W areszcie

Spróbujcie sobie wyobrazić, że wczoraj byłem zakuty kajdankami, w celi i traktowany jak wróg publiczny! Nie możliwe, co? A jednak!

Wychodząc z domu do radiowozu byłem w obrączkach. Bardzo dumnie się wtedy czułem. Oczywiście policja powiedziała ten swój słynny tekst 'Uwaga na głowę' i byłem w środku, a tam mimo, że nie było klamek, ja praktycznie bez ruchu i dokładnie przeszukany chwilę wcześniej - usłyszałem coś w stylu 'Tylko się rusz, a zobaczysz...'. Skomentowałem to, że traktują mnie jak mordercę, a oni na to, że gdybym nim był to nie tak spokojnie by to wyglądało. Ale poczekajcie, może zacznę od początku.

Zaczęło się dzień wcześniej od fatalnego dnia. Wstałem rano, powiedziałem, że chciałbym śniadanie i nie usłyszałem żadnej odpowiedzi. No dobra wkurzyłem się, ale zajrzałem do lodówki. Patrzę, a tam kurwa nic nie ma! No to zacząłem żywiołowo przeszukiwać wszystkie komory. Jedną pociągnąłem za mocno i talerz z niej wypadł. Już go prawie złapałem, ale sobie pomyślałem 'Ciekawe czy się rozbije - sprawdźmy' No i się rozbił ;] a ja się tego nie spodziewałem. No i ogromne pretensje do mnie.

Dużo później zjadłem obiad i chciało mi się po nim pić. Mam taką schizę, że nie lubię otwierać rzeczy (a szczególnie soków), które są zamknięte ;] Więc została mi tylko woda. Patrzę na dzbanek - pusty, patrzę na czajnik - coś tam jest na dnie. Wypiłem to, ale to nie zaspokoiło mojego pragnienia. Do tego zachciało mi się sikać. Pobiegłem do łazienki, a potem znów do dzbanka. I tak na niego lookam i widzę, że chyba coś jeszcze jest na jego dnie. Wlałem do szklanki i potem szybkim haustem do gęby. Następnie to wszystko wyplułem, bo to był ukrop! Czy na dnie czajników, przy grzałce gromadzi się najcieplejsza woda? I do tego z takim osadem? Na to wygląda! Cholernie sobie język poparzyłem od tego. No i musiałem wyjść do dentysty za 3 min. wiec szybko polizałem trochę lodu oraz jakieś kostki z zamrażarki. Dentysta zapomniał o wizycie i się spóźnij, ale wynik wizyty był pozytywny.

Wieczorem sms-owałem z moją Martą i nie zrozumiała mojego żartu. Wkurzyła się i prawie by się zakończyła ta wspaniała znajomość. Doprowadziło mnie to rozpaczy i wtedy siostra zaczęła się wydzierać na cały głos. Na moją dwukrotną prośbę zachowania ciszy nie zareagowała spokojnie tylko na mnie naskoczyła, więc ją popchnąłem. Potem zaczęła mnie i matkę wyzywać, więc sieknąłem jej w łeb. Zaczęła się jeszcze większa histeria i płacz. Matka stanęła po mojej stronie, ale potem przekabacona zaczęła mi wrzucać i groziła, że nie da mi z kompa korzystać itd. więc wychodząc z sypialni zapaliłem światła i zrzuciłem jakiś rzeczy z łóżka.

O 5.00 rano odwdzięczyli mi się tym samym z wrzaskami, a potem o 8.00 zamknęli na klucz pokój z PC. Zerwałem się z łóżka i chciałem by matka otworzyła, ale bezskutecznie, więc zabrałem jej torebkę, by nie mogła się nigdzie wybrać, a chciała. Chciała mi ją wyrwać, ale nie dałem. Zadzwoniła, wiec po psiarnię!!!!! Ktoś podjechał! Patrzę przez okno, a tam trzech kolesi taki szerokich jak ja wysoki – 'No to ładnych ludzi wysyłają do kłótni rodzinnych' sobie pomyślałem.

Po krótkiej rozmowie postawili mnie zawieść na komendę. Ponieważ dopiero wstałem powiedziałem, że chcę się czegoś napić. Zdecydowali, że nie mogę ubrać się w łazience i pić z kubka (bo był pewnie za groźny dla ich życia), a chwilę wcześniej powiedziałem, że nie mogą mnie nigdzie zawieść, bo nie mają nakazu, a znam prawa konstytucji. 'A zakład, że nie trzeba nakazu? Możemy Cię stąd wyprowadzić w kajdankach jak ci się nie podoba' usłyszałem.

