Harry'owy dzień

W piątek obudziłem się o 6.21, po ok. 4 godzinach snu. Poszedłem do szkoły myśląc - jak w ciągu całego tego tygodnia - o Harrym Potterze. Po szkole z 3 kolegami poszedłem do PUB-u 'Student'. Gdy wróciłem do domu przebrałem się, najadłem porządnie i bardzo wymęczony po całym dniu, poszedłem spać. Obudziłem się chwilę przed 24.00 i zdziwiłem się, że wszyscy już śpią. Od razu zacząłem, więc czytać końcówkę książki.

W morzu łez, kataru i pochlipywań skończyłem chwilę przed 4.00. Następne 2 godziny czytałem co o 'Harrym Potrze i Księciu Półkrwi' sądzą internauci i przeglądałem na szybkości strony związane z tym bestsellerem. Przez 15.00 w końcu zwlekłem się z łóżka, zjadłem śniadanie, posiedziałem chwilę w internecie grzebiąc o Harrym, a potem znowu do wyra kartkując końcówkę książeczki i spać. Wstałem, gdy usłyszałem pikanie oznaczające przychodzenie wiadomości i pogadałem chwilę z bratem. Oczywiście o owej książce. Następnie znowu poszperałem w internecie i spać. Wstałem w końcu trochę po 21.00, znów pogadałem z admarinem i poszedłem się przekąpać, potem najeść i teraz słucham kojącej muzy.

A dzisiejszy dzień... ech... jest tak bardzo podobny do dnia, gdy kiedyś dziewczyna złamała mi serce, a ja przeleżałem cały dzień patrząc w sufit i smucąc się. Myślałem wtedy o śmierci i miałem depresją przez kilka dni. Ale ten pierwszy był najgorszy. Teraz zachowywałem się podobnie, ale był tego inny powód.

Kończąc czytać szóstą z siedmiu części Harry'ego jakoś smutek wypełnił całe moje wnętrze... Otóż nie podoba mi się, że seria dobiega końca. Wolałbym by ona trwała i trwała... albo by nigdy się nie skończyła... np. gdyby nie powstała następna książka, byłaby ta niewiadoma, to nieznane, co by było gdyby, sfera marzeń i domysłów. Ale ona już jest prawie napisana i znana jest nawet data publikacji. A gdy tak dochodzimy do końca całego cyklu czuję się teraz źle... tak jakby wraz z zakończeniem serii o Potterze, umierała cząstka mnie, ideał przyjaźni (który ładnie prezentuje owa książeczka) oraz szczęście, zdolność do życia w grupie, ale i zło gdzieś w środku mojej duszy... Tak mi smutno z powodu tych złych rzeczy, które zdarzyły się w książce, śmierci, które spotkały dobrych ludzi i innych niemiłych wydarzeń, które się tam dzieją, że cały dzień zachowywałem się dość dziwnie. Pewnie sami to zauważacie?

No, ale moje serce nie jest głazem i jestem bardzo czuły właśnie na takie przyziemne wydarzenia... może to być głupie, ale czasem dobra książka czy film potrafi mnie bardzo poruszyć. I tak się stało właśnie tym razem...

To jest to!

Ooo taaak. Takie ferie to ja lubię :-) Właśnie się kończy ten jedyny tydzień, który miałem wolny od nauki pomiędzy semestrami. Z tą nauką to może nie przesadzajmy, ale ważne, że przerwa była i świetnie ją wykorzystałem. Ten czas, gdy jest zimno i nic mi się nie chce, spędziłem lepiej niż wszystkie poprzednie przerwy zimowe i dlatego mam zamiar o tym krótko opowiedzieć.

Tak naprawdę miałem 9 wolnych dni. Ze 2 razy spotkałem się z Cinkiem. Raz było bardzo miło, obaliliśmy troszeczkę piwa i zamówiliśmy piździoszka jak zawsze. Potem były jakieś hamburgery i precelki. A podczas tego poszła niezła seria 'X-Man' i dobry film z Bruce Willisem - 'Osaczony'. Drugie spotkanie nie było niestety już miłe i rozeszliśmy się w nienajlepszych humorach, więc nie będę tego opisywał. Poza tymi dwoma spotkaniami wyszedłem jeszcze z domu raz, po wpis do index-u i tyle nawdychałem się świeżego powietrza.

