Jest 31.12.2007 roku. Jest już po 23.00. Jest już do północy bliżej niż dalej. A ja siedzę przed kompem w moim pokoju, sam, i piszę dla was tę notkę. Dla was, dla tych max. 3 osób, które mają adres tego bloga. W pokoju głośno gra muzyka, hity, którymi chcę zakończyć ten rok. Mam nadzieję, że ta muzyka również zagłuszy petardy, które będą rozbrzmiewać już za 15 minut. Obok mnie stoi kieliszek. Miała to być duża szklanka do alkoholi, a w nim Bacardi. Jest w nim jednak tylko różowe Martini. Szkoda, bo ostatnio zauważyłem, że Bacardi to trunek szczęścia i nadziei. Piłem go 2 razy. Raz z Alkiem i Pawciem, na Celtyckim melanżu. Było super i wiązałem wielkie plany z tymi ludźmi. Dzisiaj nie jesteśmy już nawet znajomymi. Następnym razem piłem Bacardi z Iwonką, po koncercie Ultra Orange. Co ja sobie wtedy nie myślałem... dzisiaj jestem dla niej tylko zablokowanym numerem. Szkoda, że Bacardi nie było w sklepie... A pomyśleć, że to największy całodobowy sklep w Brwinowie.
Przeleciał kolejny rok, a mój bagaż doświadczeń powiększył się. A w moim życiu jak zwykle mieszało się szczęście z rozpaczą. Wakacje trochę monotonne, ale bardzo pouczające. Październik? Może nawet najlepszy okres życia. A to, co działo się od 3. listopada, to pasmo porażek i cierpień. Nie mam przy sobie alkoholu nadziei, ale wierzę, głęboko wierzę, że najbliższy rok będzie lepszy. Że może spełnię jeszcze więcej moich marzeń, a i z życia zostanie mi cuś więcej niż doświadczenie. Mam na myśli przede wszystkim przyjaźń. Nie mam teraz żadnego przyjaciela czy dobrego kumpla, z którym mógłbym szczerze pogadać, zwierzyć się, czy choćby miło spędzić czas. Fajnie by było, abym wreszcie miał taką osobę. Choć nie mam za chuja pojęcia gdzie mogę taką znaleźć.
Ale wszystko, co dzieje się od wakacji, idzie tylko w stronę mojego indywidulizmu. Ale czy nie tego chciałem? Czy od zawsze nie kreowałem się na WIELKIEGO INDYWIDUALISTĘ i oddzielną jednostkę? Owszem. Mam więc czego chciałem. Chociaż nie całkiem. Nie jestem pewien czy chciałem spędzać sam Sylwestra (jak 2 lata temu) i spędzić wieczór przed kompem jak to najczęściej bywa w moim życiu. Obawiam się jednak, że moja samotność idzie w złym kierunku. Ja, zażarty wróg narkotyków (od lat mówiłem sobie, że nigdy nawet nie spróbuję) zainteresowałem się kokainą. Gdy tylko myślę o tym od razu mam głupi uśmieszek na twarzy i czuję się jakbym już był uzależniony.
7 minut temu skończył się rok 2007. Kończyłem go utworem 'Spite & Malice'. Niezbyt optymistycznie jak na zmianę daty. Nowy za to przywitałem 'Mad World', który wskazuje, że chyba ten rok także nie będzie najlepszy. Tak, wiem - zabobony. Ale chyba przez lata będę miał w pamięci te 2 utwory na przełomie mojej dwudziestki i dwudziestki-jedynki. Ech... jeszcze tyle chcę opisać... przecież od dawna nic tutaj nie opublikowałem i nie miałem z kim pogadać... Ale tymczasem mam już mniej niż pół litrowej butelki Martini.
Cóż, żaden cud się nie zdarzył i tak jak w moich marzeniach nikt nie napisał w ost. chwili, że zaprasza mnie do siebie czy wpadnie. Nikt także nie podjechał po mnie z groźbą, że zabierze mnie z sobą siłą. Siedzę sam. Na gadu nikogo nie ma. A przecież rok temu, gdy jeszcze po 22.20 byłem w domu, przed wyjściem do CiNka podszedł sąsiad i zapraszał mnie do siebie. A dwa lata temu przez większą część nocy widziałem Zuźkę dostępną. Ona siedziała chora w domu, a jej ówczesny chłopak spędzał Sylwka w towarzystwie Kaśki u Emilii, gdzie mnie nie zaprosili. Ale teraz jestem sam. Sam na gadu, sam w tym świecie.
Przed minutą dostałem sms-a od Kamyka. Na święta nic nie odpisał, ale teraz życzy "Wszystkiego najlepszego w nowego roku /sex/". Uśmiałem się. Odpisałem. Teraz piszę dalej dla was. 00:20 - % w głowie coraz bardziej dają o sobie znać. Ojejciu jak jak ja będę grał w NBA Live 08 w takim razie?!
Koniec pierdolenia. Ten rok był... fajny. Nauczyłem się dużo nowych rzeczy, poszerzyłem wiedzę w wielu materiach i chyba ostatecznie ukształtowała się moja osobowość. Tak mi się wydaje. Tak czuję. W tym roku będę stawiał więc więcej na indywidualizm i rozwój mojej osoby. I mam nadzieję, że uda mi się wyjechać z kolegą do Anglii na wakacje. Muszę na siusiu.
Heh, wróciłem:D Jestem jakiś bardzo zadowolony i dumny z siebie. Chyba wchodzę w nowy rok w dobrą fazę:) Jak od I LO, znowu pijany. Nie lubię pić i dla mnie to oznaka niedojrzałości i młodzieńczej podniety czymś zakazanym. Jednak Sylwek to dla mnie najlepsza pora, aby wypić za dużo, nawalić się. Tak. Właśnie tak jak II raz w życiu piłem wódkę, u Kogata na Sylwku, w I LO. Wtedy nie popijałem, piłem dużo aż w końcu wyrzucili mnie nieprzytomnego w samym krótkim rękawku nago za drzwi przy więcej niż -10, abym niczego nie zabrudził. Potem nieprzytomny wzywałem policję, leżałem na jezdni i na słupie w pobliskich "Brzózkach", a oni puszczali petardy o innej godzinie niż trzeba było. To było jednak lata świetlne wcześniej, ale kto wie? Może właśnie od tego czasu lubię porządnie wypić właśnie na sylwestra? 2 lata temu wypiłem 2 piwa siedząc sam w domu. Rok temu zmieszałem 3 trunki i ok. 13.00 puściłem pawia w łazience. Tym razem piję Martini, jest go coraz mniej. Ale jakoś dziwnie mi wchodzi - heh, jak to na Sylwestra;]
A ubiegły rok? Był fajny! Tyle rzeczy się nauczyłem i poznałem, że szkoda nazwać go straconym. Przecież te doświadczenia/doznania wniosły cuś do mojego życia! Nie jest ono takie jak było wcześniej. Fakt, jest inne. Ale czy lepsze? Hmmm, jak to z wiekiem, przybyło zmartwień i przezorności. Cele na najbliższy rok? Z tego "artykułu" możecie się ich domyślić sami. Ja będę się starał, aby więcej tylko osiągnąć i abym mógł za rok o tej porze płakać. Tak, płakać. Nie jak teraz cieszyć się. Płakać, że tak świetny i wspaniały rok już się skończył. Mam nadzieję.
P.S. Na koniec macie zajebistą piosenkę, którą ostatnio głośno śpiewam. Możecie ją zaśpiewać każdej osobie, która złamała wam serce. I ja powinienem ją kiedyś zaśpiewać ją Oli.
/Ohhh, tonight... you killed me with your smile. So beautiful and wild. So beautiful and wild.../
poniedziałek, 31 grudnia 2007
wtorek, 25 września 2007
Denne wakacje
Obecnie kończące się już wakacje były strasznie dziwne. Zanim się jeszcze zaczęły nie wiedziałem jak zamierzałem je spędzić i odpowiedzi na to pytanie miałem szukać w trakcie. Niestety, jak dotąd nie znalazłem odpowiedniego zajęcia na spędzenie 3 wolnych miesięcy...
Gdy zaczynałem robić prawko, instruktor powiedział mi, że już niedługo zapiszę się na egzamin. W istocie zapisałem się dopiero w moje urodziny - 22.06. - na 06.07. po tym czasie przyszło mi czekać do 13.08. na egzamin praktyczny. Nie powiodło się, więc musiałem czekać do 14.09. I od tego czasu czekam do jebanego 02.11. na III podejście! Wkurwić się można na takie terminy.
Wakacje ustawiło mi prawko, jednak w maju rozważałem ewentualnie wyjazd za granicę, aby "podrobić" trochę pieniędzy na przyszły samochód. Wobec takich terminów wyjazd na mniej niż miesiąc nie wchodził w grę, a zdanie samej teorii, wyjazd i I podejście we wrześniu/październiku odradzała mi babcia i ja również niechętnie podchodziłem do takiej możliwości. Poświęciłem zatem wakacje na jazdy i edukację. Doszkalałem się, wykupując kolejne godziny od 8.00 rano, a po powrocie z Warszawy poszerzałem moją wiedzę historyczną i o świecie oglądając wiele programów na Discovery Civilisation. W ten sposób - a może bardziej ze względu na kierunek studiów - zainteresowałem się tym, co przeciętnych ludzi nudzi, historią. Ponadto uzupełniałem czasem wiedzę z filmów Wikipedią. Wieczorami rozwijałem moje mięśnie, oglądałem jakiś film na komputerze, albo w telewizji, gdy trafiło się cuś dobrego.
Aż pewnego dnia niespodziewanie dostałem zaproszenie od Krasny na wesele. Przyjąłem je i z jeszcze większą determinacją opalałem się, a przede wszystkim ćwiczyłem. Miałem cel - ładnie wyglądać wśród śmietanki towarzystwa. Po weselu, które nie ułożyło się po mojej myśli byłem przygnębiony, rozgoryczony i przechodziłem kryzys. Musiałem koleżankę jakoś przeprosić, ale nie wiedziałem jak. Odpowiednich słów i jakiejś życiowej rady zacząłem szukać w najlepszej bajce - 'Świat według Ludwiczka'. Słów ani rady chyba nie znalazłem, ale jak zacząłem oglądać baję pod koniec lipca, to po raz I obejrzałem ciurkiem wszystkie 39 odcinków przez kolejne 39 dni.
Ogólnie wakacje chciałem ukierunkować w stronę knowledge-driven. Pragnieniem moim było nauczyć się gotować pewnych potraw i zyskać życiowej mądrości. Poprzez oglądanie filmów historycznych zyskałem dość oględną, aczkolwiek powierzchowną wiedzę historyczną. Nauczyłem się tyż mniej więcej robić pewne potrawy jak naleśniki, placki z jabłkami, leniwe, twaróg, czy mizerię. Może nie robię tego jeszcze tak jak mama, szczególnie jeśli chodzi o wygląd potraw, ale wraz z kolejnymi próbami będzie wychodziło mi to coraz lepiej:-)
Gdy poleniuchowałem kilka dni po ostatnim egzaminie, postanowiłem przetrzepać mój pokój z kurzu. Z szafek, w których nie sprzątałem od lat, wyrzucałem wszystko, myłem je w środku, a zawartość przerzedzałem, bądź szukałem nowych miejsc na owe rzeczy. Jednak po kilku dniach intensywnego sprzątania, czyszczenia i szorowania, znudziło mi się to i zostawiłem pierdolnik na podłodze i biurku aż do dziś. Nie świadczy to o mnie najlepiej, ale było to na prawdę bardzo męczące sprzątanie, a z rzeczami pozostawionymi na widoku nie wiedziałem co robić. Miałem nadzieję, że ktoś mi pomoże tym zarządzić, ale nikt taki się nie znalazł, a Cinek, który początkowo wyraził chęć - jak ma to w zwyczaju - szybko się zniechęcił. Porządki, były więc całkiem gruntowne, aczkolwiek mało owocne, bo zupełnie nie zauważalne przez zwykłego gościa.
Tak na prawdę ciężko mi powiedzieć co robiłem przez większość sierpnia i września. Czas zaczął lecieć szalenie szybko, odkąd widziałem Cinka po raz ostatni, gdy ostatniego dnia lipca oddał mi talerze do hantli. Potem nie dawał znaku życia, nie pytał jak idą mi ćwiczenia, prawko, co robię i jak się miewam. Zupełnie tak jakby się obraził nie wiadomo za co... szkoda, bo już myślałem, że będę z niego ludzie po tym jak cały lipiec zachowywał się jak mój wymarzony przyjaciel. Ale widać, że słowa z pewnej książki są prawdziwe:
Na początku września zacząłem lekko chorować, chęci do ćwiczeń straciłem zupełnie i na palcach jednej ręki można by wyliczyć ile razy to robiłem. Choroba doskwierała mi na tyle, że raz czułem sie dobrze, drugiego dnia fatalnie, co odbijało się na moim nastroju. Przez to nie mogłem się spotykać dalej z Agatą, a deszczowa pogada kompletnie wybiła mi to z głowy. Sms-owałem z nią jednak i robiłem podłoże pod ewentualny przyszły związek. Co więc wtedy robiłem pytacie? Sam tego nie wiem. Musiałem chyba przespać te wszystkie trudne, pochmurne dni, a każdy dzień wyglądał tak samo, że nie jestem sposób sobie przypomnieć, czy działo się wtedy cuś godnego uwagi.
Warto na koniec napisać jeszcze jedną ważną rzecz, mianowicie podziękowania. Nie wiem, co by się ze mną stało i gdzie bym skończył gdyby nie 2 osoby, które stale ze mną rozmawiały i samymi rozmowami polepszały mi humor. Wraz z ost. dniem roku akademickiego, odizolowałem się od ludzi, stałem się prawie banitą i nie miałem ochoty na spotkania, imprezy czy rozmowy z ludźmi. Czy to sesja i ciężki rok tak na mnie podziałały, nie wiem. Ale jeszcze bardziej zamknąłem się w sobie, wyalienowałem i zacząłem gnić. I wiem, że gdyby nie te 2 osoby, to bym chyba zwariował. Stałbym się obsesyjnym wariatem, może psychopatą, a może zaczęłaby się u mnie jedna z tych chorób, o których zwyczajni ludzie nie mają pojęcia, choroba, zapewne o jakimś głupim angielskie skrócie. Rzeczywistość jednak była taka, że te 2 osoby, pomogły mi pozostać człowiekiem, pozostać w społeczeństwie, być świadomym tego, co się dzieje wokoło mnie i wyciągnęło mnie z dżystego sierpniowo-wrześniowego doła. Gdyby nie one nie miałbym teraz tak ogromnej ochoty żyć, bądź czegoś robić! A taką właśnie mam i nie żałuję wakacji, bo wiele się przez nie nauczyłem. Opatruję je jednak przymiotnikiem 'denne' ponieważ monotonia doskonale pokazała jak człowiek może się przez nią stoczyć. Jednak dobrze mieć w takich sytuacjach kogoś, kto podtrzymuje cię na duchu jak zrobiło to moich dwóch kolegów, Adrian oraz Pawcio.
Gdy zaczynałem robić prawko, instruktor powiedział mi, że już niedługo zapiszę się na egzamin. W istocie zapisałem się dopiero w moje urodziny - 22.06. - na 06.07. po tym czasie przyszło mi czekać do 13.08. na egzamin praktyczny. Nie powiodło się, więc musiałem czekać do 14.09. I od tego czasu czekam do jebanego 02.11. na III podejście! Wkurwić się można na takie terminy.
Wakacje ustawiło mi prawko, jednak w maju rozważałem ewentualnie wyjazd za granicę, aby "podrobić" trochę pieniędzy na przyszły samochód. Wobec takich terminów wyjazd na mniej niż miesiąc nie wchodził w grę, a zdanie samej teorii, wyjazd i I podejście we wrześniu/październiku odradzała mi babcia i ja również niechętnie podchodziłem do takiej możliwości. Poświęciłem zatem wakacje na jazdy i edukację. Doszkalałem się, wykupując kolejne godziny od 8.00 rano, a po powrocie z Warszawy poszerzałem moją wiedzę historyczną i o świecie oglądając wiele programów na Discovery Civilisation. W ten sposób - a może bardziej ze względu na kierunek studiów - zainteresowałem się tym, co przeciętnych ludzi nudzi, historią. Ponadto uzupełniałem czasem wiedzę z filmów Wikipedią. Wieczorami rozwijałem moje mięśnie, oglądałem jakiś film na komputerze, albo w telewizji, gdy trafiło się cuś dobrego.
Aż pewnego dnia niespodziewanie dostałem zaproszenie od Krasny na wesele. Przyjąłem je i z jeszcze większą determinacją opalałem się, a przede wszystkim ćwiczyłem. Miałem cel - ładnie wyglądać wśród śmietanki towarzystwa. Po weselu, które nie ułożyło się po mojej myśli byłem przygnębiony, rozgoryczony i przechodziłem kryzys. Musiałem koleżankę jakoś przeprosić, ale nie wiedziałem jak. Odpowiednich słów i jakiejś życiowej rady zacząłem szukać w najlepszej bajce - 'Świat według Ludwiczka'. Słów ani rady chyba nie znalazłem, ale jak zacząłem oglądać baję pod koniec lipca, to po raz I obejrzałem ciurkiem wszystkie 39 odcinków przez kolejne 39 dni.
