Kiedyś - Teraz - Potem

Nasze podejście do życia, wartości, którymi się kierujemy oraz przekonania odnoście siebie zmieniają się cały czas. Teraz mamy zupełnie inne myślenie niż mieliśmy kiedyś. Będzie ono jeszcze inne w przyszłości. I chyba Bóg jeden wie jakie.

Kiedyś myśleliśmy zupełnie inaczej o związkach damsko-męskich, stosunkach z najbliższymi, o pracy, spędzaniu swojego czasu, na temat pracy, rozrywek, tego co potrafimy i co umiemy robić.

Kiedyś w dzieciństwie nie umieliśmy sami zrobić sobie jedzenia ani się podetrzeć. Nie umieliśmy pracować, ani nawet nie myśleliśmy jak to będzie kiedyś pracować i spędzać po 8h dziennie w pracy. Kiedyś nie myśleliśmy też o tym czy nasi znajomi albo rodzina będzie obok nas, bo oni zawsze byli. Nie musieliśmy o to specjalnie dbać. Tak jak i o pieniądze czy czas wolny albo zdrowie. To było. To był pewnik. Jak nagle to, co mamy może nam się skończyć? Ale niektóre rzeczy skończyły się bezpowrotnie. Niektórym umarł już jeden z rodziców albo dziadkowie. Nie mamy już tyle czasu wolnego ani swobody pod kątem rozrywek. Czy ktoś się tego spodziewał? Tak, z pewnością ten, kto patrzył na to cały czas z góry. Ale nie my. W swoim wąskim myśleniu.

Teraz, gdy od myślenia dziecinnego lat minęło już kilka bądź kilkanaście, patrzymy na wszystko inaczej. Teraz gonimy gdzieś, patrzymy bardziej na to, co chcemy mieć kiedyś niż na to, co jest wokół nas. Wszystko przeliczamy na czas i pieniądze. Żyjemy jakby na inne planecie. Bo jak inaczej porównać życie tej młodej osoby, którą byłaś lub byłeś kilkanaście lat temu, a tym sobą, którym jesteś obecnie? Teraz nie potrafimy aż tak cieszyć z drobnych rzeczy. Z tego, że zjadło się loda czy hamburgera, że wypiło się szklankę Coca-Coli. Nie potrafimy tak beztrosko grać na komputerze i oglądać filmy przez cały dzień. Wszystko TERAZ jest inne. Na jedzenie, które kiedyś było pyszne albo co więcej, było ono nagrodą, patrzymy jako coś niezdrowego. Na spędzanie dnia na rozrywkach patrzymy jako stratę czasu. Na nieudane próby zbliżenia się do kogoś patrzymy jako stratę czasu i jesteśmy zawiedzeni. Przecież to miało nam coś dać! Przecież to nie tak miało być! Przecież miało być fajnie!

I sami zabieramy sobie tę fajność. Fajność z małych rzeczy. Fajność z kilku kęsów czegoś niezdrowego, na co mieliśmy ochotę. Fajność z dobrej imprezy, cokolwiek tam się robiło, a co wpadło nam do głowy. Zabieramy sobie fajność ze spotkań z innymi, z którymi chcieliśmy się spotkać. Zabieramy sobie fajność z pracy i poświęconego na coś czasu, którą sami chcieliśmy wykonywać. Zabieramy sobie fajność ze sprzątania, chociaż chcemy mieć porządek. Zabieramy sobie fajność z kąpieli, mimo że chcemy być czyści. Zabieramy sobie fajność z serialu czy filmu albo ulubionej niegdyś gry komputerowej, chociaż pragnęliśmy się rozerwać. Fajność zanika gdzieś, gdy patrzysz, że na rozmowie telefonicznej czy facebookowej spędziło się godzinę. Fajność zanika cały czas, bo sobie na to pozwalamy.

Gdzieś w nas cały czas są te ogromne wymagania wobec samych siebie. Jest w nas to ogromne ciśnienie. Ciśnienie nawet nie tyle na sukces, co na *magiczne* słowo WIĘCEJ. Jako WIĘCEJ kiedyś definiowaliśmy lepsze oceny w szkole albo więcej nagród. Nagród, które jeśli chcemy, to teraz możemy sami sobie kupować bez opamiętania. Teraz naszym WIĘCEJ mogą być ubrania, pieniądze, gry, stosunki seksualne, różne błyskotki jak samochody, biżuteria czy gadżety. WIĘCEJ to też lepsze ciało, lepszy standard życia czy czas wolny.

Jest w nas te ogromne ciśnienie. Jest w nas to ciśnienie bez którego mało kto żyje w obecnym świecie. Znajdźcie gdzieś minimalistę w obecnym konsumpcyjnym świecie. Kogoś to ma już wszystko, co mu jest potrzebne do szczęścia i nie martwi się, gdy traci pieniądze, czas, znajomych albo gdy ominęła go impreza w weekend. Ja chyba nie znam ANI JEDNEJ takiej osoby. Dlaczego tak jest? Bo społeczeństwo i nasz system skazałoby taką osobę na ostracyzm społeczny. Patrzyłoby się na taką osobę jako nienormalną, niespełna rozumu albo co najwyżej dziwną. "On ma już wszystko? Pfff, to czemu chodzi w takich szmatach albo jeździ Fiatem? Skoro już wszystko ma to niech da tysiaka. Jemu już nie jest potrzebny, bo ma wszystko." Słyszeliście kiedyś coś takiego? Nie, bo każdy dąży do czegoś jeszcze, do czegoś WIĘCEJ. I nikt nie jest po prostu wdzięczny za to, co ma.

I właśnie o wdzięczność to chodzi. Wdzięczność i docenianie każdego dnia. Kiedyś byliśmy wdzięczni. Dlatego wszystko nas cieszyło. Nazwanie czegoś nagrodą sprawiło, że to było *niezwykłe*, że to było *magiczne*. Umieliśmy to docenić i powiedzieć sepleniącym głosem "dżem-kuję". Docenienie jednak gdzieś zniknęło. O tym poniekąd jest offowy holenderski film "Tylko dzień" w którym to pokazane jest życie, w którym wszystko zdarzyć się może tylko raz. Jeśli ktoś chce zrobić coś 2 razy to musi popełnić grzech, a wtedy trafi do nudnego życia, gdzie wszystko jest nudne i powtarzalne, czyli chodzi o życie na Ziemi. Według mnie to arcydzieło kinematografii, więc każdemu ten film polecam (można go obejrzeć na Kinomaniak.tv). Film ten pokazuje jak wygląda nasze życie. Jak ciężko docenić coś co ma się wiele razy i to, co staje się powszechne, również to, co kiedyś było nagrodą. Dopóki się tego nie straci lub to zwyczajnie nie minie.

I czy to właśnie strata dopiero czegoś ma nas uczyć? Czy to strata pozwala nam dziękować za to, co było takie wspaniałe? W filmie "Mr Nobody" jest taka wspaniała scena, gdy Nemo przez lata szukał swojej ukochanej kobiety i gdy w końcu ją znajduję w jednym ze scenariuszy filmu (pokazanych jest ich kilka) pada w objęcia tej kobiety i szepcze kilka razy "dziękuję, dziękuję, dziękuję". To jest piękne. Stracił coś, a gdy ponownie to odzyskał - zaczął dziękować. Jednak mało kto z nas poświęciłby swoje życie na coś, co nie da mu 100% pewności, 100% efektu. Że będzie to miał, czemu się poświęci. A tego przecież nigdy nie wiadomo. To będzie przecież potem, a co będzie potem nigdy nie wiadomo. Jedyne, co istnieje to teraz. Tylko teraz. I tylko teraz możemy zrobić coś ze swoim życiem. Wstać z krzesła i zacząć ćwiczyć, wyrzucić z pokoju to, co nas rozprasza, to co działa na nas negatywnie, skasować smutną muzykę, wyrzucić używki, zrobić porządek, usunąć syf z komputera albo wykonać telefon do kogoś, kogo cenimy, a komu ciężko to nam było dotychczas przekazać. Tym właśnie jest wdzięczność.

Bo pewne jest jedynie to, że czeka nas jedna wielka niewiadoma. Za cholerę nie wiemy co się wydarzy, jeśli nie będziemy podejmować mądrych decyzji w oparciu o nasze marzenia i pragnienia tego, jak chcemy żyć. Strasznie przykre jest to, że większość moich rówieśników nie wie nic na temat swojej przyszłości. Nikt nie wie co będzie, bo... bo nie umie do tego dążyć. Bo nie umie zaplanować sobie kolejnych kroków w kierunku swoich marzeń i wymarzonego życia. A przecież to takie proste.

W książce Jacka Canfielda "Zasady Canfielda", autor pisze w jednym z rozdziałów o uporządkowaniu swojego życia. Pokazuje schemat, według którego to przebiega, a który w punktach wygląda tak:
1. Zdecyduj
2. Zaplanuj
3. Zacznij
4. Kontynuuj
5. Zakończ
6. Zamknij

To prawda, że wszystko zaczyna się od decyzji. Myślę, że wymaga to jednak pewnego uzupełnienia. Bo, aby w życiu nastąpiła poważna zmiana, trzeba znać swoje wartości. Te z kiedyś, teraz i te z potem. Tylko w ten sposób można w życiu coś zmienić. Ustalić to i zacząć według tego żyć. Trzeba ustalić swoje 5 głównych wartości. A wtedy cała reszta się dostosuje, bo zostanie na nie tylko tyle miejsca, ile pozostanie przestrzeni. Tyle ile zmieści się poza naszymi głównymi wartościami.

Trzeba tylko rozpisać jakie miało się 5 głównych wartości kiedyś, jaki się ma teraz i według jakich chce się żyć potem. To wszystko! Serio.

Kiedyś moimi 5 wartościami były:
-> rozrywka, czyli zabawa ze znajomymi i gry planszowe oraz komputerowe
-> czas wolny, czyli robienie tego, na co tylko miałem ochotę
-> nauka, czyli ciągłe uczenie się dla lepszych wartości i stopni
-> sport, czyli granie w piłkę nożną, przeglądanie wyników sportowych w kosza i piłkę nożną
-> najbliżsi, czyli spędzanie czasu z przyjaciółmi oraz rodziną

To były wartości, według których żyłem i które determinowały mój czas. To, co robiłem i co wybierałem. To było tym, co grało w mojej duszy i co sprawiało, że czułem się dobrze.

Bo nawet jeśli teraz nie mam najlepszych wartości (jakkolwiek to określić), to nadal dają mi one przyjemność, czyli poczucie bezpieczeństwa i że to, co robię jest czymś słusznym, bo daje mi to poczucie radości. I rozmawiając teraz tak szczerze z samym sobą wiem, że łatwiej określić mi wartości, według, których chcę żyć niż te, według których żyję teraz. Dlaczego? Bo spojrzenie na to, według czego teraz żyję wymaga wielkiej szczerości przed samym sobą, wielkiego czucia siebie i zrozumienia tego kim się jest i jakie to ma konsekwencje. A patrzenie na konsekwencje nie jest proste. Nie jest łatwo spojrzeć na siebie nie tyle co krytycznym okiem, co wrażliwym na własny los.