Wiecie co mnie zawsze zastanawiało w filmach? Dlaczego jest pełno ucieczek z więzienia, podczas transportu, ale nigdy za chuja z celi czy komisariatu!? Tylko John Rambo uciekł! Tylko on zwiał w ten sposób! Teraz już znam odpowiedz na to pytanie. Nikt nie ucieka, bo to prawie nie możliwe! Wpuścili mnie do celi, bez sznurówek, pasków, różnych przyrządów, gdzie ławka była przykręcona, grzejnik za kratą, a ściany wydawały twardy dźwięk. Nawet nie byłoby na czym się powiesić, nic! Potem ze mną gadał jeden z tych typów, jakaś babka przyszła i 'chciała mi wpierdolić', a potem jakiś koleś powiedział, że to nie moja wina i że mnie puszczają, żebym był spokojny. Wzięli mnie tu, aby to wszystko uspokoić.

To ogólnie było dziwne, że tak to prawie się chcieli na mnie rzucić, a potem spokojnie, z szacunkiem. To takie głupie jest, że nie znali jeszcze mojej wersji, a traktowali jak psa. Nie lubię tego:/ Siedząc w celi słyszałem jak jakaś babka weszła na komisariat i pytała co z zatrzymanym typem, z poprzedniego dnia, który ją napadł. Mówiła, że często go mija i się go boi. No i usłyszała, że jak złożył zeznania to puścili go ;] Nie ma co, to tylko polska policja. A ja ogólnie jazdowy chłopak jestem, co? Proszę o komentarze : - )

Nowi ludzie? Nowe towarzystwo? Czasem tak trzeba!

Ponieważ ostatnio podejmowałem ciężkie tematy, które mogą się kiedyś skończyć, teraz opowiem o czymś lżejszym. Miałem ostatnio jechać z kumplem na ognisko, a ponieważ pogoda nie dopisywała impreza przeniosła się do bloku. Co się z tym wiąże, przewinęło się mniej osób - ok. 30. Ok. 6,5 km przejechaliśmy do Pruszkowa rowerami, a potem wracaliśmy w ten sam sposób o 2:30. Powiem wam, że jazda w nocy, gdzie nie ma latarni i do tego z % w głowie jest czymś fajowym. Spróbujcie tego kiedyś jak lubicie ryzyko i nutę niebezpieczeństwa, którego nie czujecie.

Dobrze było mi w tym towarzystwie mimo, że wszyscy byli średnio o 3 lata ode mnie starsi. Trochę się tego obawiałem, ale kontakt jakoś znalazłem. Wszyscy ludzie pozytywnie nastawieni, częstowali wszystkim, co mieli pod ręką, a podejmowane tematy były od choroby szyjki macicy poprzez inne głupoty aż do studiów i pracy. Można się było wiec nie tylko nieźle pobawić, ale i nieźle schlać. A wiadomo - mnie i tak nic nie ruszy ;) Szkoda, że prawie wszystkie fajne dziewczyny były zajęte, ale dobra. Kilka osób od razu 'wpadło' mi w oko. Jak mówił kumpel podobno ja tyż spodobałem się BTW (Bractwo Taniego Wina :D ). Uważam, że czasem dobrze się wybrać gdzieś, gdzie na wstępie znasz tylko 2 osoby. To może zawsze pomóc rozwinąć naszą osobowość oraz poznać kogoś, do kogo nie podeszlibyśmy na ulicy.

Matury, a więc wszystko zdane ;)