Ogólnie wakacje chciałem ukierunkować w stronę knowledge-driven. Pragnieniem moim było nauczyć się gotować pewnych potraw i zyskać życiowej mądrości. Poprzez oglądanie filmów historycznych zyskałem dość oględną, aczkolwiek powierzchowną wiedzę historyczną. Nauczyłem się tyż mniej więcej robić pewne potrawy jak naleśniki, placki z jabłkami, leniwe, twaróg, czy mizerię. Może nie robię tego jeszcze tak jak mama, szczególnie jeśli chodzi o wygląd potraw, ale wraz z kolejnymi próbami będzie wychodziło mi to coraz lepiej:-)
Gdy poleniuchowałem kilka dni po ostatnim egzaminie, postanowiłem przetrzepać mój pokój z kurzu. Z szafek, w których nie sprzątałem od lat, wyrzucałem wszystko, myłem je w środku, a zawartość przerzedzałem, bądź szukałem nowych miejsc na owe rzeczy. Jednak po kilku dniach intensywnego sprzątania, czyszczenia i szorowania, znudziło mi się to i zostawiłem pierdolnik na podłodze i biurku aż do dziś. Nie świadczy to o mnie najlepiej, ale było to na prawdę bardzo męczące sprzątanie, a z rzeczami pozostawionymi na widoku nie wiedziałem co robić. Miałem nadzieję, że ktoś mi pomoże tym zarządzić, ale nikt taki się nie znalazł, a Cinek, który początkowo wyraził chęć - jak ma to w zwyczaju - szybko się zniechęcił. Porządki, były więc całkiem gruntowne, aczkolwiek mało owocne, bo zupełnie nie zauważalne przez zwykłego gościa.
Tak na prawdę ciężko mi powiedzieć co robiłem przez większość sierpnia i września. Czas zaczął lecieć szalenie szybko, odkąd widziałem Cinka po raz ostatni, gdy ostatniego dnia lipca oddał mi talerze do hantli. Potem nie dawał znaku życia, nie pytał jak idą mi ćwiczenia, prawko, co robię i jak się miewam. Zupełnie tak jakby się obraził nie wiadomo za co... szkoda, bo już myślałem, że będę z niego ludzie po tym jak cały lipiec zachowywał się jak mój wymarzony przyjaciel. Ale widać, że słowa z pewnej książki są prawdziwe:
Teddy i Vern powoli stali się po prostu dwiema twarzami na szkolnym korytarzu lub na dużej przerwie. Kiwaliśmy sobie głowami i mówiliśmy „cześć”. To wszystko. Zdarza się. Przyjaciele przychodzą i odchodzą, jak kelnerzy w restauracjach, zauważyliście? Jednak kiedy pomyślę o tym śnie, o zwłokach pod wodą nieustępliwie ciągnących mnie za nogi, wydaje mi się to słuszne. Niektórzy ludzie toną i tyle. Nie jest do dobre, ale zdarza się. Niektórzy toną.W połowie sierpnia, gdy nie zdałem egzaminu, a moje szerokie marzenia z tym związane rozprysły się, przestałem podnosić hantle i rozleniwiłem się strasznie. Nie wyszło z tego nic dobrego, ale nadal oglądałem programy o wojnie, o CIA oraz mój ukochany "Świat według Ludwiczka". Pod koniec sierpnia spotkałem się kilka razy z ludźmi, będąc między innymi na Celtyckim melanżu, planując sylwestra w Glasgow, czy spotykając się z tą resztką studentów pochodzących z Warszawy.
Na początku września zacząłem lekko chorować, chęci do ćwiczeń straciłem zupełnie i na palcach jednej ręki można by wyliczyć ile razy to robiłem. Choroba doskwierała mi na tyle, że raz czułem sie dobrze, drugiego dnia fatalnie, co odbijało się na moim nastroju. Przez to nie mogłem się spotykać dalej z Agatą, a deszczowa pogada kompletnie wybiła mi to z głowy. Sms-owałem z nią jednak i robiłem podłoże pod ewentualny przyszły związek. Co więc wtedy robiłem pytacie? Sam tego nie wiem. Musiałem chyba przespać te wszystkie trudne, pochmurne dni, a każdy dzień wyglądał tak samo, że nie jestem sposób sobie przypomnieć, czy działo się wtedy cuś godnego uwagi.
Warto na koniec napisać jeszcze jedną ważną rzecz, mianowicie podziękowania. Nie wiem, co by się ze mną stało i gdzie bym skończył gdyby nie 2 osoby, które stale ze mną rozmawiały i samymi rozmowami polepszały mi humor. Wraz z ost. dniem roku akademickiego, odizolowałem się od ludzi, stałem się prawie banitą i nie miałem ochoty na spotkania, imprezy czy rozmowy z ludźmi. Czy to sesja i ciężki rok tak na mnie podziałały, nie wiem. Ale jeszcze bardziej zamknąłem się w sobie, wyalienowałem i zacząłem gnić. I wiem, że gdyby nie te 2 osoby, to bym chyba zwariował. Stałbym się obsesyjnym wariatem, może psychopatą, a może zaczęłaby się u mnie jedna z tych chorób, o których zwyczajni ludzie nie mają pojęcia, choroba, zapewne o jakimś głupim angielskie skrócie. Rzeczywistość jednak była taka, że te 2 osoby, pomogły mi pozostać człowiekiem, pozostać w społeczeństwie, być świadomym tego, co się dzieje wokoło mnie i wyciągnęło mnie z dżystego sierpniowo-wrześniowego doła. Gdyby nie one nie miałbym teraz tak ogromnej ochoty żyć, bądź czegoś robić! A taką właśnie mam i nie żałuję wakacji, bo wiele się przez nie nauczyłem. Opatruję je jednak przymiotnikiem 'denne' ponieważ monotonia doskonale pokazała jak człowiek może się przez nią stoczyć. Jednak dobrze mieć w takich sytuacjach kogoś, kto podtrzymuje cię na duchu jak zrobiło to moich dwóch kolegów, Adrian oraz Pawcio.
czwartek, 20 września 2007
Prawdziwy przyjaciel vol. 1
Chciałbym mieć prawdziwego przyjaciela. Takiego prawdziwego, prawdziwego. Niestety, im dłużej żyję tym mniejsza jest szansa, że takowego znajdę. Z każdym miesiącem (właściwie powinienem napisać dniem) uświadamiam się, że tylko mój bliźniak, który nie istnieje, albo ja sam, potrafiłbym być dla siebie kimś takim.
Im dłużej żyjemy, tym więcej cierpimy. Taka jest prawda. Smutek przeplata się z radością, a my dostajemy po gębie raz, drugi, trzeci. I żadne mądrości tego nie zmienią, nie da się uniknąć cierpienia, które jest jeszcze daleko przed nami czy które na nas czeka za rogiem. Często jest ono nawet bliżej niż się tego spodziewamy. Czasem sprawdzą smutku jest osoba, którą nazywaliśmy przyjacielem czym kumplem. Wtedy ból jest jeszcze większy. Osoba, której zaufaliśmy, w której pokładaliśmy nadzieję - rani nas. Jaka jest na to rada? Prosta - nie przejmować się, nie brać wszystkiego bezpośrednio do siebie, nawiązać kontakty gdzieś indziej, a w skrócie trzeba być twardym. Jednak nie zawsze się tak da. A czasami nawet nie wiemy po co mielibyśmy to robić? Mamy być twardzi i nieufni wobec osób, które są dla nas miłe? My jednak tego nie robimy, ufamy im i ich uśmiech odwzajemniamy naszym. Staram się być mili, czuli, weseli. Chcemy oddać przyjacielowi to, co on dał nam. Jest to bardzo miłe i zwiększa sympatię do osoby, z którą wchodzimy w interakcje. Psychologowie mówią o tym tak:
Jeśli ktoś nas rani, nasze zaufanie do tej osoby zmniejsza się, traci ona w naszych oczach, zaczynamy dostrzegać u niej więcej wad. I pewnie ja tak zraniłem Rafała, skoro praktycznie nagle przestał być dla mnie miły, wyrozumiały, a zaczął być chamski, ironiczny, niemiły, zarozumiały i obcesowy. Może cuś zrobiłem źle, tego nie wiem. Wiem jednak, że na pewno zżerała go zazdrość, że jego najlepsi przyjaciele mają dziewczyny, są szczęśliwi, pewni siebie, zrobili jakiś krok do przodu, krok, który powinno się zrobić po maturze. On go jednak nigdy nie zrobił i był cały czas tym samym człowiekiem. Walczył ze sobą, ale tę walkę przegrał. Nie chciał czuć się najgorszy z nas trzech i dlatego zaczął zachowywać się w taki sposób. Oczywiste, że lepiej być gorszym z dwóch niż najgorszym z trójki czy nawet 10-ciu. Więc Rafał zaczął wyżywać się i ośmieszać swojego przyjaciela Pawła, bo jemu się udało, bo on miał powodzenie, bo on nadal nie chciał być w tym samym gównie, w którym był w liceum. A Paweł trwających prawie półrocznych kpin i napiętej atmosfery nie mógł znieść, w końcu podniósł rękawicę i wojna na słowa dała wiszący od tygodni koniec pięknej znajomości.
Wiem, że bycie przyjacielem wymaga wielu rzeczy, ale przede wszystkim poświeceń i wyrzeczeń. Może czasem wymagam za dużo? A może moje wady są na tyle drażniące, że odpycham ludzi przy bliższym poznaniu? Także możliwe, nie przeczę. Jednak wiem, że bycie czyimś przyjacielem i posiadanie go to nie jest łatwa sprawa. Tak ciężko jest żyć... wśród przyjaciół...
Im dłużej żyjemy, tym więcej cierpimy. Taka jest prawda. Smutek przeplata się z radością, a my dostajemy po gębie raz, drugi, trzeci. I żadne mądrości tego nie zmienią, nie da się uniknąć cierpienia, które jest jeszcze daleko przed nami czy które na nas czeka za rogiem. Często jest ono nawet bliżej niż się tego spodziewamy. Czasem sprawdzą smutku jest osoba, którą nazywaliśmy przyjacielem czym kumplem. Wtedy ból jest jeszcze większy. Osoba, której zaufaliśmy, w której pokładaliśmy nadzieję - rani nas. Jaka jest na to rada? Prosta - nie przejmować się, nie brać wszystkiego bezpośrednio do siebie, nawiązać kontakty gdzieś indziej, a w skrócie trzeba być twardym. Jednak nie zawsze się tak da. A czasami nawet nie wiemy po co mielibyśmy to robić? Mamy być twardzi i nieufni wobec osób, które są dla nas miłe? My jednak tego nie robimy, ufamy im i ich uśmiech odwzajemniamy naszym. Staram się być mili, czuli, weseli. Chcemy oddać przyjacielowi to, co on dał nam. Jest to bardzo miłe i zwiększa sympatię do osoby, z którą wchodzimy w interakcje. Psychologowie mówią o tym tak:
Jednym z przejawów przyjaźni jest naśladowanie postaw, nieświadome przyjmowanie postaw osób, które lubimy lub kochamy.
Jeśli ktoś nas rani, nasze zaufanie do tej osoby zmniejsza się, traci ona w naszych oczach, zaczynamy dostrzegać u niej więcej wad. I pewnie ja tak zraniłem Rafała, skoro praktycznie nagle przestał być dla mnie miły, wyrozumiały, a zaczął być chamski, ironiczny, niemiły, zarozumiały i obcesowy. Może cuś zrobiłem źle, tego nie wiem. Wiem jednak, że na pewno zżerała go zazdrość, że jego najlepsi przyjaciele mają dziewczyny, są szczęśliwi, pewni siebie, zrobili jakiś krok do przodu, krok, który powinno się zrobić po maturze. On go jednak nigdy nie zrobił i był cały czas tym samym człowiekiem. Walczył ze sobą, ale tę walkę przegrał. Nie chciał czuć się najgorszy z nas trzech i dlatego zaczął zachowywać się w taki sposób. Oczywiste, że lepiej być gorszym z dwóch niż najgorszym z trójki czy nawet 10-ciu. Więc Rafał zaczął wyżywać się i ośmieszać swojego przyjaciela Pawła, bo jemu się udało, bo on miał powodzenie, bo on nadal nie chciał być w tym samym gównie, w którym był w liceum. A Paweł trwających prawie półrocznych kpin i napiętej atmosfery nie mógł znieść, w końcu podniósł rękawicę i wojna na słowa dała wiszący od tygodni koniec pięknej znajomości.
Wiem, że bycie przyjacielem wymaga wielu rzeczy, ale przede wszystkim poświeceń i wyrzeczeń. Może czasem wymagam za dużo? A może moje wady są na tyle drażniące, że odpycham ludzi przy bliższym poznaniu? Także możliwe, nie przeczę. Jednak wiem, że bycie czyimś przyjacielem i posiadanie go to nie jest łatwa sprawa. Tak ciężko jest żyć... wśród przyjaciół...
poniedziałek, 10 września 2007
Całkiem inne wesele
Byłem na II weselu w te wakacje. Tym razem zaprosiła mnie Kasia, także koleżanka ze studiów. Byłem tym zaskoczony, ponieważ do tej pory miałem raczej słaby kontakt z Kasią i myślałem, że ona mnie nawet nie lubi. Zaproszenie przyjąłem, bo było to oczywiście bardzo miłe, a ponadto chciałem jakby zadośćuczynić za ostatnie występki na weselu. Więc opiszę co się działo, bo ten ślub, młodzi, orkiestra i całe przyjęcie było zupełnie inne niż poprzednie i zdaje się, że również znacznie odbiegało to od co uważa się za 'normalność'.
Tutaj wiedziałem już jak wesele będzie przebiegać, jakie są mniej więcej zwyczaje i zachowania ludzi na nich. Oczekiwałem więc 08.09.07 bez wewnętrznego niepokoju, przygotowany na większość rzeczy, które miały nadejść. Nie wiedziałem tylko jak będą wyglądały moje relacje z Kasią, bo wcześniej gadaliśmy sporadycznie i nie znaliśmy się dość dobrze.
W dzień ślubu obudziłem się późno i jak zwykle w ważnych momentach zabrakło mi czasu. Oczywiście mogłem liczyć na pomoc moich wspaniałych rodziców, którzy powiedzieli, że mnie nie podwiozą na stację. Roztrzepany i wkurwiony wybiegłem z domu, a po drodze spotkałem Kamila "Nosa", co nie jest najmilszym przeżyciem. Potem pobiegłem do kasy po bilet, a gdy zobaczyłem sporą kolejkę i wjeżdżający pociąg znowu musiałem biec, tym razem na czoło wagonu. Byłem więc nie tylko poddenerwowany, ale i spocony, nieogolony i przepłaciłem za bilet. Ale co tam!
Kasia wyszła po mnie na swój przystanek i przywitała się ze mną jak nigdy wcześniej, co na prawdę mnie zaskoczyło. Potem grzecznie przywitałem się z jej rodzicami, którzy na pierwszy rzut oka zrobili na mnie dobre wrażenie. Następnie zgodnie z moim życzeniem schowałem się do łazienki, gdzie ok. 30 min. goliłem się wyjątkowo skrupulatnie, czesałem włosy po kilka razy i przeglądałem się w lustrze po stokroć. Gdy skończyłem, posiedzieliśmy chwilę u Kasi w pokoju, obejrzałem jej kolekcję płyt i książek i zapakowaliśmy się do luksusowej taksówki. Dla mnie była ona nawet zbyt luksusowa, a cena za kurs nazbyt duża. Podczas jazdy potwierdziło się, że tata Kasi jest dziwny, bo przez cały czas próbował nawiązać rozmowę z młodym kierowcą i przypodobać mu się. Zupełnie nie wiem czemu to robił, ale momentami kierowca był chyba trochę podirytowany.
Przed kościołem byłem już lekko zakłopotany z powodu wielu nieznajomych dla mnie twarzy, które z pewnością wiele znaczyły dla Katarzyny. Zostałem przedstawiony kuzynkom i dalszej rodzinie, ale dziwnie się czując nie zapamiętywałem imion osób, co jest do mnie zupełnie niepodobne. Msza odbyła się w nowym warszawskim kościele pod patronatem Św. Jana z Dukli (to w ogóle był taki święty?!:O). Sam wybór kościoła był dla mnie wyjątkowo nietrafiony: w środku panowało echo, był on dziwnie wystrojony, a organista grał po swojemu i jakieś nieznane utwory, że ludzie patrzyli w górę ze zdziwieniem i złością.
Przebieg mszy także nie sprawił na mnie dobrego wrażenia. Ludzie tam obecni cały czas się wiercili i wyglądali na niezainteresowanych. Jednak w chwili przysięgi i zakładania obrączek około 10 osób z tłumu stanęło po bokach oraz za plecami młodych robiąc zdjęcia swoimi cyfrówkami. I stali tak całkiem długo, aż się nie napstrykali (byłem tym zniesmaczony). Natomiast małe dzieci weselników były pozostawione bez opieki i kilkoro z nich biegało po kościele, jedno wciąż czymś rzucało o ziemię, a inne dziecko płakało na cały głos. Co gorsza, ich rodzice nie przejmowali się tym wszystkim. Należałoby więc postawić pytanie czy to z nimi jest cuś nie tak, czy to może ja mam jakieś wyobrażenia na temat prawdziwej weselnej mszy...
Pan Młody również nie trzymał chyba należytego poziomu, bo gdy zabrzmiała muzyka i młodzi wkroczyli po czerwonym dywanie do kościoła, Daniel zobaczył kogoś znajomego w kościele i zaczął do niego robić miny i uśmiechać się w dziwny sposób. Byłem tym wstrząśnięty (później dowiedziałem się, że był on studentem Koźmina;]). Msza zakończyła się dziwną melodią, a młodzi nie wiedząc chyba co to jest stali w miejscu i czekali aż organista się ocknie i zacznie grać marsz weselny, a gdy zaczął to nadal pozostawiało to wiele do życzenia.
Po mszy przed kościołem ustawiła się kolejka do pary młodej z gratulacjami. Nie chciałem się tam pchać, bo przecież widziałem tych ludzi I raz w życiu, ale Kasia chciała, abym również pogratulował. Wycałowałem więc niechętnie pannę młodą i podałem rękę wykręconemu młodemu. A on zamrugał oczyma, kiwając głową w dół przy tym ironicznie się uśmiechając. Potem poszliśmy do autokaru, a gdy naczekaliśmy się trochę aż młodzi wycałują się i ruszą, pojechaliśmy w stronę Grójca.
