Każdy człowiek ma wybór. Co robi i z kim spędza czas. Komu wyjawia swoje sekrety i kto zasługuje na zaufanie. Ale są takie dni, gdy to się zmienia. Gdy patrzy się na to inaczej i żałuje pewnych powiedzianych słów. Bo zamiast zrozumienia i empatii dostało się tylko kolejne rany do kolekcji. Zwłaszcza, jeśli dotyczy to tych spraw, które leżą tak blisko serca.

Wiecie, co jest najgorsze w podejściu człowieka do człowieka?

Że patrzą oni na wszystko ze swojej perspektywy. Że dają rady i kiedy mają inne zdanie niż ich przyjaciel, wyrażają swoją opinię, która najczęściej jest krytyką lub dezaprobatą. A to rani jeszcze bardziej.

To taka sytuacja jak z tym leżącym. Nie da się pokazać krok po kroku jak to rani. Szkoda, że się nie da. Bardzo szkoda. Fajnie jakby można nawet tym bliskim osobom dobitnie dać do zrozumienia jak ich słowa były bolesne, ile nowych ran jest dzięki nim. Szkoda, że nie można na siłę wlać im do buzi np. 5 litrów wódki. A potem uśmiechnąć się i spytać czy jest przyjemnie czy może boli? Ale zaraz, czemu tak drastycznie ? A czy ich słowa często takie nie były? Czy ich słowa nie powodowały bólu, kiedy oczekiwało się pomocy?

Bez znaczenia dla mnie jest to, która z tych bliskich osób, czym mnie uraziła. Ważne, że to zrobiła. Każde z tych słów jest dla mnie takiego samego kalibru. Wszystkie te ostatnie słowa nie były troską o mnie i szacunkiem do mojej osoby. Nie patrzyli oni wtedy na mnie i to, co dla mnie jest ważne. Nie dobre, tylko ważne. Ponieważ wyjawiając im swoje sekrety mówiłem o tym, co jest dla mnie ważne, ale niekonicznie dobre. Wyraziłem to najprościej jak się dało, wprost, a i tak spotkałem się z niezrozumieniem.

Ona była dla mnie wszystkim, co się w życiu liczy. To ona dawała mi szczęście. Ona dawała mi spokój. Ona była moim marzeniem i kluczem do mojego wewnętrznego spokoju. Umiała zapanować nade mną jak nikt inny. Niczym zaklinacz psów, zakładała mi kaganiec na pysk i momentalnie wracałem do pionu. Nie setki, a tysiące razy. I tego nikt nie potrafił zrozumieć. Ale może oni po prostu nigdy w życiu nie spotkali takiej osoby...

Patrząc jednak na to z drugiej strony, nawet ona będąc obok mnie, nie rozumiała tego, jak wiele dla mnie znaczy. Jedyne co od niej chciałem usłyszeć to, że ona tego chce. Stałem przed nią praktycznie z sercem na dłoni i prosiłem ją, by pokochała to serce. Czułem, że w tak silnej miłości, skala każdego problemu przestawałaby mieć znaczenie.

Jednak ciężko by inni z boku widzieli cały obraz sytuacji. A wiecie dlaczego? Bo tego nigdy nie widać! Nigdy nie widać drogi do sukcesu. Nie ma czegoś takiego jak droga, na którą łatwo wejść i można potem cieszyć się już beztroskim życiem. To zawsze pasmo porażek, bólu, zranionego serca, łez, potu, krwi i niewyspania.

I to jest najgorsze w innych ludziach. Gdy zapraszasz kogoś do swojego życia, do swojego domu, do swojej historii, a taka osoba Cię obraża patrzeniem ze swojej strony lub śmie sobie z Ciebie żartować.

I ostatnio tylko tego doświadczałem od innych osób. Wpuszczałem kogoś do siebie, a komuś przeszkadzał brud na podłodze, niewyrzucone opakowania po czymś lub coś, co nazywali w żartach bądź bez nich, moimi fobiami. I to właśnie sytuacje, w których powinienem powiedzieć by przechylili gardło i wlać im te 5 litrów wódki.

Może wtedy zrozumieliby, że to nie fobie, a wybory. Że to nie problem z czymś czy brud na umywalce tylko cena za coś innego.

W sklepie łatwo to widać. Idziesz do niego, przymierzasz płaszcz i po 20 minutach płacisz 300 zł. Ale kurwa nie zdajesz sobie sprawy ile kosztuje Cię płaszcz za 300 zł ani butelka Pepsi za 5 zł. Nie umiesz tego przeliczyć na pracę. Nie umiesz zobaczyć, że aby sobie to kupić, trzeba było odebrać 7 telefonów, wysłać 4 maile, usłyszeć krytykę od obcych ludzi czy tzw. "trudnych klientów", słuchać narzekania współpracowników, że pogoda im się nie podoba albo bolą ich plecy. Nie potrafią tego przeliczyć. Nie potrafią też spojrzeć na to, że sukces rodzi się w bólach.

