Ta impreza zawsze kojarzyła mi się z rodziną oraz z przyjaciółmi. A jakiś czasu temu odkryłem, że na wesela zabiera się osoby towarzyszące. Było to dla mnie trochę dziwne, bo po co ciągnąć ze sobą obcych i to jeszcze nie na swoje zabawy? Ale teraz widzę w tym sens. Przynajmniej częściowy. Z osobą, którą weźmiemy ze sobą tańczymy większość wieczoru, zajadamy się wspólnie posiłkami i popijamy. Jednak nie to jest według mnie najważniejsze - myślę, że osobę towarzyszącą traktujemy wyjątkowo już zapraszając ją. Ja przynajmniej się tak poczułem... Było to dla mnie strasznym zaskoczeniem, gdy Krasna wybrała mnie z tłumu swoich znajomych, na takie przyjęcie! A ponieważ czułem się zaszczycony i dawno nie byłem na takim przyjęciu i co najważniejsze, zaproszenie było właśnie od niej - zgodziłem się.
A gdyby tak przyszło się samemu jak mój sąsiad z lewej, to praktycznie tylko by się jadło i piło. Ja bym bynajmniej pił ile wlezie i oczekiwał końca wieczoru, bo co tu robić innego? No i sąsiad Dominik chyba myślał podobnie. A gdy on pił, ja przeżywałem chwile uniesienia: zaprosiła mnie wspaniała dziewczyna, rozmawiała ze mną, spacerowaliśmy po świeżym powietrzu, a nawet chciała, żebym jej pomógł zawiązać sukienkę i w przeciwieństwie do mnie była uprzejma. Jednak na wyżyny szczęścia wzniosłem się, gdy powiedziałem, że jeśli pójdzie tańczyć z kimś innym to się nie obrażę, a Marta odpowiedziała: "nie chcę tańczyć z kimś innym, przyszłam tu z Tobą i z Tobą chcę tańczyć". Po tych słowach zaniemówiłem i chyba nic nie odpowiedziałem...
Jednak to było już pod koniec zabawy, gdy zmęczony po niedospaniu, wyczerpującej podróży i tańcach, stwierdziłem, że nie mam już siły. Powiedziałem Macie, że jestem padnięty i jakby się nie obraziła to bym poszedł do pokoju. Zezwoliła mi, więc o 3.05., gdy większość starszych opuściła już salę, poszedłem do pokoju. A ona, siostra Asia i jej partner Krzysiek, bawili się wraz z innymi młodymi do końca, czyli 4.30.
Przed południem pojawiłem się na poprawinach, które były pierwszymi w moim życiu. Dotychczas nie uczestniczyłem w nich, bo wraz z rodzicami byliśmy na weselach do rana, a następnie wracaliśmy do domu. O ile picie na II dzień było dla mnie całkiem normalne, to tańce przy blasku słońca i zwyczajnym, dziennym ubiorze - wydawały się dziwnie. Czując niedosyt po poprzedniej nocy, gdy rozkoszowałem się tylko pysznymi winkami i to nie w dużych ilościach, trochę popijałem rozcieńczonej wódeczki (bo o dziwo mi smakowała), potem winko i na koniec znowu wódeczkę z Krzyśkiem.
A jak się bawiłem na przyjęciu? Ciężko jednoznacznie stwierdzić. Z jednej strony dzięki Marcie czułem się wyjątkowo, może nawet jak nigdy wcześniej w moim życiu. Ale z II strony było to na swój sposób nowe doświadczenie, muzyka, przy której nie przywykłem się bawić i ja w roli, jakiej nigdy nie byłem. Jedno jest pewne - jako osoba towarzysząca poległem na całej linii.