Podróż upłynęła miło na rozmowie z Kasią. Gadaliśmy o naszej uczelni, ludziach na niej, życiu i innych sprawach. W trakcie tej rozmowy zauważyłem, że mimo, że Kasia za często jęczy i narzeka to ma dobre poglądy na temat niektórych rzeczy i spraw. Do tego okazało się, że Kasia jest całkiem bliską koleżanką mojego uczelnianego (i nie tylko) ideału - Oli, co mogłoby mi stworzyć okazję do zapoznania się przez nią.
Gdy przybiliśmy do 'Karczmy u Jakuba' rozpoczął się weselny zgiełk. Jedzenie, picie, wszystkiego było pod dostatkiem. Co więcej, potrawy były przepyszne, że normalnie żarłem je! Pamiętam, że smak tego mięska i innych rzeczy był na prawdę super. Zjadłem wiec 2 duże obiady, wszystkiego brałem dokładki i kończyłem jeść ostatni. Aż sam się dziwiłem, że mogę tyle pomieścić. Alkohole nie były już tak pochłaniane, więc sądzę, że połowa zapasów została nienaruszona.
Inną dziwną rzeczą była duża liczba palących. Gdy wyszliśmy zaczerpnąć świeżego powietrza, obok nas było pełno ludzi. W porównaniu do poprzedniego wesela było ich kilka razy tyle. Potem jednak ta liczba się nie zmniejszyła mimo opadów deszczu. Zdumiewający był także brak zainteresowania meczem Polska - Portugalia, który odbywał się równolegle. Gdy w przerwie meczu i po jego zakończeniu Pan Młody dumny wykrzyczał wynik do mikrofonu mało kto krzyczał i uśmiechał się z radości.
Jednak pomimo dosyć dobrej atmosfery, nie umiałem się dostosować do ludzi tam będących. W pewnym momencie patrząc na innych ze swoimi parterami/partnerkami, bądź emanujących szczęściem, sam ukułem się w serce i zacząłem rozmyślać i rozpamiętywać. Wspominałem przeszłość, zamartwiałem się nad moimi słabymi kontaktami z niektórymi ludźmi, którzy wiele dla mnie wcześniej znaczyli i o mało nie wybuchnąłem tam płaczem. Siedziałem podparty ręką, celowo zakrywając część twarzy, jednak Kasia dobra w takich sprawach spytała mnie co mi się stało. Wykrętnie odpowiedziałem, że jestem zmęczony, ale potem byłem już tylko cichy, bez mojego blasku w oczach. Nie chciałem tańczyć (muzyka i zapalone wciąż światła na sali bardzo mi nie odpowiadały), ani nie próbowałem rozmawiać. Z resztą to nieumiejętność nawiązania ciekawej rozmowy, była tym, co spowodowało smutek w dużej części. Odcinając się od ludzi, co robię przez całe wakacje, nie jest potem wcale łatwo do nich wrócić. A być duszą towarzystwa i zagajać rozmowy tym bardziej.
Był jednak taki moment, że wszyscy młodzi wyszli na dwór i tam dziewczyny zaczęły gadać ze sobą, a ja przystanąłem z dwoma chłopakami. Oczywiście nic nie gadałem, a oni nawet do mnie nic nie mówili, tylko rozmawiali ze sobą. Widać, że chyba znali się od jakiegoś czasu. A tym, co zaintrygowało mnie w ich rozmowie były refleksje o swoich znajomościach. Że teraz już prawie nie mają kolegów, bo wszyscy kumple im powyjeżdżali, poginęli. I jeden potwierdzał spostrzeżenia drugiego, że wcale nie jest tak łatwo mieć zgraną paczkę w dzisiejszych czasach na dłużej. Część znajomych wyjeżdża za granicę czy to na studia czy do pracy, a ty zostajesz sam. Inni pracują, biorą na siebie dużo zajęć i nie maja dla ciebie czasu. A gdy są już wolni, po całym dniu na uczelni czy pracy, nie chce im się jechać na spotkanie z tobą czy odwiedzać kogoś. Wolą pojechać do swojej dziewczyny i z nią spędzać czas. I tak wielu ich kolegów woli spędzać czas z dupami niż z kumplami. Do tego wszystkiego dochodziła pogoda w te lato, kiedy wcale nie było ciepło, bądź dzień ciepła zmieniał się w kilka dni zimna. Nie wiadomo było co robić i nic się nie chciało. To wszystko, co tu przytoczyłem to mniej więcej ich słowa, które poprawiły mi samopoczucie, bo ja miałem ostatnio podobne odczucia. Może więc nie jestem taki beznadziejny?
Teraz sprawa oczepin. Były jak zawsze podzielone na męskie i damskie. Kawalerowie wyszli na środek, tańczyli w kółku i robili inne rzeczy. Mi się nie chciało wychodzić na środek i nie miałem już wtedy ochoty na zabawę, więc zostałem w szeregu (ha!). Choć dziwnie się z tym czułem, jakbym robił cuś niepoprawnego. Jednak oczepiny wyglądały całkiem fajnie, szczególnie te kobiece. Wszyscy na środku bawili się, aż szef zespołu przerywał muzykę tekstem "Dobra! Już wiem, wymyśliłem". Walka o krzesła była duża, a w niej trzeba było m.in. przynieść łyżkę ze stołu, wypić kieliszek wódki i wrócić, założyć krawat na szyję, i na końcu pocałować kamerzystę, co dziewczyny przyjęły z szokiem, pocałowały go i usiadły na krześle jednocześnie:)
Cóż, całe wesele było całkiem przyjemne. Gdyby tylko odjąć mój zły humor, wspominałbym je dobrze. Końcówka może nie należała do zbyt miłych, ale mnie to bardzo śmieszyło:) Otóż, jakoś dziwnie wiele osób, stało się sennych i chcieli wracać do domu. Ponieważ przyjechaliśmy 2 autokarami, chcieliśmy, aby koło 3.00 jeden odwiózł nas z powrotem do Warszawy. Decyzja odnośnie tego należała jednak do Pana Młodego, który nie chciał nas wypuścić:) Więc jego ojciec i ktoś starszy zaczęli mu tłumaczyć, że jesteśmy zmęczeni itd. Dyskusja na ten temat odbywała się blisko naszego stolika, więc słyszałem poniekąd część rozmowy. W końcu Daniel po długich negocjacjach powiedział: "dobra, niech jadą, niech spierdalają". Co przyprawiło mnie o ironiczny uśmiech na twarzy.
Kończąc tę notkę muszę się przyznać, że znowu moje zmęczenie ze mną wygrało i pijąc alkohol powieki nachodziły mi na oczy. Podobnie, co w poprzednim weselu piłem mało, za mało, a kiedy później nabrałem większej chęci, nikt już nie chciał, bo wszyscy byli zmęczeni i pili herbatkę. Droga do Wa-wy przebiegała w ciszy, prawie sennie. Trochę się nawet źle czułem. Potem wycałowałem się pod Rotundą i szybko pobiegłem na pociąg. Do domu wróciłem prawie na rzęsach i poszedłem w kimę. Spałem od 7.30 do 17.00
Tutaj wiedziałem już jak wesele będzie przebiegać, jakie są mniej więcej zwyczaje i zachowania ludzi na nich. Oczekiwałem więc 08.09.07 bez wewnętrznego niepokoju, przygotowany na większość rzeczy, które miały nadejść. Nie wiedziałem tylko jak będą wyglądały moje relacje z Kasią, bo wcześniej gadaliśmy sporadycznie i nie znaliśmy się dość dobrze.
W dzień ślubu obudziłem się późno i jak zwykle w ważnych momentach zabrakło mi czasu. Oczywiście mogłem liczyć na pomoc moich wspaniałych rodziców, którzy powiedzieli, że mnie nie podwiozą na stację. Roztrzepany i wkurwiony wybiegłem z domu, a po drodze spotkałem Kamila "Nosa", co nie jest najmilszym przeżyciem. Potem pobiegłem do kasy po bilet, a gdy zobaczyłem sporą kolejkę i wjeżdżający pociąg znowu musiałem biec, tym razem na czoło wagonu. Byłem więc nie tylko poddenerwowany, ale i spocony, nieogolony i przepłaciłem za bilet. Ale co tam!
Kasia wyszła po mnie na swój przystanek i przywitała się ze mną jak nigdy wcześniej, co na prawdę mnie zaskoczyło. Potem grzecznie przywitałem się z jej rodzicami, którzy na pierwszy rzut oka zrobili na mnie dobre wrażenie. Następnie zgodnie z moim życzeniem schowałem się do łazienki, gdzie ok. 30 min. goliłem się wyjątkowo skrupulatnie, czesałem włosy po kilka razy i przeglądałem się w lustrze po stokroć. Gdy skończyłem, posiedzieliśmy chwilę u Kasi w pokoju, obejrzałem jej kolekcję płyt i książek i zapakowaliśmy się do luksusowej taksówki. Dla mnie była ona nawet zbyt luksusowa, a cena za kurs nazbyt duża. Podczas jazdy potwierdziło się, że tata Kasi jest dziwny, bo przez cały czas próbował nawiązać rozmowę z młodym kierowcą i przypodobać mu się. Zupełnie nie wiem czemu to robił, ale momentami kierowca był chyba trochę podirytowany.
Przed kościołem byłem już lekko zakłopotany z powodu wielu nieznajomych dla mnie twarzy, które z pewnością wiele znaczyły dla Katarzyny. Zostałem przedstawiony kuzynkom i dalszej rodzinie, ale dziwnie się czując nie zapamiętywałem imion osób, co jest do mnie zupełnie niepodobne. Msza odbyła się w nowym warszawskim kościele pod patronatem Św. Jana z Dukli (to w ogóle był taki święty?!:O). Sam wybór kościoła był dla mnie wyjątkowo nietrafiony: w środku panowało echo, był on dziwnie wystrojony, a organista grał po swojemu i jakieś nieznane utwory, że ludzie patrzyli w górę ze zdziwieniem i złością.
Przebieg mszy także nie sprawił na mnie dobrego wrażenia. Ludzie tam obecni cały czas się wiercili i wyglądali na niezainteresowanych. Jednak w chwili przysięgi i zakładania obrączek około 10 osób z tłumu stanęło po bokach oraz za plecami młodych robiąc zdjęcia swoimi cyfrówkami. I stali tak całkiem długo, aż się nie napstrykali (byłem tym zniesmaczony). Natomiast małe dzieci weselników były pozostawione bez opieki i kilkoro z nich biegało po kościele, jedno wciąż czymś rzucało o ziemię, a inne dziecko płakało na cały głos. Co gorsza, ich rodzice nie przejmowali się tym wszystkim. Należałoby więc postawić pytanie czy to z nimi jest cuś nie tak, czy to może ja mam jakieś wyobrażenia na temat prawdziwej weselnej mszy...
Pan Młody również nie trzymał chyba należytego poziomu, bo gdy zabrzmiała muzyka i młodzi wkroczyli po czerwonym dywanie do kościoła, Daniel zobaczył kogoś znajomego w kościele i zaczął do niego robić miny i uśmiechać się w dziwny sposób. Byłem tym wstrząśnięty (później dowiedziałem się, że był on studentem Koźmina;]). Msza zakończyła się dziwną melodią, a młodzi nie wiedząc chyba co to jest stali w miejscu i czekali aż organista się ocknie i zacznie grać marsz weselny, a gdy zaczął to nadal pozostawiało to wiele do życzenia.
Po mszy przed kościołem ustawiła się kolejka do pary młodej z gratulacjami. Nie chciałem się tam pchać, bo przecież widziałem tych ludzi I raz w życiu, ale Kasia chciała, abym również pogratulował. Wycałowałem więc niechętnie pannę młodą i podałem rękę wykręconemu młodemu. A on zamrugał oczyma, kiwając głową w dół przy tym ironicznie się uśmiechając. Potem poszliśmy do autokaru, a gdy naczekaliśmy się trochę aż młodzi wycałują się i ruszą, pojechaliśmy w stronę Grójca.
Podróż upłynęła miło na rozmowie z Kasią. Gadaliśmy o naszej uczelni, ludziach na niej, życiu i innych sprawach. W trakcie tej rozmowy zauważyłem, że mimo, że Kasia za często jęczy i narzeka to ma dobre poglądy na temat niektórych rzeczy i spraw. Do tego okazało się, że Kasia jest całkiem bliską koleżanką mojego uczelnianego (i nie tylko) ideału - Oli, co mogłoby mi stworzyć okazję do zapoznania się przez nią.
Gdy przybiliśmy do 'Karczmy u Jakuba' rozpoczął się weselny zgiełk. Jedzenie, picie, wszystkiego było pod dostatkiem. Co więcej, potrawy były przepyszne, że normalnie żarłem je! Pamiętam, że smak tego mięska i innych rzeczy był na prawdę super. Zjadłem wiec 2 duże obiady, wszystkiego brałem dokładki i kończyłem jeść ostatni. Aż sam się dziwiłem, że mogę tyle pomieścić. Alkohole nie były już tak pochłaniane, więc sądzę, że połowa zapasów została nienaruszona.
Inną dziwną rzeczą była duża liczba palących. Gdy wyszliśmy zaczerpnąć świeżego powietrza, obok nas było pełno ludzi. W porównaniu do poprzedniego wesela było ich kilka razy tyle. Potem jednak ta liczba się nie zmniejszyła mimo opadów deszczu. Zdumiewający był także brak zainteresowania meczem Polska - Portugalia, który odbywał się równolegle. Gdy w przerwie meczu i po jego zakończeniu Pan Młody dumny wykrzyczał wynik do mikrofonu mało kto krzyczał i uśmiechał się z radości.
Jednak pomimo dosyć dobrej atmosfery, nie umiałem się dostosować do ludzi tam będących. W pewnym momencie patrząc na innych ze swoimi parterami/partnerkami, bądź emanujących szczęściem, sam ukułem się w serce i zacząłem rozmyślać i rozpamiętywać. Wspominałem przeszłość, zamartwiałem się nad moimi słabymi kontaktami z niektórymi ludźmi, którzy wiele dla mnie wcześniej znaczyli i o mało nie wybuchnąłem tam płaczem. Siedziałem podparty ręką, celowo zakrywając część twarzy, jednak Kasia dobra w takich sprawach spytała mnie co mi się stało. Wykrętnie odpowiedziałem, że jestem zmęczony, ale potem byłem już tylko cichy, bez mojego blasku w oczach. Nie chciałem tańczyć (muzyka i zapalone wciąż światła na sali bardzo mi nie odpowiadały), ani nie próbowałem rozmawiać. Z resztą to nieumiejętność nawiązania ciekawej rozmowy, była tym, co spowodowało smutek w dużej części. Odcinając się od ludzi, co robię przez całe wakacje, nie jest potem wcale łatwo do nich wrócić. A być duszą towarzystwa i zagajać rozmowy tym bardziej.
Był jednak taki moment, że wszyscy młodzi wyszli na dwór i tam dziewczyny zaczęły gadać ze sobą, a ja przystanąłem z dwoma chłopakami. Oczywiście nic nie gadałem, a oni nawet do mnie nic nie mówili, tylko rozmawiali ze sobą. Widać, że chyba znali się od jakiegoś czasu. A tym, co zaintrygowało mnie w ich rozmowie były refleksje o swoich znajomościach. Że teraz już prawie nie mają kolegów, bo wszyscy kumple im powyjeżdżali, poginęli. I jeden potwierdzał spostrzeżenia drugiego, że wcale nie jest tak łatwo mieć zgraną paczkę w dzisiejszych czasach na dłużej. Część znajomych wyjeżdża za granicę czy to na studia czy do pracy, a ty zostajesz sam. Inni pracują, biorą na siebie dużo zajęć i nie maja dla ciebie czasu. A gdy są już wolni, po całym dniu na uczelni czy pracy, nie chce im się jechać na spotkanie z tobą czy odwiedzać kogoś. Wolą pojechać do swojej dziewczyny i z nią spędzać czas. I tak wielu ich kolegów woli spędzać czas z dupami niż z kumplami. Do tego wszystkiego dochodziła pogoda w te lato, kiedy wcale nie było ciepło, bądź dzień ciepła zmieniał się w kilka dni zimna. Nie wiadomo było co robić i nic się nie chciało. To wszystko, co tu przytoczyłem to mniej więcej ich słowa, które poprawiły mi samopoczucie, bo ja miałem ostatnio podobne odczucia. Może więc nie jestem taki beznadziejny?
Teraz sprawa oczepin. Były jak zawsze podzielone na męskie i damskie. Kawalerowie wyszli na środek, tańczyli w kółku i robili inne rzeczy. Mi się nie chciało wychodzić na środek i nie miałem już wtedy ochoty na zabawę, więc zostałem w szeregu (ha!). Choć dziwnie się z tym czułem, jakbym robił cuś niepoprawnego. Jednak oczepiny wyglądały całkiem fajnie, szczególnie te kobiece. Wszyscy na środku bawili się, aż szef zespołu przerywał muzykę tekstem "Dobra! Już wiem, wymyśliłem". Walka o krzesła była duża, a w niej trzeba było m.in. przynieść łyżkę ze stołu, wypić kieliszek wódki i wrócić, założyć krawat na szyję, i na końcu pocałować kamerzystę, co dziewczyny przyjęły z szokiem, pocałowały go i usiadły na krześle jednocześnie:)
Cóż, całe wesele było całkiem przyjemne. Gdyby tylko odjąć mój zły humor, wspominałbym je dobrze. Końcówka może nie należała do zbyt miłych, ale mnie to bardzo śmieszyło:) Otóż, jakoś dziwnie wiele osób, stało się sennych i chcieli wracać do domu. Ponieważ przyjechaliśmy 2 autokarami, chcieliśmy, aby koło 3.00 jeden odwiózł nas z powrotem do Warszawy. Decyzja odnośnie tego należała jednak do Pana Młodego, który nie chciał nas wypuścić:) Więc jego ojciec i ktoś starszy zaczęli mu tłumaczyć, że jesteśmy zmęczeni itd. Dyskusja na ten temat odbywała się blisko naszego stolika, więc słyszałem poniekąd część rozmowy. W końcu Daniel po długich negocjacjach powiedział: "dobra, niech jadą, niech spierdalają". Co przyprawiło mnie o ironiczny uśmiech na twarzy.
