Otwarcie gardła w zagubieniu mym,
gdy myślałem o życiu,
siedząc większość swego dnia w ukryciu
zakochując się w nieistniejącym duchu twym.
Kryłem się tak mocno byle twarzy nie pokazać
chcąc uczuć mych tak bardzo nie obnażać
byle tylko przeżyć, przetrwać, wytrwać,
Podążając do otchłani pustki, gdzie nie było nic poza smutkiem.
Teraz zrozumiałem,
że skoro aż tutaj dotrwałem,
wciąż buntownika drogę obierając,
dużo przy tym serca i energii w to wkładając,
sam w sobie się wreszcie zakochałem.
Odnajdując radość i spełnienie,
wyrażać siebie wreszcie sobie pozwoliłem,
doceniając czym nie jestem,
a dopiero potem czym jestem i kim mogę się stać.
Doznając, przeżywając i marzenia me spełniając,
podróżując i obcując,
gromadząc i tracąc,
posiadając i pragnąć,
biorąc i dając,
zyskując i tracąc.
Teraz w końcu tu pojmując,
robię co robić mam,
a co robić mam serce mówi,
a pan go słucha.
A dopóki słucha,
żar z mego serca bucha,
a gardło wyraża je,
dając orgazmy szczęścia,
mi, nam, wam i Tobie.