A tego bólu była u mnie niezliczona ilość godzin. 2 lata spania po około 5 godzin na dobę, nieprzespane noce, późne chodzenie spać i wczesne wstawanie. Dbanie o porządek w domu i na ogrodzie, o firmę i ludzi z firmy. Spłacenie prawie 1,5 miliona długów, które zostały mi po ojcu. Pomoc znajomym, godziny słuchania o trywialnych problemach innych w morzu problemów własnych, które były większe niż ja. Ale by je rozwiązywać musiałem urosnąć. Być większy niż te problemy. Tak bym mógł nakryć je własnym butem i zdeptać. Niby nic trudnego, bo rozmiar buta mam 47. Sęk w tym, że trudno znaleźć takie buty... a kiedy nie można ich znaleźć, trzeba chodzić boso... bo tak jak napisałem o sukcesie, nie ma drogi do tego przyjemnej.

By odnieść sukces trzeba wiele poświęcić. Czy sukces zawodowy czy w miłości albo mieć szczęście w rodzinie, to nie ma znaczenia. Punktem wspólnym osiągnięć jest POŚWIĘCENIE.

Poświęcić trzeba czas. Trzeba pasje. Sen. Jedzenie. Kasę. Czasem też znajomych i przyjaciół albo rodzinę.

A to nie jest dla wszystkich oczywiste.

To w ogóle nie jest zrozumiałe dla większości osób.

Gdybym powiedział moim znajomym, co musiałem zrobić na przestrzeni lat by być w miejscu, w którym jestem, nikt by mi nie uwierzył. I sądzę, że gdyby wiedzieli jaka jest prawda, nie byłoby przy mnie nikogo.

Może były ktoś kto to by czytał, ale wątpię by chciał ze mną wtedy gadać. Byłby przy mnie tylko osoby interesowne oraz te bardzo zdeterminowane i gotowe do poświęceń, aby iść podobną drogą. Ale swoją.

Kojarzy mi się z tym jedna sytuacja z czasów, gdy mieszkałem na Mokotowie. Miałem wtedy jedną dobrą koleżankę, bodajże 7 lat ode mnie starszą, czyli bardziej doświadczoną życiowo. Od kilku lat lubiliśmy razem gadać, śmiać się i wymieniać poglądami na życie, raz nawet w pięcioosobowym gronie spędzaliśmy Sylwestra.

Krótko po mojej przeprowadzce do Warszawy spędzaliśmy razem więcej czasu. Aż do pamiętnego wieczoru, kiedy to się skończyło...

Zaprosiłem ją do siebie i razem z moją współlokatorką Palcią, piliśmy jakiś alkohol. I nagle owa koleżanka rzuciła pod moim adresem jakiś uszczypliwy żart. Coś, co zabolało i miało zranić. Nie patrzyła wtedy na mnie, bo mówiąc coś, co ma ranić celowo, nie patrzy się na dobre samopoczucie drugiej osoby. Powiedziałem jej wtedy zupełnie poważnie by uważała na słowa. Ona chyba wtedy nie zauważyła, że mówię śmiertelnie poważnie. Chciała to gdzieś zamieść i rzuciła kolejny żart. Co jeszcze bardziej mnie rozjuszyło. Powiedziałem jej, więc krócej, że ostrzegam i że przestaję już być miły. Po czym ona znowu rzuciła jakiś tekst, który świadczył o kompletnym braku zrozumienia sytuacji i tego, że ja mówię serio. I wtedy już nie wytrzymałem. Powiedziałem najspokojniej jak umiałem: "wstań i wyjdź". W środku drżałem. Ale w tym jednym momencie zrozumiałem, że nie chcę takich znajomości w swoim życiu. Nie chcę kogoś, kto nie liczy się z moimi uczuciami. Wiedziałem w duchu, że jeśli zaraz nie opuści naszego mieszkania to złapię ją za cokolwiek i siłą wyrzucę z mieszkania. Taki to był stan i taka obraza. Ale ona już to chyba wyczuła. I tylko powiedziała: "wiesz, że jak teraz wyjdę to już nigdy nie wrócę?". A ja z pełną świadomością moich potrzeb powiedziałem, że nie chcę by wracała i to było zgodne ze mną.

To było właśnie poświęcenie. To było postawienie wyżej siebie niż osoby, który rani i wypowiada jakieś słowa bez patrzenia na emocje drugiej strony. Dziś po ponad 5 latach jestem dumny z takiego swojego zachowania. Choć nie wiem czy miałbym dość siły, odwagi i rozumu by się tak zachować. Wiem jednak, że bez tego, dalej bym od czasu do czasu doznawał cierpienia i chamskich uwag. A tego z całą świadomością siebie - po prostu nie chciałem.