Kończąc tę notkę muszę się przyznać, że znowu moje zmęczenie ze mną wygrało i pijąc alkohol powieki nachodziły mi na oczy. Podobnie, co w poprzednim weselu piłem mało, za mało, a kiedy później nabrałem większej chęci, nikt już nie chciał, bo wszyscy byli zmęczeni i pili herbatkę. Droga do Wa-wy przebiegała w ciszy, prawie sennie. Trochę się nawet źle czułem. Potem wycałowałem się pod Rotundą i szybko pobiegłem na pociąg. Do domu wróciłem prawie na rzęsach i poszedłem w kimę. Spałem od 7.30 do 17.00
poniedziałek, 23 lipca 2007
Wesele
Pierwszy raz od wielu lat uczestniczyłem w przyjęciu ślubnym. Kiedyś, gdy byłem mały, chodziłem na nie często, aż do czasu, gdy zacząłem dorastać - wtedy się skończyły. Jako gówniarz nie mogłem więc poznać smaku prawdziwej zabawy i euforii związanej z tym wielkim wydarzeniem. Bo dotychczas jako gołowąs nie tańczyłem za dużo i nie piłem napoi alkoholowych. Teraz było inaczej:)
Ta impreza zawsze kojarzyła mi się z rodziną oraz z przyjaciółmi. A jakiś czasu temu odkryłem, że na wesela zabiera się osoby towarzyszące. Było to dla mnie trochę dziwne, bo po co ciągnąć ze sobą obcych i to jeszcze nie na swoje zabawy? Ale teraz widzę w tym sens. Przynajmniej częściowy. Z osobą, którą weźmiemy ze sobą tańczymy większość wieczoru, zajadamy się wspólnie posiłkami i popijamy. Jednak nie to jest według mnie najważniejsze - myślę, że osobę towarzyszącą traktujemy wyjątkowo już zapraszając ją. Ja przynajmniej się tak poczułem... Było to dla mnie strasznym zaskoczeniem, gdy Krasna wybrała mnie z tłumu swoich znajomych, na takie przyjęcie! A ponieważ czułem się zaszczycony i dawno nie byłem na takim przyjęciu i co najważniejsze, zaproszenie było właśnie od niej - zgodziłem się.
A gdyby tak przyszło się samemu jak mój sąsiad z lewej, to praktycznie tylko by się jadło i piło. Ja bym bynajmniej pił ile wlezie i oczekiwał końca wieczoru, bo co tu robić innego? No i sąsiad Dominik chyba myślał podobnie. A gdy on pił, ja przeżywałem chwile uniesienia: zaprosiła mnie wspaniała dziewczyna, rozmawiała ze mną, spacerowaliśmy po świeżym powietrzu, a nawet chciała, żebym jej pomógł zawiązać sukienkę i w przeciwieństwie do mnie była uprzejma. Jednak na wyżyny szczęścia wzniosłem się, gdy powiedziałem, że jeśli pójdzie tańczyć z kimś innym to się nie obrażę, a Marta odpowiedziała: "nie chcę tańczyć z kimś innym, przyszłam tu z Tobą i z Tobą chcę tańczyć". Po tych słowach zaniemówiłem i chyba nic nie odpowiedziałem...
Jednak to było już pod koniec zabawy, gdy zmęczony po niedospaniu, wyczerpującej podróży i tańcach, stwierdziłem, że nie mam już siły. Powiedziałem Macie, że jestem padnięty i jakby się nie obraziła to bym poszedł do pokoju. Zezwoliła mi, więc o 3.05., gdy większość starszych opuściła już salę, poszedłem do pokoju. A ona, siostra Asia i jej partner Krzysiek, bawili się wraz z innymi młodymi do końca, czyli 4.30.
Przed południem pojawiłem się na poprawinach, które były pierwszymi w moim życiu. Dotychczas nie uczestniczyłem w nich, bo wraz z rodzicami byliśmy na weselach do rana, a następnie wracaliśmy do domu. O ile picie na II dzień było dla mnie całkiem normalne, to tańce przy blasku słońca i zwyczajnym, dziennym ubiorze - wydawały się dziwnie. Czując niedosyt po poprzedniej nocy, gdy rozkoszowałem się tylko pysznymi winkami i to nie w dużych ilościach, trochę popijałem rozcieńczonej wódeczki (bo o dziwo mi smakowała), potem winko i na koniec znowu wódeczkę z Krzyśkiem.
A jak się bawiłem na przyjęciu? Ciężko jednoznacznie stwierdzić. Z jednej strony dzięki Marcie czułem się wyjątkowo, może nawet jak nigdy wcześniej w moim życiu. Ale z II strony było to na swój sposób nowe doświadczenie, muzyka, przy której nie przywykłem się bawić i ja w roli, jakiej nigdy nie byłem. Jedno jest pewne - jako osoba towarzysząca poległem na całej linii.
Otóż, Marta chciała cały czas tańczyć, oczekiwała pewnie, że ja jestem w tym super wytrwały i dobry. A rzeczywistość jest chyba inna, co z resztą sama śmiejąc się, stwierdziła na samym początku. I od tego momentu złapałem doła. Zraniła moje czułe miejsce - dumę. Oczywiście w mojej ulubionej bajce padł kiedyś tekst
Choć w pewnym momencie, gdy puścili 'Hej sokoły', przypomniały mi się ruchy taneczne z 'Ogniem i Mieczem'. Skrzyżowałem więc ręce, złapałem Martę i zaczęliśmy się kręcić w kółko, trzymając za ręce. Wszystko wirowało, a ja w tym momencie byłem szczęśliwy. Jednak radość nie trwała zbyt długo, bo Marta bała się tak tańczyć i do końca przyjęcia powtarzaliśmy schematy. Jako, że mi się to nie podobało, to smutny odbębniałem swoje. Już w domu stwierdziłem, że za dużo myślałem o niej, a za mało o sobie. I dlatego nie czułem potrzeby tańca mimo, że ja to lubię! Bo tak jak sobie myślę, to nie mówiłem do Marty: "Chodź, idziemy tańczyć!" kiedy czułem taką potrzebę, tylko jak ktoś, kto nie ma własnego zdania i żadnych potrzeb pytałem: "Chcesz iść potańczyć?" i ona oczywiście szła, bo chciała. Jednak mimo wszystko nie pytałem jej o to zbyt często, albo czasem mówiłem, że nie mam siły. No i wtedy Marta tańczyła z partnerem jej siostry, Krzyśkiem, bądź na parkiecie podchodził do niej jakiś facet. A Marta tańcząc z nami wszystkim, cały czas się śmiała. Nieważne czy ze starszym kolesiem, kierowcą autokaru czy ze mną. Oczywiście było to bardzo miłe, ale po pewnym czasie zaczęło mi to przeszkadzać... można powiedzieć, że czułem się jakby zazdrosny, choć to nie było do końca to. Czułem się z tym źle, bo myślałem, że skoro się do nich śmieje, to z nimi Marta bawi się lepiej niż ze mną. I nawet jeśli to była prawda, to smutna rzeczywistość była bolesna. I będąc w takim stanie przygnębienia, w końcu nie wytrzymałem i spytałem Marty czemu ona się tak cały czas uśmiecha? To pytanie chyba nie było zbyt miłe, bo powiedziałem to tak, jakby mi to bardzo przeszkadzało. No, ale to nie jedyny występek, który tam popełniłem. Ech...
Dziwne to życie. Ktoś sprawia, że czujesz się niezwykle, jak nigdy dotąd, a ty mu się odpłacasz czymś takim, co ja robiłem. Podczas jednego wieczoru popełniłem tyle błędów w kontaktach damsko-męskich, że można by książkę napisać na ten temat. Jeszcze byłoby to do zniesienia, gdyby moje błędy rozbiły się na kilka dziewcząt. Ale nie! One wszystkie były skierowane to mojej partnerki. Ciężko mi nawet powiedzieć czemu się tak zachowywałem. A większość z tego była jeszcze zanim zabraliśmy się za winko, wiec nawet ewentualnie nie mógłbym na to zwalić. Mówiłem jej, że nie podoba mi się jej sukienka oraz kolia. Raz nawet potraktowałem ją przedmiotowo. Narzekałem także na fryzurę czy brak okularów. Bo gdy tylko zabawa w sali zaczęła się, Marta zostawiała okulary w pokoju. A ja tak lubię ją w okularach, że prawie się o to kłóciłem.
Ale to właśnie nosząc je, zauważyłem, że Marta ma cudowny uśmiech i dobrze wygląda nosząc okulary. I tak w okularach przeciwsłonecznych wygląda równie dobrze. Jak mało kto. Bo na ogół nie podobają mi się dziewczyny w okularach. Do niektórych to pasuje, ale ona, gdy ma je na nosku, wyglądu uroczo. Taka mi się spodobała i taką ją chciałem widzieć przez cały wieczór. A do tego czerwone paznokcie (moje przeulubione) i te kolczyki... jestem strasznie wybredny pod tym względem i mało które mi się podobają, ale jej choć niewidoczne pod włosami, były cudne. Tylko ta sukienka wszystko psuła... i może gdyby nie ona to wieczór mógłbym jednoznacznie określić jako udany. Ale Marta specjalnie założyła gorszą sukienkę. A ja niemyśląc wiele powiedziałem jej, że ona mi się nie podoba:/ A potem przez długi czas Marta miała kwaśną minę i smuciła się. Pewnie była nawet wściekła... ale nie dziwię się. Asia na boku określiła to tak:
I gdyby nie ta sukienka... wcześniej cały czas uważałem, że Marta ma dobry styl ubierania się, nie negliżuje się nadmiernie i potrafi pociągać faceta nawet strojem. A ta matowa sukienka nie była ani ładna, ani brzydka. Po prostu do niej nie pasowała, więc gdy ją zobaczyłem na prawdę ciężko było utrzymać mi to w tajemnicy. I choć kobietę bardziej boli jak powie jej się, że jest brzydka wygląda niż, że jest głupia to skoro zacząłem to powinienem wytłumaczyć wszystko, a nie tylko rzucić to prymitywne 'masz brzydką sukienkę'. A już najlepiej bym zrobił, gdybym w ogóle nic nie mówił.
Jak wiecie moje zachowanie nie zawsze jest na miejscu. Także zaszczytne miejsce, jakie zajmowałem przez 2 dobry, nie pomogło mi zachować się adekwatnie do sytuacji. Starałem się, ale cóż z tego jak "zaczynam ranić mimochodem, robić szum o nic" i często zdaję sobie z tego sprawę, gdy jest już za późno, gdy wypowiadam felerne słowa. A może to moja chęć bycia oryginalnym i innym niż pozostali faceci, których Marta spotkała do tej pory? Może to ona sprawiła, że miałem potrzebę kontrastowanie się nawet w mówieniu komplementów? Może. Ale bycie innym, oryginalnym, czy nawet wyjątkowym to 2 inne sprawy niż bycie chamskim. I Krasna również to zauważyła, mówiąc, że chyba lepiej, gdy faceci nie zwracają uwagi na pewne rzeczy, na które ja wielokrotnie jej zwróciłem:(
Ta impreza zawsze kojarzyła mi się z rodziną oraz z przyjaciółmi. A jakiś czasu temu odkryłem, że na wesela zabiera się osoby towarzyszące. Było to dla mnie trochę dziwne, bo po co ciągnąć ze sobą obcych i to jeszcze nie na swoje zabawy? Ale teraz widzę w tym sens. Przynajmniej częściowy. Z osobą, którą weźmiemy ze sobą tańczymy większość wieczoru, zajadamy się wspólnie posiłkami i popijamy. Jednak nie to jest według mnie najważniejsze - myślę, że osobę towarzyszącą traktujemy wyjątkowo już zapraszając ją. Ja przynajmniej się tak poczułem... Było to dla mnie strasznym zaskoczeniem, gdy Krasna wybrała mnie z tłumu swoich znajomych, na takie przyjęcie! A ponieważ czułem się zaszczycony i dawno nie byłem na takim przyjęciu i co najważniejsze, zaproszenie było właśnie od niej - zgodziłem się.
A gdyby tak przyszło się samemu jak mój sąsiad z lewej, to praktycznie tylko by się jadło i piło. Ja bym bynajmniej pił ile wlezie i oczekiwał końca wieczoru, bo co tu robić innego? No i sąsiad Dominik chyba myślał podobnie. A gdy on pił, ja przeżywałem chwile uniesienia: zaprosiła mnie wspaniała dziewczyna, rozmawiała ze mną, spacerowaliśmy po świeżym powietrzu, a nawet chciała, żebym jej pomógł zawiązać sukienkę i w przeciwieństwie do mnie była uprzejma. Jednak na wyżyny szczęścia wzniosłem się, gdy powiedziałem, że jeśli pójdzie tańczyć z kimś innym to się nie obrażę, a Marta odpowiedziała: "nie chcę tańczyć z kimś innym, przyszłam tu z Tobą i z Tobą chcę tańczyć". Po tych słowach zaniemówiłem i chyba nic nie odpowiedziałem...
Jednak to było już pod koniec zabawy, gdy zmęczony po niedospaniu, wyczerpującej podróży i tańcach, stwierdziłem, że nie mam już siły. Powiedziałem Macie, że jestem padnięty i jakby się nie obraziła to bym poszedł do pokoju. Zezwoliła mi, więc o 3.05., gdy większość starszych opuściła już salę, poszedłem do pokoju. A ona, siostra Asia i jej partner Krzysiek, bawili się wraz z innymi młodymi do końca, czyli 4.30.
Przed południem pojawiłem się na poprawinach, które były pierwszymi w moim życiu. Dotychczas nie uczestniczyłem w nich, bo wraz z rodzicami byliśmy na weselach do rana, a następnie wracaliśmy do domu. O ile picie na II dzień było dla mnie całkiem normalne, to tańce przy blasku słońca i zwyczajnym, dziennym ubiorze - wydawały się dziwnie. Czując niedosyt po poprzedniej nocy, gdy rozkoszowałem się tylko pysznymi winkami i to nie w dużych ilościach, trochę popijałem rozcieńczonej wódeczki (bo o dziwo mi smakowała), potem winko i na koniec znowu wódeczkę z Krzyśkiem.
A jak się bawiłem na przyjęciu? Ciężko jednoznacznie stwierdzić. Z jednej strony dzięki Marcie czułem się wyjątkowo, może nawet jak nigdy wcześniej w moim życiu. Ale z II strony było to na swój sposób nowe doświadczenie, muzyka, przy której nie przywykłem się bawić i ja w roli, jakiej nigdy nie byłem. Jedno jest pewne - jako osoba towarzysząca poległem na całej linii.
Otóż, Marta chciała cały czas tańczyć, oczekiwała pewnie, że ja jestem w tym super wytrwały i dobry. A rzeczywistość jest chyba inna, co z resztą sama śmiejąc się, stwierdziła na samym początku. I od tego momentu złapałem doła. Zraniła moje czułe miejsce - dumę. Oczywiście w mojej ulubionej bajce padł kiedyś tekst
Wiesz jaki jest najlepszy sposób na kobietę? Przyznać jej rację nawet, gdy jej nie ma. Powiedzieć goodbye męska dumo......ale ciężko było powiedzieć sobie: "Dobra, jestem do kitu i co z tego. Bawię się dalej. Hurra." A zwłaszcza, gdy potem ponownie powiedziała swoje spostrzeżenia przy mamie. Po tym padłem, już mi nie zależało. A Krasna mogłaby tańczyć cały czas, z przerwami na posiłki i picie. A ja nie umiem tańczyć przy czymś, czego zupełnie nie czuję, albo nie lubię, do tego bez humoru i przy monotonii ruchów podczas tańca, powtarzając wciąż te same schematy poruszania się. A tak niestety tańczyliśmy. Nudziło więc mnie to strasznie i po odtańczeniu kilku piosenek, nie miałem ochoty kserować tego samego wiele razy. Starałem się co prawda ratować sobie humor słowami Dymka, ale na nic się to zdało. Nie czerpałem z tego radości, a samowolnie się przymuszając nic nie zmieniłem w moim podejściu.
Choć w pewnym momencie, gdy puścili 'Hej sokoły', przypomniały mi się ruchy taneczne z 'Ogniem i Mieczem'. Skrzyżowałem więc ręce, złapałem Martę i zaczęliśmy się kręcić w kółko, trzymając za ręce. Wszystko wirowało, a ja w tym momencie byłem szczęśliwy. Jednak radość nie trwała zbyt długo, bo Marta bała się tak tańczyć i do końca przyjęcia powtarzaliśmy schematy. Jako, że mi się to nie podobało, to smutny odbębniałem swoje. Już w domu stwierdziłem, że za dużo myślałem o niej, a za mało o sobie. I dlatego nie czułem potrzeby tańca mimo, że ja to lubię! Bo tak jak sobie myślę, to nie mówiłem do Marty: "Chodź, idziemy tańczyć!" kiedy czułem taką potrzebę, tylko jak ktoś, kto nie ma własnego zdania i żadnych potrzeb pytałem: "Chcesz iść potańczyć?" i ona oczywiście szła, bo chciała. Jednak mimo wszystko nie pytałem jej o to zbyt często, albo czasem mówiłem, że nie mam siły. No i wtedy Marta tańczyła z partnerem jej siostry, Krzyśkiem, bądź na parkiecie podchodził do niej jakiś facet. A Marta tańcząc z nami wszystkim, cały czas się śmiała. Nieważne czy ze starszym kolesiem, kierowcą autokaru czy ze mną. Oczywiście było to bardzo miłe, ale po pewnym czasie zaczęło mi to przeszkadzać... można powiedzieć, że czułem się jakby zazdrosny, choć to nie było do końca to. Czułem się z tym źle, bo myślałem, że skoro się do nich śmieje, to z nimi Marta bawi się lepiej niż ze mną. I nawet jeśli to była prawda, to smutna rzeczywistość była bolesna. I będąc w takim stanie przygnębienia, w końcu nie wytrzymałem i spytałem Marty czemu ona się tak cały czas uśmiecha? To pytanie chyba nie było zbyt miłe, bo powiedziałem to tak, jakby mi to bardzo przeszkadzało. No, ale to nie jedyny występek, który tam popełniłem. Ech...