Pisałem wcześniej, że zajebiście ważna jest wdzięczność. Ale zamiast niej najczęściej mamy poczucie winy i wstyd, że tak się postępuje. Obwinianie samego siebie i ojcowska krytyka, że tak się postąpiło. I potępienie z tym związane. Wstyd nie tyle przed innymi, co przed samym sobą, że tak się robi i tak się wciąż żyje. I że się tego nie zmienia. To jest okropne. Ale jak zrobić miejsce w swoim sercu na wdzięczność, gdy jest w nas tyle winy i wstydu? Winy, że mogło się zrobić inaczej. I wstydu by samemu do lustra albo do najbliższych powiedzieć co nas niszczy i zatruwa nam życie. Co w nas jest dalekie od doskonałości. Co w nas jest tym, czego dłużej w swoim życiu mieć nie chcemy.

A czego chcemy? Jakie mamy marzenia? Na jakich rzeczach nam zależy? I dla jakich marzeń warto żyć?

Pragnę i chcę, by od teraz moimi 5 głównymi wartościami były:
-> zdrowie i sport, czyli dbanie o ciało, kondycję, siłę
-> porządek, czyli utrzymywanie schludności i minimalizmu wokół siebie, aby była przestrzeń na inne. nowe rzeczy, które będą mogły do mnie przyjść
-> wytrwałość, czyli konsekwentna praca nad tym, co chcę osiągnąć
-> koncentracja, czyli skupienie na wyniku oraz rzeczach przyjemnych, dążenie do celów, do których zamierzam dojść w najbliższych latach
-> pasja, czyli skupienie na tym, co daje mi wysoką energię i wyzwala ze mnie motywację

W bajkach, na których się wychowaliśmy, zakończeniem było często podobne: "I żyli długo i szczęśliwie". Czasem, bo 2 osoby znalazły siebie, czasem bo spełnił swoje marzenie. Niektórzy mówią, że "życie to nie bajka" i owszem, jeśli ich własne życie tak nie wygląda, jeśli sami tak nie żyją. I moje życie zdecydowanie nie jest bajką, z wartościami, według których żyłem przez ostatni rok:
-> lenistwo, czyli wybieranie tego, co łatwe i nie męczy nawet odrobinę
-> zaniedbywanie zdrowia, czyli nadużywanie używek, przesiadywanie w domu, w niezdrowych pozycjach, siedzenie w bałaganie
-> tracenie czasu i zwlekanie, czyli granie w gierki, sprawdzanie fb, rozmowy z ludźmi, flirtowanie z kobietami, imprezowanie - gdy wszystko inne jest nieułożone
-> brak celów długookresowych, czyli skupienie tylko na obecnej chwili i nie patrzenie na to, co dalej może stać się z moim życiem i odkładanymi sprawami
-> strach, czyli powstrzymywanie się przed czymś z powodu wątpliwości, uczucia niepewności i innych głupich emocje, którym pozwalałem się kontrolować zamiast samemu nimi zawładnąć

Zasady, według których żyjemy są bardzo ważne. Nawet jeśli nie wiemy tego świadomie, to z góry często mamy określone zasady jak postępować. Jeśli nie wiesz co zrobiłbyś z dodatkowym tysiącem złotych lub na co wykorzystać godzinę czasu, która Ci się zwolniła, wtedy na pewno nie zrobisz nic mądrego. Może to Ci dać coś przyjemnego, ale może w żaden sposób nie zmienić Twojego życia. A jeśli tylko chcesz możesz je zmienić. Wystarczy podjąć decyzję, że to będzie ważny dzień w moim życiu. Że to będzie ważna godzina mojego dnia. I zrobić w tym czasie coś innego niż zwykle. Użyć tak zwanego quality time. Dlatego pierwsze co zaraz zrobię, to dodanie etykiet do zdarzeń w swoim życiu, bym wiedział co z nimi robić.

Tak samo jak porządek masz na swoim komputerze i muzyka jest w 1 folderze, rzeczy związane z pracą lub uczelnią w innym, tak samo musi być w głowie. Odpowiednia etykieta postępowania z danymi rzeczami. Bo co by to było jakby muzyka była rozwalona po całym komputerze? Albo każda z dziesięciu piosenek albumu była w innym folderze? Można by zwariować od takich porządku.

I dlatego właśnie teraz, zaczynam wprowadzać etykiety. Bo gdy już wiem według czego żyłem przez ostatnie miesiące, podejmuję najważniejszą decyzję w swoim życiu, że nie chcę żyć już według tych wartości. Teraz pragnę czegoś innego. Teraz pragnę konfrontacji z własnymi słabościami i robieniem czegoś pomimo lęku, słabości, braku chęci czy siły. Teraz ZACZYNAM ŻYĆ!

Wieczór szczerości

Przyjechałem do domu, gdzie nie byłem prawie pół roku, od końca maja. Chciałem tu przyjechać, aby coś w sobie zmienić, aby podjąć ważne decyzje, których nie mogłem podjąć w Warszawie. Decyzje odnośnie mojej przyszłości i dalszych kroków. Nie mogłem tego zrobić w Warszawie gdzieś od 2 tygodni, i nie łatwo było mi to zrobić tutaj. Dlatego zdecydowałem się sięgnąć po sprawdzone sposoby...

Blog, szklaneczka z alkoholem (tym razem z winkiem), noc i muzyka.

Czas spojrzeć prawdzie w oczy i napisać parę gorzkich słów do siebie samego. Niestety... nie umiem się zmieniać, gdy jest mi zajebiście. Wtedy raczej wiwatuję ten moment niż zrobię coś nowego. Bo zmiana przecież polega na robieniu nowych rzeczy. Łatwiej robić mi je, gdy już mam dyskomfort, gdy czuję się źle i zmiana jest jedyną rzeczą, która mi pozostała... ostatecznością... by w końcu nie czuć się źle. Pora na zmiany, choć tym razem wcale bardzo źle się nie czuję. Nic mnie nie boli ani nie mam teraz ciężkiej sytuacji. Będzie ona dopiero przede mną... i to mnie boli już teraz.

Praktycznie z końcem stycznia przestałem pracować w agencji reklamowej, w której pracowałem przez 15 miesięcy. Miałem ponad 10 tysięcy na koncie i kolejne 2 miały przyjść. Praktycznie większość lutego przesiedziałem w domu licząc, że podejmę jakieś dalsze decyzje i coś zmienię. Ale tego nie zrobiłem... tzn. zacząłem to robić, ale nie poszedłem za ciosem. Z początkiem marca przeprowadziłem się do Warszawy. Zacząłem więc wydawać realne pieniądze, a pieniądze zaoszczędzone na moim koncie powolutku ubywały, gdy wydawałem je na codzienne zakupy, obiady, imprezy.

W gruncie rzeczy, chyba w środku samego siebie, nigdy nie czułem, że się "już wyszalałem". Zawsze było mi mało. Imprez, znajomych, kobiet, rozrywek. I te 2 pierwsze rzeczy solidnie nadrabiałem przez te miesiące mieszkania w Warszawie. Szalałem, mocno imprezowałem, czasem po 3-4 dni w tygodniu. Rzadko kiedy wstawałem z łóżka przed południem. Były dni, gdy nie mogłem w ogóle wstać, bo tak źle czułem się od imprezowania kilka dni pod rząd lub w tygodniu. Czułem naprawdę, realnie, na swoim ciele, że używki zabijają. Zacząłem rozumieć czemu nazywają się one używkami.

I choć w ciągu tych 9 miesięcy z czubem, rzucałem palenie 3 razy (łączenie prawie na 2 miesiące) albo na 3 miesiące zrezygnowałem z alkoholu, to długofalowo nie posunęło mnie to zbyt daleko do przodu. Wtedy miałem inne zajęcia, które w zasadzie działały na mnie, tzn. na moją psychikę dokładnie tak jak i te używki. Były ucieczkami. Uciekałem od życia i od tego, co mam robić. Uciekałem od samego siebie i rzeczywistości. Dziś stwierdzam, że pora już to powiedzieć. Oto wieczór szczerości z samym sobą.

Dziś jest wieczór szczerości. Wieczór, który zakończę jak sporo wieczorów w moim domu i moim łóżku, gdy leżałem pijany po napisaniu blogowej notki. Notki, będącej rozliczeniem z przeszłością i samym sobą. A co najważniejsze - z moim postępowaniem. Rozliczeniem z moim postępowaniem, które choć czasami jest dobre, to czasami jest też niewłaściwe. I o tym zamierzam tu pisać. O moim mocnych stronach nie chcę tu pisać. Nie chcę tu pisać o tym, co zrobiłem dobrze lub w czym jestem dobry. Nie chcę pisać o moich sukcesach i tym, co mi się udało. Z jednego prostego powodu - to donikąd mnie nie prowadzi.

Moje mocne strony są i będą. One nagle nie znikną. To jednak przez moje złe postępowanie, złe nawyki i złe myślenie ściągam do swojego życia kłopoty. Kłopoty mniejsze lub większe, ale przede wszystkim takie, które mnie już męczą, że je mam. A dłużej chyba mieć ich już nie chcę.

Świadomość swoich mocnych stron jest niesamowicie istotna, gdy decydujemy się co robić w życiu. Jednak to przez te złe nawyki mamy problemy. Problemy, które się nie skończą dopóki nie przestaniemy ich powielać. Powielać zachowania, która choć dają ulgę lub przyjemne doznania, nie są wcale w żaden sposób kształtujące. Nie zmieniają też naszego życia. Nie są niczym, co posuwa je do przodu. Dopiero robiąc krok dalej można spojrzeć na siebie inaczej. I taki krok chcę dzisiaj zrobić.

Nie chcę być dłużej w sytuacji, w której obsesyjnie patrzę na pieniądze i mój stan konta. Na to, jak definiują one moje życie. Blair Singer, najwybitniejszy szkoleniowiec, które poznałem w tym roku (a może i w całym życiu) powiedział, że pieniądze definiują Twój lifestyle. Zgadzam się z tym. Gdy nie ma się pieniędzy, patrzy się tylko na koszta, na wydatki i chce się płakać. Chce się płakać i smuci, że nie można sobie pozwolić na luksusy. Patrzy się na gówniany jedzenie, które się je, używki, które się zażywa lub sytuację, którą samemu na siebie się ściągnęło. Nie byłoby tego jednak, gdyby ciężko się pracowało. Bo praca uszlachetnia jak to mówią. I choć można powiedzieć wiele złotych rad, zasad lub mądrych stwierdzeń, to nic to nie znaczy. Nic nie znaczy to, gdy nie idziesz do przodu, a tylko coś wiesz.

Harv Eker ma mądrą zasadę - wiesz tylko tyle ile umiesz zastosować. Ja wiem jak się lenić i jak kosztować przyjemności. Nie wiem jak ciężko pracować. Nie wiem jak to jest pracować godzinami i dniami nad swoim marzeniem lub robić rzeczy, którą są konieczne, a czasem trudne, aby osiągnąć swoje marzenie i cele... by żyć w nowy sposób. Bo jestem strasznie leniwy.