I teraz, po raz kolejny poświęciłem pewne osoby ze swojego życia, swój czas, pieniądze czy inne sprawy byle tylko wyjechać złapać to marzenie. Jednak po pewnym czasie zrozumiałem, że to była droga donikąd. Nie było celu i nie było spełnionego marzenia. Czy właśnie przed tym chcieli ostrzec mnie znajomi? Dla nich pewnie wygodne było to bym siedział w domu i nie próbował. Był takim, jakim mnie polubili i jaki dla nich byłem. Wiedzieli pewnie podświadomie, że jeżeli ktoś taki pojawi się w moim życiu, nic już nie będzie takie samo. Nie będę też miał tyle czasu dla nich. Ale tak się nie stało. Więc kiedy morze łez zostanie wypłakane po raz kolejny, poświęcenie okaże się stratą i obdarciem z marzeń, będę mógł wytrzeć łzy i powrócić do nich, dziękując, że od tylu lat są przy mnie. A będą, nie dlatego, że nie mamy wad, ale dlatego, że nie daliśmy się wzajemnie odtrącić, zniechęcić i wiele rzeczy i przykrych słów sobie wybaczyliśmy.

Największe marzenie

Kobieta mojego życia.

Nigdy nikogo tak...

Z nikim nigdy tak...

Nikt tak bardzo...

O nikim innym...


Ale...


Może od początku...

Po tylu latach marzenia o tym, po tylu miesiącach rozmów, po tylu tygodniach dzielenia się emocjami, po tylu dniach słuchania tego głosu, po tylu godzinach trzymania telefonu w ręku, tylu minach drobnych gestów i sekundach ciszy i wyczekiwania... w końcu się spotkaliśmy. Gdy to zrobiliśmy, czułem, że niczego w życiu więcej już nie potrzebuję. Ani też nikogo innego obok siebie oprócz niej.

Fantazjowałem o tym lata i nie wierzyłem, że to się może kiedyś spełnić. Myślałem o tym, jako o czymś zupełnie nierealnym. I wtedy to się stało. Marzenia zaczęły być rzeczywistością. Ale zaraz, czy nie od tego są właśnie marzenia, żeby je realizować ?

Moje marzenie.

Patrzyło na mnie. Dotykało mnie. Słuchało mnie. Czuło mnie i pachniało. Mówiło do mnie. Sprawiało, że byłem szczęśliwy.

Nigdy nie myślałem o tym w ten sposób. Że marzenie może być realne. Że marzenie może mieć ciało. Że marzenie może być człowiekiem. Że marzenie może być kobietą. I w końcu, że marzenie może być NIĄ.

Patrzyłem na nią i płakałem. Z radości, zobaczenia na żywo tych wszystkich emocji, z którymi wcześniej rozmawiałem. Zmaterializowanymi. Namacalnymi. W zasięgu ręki. I tak mówiąc do niej i nie mogąc od nie oderwać wzroku, ocierałem łzy wzruszenia, by nie widziała jak bardzo z tego się cieszę.

Ale to skomplikowana sytuacja. Ona już kogoś ma i to poważny związek. I z tego powodu, nie wiem jak się zachować. Hamuję to jak bardzo ona mi się podoba. Mało okazuję, bo się boję TAK oczywistego odrzucenia... Zamknięcia jej. Odseparowania. A lubię jej powiedzieć o każdym problemie i każdej słabości. Dosłownie o wszystkim. Ale zdecydowanie o każdej słabości. Sami wiecie, o sukcesach i tym, co się udaje, można mówić wszystkim. A o tym, co po drugiej stronie, tylko nielicznym.

Jej słowa takie piękne. Były. Są. Oby, zawsze były.

Patrzyłem na nią i czułem się jak na scenie z filmu. W której to scenie stoi w Wigilię biedny ojciec z synem i wśród spadającego śniegu, patrzą na witrynę sklepową. A za nią, to, o czym zawsze marzyli. To, co zawsze chcieli. Kilka centymetrów od nich. A jednak tak nieosiągalne. Bo są biedni. I ja też byłem w jakiś sposób biedny. W jakiś sposób niewystarczający. Mimo wszystkiego, co zrobiłem i powiedziałem, w jakiś niepojętny sposób na drugim planie.

Gdy już jej nie ma, czuję ból. Pustkę. Dziś siedzę i o niej myślę.

Bo to nasze spotkanie było bardzo podobne do naszego pierwszego. Tylko w odwróconej kolejności.

Na tamtym, od samego początku spotkania była do mnie uprzedzona, trzymała mnie na dystans i ja dopiero musiałem skruszyć lód. Na tym była od razu otwarta, a potem dopiero zrobił się dystans i lód wokół.

Tak było też teraz.

I wtedy przyszło mi porównanie do drugiego filmu, którego nigdy tak naprawdę nie polubiłem. Ale dopiero poprzez nasze spotkanie, zrozumiałem go. Chodzi o "Casablancę" w moim idolem Bogartem. Tam bohater mówi kobiecie, że woli ją zostawić, bo będzie szczęśliwsza z kimś innym. I tak samo czułem tu.

Lepiej było jej powiedzieć "goodbye". Lepiej było powiedzieć jej: "Idź. Z kimś innym będziesz szczęśliwsza". Choć czułem, że chce by powiedziała, że tego nie chce. Czekałem aż powie: wolę Ciebie. I wtedy już bym się nie wahał. Bym chciał z nią być do końca życia.

Gdybym mógł, nie wahałbym się ani chwili. Wybrałbym przede wszystkim ją.