Dziwne to życie. Ktoś sprawia, że czujesz się niezwykle, jak nigdy dotąd, a ty mu się odpłacasz czymś takim, co ja robiłem. Podczas jednego wieczoru popełniłem tyle błędów w kontaktach damsko-męskich, że można by książkę napisać na ten temat. Jeszcze byłoby to do zniesienia, gdyby moje błędy rozbiły się na kilka dziewcząt. Ale nie! One wszystkie były skierowane to mojej partnerki. Ciężko mi nawet powiedzieć czemu się tak zachowywałem. A większość z tego była jeszcze zanim zabraliśmy się za winko, wiec nawet ewentualnie nie mógłbym na to zwalić. Mówiłem jej, że nie podoba mi się jej sukienka oraz kolia. Raz nawet potraktowałem ją przedmiotowo. Narzekałem także na fryzurę czy brak okularów. Bo gdy tylko zabawa w sali zaczęła się, Marta zostawiała okulary w pokoju. A ja tak lubię ją w okularach, że prawie się o to kłóciłem.
Ale to właśnie nosząc je, zauważyłem, że Marta ma cudowny uśmiech i dobrze wygląda nosząc okulary. I tak w okularach przeciwsłonecznych wygląda równie dobrze. Jak mało kto. Bo na ogół nie podobają mi się dziewczyny w okularach. Do niektórych to pasuje, ale ona, gdy ma je na nosku, wyglądu uroczo. Taka mi się spodobała i taką ją chciałem widzieć przez cały wieczór. A do tego czerwone paznokcie (moje przeulubione) i te kolczyki... jestem strasznie wybredny pod tym względem i mało które mi się podobają, ale jej choć niewidoczne pod włosami, były cudne. Tylko ta sukienka wszystko psuła... i może gdyby nie ona to wieczór mógłbym jednoznacznie określić jako udany. Ale Marta specjalnie założyła gorszą sukienkę. A ja niemyśląc wiele powiedziałem jej, że ona mi się nie podoba:/ A potem przez długi czas Marta miała kwaśną minę i smuciła się. Pewnie była nawet wściekła... ale nie dziwię się. Asia na boku określiła to tak:
Marta zaprosiła Cię, chciała się z Tobą bawić, a Ty ją tylko cały czas krytykujesz... pomyśl sobie, co kobieta może czuć...No i pomyślałem: "Kurwa człowieku, CO TY KURWA ROBISZ?!" ...i potem nie robiłem już nic... tylko rozmyślałem... nawet nie rozmawiając. Praktycznie 5h przesiedziałem w ciszy, myśląc o całym moim zachowaniu i analizując moje poszczególne cechy raz po raz. Ale najgorsze ze wszystkich uczuć, które się naraz nałożyły, była niemoc. Nie wiedziałem, co mam robić, więc chciałem płakać. Ale właśnie tego nie mogłem robić. Nie mogłem płakać tylko musiałem to wszystko dusić w sobie i to było dla mnie najtrudniejsze...
I gdyby nie ta sukienka... wcześniej cały czas uważałem, że Marta ma dobry styl ubierania się, nie negliżuje się nadmiernie i potrafi pociągać faceta nawet strojem. A ta matowa sukienka nie była ani ładna, ani brzydka. Po prostu do niej nie pasowała, więc gdy ją zobaczyłem na prawdę ciężko było utrzymać mi to w tajemnicy. I choć kobietę bardziej boli jak powie jej się, że jest brzydka wygląda niż, że jest głupia to skoro zacząłem to powinienem wytłumaczyć wszystko, a nie tylko rzucić to prymitywne 'masz brzydką sukienkę'. A już najlepiej bym zrobił, gdybym w ogóle nic nie mówił.
Jak wiecie moje zachowanie nie zawsze jest na miejscu. Także zaszczytne miejsce, jakie zajmowałem przez 2 dobry, nie pomogło mi zachować się adekwatnie do sytuacji. Starałem się, ale cóż z tego jak "zaczynam ranić mimochodem, robić szum o nic" i często zdaję sobie z tego sprawę, gdy jest już za późno, gdy wypowiadam felerne słowa. A może to moja chęć bycia oryginalnym i innym niż pozostali faceci, których Marta spotkała do tej pory? Może to ona sprawiła, że miałem potrzebę kontrastowanie się nawet w mówieniu komplementów? Może. Ale bycie innym, oryginalnym, czy nawet wyjątkowym to 2 inne sprawy niż bycie chamskim. I Krasna również to zauważyła, mówiąc, że chyba lepiej, gdy faceci nie zwracają uwagi na pewne rzeczy, na które ja wielokrotnie jej zwróciłem:(
piątek, 15 czerwca 2007
Koncercik Placebo:D
Nigdy wcześniej nie byłem na prawdziwym koncercie. Of course byłem na jakiś odpłatnych badziewiach na świeżym powietrzu typu Dni Brwinowa czy Dni Milanówka lub nawet Kayah w Jankach, ale to nie to samo, co prawdziwy koncert, za który trzeba zapłacić kupę kasy, obowiązkowo dobrze się bawić i w dodatku przyjść na gości z zagranicy. Teraz miałem taką okazję i skorzystałem z niej. Nie żałuję, bo czegoś takiego nie można żałować.
Bawiłem się całkiem dobrze, pomimo miejsc siedzących, które uważałem z początku za lepsze. Jednak, gdy rozpoczął się koncert, a później największe przeboje poszły w słuch, to najbardziej żałowałem, że jestem na moim sektorze 'T' wraz z jakimiś starszymi ludźmi wokół. Gdy ja przy znajomych rytmach wyskoczyłem do góry jak z procy i zacząłem podskakiwać w miejscu, przebierać nogami i szaleńczo machać rękoma, to trochę czułem się jak głupek. Było to dziwne uczucie, szczególnie z początku, gdy ja byłem na stojąco, wśród marudnego tłumu. Jednak nie zważałem na to i pomimo tego bawiłem się całkiem dobrze. A tak oto bawiła się cała publika, przy mojej ulubionej piosence i zarazem tej, od której zaczęła się moje przygoda z Plackami - bouce:D
Koncert trwał około 95 min. jednak dla mnie to było za krótko. Głównie z tego względu, że nie doczekałem się moich ulubionych nutek, czyli: 'Post Blue', 'Allergic...', 'Protect Me From What I Want', czy 'English Summer Rain' bądź 'Centrefolds'. Oczywiście 1,5h to bardzo dużo czasu i zespół stracił zapewne dużo energii, ale ja wciąż liczyłem na efektowny bis, a w nim moje perełki. Bo przecież kiedyś Placebo w Polsce zagrali 2 bisy, a teraz tylko jeden. Ale i tak byłem zadowolony z samego udziału w tej imprezie i próbowałem ją nagrać na odtwarzacz mp3 Szczekiego, jednakże nic z tego nie wyszło. Słychać trzaski, dużo basów, a we fragmentach, gdzie bawiłem się lepiej - nie słychać prawie słów. Widać za słaby odtwarzacz:/
Zachwyciło mnie także zachowaniem fanów podczas akcji z flagą. Wiele osób nie olało tego i efektownie wywiesili do góry flagi Polski z napisami 'Welcome home' przy piosence 'Soulmates'. Zrobiło to na mnie naprawdę spore wrażenie, ale to pewnie dlatego, że podszedłem do tego dość sceptycznie i widziałem to z dobrej perspektywy. Wtedy to Brian przemówił jedyny raz do publiczności i wzruszony, podziękował za to, co zobaczył. Jego słowa były piękne, tylko szkoda, że tak rzadko udzielał się i poza przywitaniem, zagrzewaniem do wspólnego śpiewania i tym monologiem - nie powiedział nic. Pod tym względem zawiedli mnie bardzo.
Widz mógł być również zadowolony z gry świateł i wyśmienitych wizualizacji. Pomagały one lepiej wczuć się w nastrój piosenki, bądź wywoływały pozytywne wibracje, które było czuć na całym ciele. Aby pokazać o czym mówię, zamieszczam tę, która została najcieplej przyjęta. Oprócz wizualizacji, posłuchajcie piosenki, którą zespół fajnie wykonał na żywo.
Taki koncert to także dobre okazja do poznania nowych, interesujących ludzi. Oczywiście najlepszą okazją do tego jest stanie na płycie, czy precyzując, tuż przy scenie, gdzie są tylko najwięksi fani, ludzie bardziej rozrywkowi i którzy najprawdopodobniej będą się śmiać, gdy ty się śmiejesz i podskakiwać, gdy ty podskakujesz. Może ja nie skorzystałem z takiej okazji, by nawiązać kontakt, ale nie to było moim celem. Wiadomo - jestem nieśmiały, ale wtedy nie myślałem o tym. A przecież mogłem zagadać choćby do tych dziewczyn, co to dosiadły się na schodach, tuż przy mnie i kilka razy machając rękoma popchnęły mnie. Wyglądało to może celowo, ale ja ignorowałem to konsekwentnie:D Po II piosence, przy której wyskoczyłem do góry z rękoma uniesionymi, owe 4 koleżanki zeszły o 2 schodki niżej i już okazja do zapoznania minęła. Jednak ja nie płakałem, tylko bawiłem się dalej:D
Po koncercie przyćmiłem kolejnego papierosa po 1,5 miesięcznej przerwie i autobanem dojechałem do centrum. Mając prawie 50 min. do pociągu przyćmiłem kolejnego i przechadzałem się od metra spacerkiem. Gdy na chwilę przystanąłem przy sklepie popijając soczek, zauważyłem obok przechodzącego Dymka, z dziewczyną. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że widziałem ich jak mi machali z płyty, a potem o dziwo spotykam ich po koncercie w centrum! W oczekiwaniu odprowadziłem ich na nocny.
A teraz mimo, że minęły już 2 tygodnie od koncertu, ja wciąż przesłuchuję koncertowe piosenki, uczę się tekstów piosenek, które odkryłem na nowo, zapisuję masę zdjęć oraz przeglądam niezliczoną liczbę filmików z komórek i aparatów. A przy tym przypominam sobie to wszystko jeszcze raz i wzruszam się tym po raz kolejny... I dopiero we wspomnieniach widzę jakie to były piękne chwile tam, gdy mogłem to zobaczyć na żywo;( Dlatego tyż, oddaję w dużym stopniu to, co działo się na koncercie poprzez zamieszczenie tutaj trochę zdjęć i najlepszych filmików jakie dla was wybrałem. Proszę, obejrzycie je, abyście choć częściowo wiedzieli o czym mówię! Przed Państwem piosenka wieczoru - 'Meds' w wersji piano. Świetny, powolny początek. Wszyscy zaczynają klaskać i śpiewać, a tymczasem piosenka nabiera szybkich rytmów - MUSICIE ZOBACZYĆ, co Brian robi z gitarą!!! I na koniec kapitalne, wzruszające zakończenie...
Zanim doczytacie do końca - muszę wspomnieć o jeszcze jednej rzeczy. Ewoluowała ona wraz z moją coraz większą sympatią do zespołu, aż w końcu w trakcie występu powiedziałem sobie: 'Nie... już nie. Nie po tym, co widzę'. O czym mówię? Ano dzięki temu koncertowi wyzbyłem się mojej homofobii. Do tej pory, jak większość ludzi w Brwinowie, pogardzałem facetami o innej orientacji seksualnej niżeli ta, uważana za normalną. Odrażające wydawało mi się - mówiąc bez ogródek - ładowanie w dupsztala czy męskie pocałunki. Jednak rozmyślając o koncercie, oglądając masę filmików oraz co najważniejsze myśląc o moim gatunku, wyzbyłem się tego. Wiele rozmyślając wkurwiłem się na mężczyzn za ich stale powtarzające się wady. My faceci nie umiemy wcale okazywać uczuć, ani cieszyć się z życia. Dlatego bardzo spodobały mi się słowa, które Dymek miał w profilu na gronie:
Bo mało który facet ma takie podejście i po usłyszeniu ważnej wiadomości, potrafi wyskoczyć w górę z radości czy okazywać jakiekolwiek uczucia. A homoseksualiści robią to i bardzo mi się to w nich podoba. Nie jest to zwykły uśmiech czy podniesiony kciuk do góry. To jest radość o oczach, czynach i słowach, której brakuje tym 'normalnym'. A ja tak bardzo lubię oryginalnych ludzi, którzy robią wiele rzeczy na przekór albo zachowują się wbrew konwenansom, że często moi koledzy załamują mnie. Gdy wygadam się z czegoś, co mnie rozpierało energią, to oni potrafią to tylko skwitować: 'Super;]' albo 'Spoko' i oto cała reakcja. A jest to naprawdę piękne, gdy ktoś wkłada całego siebie w to, co robi i niezależnie czy jest to praca, za którą nam płacą, czy po prostu jednie uśmiech:)
Wspomniałem o tym, ponieważ Brian Molko, wokalista Placebo jest biseksualistą, a gitarzysta Stefan Olsdal, zadeklarowanym homoseksualistą. Ich zachowanie na scenie, cały sposób poruszania się na niej, odbiega od normalności. Obaj całowali się niedawno na koncercie na Litwie i kiedyś ściskali się. Jest to rzadko spotykane wśród dzisiejszych gwiazd i dlatego jest to jeszcze piękniejsze. A oni nie tylko to robią, ale i o tym śpiewają, co jeszcze bardziej podsyca oponentów. A mi już to nie przeszkadza... Bo im dłużej przyglądam się facetom, tym bardziej widzę jakie to proste stworzenia, co nawet odrobiny radości nie umieją włożyć w to, co robią...
Na zakończenie koncertu zespół machał do nas i kłaniał się publiczności. A my skandowaliśmy w tym czasie gromkie 'Pla-ce-bo'. I wtedy Brian podszedł do jednej z flag, którą ktoś rzucił na scenę, podniósł ją i wywiesił ponad głowę. Wszyscy zaczęliśmy wtedy wyć, a Brian owinął ją dookoła głowy, ostatni raz pomachał i zespół zszedł ze sceny...
Bawiłem się całkiem dobrze, pomimo miejsc siedzących, które uważałem z początku za lepsze. Jednak, gdy rozpoczął się koncert, a później największe przeboje poszły w słuch, to najbardziej żałowałem, że jestem na moim sektorze 'T' wraz z jakimiś starszymi ludźmi wokół. Gdy ja przy znajomych rytmach wyskoczyłem do góry jak z procy i zacząłem podskakiwać w miejscu, przebierać nogami i szaleńczo machać rękoma, to trochę czułem się jak głupek. Było to dziwne uczucie, szczególnie z początku, gdy ja byłem na stojąco, wśród marudnego tłumu. Jednak nie zważałem na to i pomimo tego bawiłem się całkiem dobrze. A tak oto bawiła się cała publika, przy mojej ulubionej piosence i zarazem tej, od której zaczęła się moje przygoda z Plackami - bouce:D
Koncert trwał około 95 min. jednak dla mnie to było za krótko. Głównie z tego względu, że nie doczekałem się moich ulubionych nutek, czyli: 'Post Blue', 'Allergic...', 'Protect Me From What I Want', czy 'English Summer Rain' bądź 'Centrefolds'. Oczywiście 1,5h to bardzo dużo czasu i zespół stracił zapewne dużo energii, ale ja wciąż liczyłem na efektowny bis, a w nim moje perełki. Bo przecież kiedyś Placebo w Polsce zagrali 2 bisy, a teraz tylko jeden. Ale i tak byłem zadowolony z samego udziału w tej imprezie i próbowałem ją nagrać na odtwarzacz mp3 Szczekiego, jednakże nic z tego nie wyszło. Słychać trzaski, dużo basów, a we fragmentach, gdzie bawiłem się lepiej - nie słychać prawie słów. Widać za słaby odtwarzacz:/
Zachwyciło mnie także zachowaniem fanów podczas akcji z flagą. Wiele osób nie olało tego i efektownie wywiesili do góry flagi Polski z napisami 'Welcome home' przy piosence 'Soulmates'. Zrobiło to na mnie naprawdę spore wrażenie, ale to pewnie dlatego, że podszedłem do tego dość sceptycznie i widziałem to z dobrej perspektywy. Wtedy to Brian przemówił jedyny raz do publiczności i wzruszony, podziękował za to, co zobaczył. Jego słowa były piękne, tylko szkoda, że tak rzadko udzielał się i poza przywitaniem, zagrzewaniem do wspólnego śpiewania i tym monologiem - nie powiedział nic. Pod tym względem zawiedli mnie bardzo.
Widz mógł być również zadowolony z gry świateł i wyśmienitych wizualizacji. Pomagały one lepiej wczuć się w nastrój piosenki, bądź wywoływały pozytywne wibracje, które było czuć na całym ciele. Aby pokazać o czym mówię, zamieszczam tę, która została najcieplej przyjęta. Oprócz wizualizacji, posłuchajcie piosenki, którą zespół fajnie wykonał na żywo.
