Odkryciem ostatnich moich dni jest pustka. Pustka w środku. Zawsze jakaś była, tylko pięknie umiałem ją wytłumaczyć, ominąć potokiem słów, że coś tam się u mnie w życiu dzieje, że coś tam czuję i myślę. Teraz przestaję tak robić. Teraz jestem trochę inny i oddycham w inny sposób.
Z jednej strony przyjmuję więcej krytyki, przede wszystkim dopuszczam ją i nie wypieram jej. Z drugiej strony uczę się radzić z nią sobie coraz lepiej, bez ucieczki, ale ze zrozumieniem, skąd ona przyszła i możliwością zrobienia z nią czegoś twórczego. Śmiałem się, więc dzisiaj do kogoś, że jestem pusty, a wiadomo, że z pustego to nawet i Salomon nie naleje. Strasznie mi się to podobało. Ogólnie strasznie lubię żartować z samego siebie i gdy ktoś żartuje ze mnie. Nakręca mnie to pozytywnym humorem. Pewnie też dlatego pod koniec poprzedniego tygodnia zaiskrzyło między mną a modeleczką, bo powiedziała, że słyszała, że jestem dziwny i tak już to pociągnąłem, że wyszło sporo żartów, a razem następnym długa rozmowa. Żarty z samego siebie są ok. Nie wtedy, gdy jest wyparcie, ale gdy jest dystans do tego, przez co nazywam "siebie". Czymkolwiek to jest. Nauka wtedy jest szybsza, a i własny humor lepszy oraz pobliskich osób również.
Zaczynam chodzić na regularne coachingi. Chcę coś regularnie ze sobą robić. Wiem, że wiele stagnacji w moim życiu, fantazjowania o celach i sukcesach, długich rozmów z innymi, tracenia czasu, czy w końcu, postów na tym blogu, było właśnie próbą wypełnienia tej pustki, którą teraz sobie obserwuję przez ostatnie dni.
Prawdę mówiąc, pustka ta zawsze była wypełniania jakimiś czynami, spotkaniami z ludźmi czy drobnymi przyjemnościami. Jednak najlepiej to, do czego doszedłem w piątkową noc, oddadzą słowa Adasia po tym jak spytałem go rano, czy ma jakąś pasję. "Nie mam. Wszystkie moje pasje były kompulsjami." Tak odpowiedział i zamurowało mnie to. Jaka trzeźwa odpowiedź! Jak bardzo świadoma samego siebie i jak bardzo szczera z samym sobą. Wow.
Myślałem by wypisać wszystkie swoje pasje, bądź to, co lubię robić. Jednak to jest bez sensu. Spisywałem już kilka razy co chcę osiągnąć w najbliższych dniach czy godzinach. Co lubię generalnie robić w życiu, lub co mi się wydaje, że lubię. Nic z tego nie wynikało, bo miałem masę bloków by robić, to co chcę. To, co pragnę. To, o czym marzę. To, co (wydaje mi się, że) kocham.
Teraz widzę, że rozwiązanie na to, coraz bardziej uzyskuję poprzez coachingi indywidualne u profesjonalisty, tudzież rozmowy z tymi, którzy kończyli podobne szkolenia co ja, i mogą mi zdiagnozować (czasem też rozwiązać) problem z dystansu. Rozwiązania dostrzegam też w poważnych wglądach w siebie. Czasem obejrzę genialny film, który z boku pokaże bohatera, z podobnymi odczuciami wewnętrznymi, co i mi się zdarzają zależnie od problemu, czy to jest złość, smutek, niemoc, bezsilność, chęć walki, dojebania, zamknięcia w sobie, napierdalania.
Uważam, że życie na takim poziomie, na jakim teraz żyję jest niewystarczające. Nie jest to poziom zły, sęk w tym, że może być lepszy. Dużo lepszy. Taki jak w mojej marzycielskiej i idealistycznej głowie. No może prawie taki... ideały nie istnieją w rzeczywistości. To tylko gwiazda Dawidowa na niebie, która pokazuje nam, do czego mamy dążyć. Chodzi o kierunek, którym mamy podążać skupiając się na tym, aby było przyjemnie w trakcie.
Chcę spełniać moje marzenia, nie chcę by czekały. Nie chcę patrzeć wstecz i zamartwiać się, że czegoś nie zrobiłem, że minęły mi fajne lata. Chcę iść do przodu. W różnych wymiarach, różnych kontekstach, na różnych płaszczyznach.