Boję się ciężko pracować. Boję się wziąć za siebie i odstawić praktycznie wszystko, co w życiu robię by mierzyć się z trudami. By mierzyć się z tym, co czasem jest bolesne, ale iść do przodu. Boję się walczyć sam ze sobą. Boję się stawiać czołu wyzwaniom, bo tak mało wierzę siebie... "To straszne" - powiedziałaby Martyna. Ale gdy Martyna mówiła wielokrotnie te słowa, nic nie było straszne. Jej głos nadal pozostawał optymistyczny.

Byłem dziś z ojcem w pobliskim centrum handlowym. Potrzebuję nowych, wygodnych i eleganckich butów oraz oraz płaszcza. Całe życie wyobrażałem sobie siebie w ekskluzywnym płaszczu. Bo całe życie miałem kurtki, które kupowała mi moja mama. Jednak jako człowiek sukcesu, a przede wszystkim dorosły, chciałem nosić płaszcz. Choćby jak Humphrey Bogart, mój idol od pewności siebie i zdecydowania, których to tak bardzo brakowało mi całe życie. Jego kupno jest proste - wystarczy pójść do sklepu i wybrać jakiś, który ci się podoba. Jednak widziałem, że tego nie mogę zrobić. Choć to niby takie proste. Zadałem, więc sobie pytanie - co zmieniłoby się, gdybym wreszcie pokazywał się i nosił na co dzień płaszcz? Odpowiedź, którą usłyszałem we własnej głowie to, że nie mógłbym być już taki jaki byłem do tej pory - zwariowany, roztrzepany i szalony. Musiałbym być bardziej racjonalny i rzeczowy. Bo płaszcz do czegoś zobowiązuje. Nie mógłbym zmienić malucha na Ferrari i dalej jechać max. 120/h. Nie mógłbym dalej ruszać ze skrzyżowania jako ostatni. Nie mógłbym postępować w ten sam sposób.

I oto dzisiaj byliśmy z ojcem na zakupach, gdzie przymierzałem płaszcze. Patrzyłem na ich ceny i czułem smutek... że nie mogę sobie na nie pozwolić. Że jestem taki biedny, że nie mam tyle kasy, że choć pochodzę z bogatego i ładnego domu to mentalnie jestem biedakiem. Nie stać mnie na niego. Nie stać mnie by dobrze wyglądać. By wyglądać jak człowiek z klasą. Jak KTOŚ.

Po przymierzeniu 4 płaszczy w H&M pojechaliśmy do drugiego centrum obok. Tam był tylko jeden sklep. Grand. Dobry i drogi. Były tam płaszcze. I to jeszcze w wyższych cenach niż w poprzednim sklepie. Mierzyłem na sobie płaszcze za 7 i 6 stów i pod moją maską obojętności czułem potworne wkurzenie. Chciałem krzyczeć i ryczeć prawie jak lew. NIE BYŁO MNIE NA TO STAĆ! A ojciec targował cenę i pytał, który chcę. Czułem się cholernie słaby. Czułem, że na to nie zasługuję. A przecież o tym marzyłem.

W mojej głowie migały obrazy jak zaraz mieszkam na ulicy i błagam ludzi o pieniądze lub oszukuję kogoś na ulicy tylko po to by mieć co jeść. Dobrze ubrany mógłbym to robić wchodząc w różne role. Bałem się jednak przyznać przed ojcem, że po opłaceniu czynszu za mieszkanie skończą mi się pieniądze.

Nigdy nie chciałem prosić rodziców o pomoc. Zawsze czułem się przez nich wytykany i krytykowany za każde postępowanie. Wszystko to podświadomie odpaliło mi się, gdy przymierzałem te płaszcze. I gdy przełożyłem decyzję o zakupie na następny dzień i rozmawiałem z ojcem już w domu, kilka godzin później, zrozumiałem dlaczego. Od dziecka bałem się słabości. Gdy tylko w szkole coś nabroiłem - a byłem niezłym rozrabiaką w podstawówce i gimnazjum - albo dostałem słabszy stopień, całe życie ze mnie uchodziło. Nie miałem energii i snułem się myśląc jak powiedzieć o tym rodzicom. Bałem się zawsze ich reakcji. A oni zawsze wiedzieli, że coś jest nie tak. Byłem wtedy zawsze inny... zachowywałem się inaczej. Jak powiedziałem, nie było we mnie życia. Byłem w środku martwy od bólu i upokorzenia, jakim był słabszy stopień ich jedynego syna lub wybryk w szkole, którego nie dopuścili się inni uczniowie, a tylko ten "niedobry dzieciak z dobrego domu".

Zawsze się tego kurewsko bałem! Truchlałem cały w środku. Bałem się kary lub podniesionego głosu. I mimo, że lat mam 26, to nadal się tego boję. Boję się, gdy znowu usłyszę, że postąpiłem źle... że tak naprawdę podjąłem jakąś złą decyzję. Bałem się, że te złe decyzje mnie kiedyś zabiją, zrujnują, że kiedyś spadnę przez to na dno. Czy to jest dno?

Choć tak naprawdę nigdy go nie dotknąłem, wiele razy się od niego odbijałem. Odbijałem się od niego, bo gdy czułem, że jest ono blisko, w zasięgu mojej dłoni, to schylałem się jeszcze niżej, by go dotknąć. Schylałem się i dotykałem tego, czego się bałem. By to poczuć, by się odbić od tego syfu i strachu, który mnie paraliżował. Przybliżałem się do niego, chociaż naprawdę chciałem od niego uciec. Chciałem odskoczyć dużo dalej. Widzieć jasne kolory i barwy przyszłości. Chciałbym widzieć siebie zupełnie innego niż byłem w danym momencie. Chciałem widzieć siebie optymistycznego i odnoszącego sukcesy. Mój własny American Dream.

Co jednak tak naprawdę mnie od tego dzieli? Chyba to, co i każdego innego człowieka. Nie patrzenie na konsekwencje moich czynów. Jeśli nie zdecyduję się nigdy stworzyć jakiekolwiek dojrzałego związku, nigdy nie będę wiedział jak to jest być w związku, jakie występują w nim problemy i jak się im zaradza. Tak samo jest z innymi sferami. Jeśli nie zdecyduję się czegoś robić, nigdy tego tak naprawdę nie poznam. A przecież to poznanie czyni z nas ludzi. Czyni nas śmiertelnymi. To przecież jest właśnie zrozumienie historii o Adamie i Ewie, którzy decydując się na zerwanie jabłka, zakazanego owocu, zdecydowali się zrobić coś po swojemu. Zbuntowali się jak pisze Osho. Nagle przestali być w raju, zaczęli być śmiertelni. Nie mogli dostrzegać już tylko kolorowego życia. Musieli wtedy próbować wszystkiego już do końca. Sami. Bo tak wybrali. Myślę, że jest to też opowieść o dorastaniu. Bo gdy decydujemy się zrobić coś inaczej, po swojemu, nigdy nie wiemy co będzie. Wiemy tylko, że to, co zrobimy będzie nasze.

Adam i Ewa wygnani z raju nie mieli już jedzenia pod dostatkiem, nie mieli też dostatku. Musieli na wszystko zapolować i wszystko zdobyć sami. Jedzenie, odzież, ciepło, ogień, wodę. Na wszystko musli zapracować. A skoro zdecydowali się zrobić po swojemu, to musieli też zacząć robić wszystko od zera. Takie jest dorosłe życie. Wszystko musisz robić sam, i nie ma co się w tym oszukiwać.

Dlatego chyba też ludzie dobierają się pary. Aby było im łatwiej. Aby mogli łatwiej pokonywać trudności codziennego życia. By mogli oni się wspierać i tulić do siebie, gdy zabraknie ciepła w ich życiu, ale gdy też będą mieli chwile zwątpienia.

Bo mój problem to, że nie mam wiary w siebie. Wiem, że jak tego nie zmienię i nie zacznę wierzyć w siebie to donikąd nie dojdę. Nie osiągnę żadnego sukcesu ani zupełnie nic jak nie zacznę przygotowywać się do celów, które zamierzam osiągnąć. Żyjąc jak żyłem do tej pory nigdzie mnie to nie doprowadzi.

Już teraz mogę iść i pracować w sklepu z obuwiem lub dowolnym sklepie rozkładając towar lub skanować sprzedawane towary, które ktoś kupi. To mogę robić już teraz. Mogę już teraz pracować dla kogoś w ten sposób. Sęk w tym, że to szczęścia mi nie da. Chcę robić inne rzeczy.

Kocham Martynę. Kocham jej osobowość. Kocham jej autentyczność. Gdy w czwartek zadzwoniłem do niej z życzeniami urodzinowymi znowu zetknąłem się z tą Martyną, która tak mnie sobą urzekła. Zetknąłem się z osobą autentyczną.

Rozmawiając z nią szedłem do Gianiego. Niby zwykłego gościa pracującego w fabryce, ale tak naprawdę gościa, którym ma ogromny w sobie NIEWYKORZYSTANY potencjał. Gościa, z którym czułem, że muszę się spotkać, bo on powie mi masę rzeczy, które powinienem usłyszeć. Giani nie zawsze jest przyjemny. On nie głaszcze ludzi po jajkach. On mówi co myśli, to, co w nim siedzi. On to mówi całym sobą. I powiedział mi masę ważnych rzeczy. Wymienię teraz 2 najważniejsze z nich:

1 - Giani zadał sobie pytanie, kiedy ludzie najbardziej go lubią? Ludzie lubią go najbardziej, gdy jest sobą. Gdy idzie i coś mu się nie podoba i to mówi. Patrzą wtedy dziwnie na niego i mówią, że jest pojebany. Ale gdy przyjdzie co do czego, to uśmiechają się do niego i machają mu. Jak powiedział Giani, to jest właśnie bycie autentycznym. I jak dodał, tego nie nauczysz się na szkoleniach. To musisz odkryć w sobie. Giani jest w chuj autentyczny. Dlatego tak go lubię. On nic nie udaje. Tak jak i Martyna. Moja Bogini autentyczności.

2 - rzeczą, którą przytoczył Giani była sytuacja, gdy kiedyś wracając z Warszawy spotkałem Ankę, koleżankę z podstawówki. Po kilku tygodniach od naszego spotkania, Giani spotkał się z Anką, która spytała go czy ma on ze mną kontakt. I powiedziała, że ja stałem się zbyt pewny siebie... i to właśnie wtedy według Kamila powinienem zakończyć cały mój rozwój osobisty. Bo skoro po kilku tygodniach, Anka wciąż pamiętała nasze spotkanie i spytała Kamila o mnie, z którym przecież nie miałem wtedy, ani nigdy za dużo kontaktu, to o czymś świadczyło. To świadczyło o tym, że miałem w sobie już wszystko, co było mi potrzebne by iść dalej. By realizować się i iść naprzód.

Kamil, tak jak i Martyna, zawsze byli i będą dla mnie ważnym wyznacznikiem tego kim jestem. Martyna lubi mówić, że lubię się do niej odzywać, gdy mam podjąć jakieś ważne decyzje, gdy nie wiem, co ze sobą zrobić. I ma rację. Ona jest dla mnie wyznacznikiem autentyczności. Bycia sobą. Czuciem siebie. Zrozumienia i poznania samego siebie. Dlatego ich oboje tak bardzo lubię. Bo oni oboje pokazują mi jak ważna jest świadomość samego siebie. Poczucie tego kim się jest, co we mnie jest naturalne i dokąd mnie to prowadzi.