Taki koncert to także dobre okazja do poznania nowych, interesujących ludzi. Oczywiście najlepszą okazją do tego jest stanie na płycie, czy precyzując, tuż przy scenie, gdzie są tylko najwięksi fani, ludzie bardziej rozrywkowi i którzy najprawdopodobniej będą się śmiać, gdy ty się śmiejesz i podskakiwać, gdy ty podskakujesz. Może ja nie skorzystałem z takiej okazji, by nawiązać kontakt, ale nie to było moim celem. Wiadomo - jestem nieśmiały, ale wtedy nie myślałem o tym. A przecież mogłem zagadać choćby do tych dziewczyn, co to dosiadły się na schodach, tuż przy mnie i kilka razy machając rękoma popchnęły mnie. Wyglądało to może celowo, ale ja ignorowałem to konsekwentnie:D Po II piosence, przy której wyskoczyłem do góry z rękoma uniesionymi, owe 4 koleżanki zeszły o 2 schodki niżej i już okazja do zapoznania minęła. Jednak ja nie płakałem, tylko bawiłem się dalej:D
Po koncercie przyćmiłem kolejnego papierosa po 1,5 miesięcznej przerwie i autobanem dojechałem do centrum. Mając prawie 50 min. do pociągu przyćmiłem kolejnego i przechadzałem się od metra spacerkiem. Gdy na chwilę przystanąłem przy sklepie popijając soczek, zauważyłem obok przechodzącego Dymka, z dziewczyną. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że widziałem ich jak mi machali z płyty, a potem o dziwo spotykam ich po koncercie w centrum! W oczekiwaniu odprowadziłem ich na nocny.
A teraz mimo, że minęły już 2 tygodnie od koncertu, ja wciąż przesłuchuję koncertowe piosenki, uczę się tekstów piosenek, które odkryłem na nowo, zapisuję masę zdjęć oraz przeglądam niezliczoną liczbę filmików z komórek i aparatów. A przy tym przypominam sobie to wszystko jeszcze raz i wzruszam się tym po raz kolejny... I dopiero we wspomnieniach widzę jakie to były piękne chwile tam, gdy mogłem to zobaczyć na żywo;( Dlatego tyż, oddaję w dużym stopniu to, co działo się na koncercie poprzez zamieszczenie tutaj trochę zdjęć i najlepszych filmików jakie dla was wybrałem. Proszę, obejrzycie je, abyście choć częściowo wiedzieli o czym mówię! Przed Państwem piosenka wieczoru - 'Meds' w wersji piano. Świetny, powolny początek. Wszyscy zaczynają klaskać i śpiewać, a tymczasem piosenka nabiera szybkich rytmów - MUSICIE ZOBACZYĆ, co Brian robi z gitarą!!! I na koniec kapitalne, wzruszające zakończenie...
Zanim doczytacie do końca - muszę wspomnieć o jeszcze jednej rzeczy. Ewoluowała ona wraz z moją coraz większą sympatią do zespołu, aż w końcu w trakcie występu powiedziałem sobie: 'Nie... już nie. Nie po tym, co widzę'. O czym mówię? Ano dzięki temu koncertowi wyzbyłem się mojej homofobii. Do tej pory, jak większość ludzi w Brwinowie, pogardzałem facetami o innej orientacji seksualnej niżeli ta, uważana za normalną. Odrażające wydawało mi się - mówiąc bez ogródek - ładowanie w dupsztala czy męskie pocałunki. Jednak rozmyślając o koncercie, oglądając masę filmików oraz co najważniejsze myśląc o moim gatunku, wyzbyłem się tego. Wiele rozmyślając wkurwiłem się na mężczyzn za ich stale powtarzające się wady. My faceci nie umiemy wcale okazywać uczuć, ani cieszyć się z życia. Dlatego bardzo spodobały mi się słowa, które Dymek miał w profilu na gronie:
zajmuję się poznawaniem życia, cieszeniem się nim, celebrowaniem każdej czynności (jak już coś robisz, rób to całym sobą :))
Bo mało który facet ma takie podejście i po usłyszeniu ważnej wiadomości, potrafi wyskoczyć w górę z radości czy okazywać jakiekolwiek uczucia. A homoseksualiści robią to i bardzo mi się to w nich podoba. Nie jest to zwykły uśmiech czy podniesiony kciuk do góry. To jest radość o oczach, czynach i słowach, której brakuje tym 'normalnym'. A ja tak bardzo lubię oryginalnych ludzi, którzy robią wiele rzeczy na przekór albo zachowują się wbrew konwenansom, że często moi koledzy załamują mnie. Gdy wygadam się z czegoś, co mnie rozpierało energią, to oni potrafią to tylko skwitować: 'Super;]' albo 'Spoko' i oto cała reakcja. A jest to naprawdę piękne, gdy ktoś wkłada całego siebie w to, co robi i niezależnie czy jest to praca, za którą nam płacą, czy po prostu jednie uśmiech:)
Wspomniałem o tym, ponieważ Brian Molko, wokalista Placebo jest biseksualistą, a gitarzysta Stefan Olsdal, zadeklarowanym homoseksualistą. Ich zachowanie na scenie, cały sposób poruszania się na niej, odbiega od normalności. Obaj całowali się niedawno na koncercie na Litwie i kiedyś ściskali się. Jest to rzadko spotykane wśród dzisiejszych gwiazd i dlatego jest to jeszcze piękniejsze. A oni nie tylko to robią, ale i o tym śpiewają, co jeszcze bardziej podsyca oponentów. A mi już to nie przeszkadza... Bo im dłużej przyglądam się facetom, tym bardziej widzę jakie to proste stworzenia, co nawet odrobiny radości nie umieją włożyć w to, co robią...
Na zakończenie koncertu zespół machał do nas i kłaniał się publiczności. A my skandowaliśmy w tym czasie gromkie 'Pla-ce-bo'. I wtedy Brian podszedł do jednej z flag, którą ktoś rzucił na scenę, podniósł ją i wywiesił ponad głowę. Wszyscy zaczęliśmy wtedy wyć, a Brian owinął ją dookoła głowy, ostatni raz pomachał i zespół zszedł ze sceny...
wtorek, 29 maja 2007
Prawko
Tak, tak zacząłem robić prawo jazdy. W końcu. Z mojej byłej licealnej klasy, gdy została ona rozwiązana w sposób naturalny, prawo jazdy miało już 21 osób na 35, które przetoczyło się przez tę klasę! A kolejne kilka było jeszcze w trakcie robienia kursu, bądź podchodzili któryś raz do egzaminu. Dużo prawda? Jednak jak spotykałem kogoś, w trakcie nowego semestru to słyszało się o innych, zabierający się za kurs, bądź podchodzących 'n-ty' raz do egzaminu. Tak więc starych znajomych uzbierało się co niemiara, więc i na mnie przyszła pora.
Jednak wcześniej nie chciałem robić kursu, bo nie czułem się na to gotowy. Uważałem, że mam jeszcze na to kupę czasu i nie jestem wystarczająco dorosły do tego. A przecież jeżdżenie samochodem kojarzyło mi się z czymś tak dorosłym i odpowiedzialnym jak pełnoletniość i pełna odpowiedzialność. A tymczasem ja nawet do dziś nie wyrobiłem sobie dowodu:P:P
Ale stwierdziłem, że to już TEN czas, aby jeździć, mieć samochód i zarobić sobie na moje przyszłe, nowe autko. No, ale ważna jest także niezależność. Ile to razy byłem wściekły, gdy musiałem kołować transport po imprezie w Warszawie czy wypadzie do klubu? Wiele. A raz nawet wracałem piechotą z Ursusa do domu. Wszystko to i większa potrzeba usamodzielnienia wystarczyła, aby zrobić wreszcie ten krok i wykonać telefon.
Numer do Pana Tadeusza dał mi Mirek, gdy kiedyś wpadł do mnie, abym mu cuś wydrukował. Powiedział przy okazji, że kupił sobie 'Maluszka'. Nie zrobiło to na mnie wrażenia, ale gdy powtórzył to po raz drugi, spytałem: 'Zaraz, Ty masz prawo jazdy? Od kiedy? Za którym razem zdałeś? U kogo robiłeś kurs?' No i sąsiad podsunął mi wizytówkę i powiedział, że kurs robił u instruktora, który mieszka na II stronie naszej ulicy. A następnie opowiedział anegdotkę, że miał problem z parkowaniem tyłem, to Pan Tadeusz zabrał go na plac w zimę po 17.00, kiedy było absolutnie ciemno i nic nie widział. No i tak się nauczył. Ta historyjka strasznie mi się spodobała i wreszcie wiedziałem - znalazłem idealnego instruktora, który będzie lekarstwem na mój strach, moją niechęć i jednocześnie zrobi ze mnie przyzwoitego kierowcę!
A więc wpłaciłem zaliczkę, dałem wymagane dokumenty i zacząłem robić testy teoretyczne. Według naszej umowy, nie musiałem jeździć na wykłady teoretyczne do Warszawy, tylko robiłem zadania, które wybrał dla mnie mój instruktor. Cały kurs będzie opłacany z mojej kieszeni z racji tego, że staram się go robić w tajemnicy przed wszystkimi. Może kiedyś rodzice, czy babcia zwrócą mi za niego? A o kursie nawet większość znajomych na razie nie wie, poza osobami, z którymi utrzymują bliższy kontakt. Moim celem - jak zawsze - jest szokowanie i taki efekt chciałbym wywrzeć, gdy zobaczą mnie za kółkiem.
Co do praktyki to byłem w szoku, jak gładko to na początku poszło. Umówiłem się pewnego razu pod sklepem, a przed wyjściem włożyłem na patelnię obiad, aby zaraz po przyjściu go zjeść. A tam Pan Tadeusz mnie zabiera na miasto i mówi, że chwile pojeździmy. Po przejechaniu 1 km zatrzymaliśmy się, a po przemowie usłyszałem: 'Zamieniamy się'. Oczywiście spanikowałem, mówiłem, że nie chcę itd. Ale musiałem:P No to dostałem jeszcze jedną długą mowę, instrukcje i usłyszałem 'jedź'. No to przekręciłem kluczyk i pojechałem! Aż w szoku byłem, ciało zesztywniałe miałem całe, ale pojechałem i to bez komplikacji. A kilka metrów potem był zakręt, na nim piesi i ja musiałem ich wyminąć i skręcać. I jakoś mi się udało. A potem, gdy dojechałem do Pruszkowa, koleś mnie zapytał czy chcę wyjechać na główną szosę, a ja oczywiście odpowiedziałem, że nie. Na co on - 'no to jedziemy, skręcaj w prawo'.
A teraz trochę o tym jak mi idzie. Ogólnie muszę powiedzieć, że fajnie jest siedzieć za kółkiem. Podoba mi się to strasznie i zaczynam rozumieć dlaczego inni byli tak bardzo podjarani, gdy mówili o robieniu prawka, bądź o samym jeżdżeniu. Jednak jak każdy na początku robię dużo błędów. Ciężko mi utrzymać prędkość niższą niż 50 km/h, bo mam odczucie, że samochód się wtedy wlecze, a ludzie wokoło denerwują. Myślę, że na egzaminie również mogę mieć z tym problem. Poza tym często źle macham kierownicą i nieumiejętnie skręcam. Wynika to pewnie nie tylko ze stresu, ale również i z mojej złej koordynacji ruchów. Na wytłumaczenie dodam, że kiedyś myślałem, że wystarczy tylko lekko skręcić kierownicą, a on jedzie tak jakbyśmy chcieli:) Natomiast z ruszaniem i zmianą biegów raczej nie mam już problemów, choć czasem zdadzą się jednorazowe wyskoki. A co do hamowania, to często wchodzę w zakręty ze zbyt dużą prędkością i wtedy mam ciśnienie. Ale co najważniejsze - robię postępy i powoli eliminuję błędy, które robiłem od początku, bądź które wynikły przy jeździe na wyższym poziomie. Ale i tu jest jeden wyjątek, bo przez jakieś 4 pierwsze godziny siedziałem jak na szpilkach, ale samochód mi nie gasł, a potem to już regularnie po kilka razy w ciągu spotkania.
I na koniec o przyszłości - otóż marzę już sobie o swoim własnym, nowym samochodzie. Jak wiadomo nie lubię rzeczy używanych, więc będę chciał zapracować na nówkę sztukę. Do tej pory samochody ani mnie ziębiły, ani grzały. Ale teraz, gdy byłem już za kółkiem kilka razy zapragnąłem poszerzyć moją wiedzę w tej dziedzinie. W planach mam wyjazd za granicę w celu zarobkowym. Przebywałbym tam w miesiącach letnich w każdym z najbliższych 2-3 lat. A jak będę miał więcej odłożonej kasy, to wtedy wezmę mój wymarzony samochód na kredyt, albo pożyczę od kogoś pozostałą część. Pewnie pytacie, a jaki jest mój wymarzony samochód? Otóż przeszła na mnie mania Hobiego i ja także zacząłem bardzo lubić Peugeoty. I nie chciałbym jakiegoś słabego modelu 206 czy 307, który mi nie podoba. Otóż, gdy po kilku latach stanę się bardziej doświadczonym kierowcą, zamierzam sobie kupić Peugeota 407! Jest to bardzo eleganckie auto i sam jego wygląd wzbudza respekt do właściciela, a także świadczy o dobrym guście. Dlatego właśnie zamierzam sobie go kupić. Jest to samochód średniej klasy, którego cena obecnie zaczyna się od ok. 70 000 złotych, ale ja nie zamierzam przeznaczać na niego dużo więcej. Ponadto z bajerów dokupię sobie autoalarm oraz lakier metalizowany, aby samochód dodatkowo mi błyszczał. Prawdopodobnie będę miał także aluminiowe felgi, przyciemniane szyby, radio z CD i kierownicę wraz ze skrzynią biegów pokrytą skórą. To takie moje marzenie i do tego będę dążył! Bo jak wszyscy wiedzą żyję bardziej marzeniami i pogonią z nimi, niż prawdziwym życiem:)
A takie oto zdanie znalazłem na stronce o samochodach, dotyczących mojego cacka:
P.S. Zapisałem się już na egzamin teoretyczny, który odbędzie się 06.07.07 o godzinie 10:00. Trzymajcie kciuki!
Jednak wcześniej nie chciałem robić kursu, bo nie czułem się na to gotowy. Uważałem, że mam jeszcze na to kupę czasu i nie jestem wystarczająco dorosły do tego. A przecież jeżdżenie samochodem kojarzyło mi się z czymś tak dorosłym i odpowiedzialnym jak pełnoletniość i pełna odpowiedzialność. A tymczasem ja nawet do dziś nie wyrobiłem sobie dowodu:P:P
Ale stwierdziłem, że to już TEN czas, aby jeździć, mieć samochód i zarobić sobie na moje przyszłe, nowe autko. No, ale ważna jest także niezależność. Ile to razy byłem wściekły, gdy musiałem kołować transport po imprezie w Warszawie czy wypadzie do klubu? Wiele. A raz nawet wracałem piechotą z Ursusa do domu. Wszystko to i większa potrzeba usamodzielnienia wystarczyła, aby zrobić wreszcie ten krok i wykonać telefon.
Numer do Pana Tadeusza dał mi Mirek, gdy kiedyś wpadł do mnie, abym mu cuś wydrukował. Powiedział przy okazji, że kupił sobie 'Maluszka'. Nie zrobiło to na mnie wrażenia, ale gdy powtórzył to po raz drugi, spytałem: 'Zaraz, Ty masz prawo jazdy? Od kiedy? Za którym razem zdałeś? U kogo robiłeś kurs?' No i sąsiad podsunął mi wizytówkę i powiedział, że kurs robił u instruktora, który mieszka na II stronie naszej ulicy. A następnie opowiedział anegdotkę, że miał problem z parkowaniem tyłem, to Pan Tadeusz zabrał go na plac w zimę po 17.00, kiedy było absolutnie ciemno i nic nie widział. No i tak się nauczył. Ta historyjka strasznie mi się spodobała i wreszcie wiedziałem - znalazłem idealnego instruktora, który będzie lekarstwem na mój strach, moją niechęć i jednocześnie zrobi ze mnie przyzwoitego kierowcę!
A więc wpłaciłem zaliczkę, dałem wymagane dokumenty i zacząłem robić testy teoretyczne. Według naszej umowy, nie musiałem jeździć na wykłady teoretyczne do Warszawy, tylko robiłem zadania, które wybrał dla mnie mój instruktor. Cały kurs będzie opłacany z mojej kieszeni z racji tego, że staram się go robić w tajemnicy przed wszystkimi. Może kiedyś rodzice, czy babcia zwrócą mi za niego? A o kursie nawet większość znajomych na razie nie wie, poza osobami, z którymi utrzymują bliższy kontakt. Moim celem - jak zawsze - jest szokowanie i taki efekt chciałbym wywrzeć, gdy zobaczą mnie za kółkiem.
Co do praktyki to byłem w szoku, jak gładko to na początku poszło. Umówiłem się pewnego razu pod sklepem, a przed wyjściem włożyłem na patelnię obiad, aby zaraz po przyjściu go zjeść. A tam Pan Tadeusz mnie zabiera na miasto i mówi, że chwile pojeździmy. Po przejechaniu 1 km zatrzymaliśmy się, a po przemowie usłyszałem: 'Zamieniamy się'. Oczywiście spanikowałem, mówiłem, że nie chcę itd. Ale musiałem:P No to dostałem jeszcze jedną długą mowę, instrukcje i usłyszałem 'jedź'. No to przekręciłem kluczyk i pojechałem! Aż w szoku byłem, ciało zesztywniałe miałem całe, ale pojechałem i to bez komplikacji. A kilka metrów potem był zakręt, na nim piesi i ja musiałem ich wyminąć i skręcać. I jakoś mi się udało. A potem, gdy dojechałem do Pruszkowa, koleś mnie zapytał czy chcę wyjechać na główną szosę, a ja oczywiście odpowiedziałem, że nie. Na co on - 'no to jedziemy, skręcaj w prawo'.
