Kilka miesięcy temu obudziłem się z myślą, że chcę być reżyserem. Bycie reżyserem to wspaniała forma, aby pokazać się światu i aby coś światu po mnie w schedzie zostało. Moje spadkobierstwo, moje dziedzictwo. W ten sposób miałbym możliwość dotarcie go ogromnej rzeszy publiczności i pokazać zwykłym ludziom jak widzę świat, jak widzę ludzi i co mam w głowie.
Jeszcze kilka miesięcy wcześniej, jakieś pół roku temu odkryłem u siebie schemat dlaczego nie mogę być z żadną kobietą. Pracując nad tym kontekstem odkryłem, że każdą kobietę, którą poznaję i która wydaje mi się ciekawa staram się dopasować do jednego schematu - czy podbiję z nią świat, czy u jej boku będzie mi łatwiej zaistnieć na szeroką skalę i osiągnę międzynarodowy sukces.
Był to schemat bardzo ograniczający. Nikt mi do niego nie pasował. Przez tyle lat starałem się dopasować jakąś kobietę to pewnej iluzji. I choć nie miałem większego pomysłu, to ta idea głęboko żyła we mnie. Częściowo pozbyłem się tych ograniczeń i którejś nocy miałem bardzo dobry kontakt z moją podświadomością. Widziałem przez sen moje myślenie w tym kontekście i że bardzo chciałbym, aby coś po mnie w świecie zostało. Śniło mi się kilka zawodów, m.in. przedsiębiorca, o czym myślałem większość życia, wyraźniej widziałem siebie jako pisarza, działacza charytatywnego i właśnie reżysera.
Tomek na swoich szkoleniach opowiadał bardzo ciekawe historie dotyczące reżyserów, a w filmach, które z nim oglądaliśmy widzieliśmy ich sposób myślenia i odbicie ich psychiki w ich dziełach. Bardzo szczegółowo opisywał życie i filmy Polańskiego i co by tu dużo mówić, cholernie mnie to urzekło.
Od tamtego czasu mocno myślałem o sobie jako reżyserze, kimś kto przekazuje większe treści ludowi na całym świecie, gdzie miliony ludzi może zobaczyć moje wizje, spojrzenie na rzeczywistość i czegoś się z tego nauczyć.
Początkowo tylko o tym myślałem, nawet nikomu o tym nie mówiłem. Bałem się. Bałem się odważnie marzyć i mówić. Bałem się spełniać swoje cele i nie wierzyłem w siebie. Teraz czuję, że mógłbym to zrobić. Godzinę temu myślałem nawet by publicznie napisać moje "oświadczenie" na Facebooku. Sprawdzałem potem jak wyglądają studia na ten temat i ile kosztują. To jest naprawdę kupa kasy. Musiałbym zmienić pracę, więcej zarabiać lub dorabiać jeszcze z innego źródła, aby żyć na poziomie. Byłoby mi jednak może łatwiej to osiągnąć. Łatwiej dostać się do "branży", uzyskać kontakty lub sprzedać jakiś mój pomysł. Nie musiałbym wtedy zarabiać kupy siana by wydać jakiś mój pomysł. Nie musiałbym pisać też książki, którą potem ktoś może zechciałby zekranizować. Jednak czy nauka jest formą osiągnięcia tego celu? Czy nie jest to iluzja, że w ten sposób łatwiej będzie mi go zrealizować?
I w końcu, czy iluzją nie jest sam ten pomysł by zostać reżyserem? Czy bez tego nie mogę się spełnić i być szczęśliwym? Czy jest mi to potrzebne by czuć się wyjątkowo lub dobrze samemu ze sobą? Jaka jest granica między pięknym marzeniem a durną głupotą, za której podążaniem idzie więcej zmartwień? Czy to nie kolejna idealistyczna wizja przyszłości, taką jaką kiedyś było dla mnie bycie w związku z kobietą?
Na szkoleniu The Stalk w poprzednim tygodniu, Wujek Robert jadł chipsy. Wiedziałem, że jest on niezłym wymiataczem w pracy na przekonaniach, więc powiedziałem do niego: "chipsy dają mi akceptację". Na co Wujek Robert odpowiedział: "czy nie chciałbyś mieć akceptacji i bez tego?". Oczywiście, że bym chciał! Logicznie to wiedziałem, ale uczucia mówiły co innego. Tak samo może być w wielu innych kontekstach, z których nawet nie zdaję sobie jeszcze sprawy. Może też z projektem reżyser?
Gdy wróciłem ze szkolenia w piątek, ojciec powiedział mi, że zmarł Kulej, z którym on chodził na rehabilitację czy tam masaże. Chwilę potem pokazali z tego reportaż w telewizji. To był chyba pierwszy raz, gdy świadomie odczułem w życiu, że kiedyś umrę i będę stary. Że zaczną mi masowo wypadać włosy, że będę osiwiały, ze zwisającą skórą i problemami z poruszaniem. Że będę musiał brać jakieś tabletki i może ktoś będzie musiał mi pomagać. Wow, to był szok. Widziałem z tego realny film w głowie i przez chwilę, zdawałoby się tępo, patrzyłem na ścianę. Widziałem wtedy, że właśnie dlatego nigdy nie chciałem być PUA-sem, który przebiera w dziewczynach i mając 35 lat nadal jest kawalerem, nie mając żadnej bliskiej osoby przy boku. Moim zdaniem takie coś nie ma sensu. Prawdziwa relacja powstaje wtedy, gdy tworzysz z kimś bliską więź, gdy znacie się bardzo dobrze i akceptujecie całą drugą osobę. Wtedy też lepiej poznaje się siebie. W obliczu drugiej osoby i podczas obcowania z nią. Jak można poznać siebie, gdy cały czas ucieka się do nowej osoby? Jak można poznać siebie, gdy nie ma się stałego miejsca w świecie?
I choć zadaję te pytania, sam sobie je zadaję, te pytania, jednocześnie daję sobie nihilistyczne odpowiedzi. Sam siebie poznaję idąc drogą, którą obrałem kilka lat temu. Pewnie, że łatwiej byłoby mi, gdybym był z kimś. Widzę jak mocno korzystam z długotrwałych znajomości, więc taka relacja na pewno też dałaby mi wiele korzyści, co tu dużo mówić czy owijać w bawełnę. Łatwiej byłoby mi też, gdybym miał własne mieszkanie, samochód lub inne wartościowe rzeczy. A może i nie... może byłbym do nich tak przywiązany, że nie widział nowych możliwości, które w życiu co jakiś czas się pojawiają.
Faktem jest, że życie rządzi się kilkoma prawami, które odkryłem jakiś czas temu. Uprość co możesz. Jeśli możesz poprawić sobie humor, zrób to. Jeśli kogoś lubisz to gadaj z nim częściej i spotykaj się. Jeśli czegoś chcesz, realizuj to. Nie szukaj potwierdzenie u innych, że to jest fajne lub że warto to kupić. Był nawet taki prosty demotywator czy inny obrazek, który zebrał takie proste rzeczy do kupy. Jeśli natomiast czegoś nie lubisz to zmień to lub przestań narzekać. Akceptuj co możesz. Nawet jak nie masz chipsów.