Otóż, Marta chciała cały czas tańczyć, oczekiwała pewnie, że ja jestem w tym super wytrwały i dobry. A rzeczywistość jest chyba inna, co z resztą sama śmiejąc się, stwierdziła na samym początku. I od tego momentu złapałem doła. Zraniła moje czułe miejsce - dumę. Oczywiście w mojej ulubionej bajce padł kiedyś tekst
Wiesz jaki jest najlepszy sposób na kobietę? Przyznać jej rację nawet, gdy jej nie ma. Powiedzieć goodbye męska dumo......ale ciężko było powiedzieć sobie: "Dobra, jestem do kitu i co z tego. Bawię się dalej. Hurra." A zwłaszcza, gdy potem ponownie powiedziała swoje spostrzeżenia przy mamie. Po tym padłem, już mi nie zależało. A Krasna mogłaby tańczyć cały czas, z przerwami na posiłki i picie. A ja nie umiem tańczyć przy czymś, czego zupełnie nie czuję, albo nie lubię, do tego bez humoru i przy monotonii ruchów podczas tańca, powtarzając wciąż te same schematy poruszania się. A tak niestety tańczyliśmy. Nudziło więc mnie to strasznie i po odtańczeniu kilku piosenek, nie miałem ochoty kserować tego samego wiele razy. Starałem się co prawda ratować sobie humor słowami Dymka, ale na nic się to zdało. Nie czerpałem z tego radości, a samowolnie się przymuszając nic nie zmieniłem w moim podejściu.
Choć w pewnym momencie, gdy puścili 'Hej sokoły', przypomniały mi się ruchy taneczne z 'Ogniem i Mieczem'. Skrzyżowałem więc ręce, złapałem Martę i zaczęliśmy się kręcić w kółko, trzymając za ręce. Wszystko wirowało, a ja w tym momencie byłem szczęśliwy. Jednak radość nie trwała zbyt długo, bo Marta bała się tak tańczyć i do końca przyjęcia powtarzaliśmy schematy. Jako, że mi się to nie podobało, to smutny odbębniałem swoje. Już w domu stwierdziłem, że za dużo myślałem o niej, a za mało o sobie. I dlatego nie czułem potrzeby tańca mimo, że ja to lubię! Bo tak jak sobie myślę, to nie mówiłem do Marty: "Chodź, idziemy tańczyć!" kiedy czułem taką potrzebę, tylko jak ktoś, kto nie ma własnego zdania i żadnych potrzeb pytałem: "Chcesz iść potańczyć?" i ona oczywiście szła, bo chciała. Jednak mimo wszystko nie pytałem jej o to zbyt często, albo czasem mówiłem, że nie mam siły. No i wtedy Marta tańczyła z partnerem jej siostry, Krzyśkiem, bądź na parkiecie podchodził do niej jakiś facet. A Marta tańcząc z nami wszystkim, cały czas się śmiała. Nieważne czy ze starszym kolesiem, kierowcą autokaru czy ze mną. Oczywiście było to bardzo miłe, ale po pewnym czasie zaczęło mi to przeszkadzać... można powiedzieć, że czułem się jakby zazdrosny, choć to nie było do końca to. Czułem się z tym źle, bo myślałem, że skoro się do nich śmieje, to z nimi Marta bawi się lepiej niż ze mną. I nawet jeśli to była prawda, to smutna rzeczywistość była bolesna. I będąc w takim stanie przygnębienia, w końcu nie wytrzymałem i spytałem Marty czemu ona się tak cały czas uśmiecha? To pytanie chyba nie było zbyt miłe, bo powiedziałem to tak, jakby mi to bardzo przeszkadzało. No, ale to nie jedyny występek, który tam popełniłem. Ech...
Dziwne to życie. Ktoś sprawia, że czujesz się niezwykle, jak nigdy dotąd, a ty mu się odpłacasz czymś takim, co ja robiłem. Podczas jednego wieczoru popełniłem tyle błędów w kontaktach damsko-męskich, że można by książkę napisać na ten temat. Jeszcze byłoby to do zniesienia, gdyby moje błędy rozbiły się na kilka dziewcząt. Ale nie! One wszystkie były skierowane to mojej partnerki. Ciężko mi nawet powiedzieć czemu się tak zachowywałem. A większość z tego była jeszcze zanim zabraliśmy się za winko, wiec nawet ewentualnie nie mógłbym na to zwalić. Mówiłem jej, że nie podoba mi się jej sukienka oraz kolia. Raz nawet potraktowałem ją przedmiotowo. Narzekałem także na fryzurę czy brak okularów. Bo gdy tylko zabawa w sali zaczęła się, Marta zostawiała okulary w pokoju. A ja tak lubię ją w okularach, że prawie się o to kłóciłem.