Zaczęło się od Polskiego. Jak nie byłem zestresowany przed Polskim, tak przed żadnym innym egzaminem. Wykuty byłem (a właściwie wciąż jestem) świetnie. Streszczenia i opracowanie przeczytałem. Dużo tego nie było, bo... większość lektur przeczytałem od deski do deski :p Szybkim ruchem oderwałem pląbę i spojrzałem na tematy. 'Cooo? Znowu 'Chłopów' dali? Kurwa' Przewracam kartkę i widzę 'Makbeta' - 'Jest dobrze, przecież to czytałem' Czytam tematy - 'Ooo! Oba takie banały...'. Zacząłem, więc od wypracowania, napisałem najdłuższe wypracowanie w życiu (kilka linijek i by mi miejsca zabrakło) i zdobyłem trochę punktów za część pierwszą. Pisząc tę pracę przypomniała mi się metafora Shakespeare'a na temat człowieka jako marnego aktora, który odegrawszy swą rolę schodzi ze sceny. Nie mogłem sobie przypomnieć skąd to znam, ale wiedziałem, że ostatnio to gdzieś czytałem. I potem mnie oświeciło! Wyczytałem to na gronie dziewczyny, która mi się bardzo podoba - córki Pani Straus, moim nowym natchnieniu dla oczu :-) Dzięki niej pewnie będę miał ten 1 pkt. więcej w rozwinięciu. Pamiętam również jak w jakieś ferie przyszedłem do Rafata - 'Wiesz co? 'Makbeta' se dzisiaj skończyłem czytać, fajna książka ' A on 'Po co to czytałeś? Przecież zagranicznej literatury nie dają!' Trochę się zmartwiłem, ale potem się okazało, że jednak mogą dać. I dali! I dobrze!

Angielski mi źle poszedł. Źle zwłaszcza, że chciałem iść na anglistykę. Brakowało mi czasu - ze słuchu ciężko mi się słuchało - robiłem głupie błędy - na rozprawce przekroczyłem ilość słów. Minusów angielskiego jest o wiele więcej niż plusów. Nawet nie chce mi się ich wymieniać.

Geografia - hmmm? Za dużo to się jej nie uczyłem. Chodziłem na lekcje w szkole, przeczytałem zeszyt z 2 lat 1,5 raza. Z 850 stron podręczników przeczytałem jakieś 150, dzień przed maturą rozwiązałem 100 stron testów. I to koniec. Wynik jest niechlubny :/ ale rezultat tej 'nauki' będzie lepszy ;) Na tym zakończę opowieść o moich egzaminach. Wyniki napiszę w lipcu, jak będzie się czym chwalić :D

Części ustne? No nieźle. Polski zacząłem pisać 6 dni przed wystąpieniem. Na niecałe 14 godzin przed prezentacją skończyłem skracać, poprawiać, kasować i wydrukowałem ostateczną wersję. Nie mogłem się tego nauczyć, ciężko mi szło. Jąkałem się. Wszedłem do sali i powiedziałem wolno niektóre fragmenty, ale nic nie zgubiłem, mało błędów - 18/20 czyli 90% :D Mistrz, co? I jeszcze kłóciłem się, że mam za dużo pkt.

Dzień przed angielskim zrobiłem kilkanaście testów. Średnio mi szło. Na egzaminie zestaw trafił mi się tyż średni. Zrobiłem drobne błędy jak np. udzieliłem odpowiedzi na inne pytanie niż było zadane i niejasno dałem wypowiedziałem się na inne. Czuję mimo wszystko, że komisja mnie oszukała. 2/5 pkt. za język to jakaś kpina! Według OKE moje umiejętności językowe są na następującym poziomie (a może nawet gorszym, bo to jest przedział 3-2 pkt. a ja przecież dostałem 2 ;] ) : 'zadowalający poziom znajomości słownictwa i struktur językowych, liczne błędy językowe, zakłócenia w płynności wypowiedzi, błędy w wymowie i intonacji'. Intonacja? Na pewno była dobra, ale... właściwie co to kurwa jest? Słownictwo było min. dobre, w wymowie MOŻE 2 błędy. Płynność wypowiedzi? Wszystkie odpowiedzi sobie wypisałem na kartce, wiec je tylko przeczytałem. Jak myślicie? Czytałem po literce? ;] Już wchodząc widziałem minę Pani od Angielskiego, ten ironiczny uśmieszek do mnie. A on i te wyniki wzięły się za pewne stąd, że kilka tygodni wcześniej, na lekcji powiedziałem jej 'Nie chcę robić tych zadań i tak będę miał blisko maksa'. No i dostałem te 14/20 czyli 70%. Co za zawód :(

Dorosły dzieciak zagubiony w wielkim świecie :-)

Ostatnio dręczy mnie wiele pytań. Oto przykładowe: jaką chcę mieć dziewczynę? Czy jeśli nie spełnia jakiejś cechy ideału to, czy mogę ją zaakceptować? Czego ja od niej wymagam? Kim chciałbym być w życiu? Co chciałbym robić? Co osiągnąć?

