Ale nie o tym chciałem... Pośrednio nie o tym. Miała to być notka Walentynkowa i będzie mimo, że jest już po północy, a z napisaniem jej zwlekałem wiele dni. I nie będzie to bynajmniej notka o moich miłostkach czy - jak na złość - o samotności. "Więc co takiego chciałem napisać" pytacie? Że zmieniłem się, na prawdę. Nie, nie, nie. Nie oznacza to wcale, że jestem "lepszy" i że jeśli jakiś wróg to kiedyś przeczyta, to mnie polubi. Co to, to nie. Dla nich będę nadal taki sam. Choć ja dobrze wiem, że nie jestem i to najważniejsze.
Rok, a może dwa lata temu sprzeczałem się z admarin'em, że odkąd gadamy przez internet (bodajże od końca gimnazjum), to on jest wciąż taki sam, w ogóle się nie zmienił. I on bardzo się o to oburzył. Dziwne to, co? Ja nie zauważyłem w nim żadnej zmiany, a starzy wrogowie trafiający dziwnym trafem na tego bloga, nie zauważą zmian we mnie. Jednak zmiany są, były i zawsze będą. Jak widnieje w moich notatkach z Podstaw Organizacji i Zarządzania (P.O.I.Z.O.N.) - zmiana to wszechobecny i stały element w życiu. I admarin się zmienił mimo, że jego styl pisania na komunikatorze, a szczególnie na blogu (o to właśnie w sprzeczce chodziło) pozostał podobny. Tak jak i ja. I może dlatego nie możemy się ostatnio dogadać, bo nasze charaktery poszły w innym kierunku.
Wyżej wspomniałem o moich notatkach... moglibyście się zdziwić: "Jakich notatkach?!!!" albo "On robi notatki? Dobry żart. Buehehehe". Ale faktem jest, że robię. I właśnie dlatego tak dużo ostatnio rozmyślam o zmianach. Bo moje podejście do nauki zmieniło się o 360 w porównaniu do lat, gdy zaczynałem edukację. Jak mogłem myśleć o tym, co mówi nauczyciel czy siedzieć cicho i notować? Albo jak mogłem choćby przepisywać rzeczy z tablicy? Nie mogłem. Jasne, że nie mogłeś, bo miałeś w dupie to, co mówi ktoś starszy i dużo mądrzejszy od Ciebie. Owszem miałem. I było dla mnie ważniejsze, aby zabawiać kolegów, zacieśniać z nimi więzy czy wymieniać opinie niż edukować się. Teraz jest inaczej. Ha, ha - dorosłem.
Za kilka dni zaczyna się nowy semestr i będą nowe przedmioty. Zapowiadają się one wyjątkowo nudne, ale planuję teraz siadać cały czas na II ławeczce i notować na wszystkich przedmiotach. I nie jak do tej pory na karteluszkach i pomazanych kartkach (że niby oszczędność), tylko w zeszytach i w notatnikach. Ułatwi mi to potem przyswajać wiedzę, a i czas spędzony na wykładzie wykorzystuję wtedy maksymalnie. Więcej tyż mogę usłyszeć i zrozumieć. Same plusy, więc będzie mi to procentowało w przyszłości:) Widzicie już tę zmianę? Jeśli nie, to ją podkreślę mam ogromny pęd do wiedzy, chcę się kształcić, uczyć nowych rzeczy, być mądrym, być kimś. Bo to przecież takie fajne, nie? Jak widzicie są to 2 ost. potrzeby w piramidzie potrzeb Abrahama Maslowa, co w moim przypadku wcale nie oznacza, że pozostałe potrzeby niższego rzędu są zaspokojone. Wręcz przeciwnie jestem wiecznie niezaspokojony, co mogliście choćby przeczytać w notce o pszczołach lub molestacji, ale to nie przeszkadza mi realizować się w tym, co chcę osiągnąć. A mam zamiar być kimś!