I choć wiem, że mam masę wad i słabych stron to wiem również, że widząc je i ich nie zmieniając daleko nie dojdę. Chcę pokonywać swoje problemy. Chcę dawać radę trudnościom i szukać rozwiązań. A to, co widzę, to że najpierw muszę pokonać problemy i trudności z samym sobą. I tu właśnie znaleźć rozwiązania. A wtedy będę mógł, będę chciał i będę potrafił, niezależnie od pracy czy spędzania czasu wolnego, dać im radę. Poradzić sobie z nimi. Osiągnąć wszystko, co będę chciał. Osiągnąć to, o czym marzę.

Bo dawanie sobie rady z samym sobą jest kluczem. Niezależnie czy jest to dieta, ćwiczenia, porządek, marnowanie czasu, czytanie książek czy kilkugodzinna praca nad swoimi zamierzeniami. Nie można nic z tego osiągnąć, gdy nie pracuje się nad samym sobą. Gdy nie pracuję się nad swoimi "nie chce mi się", "nie teraz", "później", "od następnego razu".

Praca nad sobą i osiąganie celów zaczyna się od TERAZ. TERAZ jest jedynym, co istnieje. TERAZ jest tym, co zaczyna i kończy się na każdym oddechu. To jest jedyne, z czym można coś zrobić. Dany moment i chwila. Z niczym innym nie mamy styczności i niczego innego nie doświadczamy. Tylko nasz utkwiony wzrok w najbliższym celu lub rozrywce ma znaczenia. I od nas zależy czy to zrobimy. I czy będziemy mieć przysłowiowe jaja by po to sięgnąć.

Jeśli nie, wtedy pozostaje schylić się i dotknąć dna, którego to nie chcieliśmy osiągnąć. I czasami może warto. Tylko po co? Tylko ile razy? Tylko co nam to da? Czy nie lepiej pokazać siłę i powiedzieć sobie samemu, bo nikomu innemu nie mamy nic do udowodnienia - 'I'm gonna make it!'. Zrobię to, i to będzie tym, na czym się koncentruję. Bo przecież koncentracja jest kluczem do sukcesu. Koncentracja na sukcesach lub porażkach. Koncentracja na trudnościach i sprostaniu im, lub przyjemnościom i ucieczkom.

Ty wiesz co Tobie da większy skok w życiu i większe efekty. I tylko od Ciebie zależy czy skoczysz czy pozwolisz sobie dotknąć dna. Ja swojego dna dotykać już nie chcę. Kropka.

Nie lubię kobiet.

W ciągu ostatniego miesiąca nabrałem do nich wielkiego dystansu i jakiego jeszcze w życiu nie miałem. Mocno pozmieniało się moje podejście do płci przeciwnej. Bo kiedy we wrześniu zdarzyła się kolejna rzecz, którą odebrałem jako porażkę, spojrzałem na to kobiety i moje relacje z nimi z zupełnie innej perspektywy.

Patrząc wstecz, na chłodno, patrzyłem jak wyglądały moje kontakty z kobietami. I jak dużo miałem przez nie niemiłych stanów i smutków.

Jak często dochodziło w moim życiu do tego, że cierpiałem przez kobiety.
Jak często było tak, że starałem się i angażowałem, a potem nie miałem z tego nic poza cierpieniem.
Jak często nie umiałem odnaleźć się potem w rzeczywistości i moje życie było w rozsypce po spotkaniach z kobietami albo rozmowach z nimi.

Zobaczyłem jak często dawałem z siebie maksa, a suma summarum dolała mnie po tym tylko głowa. Zobaczyłem, że mimo chęci spełnienia z kobietą czy w związku, musi minąć na ogół sporo dni zanim zacznę dalej "normalnie" funkcjonować. Jak bardzo boli mnie to, że nie spełniają się moje marzenia i zachowuję się po spotkaniu, co do którego wcześniej żywiłem spore nadzieje. Jak popadam w uzależnienia z powodu kobiet i nie umiem zająć się potem samym sobą. Przez tydzień potrafiłem prawie nic nie jeść, nie wstawać z łóżka, odpalać papierosa od papierosa lub szukać ukojenia w alkoholu byle nie myśleć o tym, co wciąż kołatało mi w głowie. I znalazłem na to rozwiązanie.

Całkowite wyparcie tej sfery. Nie myślenie o kobietach, nie spotykanie się z nimi i nie rozmawianie z nimi. Przynajmniej nie z tymi, o których myślałem, że coś z nimi może kiedyś być... stałem się bardzo cyniczny, złośliwy czy uszczypliwy. Tak bardzo chciałem ogrodzić się od tego, że mogę znowu cierpieć lub przeżywać katusze, tak bardzo chciałem żyć normalnie i być szczęśliwy, że zacząłem inaczej postrzegać świat i funkcjonowanie. Jako takie, w którym nie ma kobiet, jako takie, w którym nie ma seksu, czułości, miłych słów lub bliskości między kobietą a mężczyzną. Nie chciałem tego. Nie chciałem znowu cierpieć. Wyrzekłem się tego.

Spotkałem się z pewnym trenerem, z którym zamierzałem robić razem pewien projekt po kilku dniach takiej zwały. Powiedziałem mu jak bardzo jestem w strzępach i jak źle czuję się psychicznie, gdy myślę o kobietach. Zaczął mi on zadawać pytania, starał się mi pomóc, sugerował, że możemy przerobić te moje problemy i te złe emocje w tym kontekście... ale ja nie chciałem.

Konfrontacja z tym była cholernie bolesna. Kosztowała mnie zbyt wiele. Wolałem od tego kompletnie się odciąć. Powiedziałem byśmy pogadali o biznesach. I momentalnie, gadając o nich i zmieniając temat, z osoby zagubionej, nieszczęśliwej i smutnej, wszedłem w zupełnie inne emocje. Byłem znowu pogody, pewny siebie, twórczy, kreatywny i sypiący pomysłami jak zrobić coś fajnego. I tak mi zostało przez ostatni miesiąc. Skupiłem się tylko na kontekście pracy, rozwoju finansów i umiejętności. To był mój azyl i moje ukojenie.

Kobiety raniły mnie na wiele sposobów. Były to momenty, gdy chciałem w nich znaleźć partnerkę, były to momenty, gdy chciałem w nich znaleźć przyjaciółkę i ukojnie dla trudnych momentów mojego życia. Były to też momenty, gdy potrzebowałem zrozumienia albo rozwiązania. Ale nigdy nie dostawałem tego, czego chciałem... tego, co potrzebowałem... tego, co sprawiłoby, że czułbym się szczęśliwy...

Zawsze to była jakaś namiastka albo może zastępstwo, tego, o czym marzyłem. Tego, do czego dążyłem i tego, co było moim pragnieniem.

Nie wiem czy wybierałem złe kobiety? Czy darzyłem zaufanie i sercem osoby, których nie powinienem nimi darzyć? A może robiłem to chcąc czegoś w zamian i dlatego cierpiałem, że nie było to bezinteresowne? Może sam nie do końca byłe pełny? Może chciałem przelać wodę z jednej szklanki do drugiej, gdy tymczasem sam miałem ostatnie krople wody? Może nie wiedziałem, że dopóki sam nie zadbam o siebie, nie będę mógł w pełni zadbać o dwie osoby?

I tak oto siedzę pijany i piszę. Zamiast iść na jedną z 2 imprez, na którą byłem na dzisiaj zaproszony, wybrałem relaks w domu. Najpierw przespałem kilka godzin, a potem przeleżałem kolejne godziny i gadałem sobie z Pauliną. Jej towarzystwo dało mi dzisiaj ukojenie. Ale po tygodniu pełnym wrażeń i sukcesów, czułem, że potrzebuję relaksu i zająć się kilkoma kwestiami, które nie były w moim życiu dotąd uporządkowane. A to zdecydowanie jest to kwestia kobiet.

Mam dość ich kłamstw, udawania, chichrania, z którego nic nie wynika, dystansu i braku otwartości na pozytywne wibracje, przebijania się przez ich pancerze ochronne, a przede wszystkim nadziei. Nadziei, że kiedyś może być między nami fajnie, że będziemy się spotykać, że coś razem będziemy robić, że założymy razem rodzinę, że gdzieś wyjdziemy.

Przede wszystkim mam też dość gadania o uczuciach. Mam też dość rozmów, z których nic nie wynika. Mam też dość spotkań, które zabierają mi czas i energię. Mam też dość kobiet, które chcą brać ode mnie całymi garściami, zwłaszcza z mojego wnętrza, a nie chcą nic dawać. Mój ziomek, Emil, który już nieraz przejechał się na kobietach mówi, że to kobieta ma chcieć, a on się może zastanowić. Emil mówi też, że to kobieta ma się starać, że ma np. zrobić zupkę, a nie tylko wystawić tyłek i to koniec jej wkładu w związek. Po moich doświadczeniach, zgodzę się z tym. Nie chcę kobiety, która nie umie się zaangażować i nie wkłada siebie w relację. Mam już dość takich przypadków na swojej drodze.

Dlatego pozostaje mi opierać się jedynie na tym, co jest pewne. Na tym, co jest wokół mnie i na tym, co jest całkowicie zależne ode mnie. A z kobietami tak nie ma. Większość z nich, o ile nie są one już ułożone w swoim własnym życiu - co najczęściej wiąże się z wiekiem, co też niestety potwierdzają moi koledzy - nie potrafi wnieść nic wartościowego do życia.

I to mnie właśnie boli. I tego bólu chcę się pozbyć.

Beztroskie lata mej młodości...

Uwielbiam to w alkoholu. Uwielbiam w alkoholu to, że mocno wbija on w emocje.

Chciałbym kiedyś zrobić taki eksperyment. Zebrać grupkę ludzi, dać im kilka piw i komputer. Niech piszą co żywie im się podoba. Według mnie alkohol wyzwala z ludzi największe ich pragnienia. Człowiek po alkoholu jest dużo bardziej odważniejszy i wszystko bardziej czuje. Bez chwili zastanowienia mówi się też co się odczuwa i na co ma się ochotę. Rzekłbym nawet napij się i powiedz co czujesz, a powiem Ci kim jesteś!

Uważam, że niektórych piosenek powinno się słuchać tylko w nocy. Niektóre piosenki w nocy, i po alkoholu odczuwa się dużo bardziej. W dzień są one zwyczajne, ale gdy przychodzi wieczór i noc... wtedy budzi się wilkołak w środku.

Ja po alkoholu i w nocy jestem dużo bardziej wrażliwy i czuły. Mam duże potrzeby bliskości oraz intymności z kobietą. W dzień dużo łatwiej od tego odejść. Zająć się czymś. Myśleć racjonalnie. Łatwiej przerzucać się między zadaniami, posiłkami czy rozmowami z ludźmi. Ale kiedy zapada zmierzch... a Ty siedzisz sam... wtedy myśli pełzną tak wolno, że możesz je obserwować. Patrzysz sobie na nie i widzisz jak bardzo czegoś potrzebujesz.

W ciągu dnia mogę działać, być radosnym i cieszyć się z przebywania z ludźmi. Ale w nocy... Moje potrzeby są wzmożone. Bo kiedy gaśnie światło intelekt i cała wiedza odchodzi w zapomnienie. Jesteś Ty i Twoje pragnienia. A ja mam tyle pragnień... które jeszcze bym chciał zrealizować...