Czytając dziś książkę "Świadomość" Osho podczas powrotu z pracy, dostałem przebłysku kolejnego geniuszu. Że mogę wyrażać siebie za pomocą ciała w inny sposób. Nie miałem tu tym razem na myśli gestów, sposobu poruszania się, ale... spojrzenie. Przypomniały mi się słowa Palci o jednym znajomym z pracy, że ma takie "pełne miłości oczy". Od razu pomyślałem, jak fajnie byłoby mieć pełne miłości spojrzenie. Zwłaszcza, że po oczach tak dużo widać, a zły humor bliskich mi osób tak łatwo potrafi mi się udzielić, gdy coś niepokojącego widzę na dnie oka drugiej osoby. Na razie, jeszcze oczami wyobraźni zobaczyłem jak wchodzę do tego samego pociągu 10 minut wcześniej i nie rozglądam się w sposób taki, jak zwykle. Jakikolwiek on jest. Nie poruszam się w ten sam sposób. Tylko płynę. Jestem bardzo lekki, spokojny, a dzięki temu jakbym wiedział, co mam robić. Ucieszyło mnie takie wyobrażenie.
W sumie chyba nieświadomie, podobnie postrzegałem Luke'a. Gdy widziałem go w niedzielę drugi raz w życiu, to długo mu się przyglądałem. Było w nim coś ciekawego. Pamiętam, gdy pierwszy raz widziałem go na zdjęciach, jakieś 1,5 roku temu. Od razu ze zdjęcia poczułem silną energią, jakby był moim bratem, jakąś bratnią duszę. Heh, przypomniało mi się nawet, że wtedy wyobrażałem sobie, że jak go pierwszy raz spotkam to będę długo na niego patrzył i nic nie mówił. Skupię się jakby na czuciu, a nie na myślach. Będę w chwili obecnej. Tłumacząc na język zwykłego człowieka, jakbym spotkał bardzo piękną kobietą i zatrzymał się z wrażenia. Stał i po prostu patrzył. I tak wyobrażałem sobie spotkanie z Luke'im i jego energią. Stałem i po prostu patrzyłem. Ale nie na jego fizyczność tylko na jego duszę...
...i mając te myśli w głowie, o pełnym miłości spojrzeniu, zadałem sobie pytanie - jak bym się czuł, gdybym miał takie spojrzenie? I po chwili to poczułem. Pełno ciepła na klatce piersiowej, a mięśnie twarzy zaczęły mi się lekko zmieniać. Czułem, że w tym momencie moje oczy wyglądały już inaczej. Spojrzałem gdzieś w dal, czując jakie to wspaniałe, patrząc na świat oczyma pełnymi miłości. A potem, spojrzałem na te dwie małolaty siedzące naprzeciwko. Dokładniej na tę po lewej, przypominającą mi Melanie Rios. Nie minęła sekunda, a ona spojrzała na mnie i szybko odwróciła oczy, a po kolejnym ułamku sekundy z powrotem na mnie spojrzała. To drugie spojrzenie trwało dużo dłużej i co najważniejsze, zobaczyłem też takie ciepłe spojrzenie w jej oczach...
Pomyślałem, że to naprawdę wspaniałe doznanie patrzeć na kogoś oczami pełnymi miłości. Zawsze chciałem szeroko uśmiechnąć się do kogoś obcego. A teraz zobaczyłem, że mogę to robić oczami. Oczami pełnymi miłości. I że oczy drugiej, nawet i obcej osoby, tak szybko mogą to odwzajemnić. Było to niesamowicie czyste i ciekawe spojrzenie. Chyba o wiele przyjemniejsze niż patrzenie wzrokiem obojętnym, przestraszonym, złym, pożądliwym, pogardliwym, smutnym, nieszczęśliwym czy nawet zwyczajnie radosnym.
I w tym momencie postanowiłem, że jeśli złapię świadomość, to podczas każdej mojej rozmowy, będę rozmówcy przesyłał spojrzenie pełne miłości. Będę trenował to na każdym. To takie sympatyczne. A ja lubię właśnie taki być:)
To kolejny dla mnie dowód, że warto się rozwijać i że idę naprawdę słuszną ścieżką. Czerpać niesamowitą radość z samego spojrzenia, to jest dopiero coś!
