Dorosły dzieciak zagubiony w wielkim świecie :-)

Ostatnio dręczy mnie wiele pytań. Oto przykładowe: jaką chcę mieć dziewczynę? Czy jeśli nie spełnia jakiejś cechy ideału to, czy mogę ją zaakceptować? Czego ja od niej wymagam? Kim chciałbym być w życiu? Co chciałbym robić? Co osiągnąć?

Często mam taki natłok myśli, że te wszystkie pytania przychodzą na raz. Wtedy jest ciężko. Nie wiem jak sobie z tym poradzić i wariuję. Dlatego właśnie nie dopuszczam do siebie nowych sytuacji w życiu. Często taką sytuacją jest dziewczyna. I wtedy bym tak bardzo chciał i nie chciał, że nie wiem co robić. To jest właśnie to moje zagubienie.

Dzisiaj tyż miałem taką sytuację, ale bardziej życiową. Miałem stawić się w Wa-wie na Komisji Wojskowej. No właśnie miałem. Myślałem, że jak się chwilę ewentualnie spóźnię to się nic nie stanie. Babcia jakoś mi wytłumaczyła, którym autobusem mam się tam udać. No to wsiadłem do tego 175 tylko, że nie w tym miejscu i zamiast w stronę Konwiktorskiej, znalazłem się... na lotnisku Okęcie! Spytałem jeszcze na wszelki wypadek kierowcy o ulicę Długą, ale i tak już znałem odpowiedz;] W końcu jakoś dotarłem, ale nie na czas. Okazało się, że na miejscu jest tyż urząd imigracyjny. Tylu ludzi rasy mongoloidalnej azjatyckiej i negroidalnej afrykańskiej to nigdy w życiu nie widziałem! Spędziłem, więc dzisiaj 1 h w pociągu i ok. 1,5 h w autobusie miejskim. W tym czasie po części bawiłem się w Wyspiańskiego i obserwowałem ludzi :P Wnioski są interesujące, ale ja podzielę się tylko częściom z nich. Widziałem: (L)egionistę, młodego chłopaka, który w towarzystwie dziewczyn udawał twardziela (swoją drogą to, co on robił na lotnisku? Demolował to, czego koledzy nie zdążyli?), ciekawą dziewczynę siedzącą jak na szpilkach, która mogła być innego obywatelstwa (jakiś obcokrajowiec zagadywał do niej, ale się chyba za dużo mu nie powiedziała), śliskiego przystojniaczka, który się na mnie patrzył (czy to Polak czy nie to ciężko stwierdzić), dziwną babę, która 'zwaliła' dziadka z walizką z miejsca, a potem jednak poszła usiąść w innym miejscu (dziadek stał resztę podróży) i co najważniejsze widziałem bardzo fajną stewardessę!

Była to młoda, bardzo ładna dziewczyna, ubrana w swój fajny uniform. Przyciągnęła moją uwagę i przypomniały mi się słowa z filmu 'Terminal':

'Wiesz, że stewardesy nie są takie jak normalne kobiety? Gdy tak latają tam i z powrotem, to coś im się przestawia z zegarem biologicznym, czy coś. Zawsze są chętne na seks. Myślisz, że dlaczego ciągle się tak uśmiechają?'

Śmieszne słowa, ale czy prawdziwe nie wiem :-) Ta kobietka raczej taka nie była. Nie wyglądała na taką dziewczyną i raczej była smutna. Tak sobie wtedy pomyślałem: 'To tak ciężko jest podejść, przywitać się i poprosić o numer?' No niby nie, ale... zawsze się znajdzie jakieś 'ale'. Myślę, że najgorszy jest nie nasz strach czy nieśmiałość czy nawet możliwość porażki. Gorszą rzeczą jest zobaczenie obrączki na palcu czy usłyszenie słów, że kogoś ma. To praktycznie wszystko przekreśla :/

Ostateczne wnioski są następujące: Warszawa jest małym miastem (1.6 mln mieszkańców to nie jest dużo na tle światowych gigantów), a my codziennie nie mijamy nawet 1% ludzi w nim mieszkających. Nawet wasze 65 stron znajomych na gronie to nie jest ten 1%. A w tym małym procencie jest tak na prawdę dużo osób, które nam się podobają, z którymi można by spróbować... I pomyśleć ile 'przyjaznych' twarzy nigdy byśmy już nie zauważyli, jakby wybuchła gdzieś bomba w stolicy. A na peryferiach świata wciąż giną miliony... miliony ładnych twarzy...