W dzień mogę sobie rozmawiać z Martyną i strasznie cieszyć się z pisania z tą kobietą. Daje to mojemu sercu tyle radości. Ale wieczorami i w nocy wciąż pozostaję niezaspokojony. Wilkołak wyje w blaskach pełni i rozpaczliwie pragnienie spełnienia jego potrzeb.

Przypominają się wtedy te wszystkie stare piosenki. Piosenki z młodości i okresu dorastania. I choć wtedy nie myślało się w tych kategoriach, co teraz, to jednak te piosenki rzeźbiły marzenia na przyszłość. W końcu zawsze słucha się muzyki kogoś starszego od siebie. Kogoś, kto zaznał już trochę więcej życia niż my, albo innego życia, i mówi co jest istotne. Słuchasz sobie osób trochę od Ciebie starszych, bo przecież nie przedszkolaków, gdy jesteś w przedszkolu i nie licealistów, gdy jesteś w liceum. Tylko osób, które liznęły już trochę życia. Słuchasz sobie i po prostu się cieszysz. A Twoja podświadomość układa listę życzeń i marzeń na przyszłość...



Ta piosenka przypomniała mi się właśnie przed chwilą, po całych latach niesłuchania jej. Cudowna piosenka, w której rozpływałem się lata temu. A wspomnienia zapisane w nas w dzieciństwie pozostają na zawsze. Są takie bliskie naszemu sercu, chociaż zupełnie nie wiemy czemu. A może wiemy? Może to właśnie przy nich po raz pierwszy w życiu trzymaliśmy się za ręce, całowaliśmy się, przytulaliśmy podczas tańca i czuliśmy się skrępowani obecnością drugiej osoby, która tak na nas działała?

Ciężko to wyjaśnić, ale czasem na trzeźwo mam ochotę posłuchać czego starego. I nie chodzi tu właśnie o stare utwory z lat 50-tych, tylko utwory z młodości lub mówiące o niej. Coś jak Backstreet Boys, Britney Spears, Enrique Iglesias, Spice Girls, Nickelback czy właśnie The Calling. Utwory, które były dla nas wielkie zanim zaczęliśmy dorastać, zanim zaczęliśmy rozumieć słowa i jeszcze trochę przed tym nim dołożyliśmy do nich swoją ideologię.

Jej, to były takie utwory... pamiętam pierwsze imprezy urodzinowe w życiu. Pamiętam pierwsze tańce i zdobywanie się na odwagę by zatańczyć z jakąś dziewczyną, te głupie zaczepki i prowokacje, wyznania miłości lub raczej tego, co kiedyś uważało się za miłość czy skrywanie zainteresowania drugą osobą, co zawsze robiły moje koleżanki i w tajemnicy mówiły o tym mi.

Pamiętam dobrze jak kiedyś w podstawówce podobała mi się Magda z równoległej klasy. Miała w sobie taką wielką energię i radość, o ile dobrze pamiętam. Kiedyś zostałem w szkole dużo dłużej po lekcjach by zaczaić się na jej zdjęcie i ukraść je z jakiejś wystawy, która to była relacją z jakiegoś wyjazdu. Nie wiem co potem zrobiłem z tym zdjęciem, ale dokładnie je pamiętam. Cholernie dokładnie. Stała sobie taka Magda na tle słońca i zieleni. Stało sobie taka Magda z podpartą ręką na prawym biodrze i specyficznie ułożonymi nogami, co potem starałem się naśladować na wszystkich zdjęciach, do których pozowałem. Starała sobie taka Magda, na tle muzeum w Wiedniu, które zwiedzaliśmy. Pamiętam to dokładnie.

Była to może szósta klasa podstawówki. Byliśmy na kilkudniowym wyjeździe w Czechach i Słowacji z kilkugodzinnym wypadem do Wiednia. Każdy z nas miał przygotowane od rodziców pieniądze w obcej walucie na tej wyjazd. Pamiętam, że Magda tak mi się wtedy podobała, że chciałem jej zrobić prezent. I gdy dostaliśmy czas wolny w Wiedniu, nie poszedłem jak reszta moich znajomych do McDonalda ani kupić sobie pamiątki. Zamiast tego pożyczyłem jeszcze dodatkowe szylingi austriackie by kupić Magdzie naszyjnik. Jak zwykle mogłem liczyć na moje przyjaciółki, czyli Ankę i Agatę by pomogły wybrać mi coś, co się Magdzie spodoba. Już wtedy wiedziałem, że jeśli chcesz kupić kobiecie, coś co na pewno jej się spodoba i będzie w jej guście, to spytaj innych kobiet o zdanie. I one mi pomogły. Zamiast więc pójść na obiad, ja poszedłem w poszukiwaniu skarbów, które mogłem ofiarować Magdzie. Taki byłem wariat jako nastolatek. Wolałem głodować i sprawić przyjemność kobiecie, która mi się podoba, niż najeść się do syta i nie mieć z tego nic poza spokojem od głodu na kilka godzin. Wieczorem w hotelowym pokoju poszedłem do Magdy i wręczyłem jej mój prezent. Jezu, ale ja byłem wtedy skrępowany! Przecież nikt czegoś takiego nie robił!!! Dziś nie wiem czy bym coś takiego zrobił. Ale wtedy to była moja siła. Jeśli chciałem coś zrobić to po prostu robiłem to i nie patrzyłem na to czy mnie to krępuje czy nie. Chyba nawet moje przyjaciółki mi wtedy pomogły wyciągając Monikę, najlepszą przyjaciółkę Magdy z pokoju. A ja wszedłem, coś wybąkałem i dałem jej ten prezent. Pamiętam, że jakiś czas później Magda przyszła do mnie do pokoju. Kamil, z którym wtedy dzieliłem pokój na Słowacji, szybko zczaił się o co chodzi i wyszedł coś "załatwić". A my siedzieliśmy jakiś czas w pokoju sami dopóki nie zawołali nas na jakąś wieczorną imprezę. Jezu, to były takie piękne czasy! Czasy niepewności, co się zaraz wydarzy! Po prostu szło się do przodu. Teraz człowiek jednak żyje inaczej. Każda zapytania kobieta na pytanie czego potrzebuje to mówi zaraz na początku, że bezpieczeństwa lub stabilności. Śmieszy mnie to. Bo ze stabilnością lub bezpieczeństwem zawsze masz tylko to, co masz w tej chwili. A czy naprawdę, tak szczerze, nie chcesz sięgać po więcej? Magda nosiła potem ten mój naszyjnik długie lata...

Ostatnio kolega zganił mnie "stary, czemu chcesz podbijać do tej modeli Playboya? Najpierw potrenuj z innymi laskami, a nie się od razu za taką bierzesz!". Uśmiechnąłem się i odpowiedziałem: "stary, co za różnica czy odrzuci Cię modelika Playboya czy dziewczyna, która jest ślepa i głucha? Albo masz to przerobione albo nie. Albo Cię to rusza albo nie. Ja wszystko robię na 100%. Było tam trochę fajnych kobiet ale ja zawsze stawiam wszystko na jedną kartę. Pytam siebie: gdybym miał wybrać tylko jedną to którą bym wybrał? I wszystko inne przestaje mnie interesować. Po prostu daję z siebie maksa."

Pamiętam też z czasów młodości inny wyjazd, gdzieś w okolice kotliny Kłodzkiej, w górach, o ile dobrze pamiętam. W tajemnicy przed nauczycielami, chłopaki w sklepie kupowali wódkę oraz tabakę. Nie wiem czemu, ale strasznie mnie to pociągało. Było w tym coś nielegalnego. Grabul i Cwylek przodowali w tym. A ja chodziłem wtedy do nich co chwilę by skosztować tabaki. Chciałem wtedy porobić masę głupot i nawet dobrze mi to wychodziło. Mogłem wtedy wszystko zwalić na tabakę, której wciągnąłem wtedy duże ilości. To była impreza! Robiłem masę głupot i udawałem, że jestem strasznie nietrzeźwy z powodu tabaki. I tylko jedna osoba odgadnęła wtedy, że udaję. Ale ją też udało mi się wtedy wkręcić. Że nie ogarniam co się dzieje. To była magiczna noc! Była to ostatnia noc wyjazdu. I wtedy nagle z pokojów wyszły nauczycielki i zarządziły zbiórkę o północy. Wszyscy się wtedy bali, że nas nakryli. Każdy robił co mógłby wyglądać na trzeźwego. Ale nie ja. Ja się dobrze bawiłem udając. Pamiętam to dobrze. To był 24 maja 2001 roku. Noc po finale Ligi Mistrzów, gdy Bayern, któremu wtedy kibicowałem wygrał w karnych z Valencią. Było grupowe zebranie, którego wszyscy się baliśmy. Tymczasem okazało się, że zamiast reprymendy za hałas i złe zachowanie, nauczycielki wręczały nam dyplomy za wyjazdy i dobre sprawowanie. Pamiętam jak mnie mnie wyczytały i musiałem przejść przez całą salę i odebrać dyplom. Bałem się wtedy cholernie. Że mnie nakryją, że nie dam rady przejść, że coś odwalę, że jak tylko podejdę to poznają, że nieźle imprezowałem. Ale tak nie było. Dostaliśmy nagrody za dobre sprawowanie! To był jeden z tych wyjazdów, które zapamiętam do końca życia.

Pamiętam też jak z moim sąsiadem Maćkiem śpiewaliśmy razem utwór Coolio "Gangsers Paradise" na dwa głosy. Nie wiem czy to było akurat to, co spowodowało, że założyliśmy potem zespół muzyczny, ale nie potrafię sobie wyobrazić czegoś, co nas bardziej natchnęło. Kochaliśmy razem śpiewać tę piosenkę. Gdy wróciłem z któryś kolonii, miałem cały młodzieżowy repertuar w głowie. Znałem na pamięć wszystkie piosenki, które razem śpiewaliśmy. Postanowiliśmy razem je śpiewać. Stworzyliśmy razem śpiewnik naszych piosenek i założyliśmy zespół, któremu nadaliśmy nazwę "Replay". Ja śpiewałem, a Maciek śpiewał i grał na prowizorycznie zrobionej perkusji. Uwielbialiśmy to robić. Dlatego postanowiliśmy zagrać koncert. Przywieliśmy ogłoszenie o koncercie na furtce Maćka, bo na moim rodzice nie zgodzili się, aby je wywiesić. Do dzisiaj pamiętam jak Maciek opowiadał, że widział jak samochód przejeżdżał naszą ulicą, zobaczył plakat na furtce Maćka i cofnął się, aby go przeczytać.