Ale to właśnie nosząc je, zauważyłem, że Marta ma cudowny uśmiech i dobrze wygląda nosząc okulary. I tak w okularach przeciwsłonecznych wygląda równie dobrze. Jak mało kto. Bo na ogół nie podobają mi się dziewczyny w okularach. Do niektórych to pasuje, ale ona, gdy ma je na nosku, wyglądu uroczo. Taka mi się spodobała i taką ją chciałem widzieć przez cały wieczór. A do tego czerwone paznokcie (moje przeulubione) i te kolczyki... jestem strasznie wybredny pod tym względem i mało które mi się podobają, ale jej choć niewidoczne pod włosami, były cudne. Tylko ta sukienka wszystko psuła... i może gdyby nie ona to wieczór mógłbym jednoznacznie określić jako udany. Ale Marta specjalnie założyła gorszą sukienkę. A ja niemyśląc wiele powiedziałem jej, że ona mi się nie podoba:/ A potem przez długi czas Marta miała kwaśną minę i smuciła się. Pewnie była nawet wściekła... ale nie dziwię się. Asia na boku określiła to tak:
Marta zaprosiła Cię, chciała się z Tobą bawić, a Ty ją tylko cały czas krytykujesz... pomyśl sobie, co kobieta może czuć...No i pomyślałem: "Kurwa człowieku, CO TY KURWA ROBISZ?!" ...i potem nie robiłem już nic... tylko rozmyślałem... nawet nie rozmawiając. Praktycznie 5h przesiedziałem w ciszy, myśląc o całym moim zachowaniu i analizując moje poszczególne cechy raz po raz. Ale najgorsze ze wszystkich uczuć, które się naraz nałożyły, była niemoc. Nie wiedziałem, co mam robić, więc chciałem płakać. Ale właśnie tego nie mogłem robić. Nie mogłem płakać tylko musiałem to wszystko dusić w sobie i to było dla mnie najtrudniejsze...
I gdyby nie ta sukienka... wcześniej cały czas uważałem, że Marta ma dobry styl ubierania się, nie negliżuje się nadmiernie i potrafi pociągać faceta nawet strojem. A ta matowa sukienka nie była ani ładna, ani brzydka. Po prostu do niej nie pasowała, więc gdy ją zobaczyłem na prawdę ciężko było utrzymać mi to w tajemnicy. I choć kobietę bardziej boli jak powie jej się, że jest brzydka wygląda niż, że jest głupia to skoro zacząłem to powinienem wytłumaczyć wszystko, a nie tylko rzucić to prymitywne 'masz brzydką sukienkę'. A już najlepiej bym zrobił, gdybym w ogóle nic nie mówił.
Jak wiecie moje zachowanie nie zawsze jest na miejscu. Także zaszczytne miejsce, jakie zajmowałem przez 2 dobry, nie pomogło mi zachować się adekwatnie do sytuacji. Starałem się, ale cóż z tego jak "zaczynam ranić mimochodem, robić szum o nic" i często zdaję sobie z tego sprawę, gdy jest już za późno, gdy wypowiadam felerne słowa. A może to moja chęć bycia oryginalnym i innym niż pozostali faceci, których Marta spotkała do tej pory? Może to ona sprawiła, że miałem potrzebę kontrastowanie się nawet w mówieniu komplementów? Może. Ale bycie innym, oryginalnym, czy nawet wyjątkowym to 2 inne sprawy niż bycie chamskim. I Krasna również to zauważyła, mówiąc, że chyba lepiej, gdy faceci nie zwracają uwagi na pewne rzeczy, na które ja wielokrotnie jej zwróciłem:(