A tak to cały czas w łóżeczku w domu, przed kompem, bądź od czasu do czasu przed telewizorem! I co robiłem? Czytałem wspaniałą książkę 'Harry Potter i Zakon Feniksa' po raz trzeci i grałem w grę 'Prince of Persia: Piaski Czasu'. Kupiłem ja sobie jeszcze przed świętami za mniej niż 20 zł, ale nie chciałem zaczynać grać przed sesją. Tak, więc leżała zapakowana i teraz mogłem sobie troszeczkę pograć. Jak wskazuje licznik udało mi się przejść 70%, tej przełomowej gry. A teraz o tym co cieszy mnie bardziej, czyli książce :D

Postanowiłem sobie, że przeczytam piątą część HP przez ferie. I z dumą muszę powiedzieć, że mi się do udało. Wyszło mi jakieś 125 stron na dzień, co wcześniej wydawało mi się tempem niewykonalnym. Ale jednak jak ma się dużo czasu to można spędzić kilka godzin na innych zajęciach niż te, które szybko psują wzrok.

Co jest dziwne, prawie nie siedziałem w necie i nie gadałem z nikim przed GG (poza trzema osobami). Zwykle robię to bardzo często i siedzę dostępny, czekając aż ktoś napisze, a tu się ukrywałem, bądź w ogóle nie korzystałem w peceta przez długi czas. Pokazało mi to, że nie mam jednak aż tak słabej woli i nie jestem aż tak uzależniony jak mogłoby się to wydawać. Tym razem wygrałem, ale przez ostatnie 1,5 roku nie mogłem się zabrać do przeczytania czegokolwiek podczas, gdy byłem w domu. Co więcej przez ferie mogłem się wreszcie wyspać i wstawałem między 11-14 zadowolony z siebie, a kładłem się spać między 2.30-4.00. Cóż... jak wcześniej zauważyłem taki tryb życia najbardziej mi odpowiada;)

Udało się!

Przychodząc na studia wyższe myślałem, że będzie ciężko, że mało kto się utrzyma i wszystko co najgorsze chodziło mi po głowie. Również co do towarzystwa słyszałem niezbyt ciekawe opinie. Pewna część z tego okazała się prawdą, a inna nie. Jednak do teraz nie dopuszczałem myśli, że mogę dalej jeszcze tu być! Ale co się okazało (jako jeden z podobno nielicznych) zaliczyłem wszystko w I terminie. Cieszę się z tego niezmiernie. Teraz moim celem będzie powtórzenie tego w każdym następnym semestrze, choć w najbliższym będzie wyjątkowo ciężko z powodu nudnych, prawnych przedmiotów.

Zaliczenie wszystkiego w tym semestrze ułatwiły mi pewne cechy mojego charakteru. Od początku zacząłem zapoznawać się ze wszystkim ludźmi i dzięki temu wiedziałem gdzie i obok kogo usiąść. Nie żebym był interesowny, ale lepiej wiedzieć, których bałwanów należy unikać i siadać z dala od nich. Jak się okazało, wykładowców także dobrze rozpracowałem i wiedziałem, z którymi trzeba się kłócić i zdecydowanie pokazać własne zdanie, a dla których być potulnym i miłym. To wszystko pozwoliło mi zaliczyć ten I semestr, w nowym miejscu w jakim się znalazłem. Mogę być z siebie dumny :-)

A najbardziej to z egzaminów ustnych, które zawsze mnie zżerały i napędzały masę trudności - na dwóch egzaminach dostałem 4 (z Historii Społecznej Europy) oraz 3+ (z Negocjacji Międzynarodowych). Co warto powiedzieć, na oba celowo wszedłem jako ostatni, a gdy już byłem w środku walczyłem jak lew, nie poddając się, gadając dużo i prosząc o dodatkowe pytania.

A już niedługo wkroczę w II semestr europeistyki by dalej się kształcić i zdobyć dalszą wiedzę! Hehe. Trzymajcie kciuki;)