Dzień przed koncertem robiliśmy próby do 22, za co sąsiadka Maćka nas opieprzyła, że hałasujemy wieczorem, a my odpowiedzieliśmy, że musimy ćwiczyć, bo następnego dnia mamy koncert... i w dzień koncertu przyszły tłumy. Tłumy jak na nasze miasto i nasze potrzeby. Mieliśmy zebrać opłaty za koncert, całe 2 zł (albo może 5) co było dla nas majątkiem... i wtedy ja rozpłakałem się, zamknąłem w kiblu i powiedziałem, że nie wyjdę na koncert, że nie będę grał, że się wstydzę, że się boję. I nie wyszedłem, chociaż tak bardzo namawiał mnie do tego zarówno Maciek jak i rodzice. Bałem się występów przed publicznością. Bałem się robić tu publicznie! Na koncert zamiast mnie wyszła moje siostra, która znała wszystkie nasze teksty. Zaśpiewała wszystko z Maćkiem, a ja siedziałem w tym czasie w łazience. Po kilku godzinach jej okupowania dałem się w końcu wybłagać by zagrać koncert razem z Maćkiem tylko dla naszych sąsiadów przy ognisku zamiast szerszej publiczności nieznajomych. Wyszedłem wtedy i śpiewałem razem z Maćkiem cały zapłakany. To było coś, robiłem to, co kocham, mimo łez i stresu przy ognisku dla rodziców i sąsiadów!

Jezu, to były czasy...

Skończę tę emocjonalną notkę, zaprawioną 3 piwami, ostatnimi słowami jakie padaj w ekranizacji książki Kinga "Ciało", w filmie "Stand by me" - "Nigdy później nie miałem takich przyjaciół, jak w wieku 12 lat. Jezu, a czy ktokolwiek miał?".

Trudne emocje

Mam problem z trudnymi emocjami.

Zauważyłem, że moje podejście do nałogów, brak chęci do pracy, problemy z kobietami i problemy u mnie w życiu sprowadzają się do jednego - tego jak radzić sobie z emocjami. Ja sobie z nimi nie radzę. I dlatego właśnie muszę się edukować z tego tematu. Jeśli tego stale nie będę robił to wciąż będę wracał do punktu wyjścia jak mysz zagubiona w labiryncie.

Wszystkie te trudne sytuacje mają zapewne swoje pierwotne pochodzenie. I zapewne jest nimi mój dom rodzinny, dlatego muszę tam wrócić i załatać te dziury w mojej psychice, które tam powstały.

Każda terapia, coaching czy szkolenie sprowadza się właśnie do tego.

I nie ma co tego wypierać, choć tak dobrze to robiłem tyle czasu.

Często podczas rozmów z Michałem Chlebowskim, mówił mi on, że ja uciekam od trudnych emocji. Nawet jeśli przez kilka dni czy czasem nawet tygodni wszystko mi się względnie udaje, to po jakimś czasie i tak wracam do punktu wyjścia. Bo kiedy jest tak dobrze, a ja jestem szczęśliwy, nie chcę myśleć o trudach życia lub szukać przyczyn moich problemów. Jednak w ten sposób nigdy nie wyjdę z tego labiryntu.

Ważną rzecz powiedział mi w sobotę Łukasz Bieliński, gdy pytałem go o przyczynę problemów w związkach. Łukasz powiedział, że przyczyną wszystkich problemów w związkach jest brak wyrażania swoich potrzeb. Myślałem nad tym przez te ostatnie dni i widzę, że coś w tym jest. Jeśli nie wyrażam tego, co chcę i na czym mi zależy, to mam problem. Moje potrzeby wtedy nie są realizowane, a ja mam jazdy emocjonalne.

Jestem taką osobą, która ma problem z wyrażaniem niezadowolenia, gniewu, braku zadowolenia z obecnej sytuacji. A wypowiedzenie tego, wraz z chęcią zmiany danej sytuacji jest tutaj kluczowa. Jak mogę być szczęśliwy, jeśli nie podoba mi się sytuacja, w której jestem? Dotyczy to zarówno pracy jak i relacji z drugim człowiekiem.

Kiedyś miałem gorszy dzień i zaprosiłem Gabriela i Matyldę by się przy nich odprężyć i pogadać. Jednak jak przyszła Matylda, zaczęła się ze mnie naśmiewać i mi dowalać. Nie chciała mnie wysłuchać, a do moich problemów podchodziła jak do rzeczy. Strasznie mnie to wtedy wkurzyło. Po kilkunastu minutach gotowało się we mnie. Powiedziałem jej spokojnie, że tej Pani już dziękujemy, żeby wstała i wyszła. Odprowadziłem ją do drzwi i powiedziałem, że teraz przez dłuższy czas nie będziemy się już widywać. Nie czułem się źle z tym, co zrobiłem. Skoro ktoś nie dba o moje emocje i dobre samopoczucie to czemu mam przebywać z taką osobą? Nie na tym polega życie by się męczyć i obcować z kimś, kto sprawia, że cierpisz. Ja przynajmniej tak nie chcę.

Kiedyś na coachingu u Magdy poruszaliśmy temat nałogów i emocji. Magda powiedziała, że nałóg to po prostu strategia na radzenie sobie z trudnymi emocjami. Więc, aby poradzić sobie z nałogiem wystarczy zmienić swoje podświadome strategie radzenia sobie ze stresem.

Przez ostatnie miesiące wiele razy całkowicie ograniczałem stosowanie alkoholu (nawet na 3 miesiące) czy papierosów (3x, łącznie na 2,5 miesiąca). Te ograniczenia były dla mnie dobre, ale przez to przestałem też wypierać pozytywne stany, które dają używki. Bo skoro ktoś sięga po używki to dają mu one coś pozytywnego. Papierosy np. większość ludzi odstresowują, dają chwilę relaksu czy spokój. Alkohol, który wpływa na świadomość, bardzo luzuje, sprawia że się mniej myśli, bardziej wbija się w uczucia i czuje dużo większą pewność siebie. Każda używka daje daje coś pozytywnego, inaczej ludzie by tego nie robili, prawda? Gorzej, gdy jest to jedyna strategia na poradzenie sobie z jakąś emocją, od której chce się uciec.

Duża część tego bloga powstała pod wpływem alkoholu. Gośka kiedyś mocno to u mnie krytykowała, że skoro piszę pod wpływem alkoholu to ona nie chce tego czytać, mimo, że podobało jej się to, co pisałem. Sęk jestem w tym, że byłem na tyle słaby, że nie umiałem sobie poradzić z problemem bez tego.

Magda doradzała mi bym zamiast rozładowywać te trudne emocje w ten sposób, zaczął o nich pisać. Notki na blogu, wiersze czy kilka rymowanych piosenek wspaniale dawały mi ten efekt. Po każdej skończonej piosence czułem ogromny spokój i radość. I to nawet jak nie pisałem ich pod wpływem. Po prostu wyrzucałem z siebie tyle nagromadzonych emocji, że czułem się po tym bardzo zrelaksowany. Następne dni wszystko zaczynało mi się układać i przeważnie nie miałem już problemu, o którym pisałem. Albo podchodziłem do niego z takim luzem, że wydawał mi się on dużo dużo mniejszy.

Dla mnie pisanie jest jedną z najprzyjemniejszych rzecz, jakie mogę zrobić. Piszę sobie tutaj wszystko, co chcę i czuję się wspaniale, że mogę to napisać, wyrzucić z siebie, ułożyć coś sobie w głowie.

Czymś takim jest też dla mnie sport, bo gdy ćwiczę, zupełnie nie mam ochoty na używki, nawet na imprezach i czuję się wtedy naprawdę wspaniale. Zarówno pod kątem psychicznym, jak i fizycznym, co przecież jest takie oczywiste.

Czymś takim jest też dla mnie spędzanie czasu z pozytywnymi ludźmi. Tymi nastawionymi w sposób życzliwy, przyjazny, otwarty i wspierający zamiast oceniania i dawania rad.

Jednak ostatnio zauważyłem nowy problem pod kątem relacji międzyludzkich. Problemem jest to, że większość najbliższych mi osób gdzieś poznikała. Albo powyjeżdżali zagranicę albo do innych rejonów Polski albo nie mają ostatnio za dużo czasu, gdy ja mam go w nadmiarze. Kompletnie nie wiem jak sobie z tym radzić i co począć, gdy z mego życia znikają moi przyjaciele.

Wszystkie osoby, które tak bardzo ceniłem, mam teraz daleko od siebie. Londyn, Niemcy, Austria, Wrocław, Łódź. Inne osoby, które zawsze były dla mnie kimś ważnym na stałe mieszkają w Poznaniu, Toruniu, Krakowie. Utrzymuję z nimi wszystkimi kontakty, ale teraz nie ma już wspólnego spędzenia czasu tylko sporadyczne rozmowy telefoniczne, bo przecież nie można się umówić albo pozostają sms-y. Teraz jest głupie pisanie na Fejsie lub Skajpie. To nie jest to samo. I nawet jak dostaję mms-a od Cinka z napisem na puszce Coca-Coli "Przyjaciel" lub komplementy od bliskich-dalekich mi osób, to już nie jest to samo. To jest siedzenie w domu i tracenie swojego czasu i życia zamiast robić coś konstruktywnego. A Ci, którzy byli blisko i są na miejscu, mają cholernie dużo pracy, sesje poprawkowe lub związki i mimo chęci nie mogą przeznaczyć czasu dla mnie.

Czuję się przez to bardzo samotny. Przyjaźń była dla mnie zawsze czymś bardzo ważnym, o ile nie najważniejszym w życiu. Kompletnie nie wiem co robić z tą samotnością. Widzę jak przez to uczucie, w pewnym sensie staję się toksyczny dla bliskich mi osób w Warszawie. Bardzo zależy mi na tym, by mieć fajną paczką przyjaciół lub osób, z którymi mogę o wszystkim pogadać i spędzić czas. Przez to toksycznie staram się ich trzymać i zabiegam o nich jak głupi narkoman o kolejną działkę by czuć się dobrze.

W pewnym sensie jestem takim narkomanem. Jestem narkomanem bliskości. Bo mimo, że potrafię godziny czasu spędzać na swoich pasjach, rozrywkach czy sporcie, to czuję, że nie jestem pełny. Pisał o tym też Dale Carnegie we wstępie książki "Jak zdobyć przyjaciół i zjednać sobie ludzi" - 85% naszego szczęścia zależy od kontaktów z innymi ludźmi.

Mimo że uwielbiam spędzać czas samotnie, porobić coś dla siebie na uboczu, to nie umiem zupełnie nie przebywać z ludźmi. Podziwiam tych wszystkich, którzy wyjechali i tak szybko dostosowują się do zmian. Ja tak nie umiem. Nie mam aż takiego oparcia na sobie i nie umiem też organizować sobie czasu, gdy nie ma wokół mnie ludzi. Potrzebuję kontaktu z ludźmi których szanuję, bardzo cenię i dla których mógłbym coś poświęcić.

Ludzie zawsze byli dla mnie na pierwszym miejscu. Cenniejszy był dla mnie zawsze człowiek i rozmowa niż rzeczy materialne czy praca. Taki już jestem. I szczerze mówiąc nie wiem co z tym zrobić i to wpędza moją psychikę w ruinę.

Ponieważ jestem człowiekiem, który szuka rozwiązań na problemy, przychodzą mi do głowy teraz 2 rzeczy: znalezienie na miejscu nowej grupy ludzi, z którymi wspaniale bym się czuł oraz czytanie książek Osho na temat miłości i samotności, bo te 2 rzeczy zawsze łącza się ze sobą. Nie wiem jak dokonać większej zmiany i gdzie jej szukać. Być może czegoś nie wiem lub czegoś nie widzę. I zapewne tak jest, skoro mam ten problem. Może po prostu muszę pójść do etatowej pracy na 8 czy 10h, byle tylko się czymś zająć i nie myśleć o ludziach. Ale czy brak myślenia o ludziach sprawi, że nagle oni będą?