A teraz trochę o tym jak mi idzie. Ogólnie muszę powiedzieć, że fajnie jest siedzieć za kółkiem. Podoba mi się to strasznie i zaczynam rozumieć dlaczego inni byli tak bardzo podjarani, gdy mówili o robieniu prawka, bądź o samym jeżdżeniu. Jednak jak każdy na początku robię dużo błędów. Ciężko mi utrzymać prędkość niższą niż 50 km/h, bo mam odczucie, że samochód się wtedy wlecze, a ludzie wokoło denerwują. Myślę, że na egzaminie również mogę mieć z tym problem. Poza tym często źle macham kierownicą i nieumiejętnie skręcam. Wynika to pewnie nie tylko ze stresu, ale również i z mojej złej koordynacji ruchów. Na wytłumaczenie dodam, że kiedyś myślałem, że wystarczy tylko lekko skręcić kierownicą, a on jedzie tak jakbyśmy chcieli:) Natomiast z ruszaniem i zmianą biegów raczej nie mam już problemów, choć czasem zdadzą się jednorazowe wyskoki. A co do hamowania, to często wchodzę w zakręty ze zbyt dużą prędkością i wtedy mam ciśnienie. Ale co najważniejsze - robię postępy i powoli eliminuję błędy, które robiłem od początku, bądź które wynikły przy jeździe na wyższym poziomie. Ale i tu jest jeden wyjątek, bo przez jakieś 4 pierwsze godziny siedziałem jak na szpilkach, ale samochód mi nie gasł, a potem to już regularnie po kilka razy w ciągu spotkania.
I na koniec o przyszłości - otóż marzę już sobie o swoim własnym, nowym samochodzie. Jak wiadomo nie lubię rzeczy używanych, więc będę chciał zapracować na nówkę sztukę. Do tej pory samochody ani mnie ziębiły, ani grzały. Ale teraz, gdy byłem już za kółkiem kilka razy zapragnąłem poszerzyć moją wiedzę w tej dziedzinie. W planach mam wyjazd za granicę w celu zarobkowym. Przebywałbym tam w miesiącach letnich w każdym z najbliższych 2-3 lat. A jak będę miał więcej odłożonej kasy, to wtedy wezmę mój wymarzony samochód na kredyt, albo pożyczę od kogoś pozostałą część. Pewnie pytacie, a jaki jest mój wymarzony samochód? Otóż przeszła na mnie mania Hobiego i ja także zacząłem bardzo lubić Peugeoty. I nie chciałbym jakiegoś słabego modelu 206 czy 307, który mi nie podoba. Otóż, gdy po kilku latach stanę się bardziej doświadczonym kierowcą, zamierzam sobie kupić Peugeota 407! Jest to bardzo eleganckie auto i sam jego wygląd wzbudza respekt do właściciela, a także świadczy o dobrym guście. Dlatego właśnie zamierzam sobie go kupić. Jest to samochód średniej klasy, którego cena obecnie zaczyna się od ok. 70 000 złotych, ale ja nie zamierzam przeznaczać na niego dużo więcej. Ponadto z bajerów dokupię sobie autoalarm oraz lakier metalizowany, aby samochód dodatkowo mi błyszczał. Prawdopodobnie będę miał także aluminiowe felgi, przyciemniane szyby, radio z CD i kierownicę wraz ze skrzynią biegów pokrytą skórą. To takie moje marzenie i do tego będę dążył! Bo jak wszyscy wiedzą żyję bardziej marzeniami i pogonią z nimi, niż prawdziwym życiem:)
A takie oto zdanie znalazłem na stronce o samochodach, dotyczących mojego cacka:
Kiedy we wstecznym lusterku ujrzysz samochód przypominający Ferrari, ale zamiast konia na masce będzie lew, nie miej wątpliwości - to Peugeot 407.Poniżej zamieszczam kilka fotek mojego przyszłego samochodu, oczywiście w kolorze, który wybiorę - bordowym.
P.S. Zapisałem się już na egzamin teoretyczny, który odbędzie się 06.07.07 o godzinie 10:00. Trzymajcie kciuki!
środa, 25 kwietnia 2007
EURO 2012 i hurraoptymizm
A więc minął już tydzień odkąd Polsce i Ukrainie została przyznana organizacja EURO 2012. Jak ten czas szybko leci? Nawet nie spostrzegłem, że minęło już 7 dni. Ale najwyraźniej nasze władze również nie. Bo oto dzisiaj w 'Informacjach' pokazywali reportaż o tym, co udało się zrobić przez tydzień i jakie przedsięwzięto kroki, czyli: zaśmieconą okolice Stadionu Dziesięciolecia, sam przestarzały stadion, wielką ruinę opodal (gdzie miałby być wielki hotel dla piłkarzy) oraz chaszcze. A na koniec zaprezentowali dworzec PKP - Warszawa Stadion. Po tej imponującej prezentacji dziennikarze poszli do urzędu miasta i tam spytali, co mają zamiar z tym wszystkim zrobić i jakie są najbliższe plany działania. Odpowiedź na te wszystkie pytania była jedna:
Wiadomo, jestem sceptykiem i nie wierzę. Po prostu nie wierzę, że wszystko może się udać. Sama impreza, ok. Może wypadłaby zadowalająco i w miarę udanie. Ale oczywiście nasz polski rząd postawił sobie niemożliwe do zrealizowania cele! Więc może ci na górze tyż przyłączą się do pracy, a nie tylko polecenia będą wydawać i plany ustalać? Tak by było najlepiej, ale wiadomo jaka jest Polska... każdy gada, a mało kto robi. Większość wolałby, aby daną czynność zrobili inni, niż mieliby tego dokonać sami. Oczywiście ja także mam typową mentalność Polaka, bo nie lubię się przemęczać i uważam, że nic mi nie ucieknie.
Innym problemem są według mnie pieniądze. Skąd mamy je wziąźć na budowę stadionów, dróg, bądź hoteli? Nie znam się na tym, ale w Polsce chyba nie ma aż TAKICH pieniędzy. Bo co? Nagle zwiększą podatki? Czy pojawią się sponsorzy, którzy pomogą rozwinąć kraj? A nawet jak kwesta pieniędzy nie będzie problemem, to co z innymi dziedzinami gospodarki? Wydaje mi się, że dzięki Mistrzostwom Europy może polepszyć się transport i komunikacja w dużych miastach i między nimi, ale pozostałe filary będą cały czas na swoim marnym poziomie. No może z wyjątkiem turystyki. Tu wydaje mi się, że może być nieznaczna poprawa.
Moim zdaniem w Polsce powinniśmy się skupić na tym, co jest możliwe do zrealizowania. Wydaje się, że rozbudowa już istniejących lotnisk jest możliwa. Drogi? Nikła nadzieja. Powinni skupić się na połączeniu zachodnich miast z Niemcami, Warszawy z Ukrainą i tyle. Ale przede wszystkim powinno się zagospodarowywać istniejące już tereny, a nie zaczynać wszystko od zera. Bo w takim tempie jakie jest obecnie, możemy się nie doczekać nawet jednego porządnego obiektu, z dobrze zagospodarowanym terenem miejskim;)
Eee, nic mi o tym nie wiadomo......co wywołało moją salwę śmiechu. Z resztą jak i cały reportaż w ironicznym stylu.
Wiadomo, jestem sceptykiem i nie wierzę. Po prostu nie wierzę, że wszystko może się udać. Sama impreza, ok. Może wypadłaby zadowalająco i w miarę udanie. Ale oczywiście nasz polski rząd postawił sobie niemożliwe do zrealizowania cele! Więc może ci na górze tyż przyłączą się do pracy, a nie tylko polecenia będą wydawać i plany ustalać? Tak by było najlepiej, ale wiadomo jaka jest Polska... każdy gada, a mało kto robi. Większość wolałby, aby daną czynność zrobili inni, niż mieliby tego dokonać sami. Oczywiście ja także mam typową mentalność Polaka, bo nie lubię się przemęczać i uważam, że nic mi nie ucieknie.
Innym problemem są według mnie pieniądze. Skąd mamy je wziąźć na budowę stadionów, dróg, bądź hoteli? Nie znam się na tym, ale w Polsce chyba nie ma aż TAKICH pieniędzy. Bo co? Nagle zwiększą podatki? Czy pojawią się sponsorzy, którzy pomogą rozwinąć kraj? A nawet jak kwesta pieniędzy nie będzie problemem, to co z innymi dziedzinami gospodarki? Wydaje mi się, że dzięki Mistrzostwom Europy może polepszyć się transport i komunikacja w dużych miastach i między nimi, ale pozostałe filary będą cały czas na swoim marnym poziomie. No może z wyjątkiem turystyki. Tu wydaje mi się, że może być nieznaczna poprawa.
Moim zdaniem w Polsce powinniśmy się skupić na tym, co jest możliwe do zrealizowania. Wydaje się, że rozbudowa już istniejących lotnisk jest możliwa. Drogi? Nikła nadzieja. Powinni skupić się na połączeniu zachodnich miast z Niemcami, Warszawy z Ukrainą i tyle. Ale przede wszystkim powinno się zagospodarowywać istniejące już tereny, a nie zaczynać wszystko od zera. Bo w takim tempie jakie jest obecnie, możemy się nie doczekać nawet jednego porządnego obiektu, z dobrze zagospodarowanym terenem miejskim;)
niedziela, 25 lutego 2007
Harry'owy dzień
W piątek obudziłem się o 6.21, po ok. 4 godzinach snu. Poszedłem do szkoły myśląc - jak w ciągu całego tego tygodnia - o Harrym Potterze. Po szkole z 3 kolegami poszedłem do PUB-u 'Student'. Gdy wróciłem do domu przebrałem się, najadłem porządnie i bardzo wymęczony po całym dniu, poszedłem spać. Obudziłem się chwilę przed 24.00 i zdziwiłem się, że wszyscy już śpią. Od razu zacząłem, więc czytać końcówkę książki.
W morzu łez, kataru i pochlipywań skończyłem chwilę przed 4.00. Następne 2 godziny czytałem co o 'Harrym Potrze i Księciu Półkrwi' sądzą internauci i przeglądałem na szybkości strony związane z tym bestsellerem. Przez 15.00 w końcu zwlekłem się z łóżka, zjadłem śniadanie, posiedziałem chwilę w internecie grzebiąc o Harrym, a potem znowu do wyra kartkując końcówkę książeczki i spać. Wstałem, gdy usłyszałem pikanie oznaczające przychodzenie wiadomości i pogadałem chwilę z bratem. Oczywiście o owej książce. Następnie znowu poszperałem w internecie i spać. Wstałem w końcu trochę po 21.00, znów pogadałem z admarinem i poszedłem się przekąpać, potem najeść i teraz słucham kojącej muzy.
A dzisiejszy dzień... ech... jest tak bardzo podobny do dnia, gdy kiedyś dziewczyna złamała mi serce, a ja przeleżałem cały dzień patrząc w sufit i smucąc się. Myślałem wtedy o śmierci i miałem depresją przez kilka dni. Ale ten pierwszy był najgorszy. Teraz zachowywałem się podobnie, ale był tego inny powód.
Kończąc czytać szóstą z siedmiu części Harry'ego jakoś smutek wypełnił całe moje wnętrze... Otóż nie podoba mi się, że seria dobiega końca. Wolałbym by ona trwała i trwała... albo by nigdy się nie skończyła... np. gdyby nie powstała następna książka, byłaby ta niewiadoma, to nieznane, co by było gdyby, sfera marzeń i domysłów. Ale ona już jest prawie napisana i znana jest nawet data publikacji. A gdy tak dochodzimy do końca całego cyklu czuję się teraz źle... tak jakby wraz z zakończeniem serii o Potterze, umierała cząstka mnie, ideał przyjaźni (który ładnie prezentuje owa książeczka) oraz szczęście, zdolność do życia w grupie, ale i zło gdzieś w środku mojej duszy... Tak mi smutno z powodu tych złych rzeczy, które zdarzyły się w książce, śmierci, które spotkały dobrych ludzi i innych niemiłych wydarzeń, które się tam dzieją, że cały dzień zachowywałem się dość dziwnie. Pewnie sami to zauważacie?
No, ale moje serce nie jest głazem i jestem bardzo czuły właśnie na takie przyziemne wydarzenia... może to być głupie, ale czasem dobra książka czy film potrafi mnie bardzo poruszyć. I tak się stało właśnie tym razem...
W morzu łez, kataru i pochlipywań skończyłem chwilę przed 4.00. Następne 2 godziny czytałem co o 'Harrym Potrze i Księciu Półkrwi' sądzą internauci i przeglądałem na szybkości strony związane z tym bestsellerem. Przez 15.00 w końcu zwlekłem się z łóżka, zjadłem śniadanie, posiedziałem chwilę w internecie grzebiąc o Harrym, a potem znowu do wyra kartkując końcówkę książeczki i spać. Wstałem, gdy usłyszałem pikanie oznaczające przychodzenie wiadomości i pogadałem chwilę z bratem. Oczywiście o owej książce. Następnie znowu poszperałem w internecie i spać. Wstałem w końcu trochę po 21.00, znów pogadałem z admarinem i poszedłem się przekąpać, potem najeść i teraz słucham kojącej muzy.
A dzisiejszy dzień... ech... jest tak bardzo podobny do dnia, gdy kiedyś dziewczyna złamała mi serce, a ja przeleżałem cały dzień patrząc w sufit i smucąc się. Myślałem wtedy o śmierci i miałem depresją przez kilka dni. Ale ten pierwszy był najgorszy. Teraz zachowywałem się podobnie, ale był tego inny powód.
Kończąc czytać szóstą z siedmiu części Harry'ego jakoś smutek wypełnił całe moje wnętrze... Otóż nie podoba mi się, że seria dobiega końca. Wolałbym by ona trwała i trwała... albo by nigdy się nie skończyła... np. gdyby nie powstała następna książka, byłaby ta niewiadoma, to nieznane, co by było gdyby, sfera marzeń i domysłów. Ale ona już jest prawie napisana i znana jest nawet data publikacji. A gdy tak dochodzimy do końca całego cyklu czuję się teraz źle... tak jakby wraz z zakończeniem serii o Potterze, umierała cząstka mnie, ideał przyjaźni (który ładnie prezentuje owa książeczka) oraz szczęście, zdolność do życia w grupie, ale i zło gdzieś w środku mojej duszy... Tak mi smutno z powodu tych złych rzeczy, które zdarzyły się w książce, śmierci, które spotkały dobrych ludzi i innych niemiłych wydarzeń, które się tam dzieją, że cały dzień zachowywałem się dość dziwnie. Pewnie sami to zauważacie?
No, ale moje serce nie jest głazem i jestem bardzo czuły właśnie na takie przyziemne wydarzenia... może to być głupie, ale czasem dobra książka czy film potrafi mnie bardzo poruszyć. I tak się stało właśnie tym razem...
niedziela, 18 lutego 2007
To jest to!
Ooo taaak. Takie ferie to ja lubię :-) Właśnie się kończy ten jedyny tydzień, który miałem wolny od nauki pomiędzy semestrami. Z tą nauką to może nie przesadzajmy, ale ważne, że przerwa była i świetnie ją wykorzystałem. Ten czas, gdy jest zimno i nic mi się nie chce, spędziłem lepiej niż wszystkie poprzednie przerwy zimowe i dlatego mam zamiar o tym krótko opowiedzieć.
Tak naprawdę miałem 9 wolnych dni. Ze 2 razy spotkałem się z Cinkiem. Raz było bardzo miło, obaliliśmy troszeczkę piwa i zamówiliśmy piździoszka jak zawsze. Potem były jakieś hamburgery i precelki. A podczas tego poszła niezła seria 'X-Man' i dobry film z Bruce Willisem - 'Osaczony'. Drugie spotkanie nie było niestety już miłe i rozeszliśmy się w nienajlepszych humorach, więc nie będę tego opisywał. Poza tymi dwoma spotkaniami wyszedłem jeszcze z domu raz, po wpis do index-u i tyle nawdychałem się świeżego powietrza.
A tak to cały czas w łóżeczku w domu, przed kompem, bądź od czasu do czasu przed telewizorem! I co robiłem? Czytałem wspaniałą książkę 'Harry Potter i Zakon Feniksa' po raz trzeci i grałem w grę 'Prince of Persia: Piaski Czasu'. Kupiłem ja sobie jeszcze przed świętami za mniej niż 20 zł, ale nie chciałem zaczynać grać przed sesją. Tak, więc leżała zapakowana i teraz mogłem sobie troszeczkę pograć. Jak wskazuje licznik udało mi się przejść 70%, tej przełomowej gry. A teraz o tym co cieszy mnie bardziej, czyli książce :D
Postanowiłem sobie, że przeczytam piątą część HP przez ferie. I z dumą muszę powiedzieć, że mi się do udało. Wyszło mi jakieś 125 stron na dzień, co wcześniej wydawało mi się tempem niewykonalnym. Ale jednak jak ma się dużo czasu to można spędzić kilka godzin na innych zajęciach niż te, które szybko psują wzrok.
Co jest dziwne, prawie nie siedziałem w necie i nie gadałem z nikim przed GG (poza trzema osobami). Zwykle robię to bardzo często i siedzę dostępny, czekając aż ktoś napisze, a tu się ukrywałem, bądź w ogóle nie korzystałem w peceta przez długi czas. Pokazało mi to, że nie mam jednak aż tak słabej woli i nie jestem aż tak uzależniony jak mogłoby się to wydawać. Tym razem wygrałem, ale przez ostatnie 1,5 roku nie mogłem się zabrać do przeczytania czegokolwiek podczas, gdy byłem w domu. Co więcej przez ferie mogłem się wreszcie wyspać i wstawałem między 11-14 zadowolony z siebie, a kładłem się spać między 2.30-4.00. Cóż... jak wcześniej zauważyłem taki tryb życia najbardziej mi odpowiada;)
Tak naprawdę miałem 9 wolnych dni. Ze 2 razy spotkałem się z Cinkiem. Raz było bardzo miło, obaliliśmy troszeczkę piwa i zamówiliśmy piździoszka jak zawsze. Potem były jakieś hamburgery i precelki. A podczas tego poszła niezła seria 'X-Man' i dobry film z Bruce Willisem - 'Osaczony'. Drugie spotkanie nie było niestety już miłe i rozeszliśmy się w nienajlepszych humorach, więc nie będę tego opisywał. Poza tymi dwoma spotkaniami wyszedłem jeszcze z domu raz, po wpis do index-u i tyle nawdychałem się świeżego powietrza.