Często mam taki natłok myśli, że te wszystkie pytania przychodzą na raz. Wtedy jest ciężko. Nie wiem jak sobie z tym poradzić i wariuję. Dlatego właśnie nie dopuszczam do siebie nowych sytuacji w życiu. Często taką sytuacją jest dziewczyna. I wtedy bym tak bardzo chciał i nie chciał, że nie wiem co robić. To jest właśnie to moje zagubienie.

Dzisiaj tyż miałem taką sytuację, ale bardziej życiową. Miałem stawić się w Wa-wie na Komisji Wojskowej. No właśnie miałem. Myślałem, że jak się chwilę ewentualnie spóźnię to się nic nie stanie. Babcia jakoś mi wytłumaczyła, którym autobusem mam się tam udać. No to wsiadłem do tego 175 tylko, że nie w tym miejscu i zamiast w stronę Konwiktorskiej, znalazłem się... na lotnisku Okęcie! Spytałem jeszcze na wszelki wypadek kierowcy o ulicę Długą, ale i tak już znałem odpowiedz;] W końcu jakoś dotarłem, ale nie na czas. Okazało się, że na miejscu jest tyż urząd imigracyjny. Tylu ludzi rasy mongoloidalnej azjatyckiej i negroidalnej afrykańskiej to nigdy w życiu nie widziałem! Spędziłem, więc dzisiaj 1 h w pociągu i ok. 1,5 h w autobusie miejskim. W tym czasie po części bawiłem się w Wyspiańskiego i obserwowałem ludzi :P Wnioski są interesujące, ale ja podzielę się tylko częściom z nich. Widziałem: (L)egionistę, młodego chłopaka, który w towarzystwie dziewczyn udawał twardziela (swoją drogą to, co on robił na lotnisku? Demolował to, czego koledzy nie zdążyli?), ciekawą dziewczynę siedzącą jak na szpilkach, która mogła być innego obywatelstwa (jakiś obcokrajowiec zagadywał do niej, ale się chyba za dużo mu nie powiedziała), śliskiego przystojniaczka, który się na mnie patrzył (czy to Polak czy nie to ciężko stwierdzić), dziwną babę, która 'zwaliła' dziadka z walizką z miejsca, a potem jednak poszła usiąść w innym miejscu (dziadek stał resztę podróży) i co najważniejsze widziałem bardzo fajną stewardessę!

Była to młoda, bardzo ładna dziewczyna, ubrana w swój fajny uniform. Przyciągnęła moją uwagę i przypomniały mi się słowa z filmu 'Terminal':

'Wiesz, że stewardesy nie są takie jak normalne kobiety? Gdy tak latają tam i z powrotem, to coś im się przestawia z zegarem biologicznym, czy coś. Zawsze są chętne na seks. Myślisz, że dlaczego ciągle się tak uśmiechają?'

Śmieszne słowa, ale czy prawdziwe nie wiem :-) Ta kobietka raczej taka nie była. Nie wyglądała na taką dziewczyną i raczej była smutna. Tak sobie wtedy pomyślałem: 'To tak ciężko jest podejść, przywitać się i poprosić o numer?' No niby nie, ale... zawsze się znajdzie jakieś 'ale'. Myślę, że najgorszy jest nie nasz strach czy nieśmiałość czy nawet możliwość porażki. Gorszą rzeczą jest zobaczenie obrączki na palcu czy usłyszenie słów, że kogoś ma. To praktycznie wszystko przekreśla :/

Ostateczne wnioski są następujące: Warszawa jest małym miastem (1.6 mln mieszkańców to nie jest dużo na tle światowych gigantów), a my codziennie nie mijamy nawet 1% ludzi w nim mieszkających. Nawet wasze 65 stron znajomych na gronie to nie jest ten 1%. A w tym małym procencie jest tak na prawdę dużo osób, które nam się podobają, z którymi można by spróbować... I pomyśleć ile 'przyjaznych' twarzy nigdy byśmy już nie zauważyli, jakby wybuchła gdzieś bomba w stolicy. A na peryferiach świata wciąż giną miliony... miliony ładnych twarzy...

Przyjaźń damsko-męska

Czy ona istnieje? Wielu z was uważa, że oczywiście nie! Ale ja myślę odwrotnie.