Kompletnie nie wiem co z tym robić.

Zawsze pisanie na blogu dawało mi dużo rozwiązań. Nie wiem czy to była kwestia alkoholu czy mnie, ale teraz tego nie widzę. Będę więc bardzo wdzięczny za Wasze przemyślenia w tym temacie lub opowiedzenie jak Wy radzicie sobie z tym tematem. Kiedyś z pewnością umiałbym za to podziękować i się uśmiechnąć, ale teraz nie wiem czy będę w stanie. Mam w sobie dużo smutku z tego powodu, z którym nie wiem co już robić. Nie chcę być nieszczęśliwy, nie chcę spędzać czasu z toksycznymi ludźmi i nie chcę robić czegoś, czego nie lubię.

Wiem, że jeszcze dużo muszę się nauczyć w tym temacie i jestem na to otwarty. Nie wiem jeszcze skąd i kiedy przyjdzie jego zrozumienie, ale wierzę, że będzie dla mnie to coś istotnego, czego jeszcze nie rozumiem.

Miłość

- Kochasz ją? - zapytała mnie Ada.
- Nie, już nie. Nie chcę jej kochać - odpowiedziałem
- Dlaczego? - zapytała mnie dociekliwie, zaglądając mi w oczy z bliskiej odległości
- Bo nie chcę kochać kobiety, z którą nigdy nie będę. Nie chcę kochać kobiety z przeszłości - odpowiedziałem patrząc w sufit. Nie chciałem patrzeć na Adę. Nie chciałem patrzeć jej w oczy. Nie chciałbym by widziała smutek w moich oczach...

Jednak z tej odległości w jakiej byliśmy, ukrycie wszystkich emocji, które targały mną w tym momencie, było prawie niemożliwe. A zwłaszcza ukrycie tego przed samym sobą. Wiedziałem, że prawda jest inna nią to, co mówię. Ale mimo to musiałem to powiedzieć. To była rola tego aktora, co był na scenie i to była jego kwestia w tym momencie. Ten aktor miał to powiedzieć i już. I to pomimo tego, co wiedzieli wszyscy widzowie... tego spektaklu zwanym życiem.

To co Ada odpowiedziała, było dla mnie oczywiste na ogólnym poziomie. Coś niczym ludowe powiedzenie znane od lat. Ale nie umiałem tego wcześniej przełożyć na ten konkretny przypadek. W myślach waliłem się po łbie i jedna moja myśl goniła drugą. Zwłaszcza jak Ada odpowiedziała:

-"Przecież możesz ją kochać, nawet jak jest z przeszłości. I nawet jak z nią nie będziesz".

Ada była w tym momencie dla mnie za mądra. Za dużo podsunąłem jej książek do przeczytania i była świeżo po skończeniu "Belli" Setmana. Umiała więc zadać mi jedno pytanie, które przewróci cały mój system.

Moje uczucia nagle były niczym bokser miotany na ringu pod gradem ciosów, które dostał. Bokser, który właśnie dostał niezłą porcję ciosów i ma problem z odnalezieniem swojego narożnika. "FAKTYCZNIE!" było pierwszą myślą po ciosie. I zrozumiałem swój smutek, który chciałem ukryć. Zrozumiałem, że tak naprawę nigdy nie chciałem przestać jej kochać. Zupełnie tak, jakbym złożył jakieś śluby. Z drugą chwilą przyszło też zrozumienie. Zrozumienie, że jeśli kiedykolwiek bliski, albo mi albo moim krewnym umrze, to wcale nie oznacza końca miłości. Nie trzeba go nawet opłakiwać. Bo jeśli kochamy kogoś w sercu, to on cały czas będzie z nami. A chyba tylko jeden film pokazał to na ekranie...



W "Spidermanie" umiera wujek Ben, który wychowywał Petera od dzieciństwa. Ale czy ta śmierć jest zła? Czy jest zła dla Petera albo dla nas, jako widzów? Ciężko odebrać to jako złe lub wzruszyć się do łez, gdy mamy taką sytuację w kreskówce albo na początku filmu, zanim zdążymy zżyć się z bohaterem. Dopiero po śmierci wuja Bena, Peter jest w stanie przeistoczyć się w superbohatera. Nie pamiętam drugiego filmu, w którym byłaby ukazana przemiana bohatera w taki sposób. Nigdy by ona nie nastąpiła, gdyby nie zdarzyła się ta niby "tragedia".

Dlaczego "Spiderman" to moja ulubiona bajka z dzieciństwa?

BO JEST TAKA GŁĘBOKA.

Dopiero tragedia zmienia zwykłego szarego chłopaka ze szkoły średniej w superbohatera. Dopiero, gdy jest superbohaterem to musi radzić sobie z krytyką całego systemu, a nie tylko w szkole. Policja go postrzega jako złego, bo on robi im konkurencję. Bo jest od nich lepszy i skuteczniejszy. To samo było z Batmanem, co świetnie ukazał Nolan w "Batman: Początek". Miasto i prawo jest przeciw niemu. Robią mu zły PR. A tymczasem Peter będąc Spidermanem, przestał mieć czas dla babci. Nie mógł też prawdziwie się zakochać. Bo oto najsilniejszy człowiek w mieście, ma swoją własną intymną słabość. Że jego miłość jako człowiek do człowieka, byłaby zagrożona i nie mógłby realizować swoich bohaterskich czynów. Peter boi się, że ktoś mógłby jego miłość wykorzystać by pokonać jego, najsilniejszego. Paradoksem jest, że Parker ze swoim uczuciem może ujawnić się dopiero, kiedy osiągnie sukces jako Spiderman. Dopiero zyskując moce superbohatera, zmienia się na tyle, że wreszcie ma dostęp do tego typu dziewczyn. Ma dostęp do ich innych emocji niż tylko zwykła znajomość szkolona, jaka była do tej pory. Dopiero będąc superbohaterem, może mierzyć się z innymi silnymi. Czy to w szkole czy z przestępcami. Jednak mimo, że czasem któryś jest silniejszy lub jest ich kilku, to Spierman wygrywa.

Dlaczego tak się dzieje?

Pcha go do tego inteligencja, co jest niewątpliwie pokazane w filmie. Ale myślę, że jest z nim także cały czas miłość. Miłość do Marry Jane Watson. Rudzielca, który zauroczył go tak, że Spiderman walczy z podwójną siłą. To właśnie miłość daje mu taką wolę walki i zaangażowanie. To wspaniałe połączenie czakry ego z czakramem serca. Gdy Człowiek Pająk walczy, bo ma w głowie coś więcej niż ideę dobra. Ma też w głowie kobietę, do której chce wrócić jak najprędzej. Miłość jednak potrafi pchać do przodu.

Peter Parker pracuje też w mediach, co jest okazją do poznania wielu różnych osób, których nigdzie indziej by pewnie nie spotkał. Ale jest tam tylko podrzędnym fotografem. Zawód, który jest jego pasją, a do którego to podchodzi z aż za dużym luzem. Jego praca i reputacja jako fotoreportera cierpi, bo zajęty jest on pokazywaniem swoich super zdolności. Ratowaniem miasta. Jest tam też nieustannie go poprawiający, niczym surowy ojciec, szef całej firmy, w której pracuje. Ktoś bardzo świadomy zrobił tę bajkę. Ktoś kto znał życie. I umiał pokazać nawet i przez taki szczegół jak brak ojca w życiu potem jest wypełniany rolami innych osób. Jak chłopak niezbyt utemperowany trafia na swoją zagubioną domową temperówkę;)

Dla mnie "Spiderman" to moja największa bajka dzieciństwa. Właśnie na tym się wychowałem. Na bajce o super mocach, dobrych i złych, sile miłości, poświęceniu, niespełnionej miłości, trudach relacji, zagubieniu, ciągłym pośpiechu i całej masie innych wartości i zachowań. Wartości i zachowań, które wdrożyłem u siebie. Nie od dziś interesując się psychologią wiem, że bajki i filmy z dzieciństwa miały spory wpływ na nasze kształtowanie. Dopiero przed chwilą myśląc więcej o tej bajce widzę jak wiele z niej zaadoptowałem u siebie, chociaż w innych realiach niż Nowy Jork, USA i lata 90-te. To co zauważyłem i właśnie tu napisałem, to jedyny fragment tej notki, który napisałem nie na trzeźwo, choć wcale nie piłem. Jak się okazuje, możesz mieć wielki wgląd w życie, siebie i możliwości rozwoju, jeśli tylko odpowiednio wykorzystujesz pewne rzeczy;) Gdyby nie to... pewnie nigdy nie zauważyłbym czym jest miłość i jak ona potrafi pchać do przodu. Teraz wiem, że CHCĘ JĄ MIEĆ no matter what. Chcę ją mieć w sobie!

...i gdy Ada powiedziała to jedno zdanie, wiele się zmieniło. Zobaczyłem, że przecież to zależy ode mnie co będę do niej czuł. Co będę czuł do innych kobiet. Nawet jeśli one mnie nie będą chciały, bądź w jakiś sposób mnie skrzywdzą. Mogę przecież powiedzieć do kobiety, że ją kocham lub że mi się podoba. I nawet jak ona powie bym spadał na drzewo to nie musi to tego zmieniać. W końcu jeśli świadomie powiedziałbym, że mi się ona podoba, to czemu miałoby to zmienić jedno zdanie lub bluzga na mnie? Jeśli tak by było, oznaczałoby to tylko fałszywość. Ale nie fałszywość wobec niej, a wobec siebie!! To oznaczałoby, że nie kochałem jej, ani że mi się ona nie podobała. Po prostu spodobał mi się jej obraz i jej wyobrażenie.

I tak faktycznie mogłoby być. Kiedyś na pewno tak było. Ale nie po kilku książkach przeczytanych Osho lub szkoleniach Tomka:) Wiem, że to uczucie miłości braterskiej, sympatii lub fascynacji drugą osobą, nie było tylko iluzją. Ba! Jestem tego pewien. Inaczej nie myślałbym tak pozytywnie o kobietach, które w jakiś sposób były dla mnie ważne, a nie widziałem ich w ciągu ostatnich miesięcy, nie pisałem z nimi ani nie rozmawiałem. Mimo że Agi nie widziałem na żywo 1,5 roku, Marysi ponad rok, a Martyny... hmmm, tak dawno, że boję się liczyć... (czyżby były to prawie 3 lata, od naszego jedynego spotkania?) to mimo tego czasu, wiem że będę dobrze je wspomniał.

Wcześniej uważałem, że kochanie kobiety, za którą zamknąłem już drzwi, tylko by mi przeszkadzało. Że kochając kobietę, z którą już nie rozmawiam, utrudni mi skupienie na jakiekolwiek innej. Zrozumiałem jednak, że zamykając drzwi, zamknąłem tym samym swoje serce. Zamknąłem swoje serce na miłość. A tego robić nie chciałem.