Wkurza mnie za to dziecinne podejście innych ludzi, jak napierdalanie na wykładach (nigdy nie pomyślałbym, że może mi to kiedyś przeszkadzać!!) czy nieprofesjonalne podejście. I znowu ukłony tutaj w stronę admarin'a, który wpoił mi, żeby obwiniać tylko siebie i w sobie szukać przyczyny. A nawet ludzie na studiach(!) wyklinają doktorów i profesorów za to, że dużo wymagają, że robią trudne egzaminy czy, że nawet ich przesadzili. Aż nóż mi się w kieszeni otwiera, kiedy to słyszę. A jeszcze bardziej sfrustrowany i zły jestem, gdy mówią to osoby, którą darzę sympatią. A przecież to ich wina, że się nie uczyli, że liczyli na ściąganie, że woleli w tym czasie gadać przez telefon, grać czy buszować po sieci, a nawet pracować. To wszystko były i są ich świadome decyzje, bo przecież człowiek jest kowalem własnego losu.
Rozkmniniając tak, zobaczyłem jaka jest prawda o studiach. Że trzeba być na nich fałszywym i dwulicowym. I tego one uczą, bo pokazują, że trzeba się do wszystkich ładnie uśmiechać, udawać sympatię i kiwać głową. W ten sposób dowiesz się o wszystkich materiałach i pomocach naukowych. A gdy już ukończysz swoją szkołę, będziesz dwulicowym dupkiem, który to samo co na studiach będzie powielał w życiu. W końcu robiąc to przez 5 lat, a czasem i więcej, nie sposób się tego nie nauczyć i przekształcić tego w nawyk niczym prowadzenie samochodu. A przecież według mojego idola, profesora Lubbe - "Studia są przede wszystkim po to, aby się nie dać ogłupić i aby umieć tę rzeczywistość odpowiednio analizować". I ja się nie daję i interpretuję rzeczy po swojemu. Nie wierzę już w banialuki i większość rzeczy podważam zanim ich nie sprawdzę. Sam także oceniam wydarzenia i patrzę na nie moim krytycznym okiem.
Zatem pogrążyłem się w ćwiczeniach, które konsekwentnie robię od prawie roku, w poszerzaniu zainteresowań, w nauce, i czytaniu artykułów, które zwiększają moją wiedzę. Oglądam także wiele programów, które mogą mnie czegoś nauczyć i staję się bardziej świadomy. A do tego na wszystko w sumie znajduję czas:) Jestem zadowolony ze ścieżki, którą podążam, choć jestem na niej samotny. Nie mam kolegów, którym mógłbym się wyżalić i których mógłbym się poradzić (jeszcze prawie do wczoraj posiadanie kogoś takiego było moim głównym celem życia), a nawet takich, z którymi mógłbym się spotkać. Zamknąłem się więc w sobie i stałem się jeszcze większym indywiduum i nie jest mi z tym źle. Aż sam się temu dziwię. Ale na prawdę nie jest mi z tym źle. Właściwie to jest super.
Myślę, że dorosłem, że ukształtowałem się, że teraz nie jestem już takim dzieckiem jak byłem wcześniej, a moje zachowania są bardziej dojrzałe. Stałem się poważny, stonowany i jeszcze bardziej ambitny. Oczywiście można to zrzucić na mój idealizm i dążenie do perfekcji, ale po co? "Ambicja" lepiej przecież brzmi;) Moje transformacje nie oznaczają jednak, że wyzbyłem się radykalnych poglądów i opinii. Co to, to nie. Nadal jestem takim samym Bośniaczkiem jakbym byłem wcześniej:) Na szczęście...
P.S. I na koniec jako przesłanie hasło japońskich samurajów z kodeksu Bushidō:
Skoro staliśmy się lepsi niż wczoraj, od jutra zacznijmy się doskonalić; przez całe życie, dzień po dniu, trzeba dążyć do perfekcji. To też nie kończy się nigdy.