Wszystko zależy także od tego, co nazwiemy przyjaźnią damsko-męską. Często naszym przyjacielem jest współmałżonek. Wtedy w nim możemy odnaleźć spowiednika, pocieszyciela i kogoś oddanego. Nie zawsze w małżeństwie dobrze się układa i nie zawsze jest to para przyjaciół. Myślę, że do tego jednak trzeba dążyć, bo nie ważne będzie po 20-stu latach jak się wygląda tylko, co ma się w sobie - w duszy. W każdym bądź razie, jeżeli ktoś nie wierzy w taką przyjaźń niech uwierzy w moje słowa - taka przyjaźń jest potrzebna.

Dobrze jest czasem wymienić poglądy z osobnikiem innej płci, bo to pozwala nam spojrzeć na pewne rzeczy inaczej. I wtedy musimy pamiętać, że przyjaciel zawsze chce dla nas jak najlepiej.

Chyba miałem kilka przyjaciółek. Nie jestem tego pewien i nawet nie wiem czy to nadal trwa. Anka to jedną z nich. Gadamy praktycznie o wszystkim. Tajemnic jest mało, (bo pewnie jakieś są) ale nie wiem czy to jest jednak 'to'. Ona jest po prostu... za miła! Dla wszystkich jest grzeczna i uprzejma, udaje przyjaciółkę do każdego. Nie jest to szczere, ale jest sztuczne. I to widać. To mnie denerwuje u niej i innych osób - sztuczność i udawanie kogoś, kim się nie jest. To samo jest, gdy mówi o sobie, że jest brzydka, gruba czy czegoś nie umie. Nie przekonasz jej, że jest inaczej. O tyle te cechy są przeszkadzające, że zabijają te prawdziwe i przestajesz dostrzec jej osobowość.

Zuźka jest drugą z nich. Pogniewała się na mnie po usłyszeniu parę słów prawdy na temat jej ówczesnego chłopaka. Dziś, gdy okazały się prawdziwe usłyszałem przeprosiny, ale przyjaźń nie wróciła. W serialu 'Lost' padły kiedyś następujące słowa:

'W bunkrze jest człowiek, a ja skatowałem go do nieprzytomności, bo uważam, że jest jednym z tamtych. Tak na prawdę nie wiem czy nim jest czy nie. Gdybym choć pomyślał, że może nim nie być żałowałbym tego. Jednak ja niczego takiego nie czuję.'

Ja również nie żałuję tego, co powiedziałem. Wiem, że robiłem dobrze i czuję, że zachowałem się 'fair'. Szkoda jednak takiej fajnej znajomości jaką stworzyliśmy: częstych spotkań, codziennych rozmów przez internet i wspólnych imprez.

Jak to było napisane w 'Królowej Południa' - 'Przyjaciele są przyjaciółmi dopóki nimi są'.

Dziewczyny, które pozostawiły skazę na moim sercu...

Tak naprawdę były takie dwie. Tak, tylko dwie - inne, jeżeli mi zrobiły jakaś przykrość czy spowodowały jakiś dyskomfort psychiczny to nieznaczny. Zamierzam, więc opisać tylko dwa 'przypadki' .

Pierwsza - miła, wesoła, ładna spodobała mi się. Dała mi nadzieję, a potem olała i praktycznie wyśmiała kręcąc do innych moich kolegów. Takie są właśnie baby, ale to mnie rozwścieczyło, bo nigdy z czymś takim się nie spotkałem osobiście. Chciałem ze sobą skończyć. Na początku byłem w amoku i pewnie bym to zrobił, gdyby nie rozmowy z Panią Wandą Szymczak i jej synem. To mnie powstrzymało jakoś, ale całe następne 2 dni przespałem i przeleżałem patrząc w sufit. Poza tym rozmawiałem z przyjaciółmi, którzy jakoś mnie podtrzymywali na duchu. Powoli odzyskiwałem stary wigor, ale to wydarzenie zostawiło we mnie pewne znaki: zamknąłem się w sobie, zacząłem bardziej otwarcie mówić o dziewczynach i przestałem zachowywać się jak 'błazen klasowy' .

Druga - kręciła do mnie, a ja jej nie chciałem, bo miałem problemy egzystencjalne. Nie chciałem jej psuć życia i nie mówiłem jej tego. Kiedy po ciężkiej próbie pokonałem samego siebie ona wycięła mi numer. Podobno popuściła mojemu kumplowi. Podobno, bo teraz to już sam nie wiem... W każdym razie nie chciałem mieć dziewczyny, która 'nie jest fair' jak to mówi mój brat cioteczny. Ona tego nie zaprzeczała, a do tego oboje nie chcieli ujawnić przede mną, co się działo na imprezce (a ponoć się działo), na której byli we dwoje. Postanowiłem dać sobie z nią spokój, mimo że to nie było takie proste, bo właśnie wtedy zaczęło mi na niej zależeć. I pewnie udałoby mi się to, gdyby nie jej sms-y, oczernianie mnie na każdym kroku oraz związanie się z moim ówczesnym przyjacielem.

