Kobieta mojego życia.
Nigdy nikogo tak...
Z nikim nigdy tak...
Nikt tak bardzo...
O nikim innym...
Ale...
Może od początku...
Po tylu latach marzenia o tym, po tylu miesiącach rozmów, po tylu tygodniach dzielenia się emocjami, po tylu dniach słuchania tego głosu, po tylu godzinach trzymania telefonu w ręku, tylu minach drobnych gestów i sekundach ciszy i wyczekiwania... w końcu się spotkaliśmy. Gdy to zrobiliśmy, czułem, że niczego w życiu więcej już nie potrzebuję. Ani też nikogo innego obok siebie oprócz niej.
Fantazjowałem o tym lata i nie wierzyłem, że to się może kiedyś spełnić. Myślałem o tym, jako o czymś zupełnie nierealnym. I wtedy to się stało. Marzenia zaczęły być rzeczywistością. Ale zaraz, czy nie od tego są właśnie marzenia, żeby je realizować ?
Moje marzenie.
Patrzyło na mnie. Dotykało mnie. Słuchało mnie. Czuło mnie i pachniało. Mówiło do mnie. Sprawiało, że byłem szczęśliwy.
Nigdy nie myślałem o tym w ten sposób. Że marzenie może być realne. Że marzenie może mieć ciało. Że marzenie może być człowiekiem. Że marzenie może być kobietą. I w końcu, że marzenie może być NIĄ.
Patrzyłem na nią i płakałem. Z radości, zobaczenia na żywo tych wszystkich emocji, z którymi wcześniej rozmawiałem. Zmaterializowanymi. Namacalnymi. W zasięgu ręki. I tak mówiąc do niej i nie mogąc od nie oderwać wzroku, ocierałem łzy wzruszenia, by nie widziała jak bardzo z tego się cieszę.
Ale to skomplikowana sytuacja. Ona już kogoś ma i to poważny związek. I z tego powodu, nie wiem jak się zachować. Hamuję to jak bardzo ona mi się podoba. Mało okazuję, bo się boję TAK oczywistego odrzucenia... Zamknięcia jej. Odseparowania. A lubię jej powiedzieć o każdym problemie i każdej słabości. Dosłownie o wszystkim. Ale zdecydowanie o każdej słabości. Sami wiecie, o sukcesach i tym, co się udaje, można mówić wszystkim. A o tym, co po drugiej stronie, tylko nielicznym.
Jej słowa takie piękne. Były. Są. Oby, zawsze były.
Patrzyłem na nią i czułem się jak na scenie z filmu. W której to scenie stoi w Wigilię biedny ojciec z synem i wśród spadającego śniegu, patrzą na witrynę sklepową. A za nią, to, o czym zawsze marzyli. To, co zawsze chcieli. Kilka centymetrów od nich. A jednak tak nieosiągalne. Bo są biedni. I ja też byłem w jakiś sposób biedny. W jakiś sposób niewystarczający. Mimo wszystkiego, co zrobiłem i powiedziałem, w jakiś niepojętny sposób na drugim planie.
Gdy już jej nie ma, czuję ból. Pustkę. Dziś siedzę i o niej myślę.
Bo to nasze spotkanie było bardzo podobne do naszego pierwszego. Tylko w odwróconej kolejności.
Na tamtym, od samego początku spotkania była do mnie uprzedzona, trzymała mnie na dystans i ja dopiero musiałem skruszyć lód. Na tym była od razu otwarta, a potem dopiero zrobił się dystans i lód wokół.
Tak było też teraz.
I wtedy przyszło mi porównanie do drugiego filmu, którego nigdy tak naprawdę nie polubiłem. Ale dopiero poprzez nasze spotkanie, zrozumiałem go. Chodzi o "Casablancę" w moim idolem Bogartem. Tam bohater mówi kobiecie, że woli ją zostawić, bo będzie szczęśliwsza z kimś innym. I tak samo czułem tu.
Lepiej było jej powiedzieć "goodbye". Lepiej było powiedzieć jej: "Idź. Z kimś innym będziesz szczęśliwsza". Choć czułem, że chce by powiedziała, że tego nie chce. Czekałem aż powie: wolę Ciebie. I wtedy już bym się nie wahał. Bym chciał z nią być do końca życia.
Gdybym mógł, nie wahałbym się ani chwili. Wybrałbym przede wszystkim ją.