A tak to cały czas w łóżeczku w domu, przed kompem, bądź od czasu do czasu przed telewizorem! I co robiłem? Czytałem wspaniałą książkę 'Harry Potter i Zakon Feniksa' po raz trzeci i grałem w grę 'Prince of Persia: Piaski Czasu'. Kupiłem ja sobie jeszcze przed świętami za mniej niż 20 zł, ale nie chciałem zaczynać grać przed sesją. Tak, więc leżała zapakowana i teraz mogłem sobie troszeczkę pograć. Jak wskazuje licznik udało mi się przejść 70%, tej przełomowej gry. A teraz o tym co cieszy mnie bardziej, czyli książce :D
Postanowiłem sobie, że przeczytam piątą część HP przez ferie. I z dumą muszę powiedzieć, że mi się do udało. Wyszło mi jakieś 125 stron na dzień, co wcześniej wydawało mi się tempem niewykonalnym. Ale jednak jak ma się dużo czasu to można spędzić kilka godzin na innych zajęciach niż te, które szybko psują wzrok.
Co jest dziwne, prawie nie siedziałem w necie i nie gadałem z nikim przed GG (poza trzema osobami). Zwykle robię to bardzo często i siedzę dostępny, czekając aż ktoś napisze, a tu się ukrywałem, bądź w ogóle nie korzystałem w peceta przez długi czas. Pokazało mi to, że nie mam jednak aż tak słabej woli i nie jestem aż tak uzależniony jak mogłoby się to wydawać. Tym razem wygrałem, ale przez ostatnie 1,5 roku nie mogłem się zabrać do przeczytania czegokolwiek podczas, gdy byłem w domu. Co więcej przez ferie mogłem się wreszcie wyspać i wstawałem między 11-14 zadowolony z siebie, a kładłem się spać między 2.30-4.00. Cóż... jak wcześniej zauważyłem taki tryb życia najbardziej mi odpowiada;)
piątek, 9 lutego 2007
Udało się!
Przychodząc na studia wyższe myślałem, że będzie ciężko, że mało kto się utrzyma i wszystko co najgorsze chodziło mi po głowie. Również co do towarzystwa słyszałem niezbyt ciekawe opinie. Pewna część z tego okazała się prawdą, a inna nie. Jednak do teraz nie dopuszczałem myśli, że mogę dalej jeszcze tu być! Ale co się okazało (jako jeden z podobno nielicznych) zaliczyłem wszystko w I terminie. Cieszę się z tego niezmiernie. Teraz moim celem będzie powtórzenie tego w każdym następnym semestrze, choć w najbliższym będzie wyjątkowo ciężko z powodu nudnych, prawnych przedmiotów.
Zaliczenie wszystkiego w tym semestrze ułatwiły mi pewne cechy mojego charakteru. Od początku zacząłem zapoznawać się ze wszystkim ludźmi i dzięki temu wiedziałem gdzie i obok kogo usiąść. Nie żebym był interesowny, ale lepiej wiedzieć, których bałwanów należy unikać i siadać z dala od nich. Jak się okazało, wykładowców także dobrze rozpracowałem i wiedziałem, z którymi trzeba się kłócić i zdecydowanie pokazać własne zdanie, a dla których być potulnym i miłym. To wszystko pozwoliło mi zaliczyć ten I semestr, w nowym miejscu w jakim się znalazłem. Mogę być z siebie dumny :-)
A najbardziej to z egzaminów ustnych, które zawsze mnie zżerały i napędzały masę trudności - na dwóch egzaminach dostałem 4 (z Historii Społecznej Europy) oraz 3+ (z Negocjacji Międzynarodowych). Co warto powiedzieć, na oba celowo wszedłem jako ostatni, a gdy już byłem w środku walczyłem jak lew, nie poddając się, gadając dużo i prosząc o dodatkowe pytania.
A już niedługo wkroczę w II semestr europeistyki by dalej się kształcić i zdobyć dalszą wiedzę! Hehe. Trzymajcie kciuki;)
Zaliczenie wszystkiego w tym semestrze ułatwiły mi pewne cechy mojego charakteru. Od początku zacząłem zapoznawać się ze wszystkim ludźmi i dzięki temu wiedziałem gdzie i obok kogo usiąść. Nie żebym był interesowny, ale lepiej wiedzieć, których bałwanów należy unikać i siadać z dala od nich. Jak się okazało, wykładowców także dobrze rozpracowałem i wiedziałem, z którymi trzeba się kłócić i zdecydowanie pokazać własne zdanie, a dla których być potulnym i miłym. To wszystko pozwoliło mi zaliczyć ten I semestr, w nowym miejscu w jakim się znalazłem. Mogę być z siebie dumny :-)
A najbardziej to z egzaminów ustnych, które zawsze mnie zżerały i napędzały masę trudności - na dwóch egzaminach dostałem 4 (z Historii Społecznej Europy) oraz 3+ (z Negocjacji Międzynarodowych). Co warto powiedzieć, na oba celowo wszedłem jako ostatni, a gdy już byłem w środku walczyłem jak lew, nie poddając się, gadając dużo i prosząc o dodatkowe pytania.
A już niedługo wkroczę w II semestr europeistyki by dalej się kształcić i zdobyć dalszą wiedzę! Hehe. Trzymajcie kciuki;)
czwartek, 18 stycznia 2007
Zawał
Wczorajszy dzień był bardzo dziwny. Dlaczego? Otóż prawie zawał miałem! A było to tak: 7.31 dzwoni budzi, wstaję, idę na siku, myję ręce, podążam do kuchni, biorę do ręki czajnik, wlewam wodę... i NAGLE czuję w sercu taki ból straszny, że aż oczy zamknąłem z tego powodu. Wstawiam tę wodę, piję soczek biorąc Witaminę C i jakiś lek co mi babcia przywiozła ostatnio (akurat na serce - matka powiedziała, że nie potrzebnie biorę) i nic.... Nadal czuję takie żądlenie. Zalewam kawę, stawiam ja na parapecie i otwieram okno by powdychać świeżego powietrza trochę... nic! Nadal boli... idę na górę kładę się do łóżka... leżę trochę i minimalnie przeszło... choć na tyle bym mógł wstać. Patrzę, więc na zegarek i widzę, że jest już prawie 8.00. Zrywam się na nogi, wypijam tę kawę, ubieram się, zamazuję pryszcze i jem jedną kanapkę. Wychodzę pieszo, bo w domu nikogo już nie było.
Na uczelnię musiałem iść, ponieważ miałem mieć ostatnie kolokwium i nie mogłem sobie tego odpuścić. W szkole i podróży nadal nie byłem choć w dobrej dyspozycji fizycznej i zdrowotnej, ale jakoś lepiej już. Docierając do sali okazuje się, że sprawdzianu nie będzie, bo Pani wyszła ze szkoły z bliżej nieokreślonego powodu. A ja dodatkowo zły i rozdrażniony musiałem wracać do pustego domu. Nigdy wcześniej nie doznałem takich uczuć jak wczoraj w ciągu dnia, a szczególnie rano. W drodze do domu nadal czułem się osłabiony i serce dawało znać, że jeszcze tam jest. W domu już próbowałem się uczyć, ale ból wrócił. Położyłem się więc na trochę do łóżeczka i zauważyłem, że jak wypuszczam powietrze to boli, a jak pobieram je to nie. Dziwne to strasznie.
A najgorsze było to, że nie tylko żądliło mnie serce. Dodatkowo byłem osłabiony, a to przechodziło w ból brzucha i głowy, a miałem egzamin następnego dnia. Ostatecznie nie nauczyłem się prawie nic, bo nie miałem na to siły ani... zdrowia.
Podczas tego całego dnia myślałem czy się czymś nie zatrułem. Ostatnio moja cała rodzina jakoś dziwnie się czuje i każdemu zbiera się na wymioty. Na imprezie u taty zadzwonił Cinek bym wpadł do niego. Poszedłem i wróciłem o 3 w nocy. Matka biegała wtedy z miską do sypialni i gadała, że stary się czymś zatruł. Nie wiem czy rzeczywiście się zatruł czy po prostu za dużo procentów było, ale ok. W poniedziałek siostra rano wstaje i mówi, że jej niedobrze. Ja to olałem, bo ona często udaje różne rzeczy by nie iść do szkoły. A wczoraj wieczorem matka bełtała na tarasie ponoć i od tego czasu cały czas leży, ma miskę przy sobie i nic nie robi :/ A teraz ja zaczynam się źle czuć... w sumie to strasznie dziwne... zwłaszcza, że siostra je zupełnie co innego niż reszta i ja tyż trochę inaczej się odżywiam.
Na uczelnię musiałem iść, ponieważ miałem mieć ostatnie kolokwium i nie mogłem sobie tego odpuścić. W szkole i podróży nadal nie byłem choć w dobrej dyspozycji fizycznej i zdrowotnej, ale jakoś lepiej już. Docierając do sali okazuje się, że sprawdzianu nie będzie, bo Pani wyszła ze szkoły z bliżej nieokreślonego powodu. A ja dodatkowo zły i rozdrażniony musiałem wracać do pustego domu. Nigdy wcześniej nie doznałem takich uczuć jak wczoraj w ciągu dnia, a szczególnie rano. W drodze do domu nadal czułem się osłabiony i serce dawało znać, że jeszcze tam jest. W domu już próbowałem się uczyć, ale ból wrócił. Położyłem się więc na trochę do łóżeczka i zauważyłem, że jak wypuszczam powietrze to boli, a jak pobieram je to nie. Dziwne to strasznie.
A najgorsze było to, że nie tylko żądliło mnie serce. Dodatkowo byłem osłabiony, a to przechodziło w ból brzucha i głowy, a miałem egzamin następnego dnia. Ostatecznie nie nauczyłem się prawie nic, bo nie miałem na to siły ani... zdrowia.
Podczas tego całego dnia myślałem czy się czymś nie zatrułem. Ostatnio moja cała rodzina jakoś dziwnie się czuje i każdemu zbiera się na wymioty. Na imprezie u taty zadzwonił Cinek bym wpadł do niego. Poszedłem i wróciłem o 3 w nocy. Matka biegała wtedy z miską do sypialni i gadała, że stary się czymś zatruł. Nie wiem czy rzeczywiście się zatruł czy po prostu za dużo procentów było, ale ok. W poniedziałek siostra rano wstaje i mówi, że jej niedobrze. Ja to olałem, bo ona często udaje różne rzeczy by nie iść do szkoły. A wczoraj wieczorem matka bełtała na tarasie ponoć i od tego czasu cały czas leży, ma miskę przy sobie i nic nie robi :/ A teraz ja zaczynam się źle czuć... w sumie to strasznie dziwne... zwłaszcza, że siostra je zupełnie co innego niż reszta i ja tyż trochę inaczej się odżywiam.
poniedziałek, 1 stycznia 2007
Podsumowanie 2006 roku
Rok 2006 był z całą pewnością najbardziej ekscytującym w moim życiu. Zdarzyło się wiele dziwnych, nieoczekiwanych i śmiesznych rzeczy. Miałem także masę przygód, a z wieloma sytuacjami spotykałem się po raz pierwszy. Oczywiście była tyż masa przykrych i niemiłych rzeczy. Jakąś ich część możecie tu wyczytać. Nie będę się już powtarzał, ale zrobię małe podsumowanie.
Był to dla mnie graniczny rok. Zakończyłem szkołę średnią, a rozpocząłem studia. Okresu licealnego nie mogę miło wspominać. Towarzystwo do dupy, wiedzy praktycznie nie nabyłem, matura zdania zupełnie przeciętnie. Jak będzie ze studiami, zobaczymy. Aczkolwiek na razie bez rewelacji.
W ostatnich 3 latach nie wyjeżdżałem nigdzie na wakacje, bo nie czułem takiej potrzeby. W ubiegłym roku chciałem pojechać pierwszy raz bez rodziców (nielicząc kolonii, gdy byłem mały). I udało się to z najbliższymi mi ludźmi. Z resztą o przygodach z wyjazdu możecie poczytać na tym blogu.
Przez te 12 miesięcy poznałem lepiej istotę ludzką. Nie wiem czy jestem zadowolony z moich odkryć. Są one raczej przykre i deprymujące. Dzięki mojej byłej dziewczynie poznałem lepiej kobietę i ich schemat myślenia. Ten związek rozwinął mnie w pewien sposób i zmienił moją osobowość. II zmianę mojej osoby przeżyłem, gdy poszedłem na studia i zobaczyłem wielki świat... Wszystko to i wielu nowych ludzi, których poznałem odznaczyło na mnie jakieś piętno.
Jednak to, co zaliczę do największych porażek w tym roku to przyjaźń... na szczęście zakończyłem moją znajomość z Szymkiem i po długiej załamce spowodowanej tym człowiekiem (8 miesięcy) doszedłem do siebie. Ale Ci, którzy mi wtedy zostali zaczęli mnie kolejno zawodzić: Purchi zamknął się na ludzi i poza nim samym interesuje go teraz tylko Emilia. Natomiast u Rafata rozwinęła się ta gorsza strona osobowości, czyli egoizm, konformizm, dwulicowość i sarkastyczność oraz zazdrość. Te cechy stały się szczególnie widoczne w stosunku do mnie. Gontar także zaczął się dziwnie do mnie odnosić, a rozmowy z nim nie dawały poprawy. Dlatego te znajomości się urwały, bądź straciły swoją dawną moc. Jedyne co miłe w kwestii znajomości to ta z Zuzią. Wróciło to, co było kiedyś. Na początku czerwca wyciągnęła do mnie rękę i wszystko jest już ok :)
W tym roku obejrzałem także dużą ilość świetnych filmów. Nie oglądałem ich jak leci tylko skupiłem się na arcydziełach i ważnych pozycjach w tej dziedzinie sztuki. Jednak poza kinem pozostałe zainteresowania średnio rozwijałem. Znów przeważał komputer:/ Jedyną nowością jest rower, na którym przejechałem 1250 km w same wakacje (3 miesiące). Mam nadzieję, że ten rok poświęcę na rozwój mojej intelektualnej części zainteresowań.
Tej zimy (bodajże pierwszej bez śniegu w moim życiu) spędziłem na prawdę miło święta. To chyba najmilsze Boże Narodzenie od 5-7 lat. A to za sprawą mojej rodziny z Olsztyna. Gdy oni przyjeżdżają czuję się taki szczęśliwy, pozytywnie nastawiony do świata. Natomiast, gdy wyjeżdżają jest mi bardzo smutno.
Pozdrawiam was wszystkich serdecznie i mam nadzieję, że wasze noworoczne postanowienia, lub cele się spełnią. Udanego nowego roku!
Był to dla mnie graniczny rok. Zakończyłem szkołę średnią, a rozpocząłem studia. Okresu licealnego nie mogę miło wspominać. Towarzystwo do dupy, wiedzy praktycznie nie nabyłem, matura zdania zupełnie przeciętnie. Jak będzie ze studiami, zobaczymy. Aczkolwiek na razie bez rewelacji.
W ostatnich 3 latach nie wyjeżdżałem nigdzie na wakacje, bo nie czułem takiej potrzeby. W ubiegłym roku chciałem pojechać pierwszy raz bez rodziców (nielicząc kolonii, gdy byłem mały). I udało się to z najbliższymi mi ludźmi. Z resztą o przygodach z wyjazdu możecie poczytać na tym blogu.
Przez te 12 miesięcy poznałem lepiej istotę ludzką. Nie wiem czy jestem zadowolony z moich odkryć. Są one raczej przykre i deprymujące. Dzięki mojej byłej dziewczynie poznałem lepiej kobietę i ich schemat myślenia. Ten związek rozwinął mnie w pewien sposób i zmienił moją osobowość. II zmianę mojej osoby przeżyłem, gdy poszedłem na studia i zobaczyłem wielki świat... Wszystko to i wielu nowych ludzi, których poznałem odznaczyło na mnie jakieś piętno.
Jednak to, co zaliczę do największych porażek w tym roku to przyjaźń... na szczęście zakończyłem moją znajomość z Szymkiem i po długiej załamce spowodowanej tym człowiekiem (8 miesięcy) doszedłem do siebie. Ale Ci, którzy mi wtedy zostali zaczęli mnie kolejno zawodzić: Purchi zamknął się na ludzi i poza nim samym interesuje go teraz tylko Emilia. Natomiast u Rafata rozwinęła się ta gorsza strona osobowości, czyli egoizm, konformizm, dwulicowość i sarkastyczność oraz zazdrość. Te cechy stały się szczególnie widoczne w stosunku do mnie. Gontar także zaczął się dziwnie do mnie odnosić, a rozmowy z nim nie dawały poprawy. Dlatego te znajomości się urwały, bądź straciły swoją dawną moc. Jedyne co miłe w kwestii znajomości to ta z Zuzią. Wróciło to, co było kiedyś. Na początku czerwca wyciągnęła do mnie rękę i wszystko jest już ok :)
W tym roku obejrzałem także dużą ilość świetnych filmów. Nie oglądałem ich jak leci tylko skupiłem się na arcydziełach i ważnych pozycjach w tej dziedzinie sztuki. Jednak poza kinem pozostałe zainteresowania średnio rozwijałem. Znów przeważał komputer:/ Jedyną nowością jest rower, na którym przejechałem 1250 km w same wakacje (3 miesiące). Mam nadzieję, że ten rok poświęcę na rozwój mojej intelektualnej części zainteresowań.
Tej zimy (bodajże pierwszej bez śniegu w moim życiu) spędziłem na prawdę miło święta. To chyba najmilsze Boże Narodzenie od 5-7 lat. A to za sprawą mojej rodziny z Olsztyna. Gdy oni przyjeżdżają czuję się taki szczęśliwy, pozytywnie nastawiony do świata. Natomiast, gdy wyjeżdżają jest mi bardzo smutno.
Pozdrawiam was wszystkich serdecznie i mam nadzieję, że wasze noworoczne postanowienia, lub cele się spełnią. Udanego nowego roku!
Subskrybuj:
Posty (Atom)