Ostatnio często spotykam się z motywem cofnięcia czasu. Ale ja bym tego nie chciał cofnąć. Nie żałuję tego, co się stało, ale chciałbym zmienić moje zachowanie wtedy na bardziej chamskie i otwarte, co byłoby bardziej na miejscu. Przez cały ten czas od tego wydarzenia (początek września 05' ) moje myśli same wracały do tego wydarzenia i naprawdę ciężko mi było (i nadal jest) o tym zapomnieć. Można śmiało powiedzieć, że przeżyłem 2 romantyczne miłości.

Od zakończenia mojej przygody z tą drugą dziewczyną minęło 8 miesięcy, a ja przez ten czas próbowałem sobie kogoś znaleźć. Natrafiłem niestety na 2 zajęte dziewczyny. Szkoda, bo to niejedyne fajne dziewczyny, które są zajęte. Tylko problemem jest nie to, że są fajne, ale to, że ktoś to zauważył wcześniej niż ja! A pomyśleć, że moje przygody z dziewczynami zaczęły się tak dobrze, kiedy miałem 10 lat!!! Ślub na koloniach, zamiast stuły - papier toaletowy, obrączki - plecionka zrobiona z gałązek, a podróży poślubnej - przejazd na taczce dookoła budynku. Tak, to były czasy! Ktoś mnie chciał i ja kogoś tyż!

LO czyli zakończony rozdział mojego życia

No i stało się. Zdobyłem średnie wykształcenie. Plany na przyszłość? Brak - raczej tylko marzenia, bo o czymś konkretnym to nie ma mowy. Jestem niezdecydowany. Nawet nie wiem czy zdam maturę. Do polskiego i angielskiego jestem przygotowany bardzo dobrze, ale geografia? Może lepiej przejdzmy do następnego tematu.

LO na Piasta w Milanówku - co zawdzięczam tej szkole? Zmianę osobowości to na pewno. Po 2 wakacyjnych 'przygodach' z dziewczynami (lato 04' i 05') moja osobowość i światopogląd zmienił się zupełnie. Jestem teraz innym człowiekiem niż byłem 3 lata temu. Szkoła, do której uczęszczałem była straszna i cały czas wpędzała mnie w coraz bardziej powiększającą się depresję spowodowaną już problemami osobistymi. Nie poleciłbym jej nawet największemu wrogowi, ale poleciłbym ją... najlepszemu przyjacielowi! Dlaczego? Bo pozostawiła we mnie coś trwalszego niż pomnik ze spiżu! A były to lekcje etyki z Panią Anią Straus-Pawłowską ;( Dla nich warto było żyć, dla nich warto było chodzić do tej szkoły! To one i myśl o nich wspierała mnie najbardziej w kryzysowych momentach. Dziękuje losowi, że zaprowadził mnie na te lekcje do najwspanialszej Pani na świecie. Tak, Kamil miał racje mówiąc 'chciałbyś, aby była Twoją mamą, co?' Etyka, przyjaciele i nienawiść do całej reszty to jednyne co zostanie w moim sercu po tym etapie życia, a teraz muszę w siebie wierzyć, bo Pani Ania wierzy we mnie, w nędznego człowieka nędznego świata...

Początek...

Jest pierwszy maja, dochodzi pierwsza w nocy, a ja postanowiłem sobie stworzyć bloga, aby dać upust swoim myślą i pozać samego siebie lepiej! Będę tu pisał o moich problemach, wizjach, życzeniach, marzeniach i co najważniejsze o sobie samym. Jeśli jesteś tym zainteresowany to odwiedzaj tę stronę i dowiedz się więcej na mój temat. Jeśli nie to możesz ją odwiedzać, aby się śmiać z moich śmiesznych przekonań ;] Skoro dotarłeś aż tutaj, to znaczy, że nie jesteś jedną z tych osób, które nie powinny tego czytać i najprawdopodobniej darzę Cię jaką sympatią. Życzę przyjemnej kontemplacji :-)