Często przecież słyszy się, że jakaś zraniona osoba przyrzeka sobie, że nigdy więcej się nie zakocha. Zawsze wydawało mi się, że takie sytuacje to domena kobiet, ale ostatnio spotykam facetów, którzy zwierzali mi się z podobnych sytuacji. Niezależnie jednak od płci i tego kto nas zranił, czy to rodzice, czy kolega czy koleżanka, a może partner lub partnerka, nie zmienia to wyboru danej osoby. Wyboru, że zamyka ona swoje serce na miłość. Gdybym był Osho, zapytałbym wtedy takiej osoby:

"Jak chcesz kochać siebie, skoro zamykasz się na kochanie drugiej osoby?"

Żadna osoba nie będzie w stanie kochać nikogo, dopóki nie cofnie swojej obietnicy, że nie będzie już kochać osoby, która odchodzi.

Prawdą jest, że tak myślałem i teraz nie boję się tego przyznać. Nie boję się, bo pokonałem to ograniczenie. Uważałem, że taka "miłość do przeszłości" to uczucie dla słabych. A przecież miłość to SIŁA! Największa siła jaka może być w człowieku. Czyżbym nie chcąc kochać, nie chciał być silny?

A co takiego właściwie stało się między mną a Martyną? Czemu chciałem sobie wmówić, że przestałem ją kochać? Bo miałem dość niejasnej sytuacji. Chciałem jasno wiedzieć czy to do czegoś zmierza. W momencie, gdy był do tego zły moment. Jednak zdecydowałem się na niego. I konsekwentnie przez kilka miesięcy nie oglądałem się za siebie. Miałem nadzieję, że kiedyś spotkam kogoś równie wspaniałego. Ale serio, zacząłem zastanawiać się i wątpić - gdzie spotkam kogoś takiego? To była dziewczyna jedna na milion.

I po zadaniu tego pytania przez Adę, gdy oglądaliśmy razem "Amelię", cały czas myślałem o Martynie, małej Amelii. Ona była właśnie taką Amelią. Kimś kto żyje w ten sposób. Taką ją obserwowałem podczas rozmów z nią. Jednak nie miałem pewności czy ona taka jest, nie miałem okazji nigdy bliżej jej poznać. Chciałem, ale... nie udawało się. Postanowiłem więc zrobić krok naprzód.

Szczerze mówiąc, nie uważałem nigdy, że pragnę od niej za dużo. Chciałem spędzić z nią trochę więcej czasu by ją lepiej poznać. Zobaczyć jak normalnie funkcjonuje. Zjeść z nią posiłek, pójść z nią na spacer, zobaczyć jak się uśmiecha przed snem, jak ma dużo energii i jak do końca dnia ją traci. Chciałem też czytać jej bloga, Blipa i wiedzieć co w jej małym, wewnętrznym świecie się dzieje...

...ale ona tego nie chciała. Skasowała konto Blipa, blog nigdy nie był dla mnie dostępny poza krótkim okresem czasu... Nie podobało mi się to. Ale co mogłem zrobić? Nie będę przecież naruszał jej granic. Już nie. Już taki nie jestem...

Kiedyś wyobrażałem sobie jakbym skoczył na Martynę, gdybym nagle zobaczył ją pod swoimi drzwiami. I pewnie zaściskał na śmierć, podskakiwał z radości, cieszył się, gdyby zrobiła mi taką niespodziankę. Jednak, gdy nie mieliśmy kontaktu, a ja zamknąłem te "drzwi", to zmieniła się też moja reakcja. Myśląc po raz pierwszy od kilku miesięcy o Martynie przed drzwiami, myślałem już inaczej. Nie otworzyłbym drzwi i nie rzucił się na nią jak na wygraną w Totolotka. Po prostu bym spytał "co tu robisz?" i zachowywał się jakbym chciał wyjaśnień i celu jej wizyty.

Na szczęście jednak Ada uświadomiła mnie, że wcale nie chcę taki być. Dalej chcę ją kochać i to bez znaczenia czy ją jeszcze zobaczę czy nie! Prawie jej w życiu nie widziałem, ale wiem, że jakby była postarzałą babcią to też bym ją ubóstwiał. Ona miała niesamowicie świecącą osobowość.

I choć w głowie cały czas miałem love story, że kiedyś, mimo trudów będziemy razem, to rozczaruję Was - nie zamierzam do tego dążyć. Nie zamierzam niepokoić dziewczyny, która ma faceta i robić zamieszanie nie tylko w swoim życiu, ale i ich obojga. Mimo całej tej kumulacji uczuć, które do niej miałem i co mi uświadomiła Ada, które nadal gdzieś żyją.

I mimo, że taka sytuacja z niespodzianką pod drzwiami, może się nigdy nie wydarzyć. To będę miło wzdychał, że kiedyś coś tak pięknego może się wydarzyć. A nawet jeśli nie, to wiem, że moje życie tworzą nie tylko moje czyny, ale też myśli. I jeśli świadomie mogę zdecydować jakie chcę mieć myśli, to zdecydowanie bardziej wolę takie o uczuciu pełnym miłości, niż kolejny raz odwracać wzrok i mówić, że już kogoś nie kocham, bo zamknąłem za nim drzwi... o tak, zdecydowanie tak!

Serdeczna koleżanko Marto...

Serdeczna koleżanko Marto, nowa koleżanko ze wspólnego dla nas szkolenia w Toruniu oraz podróży pociągiem... chciałem Ci powiedzieć, że każde miłe słowo, które do Ciebie skierowałem w owym pociągu było szczere i prawdziwe. Jeśli poczytałaś trochę tego bloga to wiesz, że mówię prawdę szczerze i bezpośrednio, zarówno sobie jak i innym, i nieważne czy jest ona miła czy nie. Dlatego każdy komplement w Twoim kierunku, który wypowiedziałem lub wymsknął się mojemu koledze, był szczery. Jednocześnie chciałem przeprosić Cię za jego zachowanie, niemiłe żarty i stresujące zachowanie, jeśli tak to odebrałaś. Ja mam duży dystans i mnie to nie rani, ale wiem, że na kogoś innego może to wpłynąć negatywnie i może się z tym źle czuć. A wierz mi, to ostatnia rzecz, z którą chciałem Cię zostawić. W końcu przepraszam też za siebie i sytuację w jakiej Cię postawiłem. Była tam Twoja koleżanka... były obce osoby... był mój naśmiewający się kolega... przepraszam, jeśli uraziłem Cię którymś swoim tekstem, otwartością, bezpośredniością czy zachowaniem, naprawdę tego nie chciałem. A po ostatnich słowach, które wypowiedziałem do Ciebie przez okno, bardzo źle się poczułem... miałem wyrzuty sumienia, że gadam takie głupoty, bo podkusił mnie do tego kolega... chociaż może tak naprawdę nie ma za co przepraszać skoro po 45 minutach od opuszczenia pociągu, byłaś już na tym blogu? Mam nadzieję, że wejdziesz na niego choć jeszcze 1 raz, by przeczytać tę wiadomość. Kurczę, naprawdę chciałbym przeprosić Cię za to wszystko w innej formie niż ta na blogu i uśmiechnąć się jeszcze do Ciebie tak sympatycznie jak robiłem to wcześniej:))) Wydajesz mi się naprawdę ciekawą osobą:))) pozdrawiam Cię serdecznie i proszę Cię, w komentarzu pod tą notką, zostaw mi do siebie kontakt, na który mogę się do Ciebie odezwać. Po przeczytaniu wiadomości, od razu ją skasuję, nie martw się:) Pozdrawiam i mam nadzieję, że tamta rozmowa nie była naszą ostatnią:)

P.S. Kiedy kończyliśmy rozmawiać po szkoleniu rzuciłem "do zobaczenia kiedyś", ale już po chwili, po wejściu do samochodu powiedziałem do naszego kierowcy: "mam ochotę na coś romantycznego, podjedź do tych dziewczyn, zahamuj z piskiem opon i stań w poprzek jezdni, a ja wybiegnę i powiem "to jedyna szansa by mieć jeszcze z Tobą kontakt, daj mi szybko swój numer byśmy mogli jeszcze pogadać". Kolega powiedział, że pisku opon nie będzie, bo ma ABS-a, ale że może podjechać... po czym źle skręcił:/ Cóż, wtedy się nie udało, ale złapaliśmy Was w pociągu, ale może jeszcze nie wszystko stracone, nawet mimo tylu głupot :)))

Wulkany emocji

Zanim zabrałem się za pisanie wczorajszej notki, wiedziałem, że napiszę coś głębokiego. Wiedziałem, że będzie to coś wyjątkowego.

Napisałem, więc do Adzi sms, że rano może wejść na bloga i przeczytać nową notkę. Kiedy rano wstałem miałem już od niej sms-a, że przeczytała i notka bardzo jej się spodobała. Napisała między innymi "przecież Ty wiesz co sprawa Tobie radość". Sęk w tym, że nie wiem. To zawsze był mój problem. Dopiero powoli uczę się to odkrywać. Powoli poznaję siebie i co sprawa mi radość, co wyzwala uśmiech na mojej twarzy. Pierwsze o czym pomyślałem leżąc jeszcze w łóżku to, że Ty Adzia sprawiasz mi radość. I Martyna sprawiała mi masę radości. A także Agnieszka i Marysia, choć one nie podejrzewają pewnie nawet jak wielką.

Kiedy kilka miesięcy temu na klubie Tomka poznaliśmy super Olę, urzekło mnie, gdy powiedziała swoje postanowienie noworoczne z poprzedniego roku. Super Ola obiecała sobie, że co miesiąc, z każdej wypłaty będzie kupowała sobie grę planszową, w którą będzie grała ze swoimi znajomymi. To było takie magiczne. Takie dziecięce i radosne, gdy o tym mówiła. Bardzo mi się to spodobało.

Też chciałbym spędzać w ten sposób imprezy i wieczory ze znajomymi. To bardzo ciekawa forma spędzania wolnego czasu, o wiele atrakcyjniejsza niż siedzenie i picie ze znajomymi. I tak bardzo kojarzy się z dzieciństwem, czasami beztroski, gdy czas ani nic innego poza grą nie ma znaczenia.

Dziś wieczorem wszedłem na antresolę w swoimi pokoju i wygrzebałem 3 gry planszowe. Ich znalezienie i patrzenie na inne rzeczy, które leżą tam od lat wzbudziło we mnie ogrom emocji. W środku cały drżałem. Tyle wspomnień...

Wziąłem gry i usiedliśmy z rodzicami w salonie na podłodze i zaczęliśmy grać. Minęło 1,5 godziny, a my graliśmy przez ten czas w popularnego "Chińczyka" oraz "Sombrero czy melonik". Ach! To było wspaniale. Choć przecież nic wielkiego się nie działo. Graliśmy w gry, które pobudzają kreatywność, budzą ducha rywalizacji i sprawiają, że przyjemnie spędza się czas. To ciekawsze forma zabawy niż krzywienie kręgosłupa i psucie sobie wzroku przed komputerem.

W najbliższym, 2013 roku zamierzam często robić schadzki ze znajomymi na gry planszowe. Gdy w końcu zamieszkam w Wa-wie, będę to praktykował na pewno jeszcze częściej. Będę musiał tylko znaleźć takich znajomych, którzy również chcieliby spędzać w ten sposób czas i dobrze się przy tym bawić. Na razie nie wiem kto by tego chciał, ale planuję w tym roku robić jeszcze więcej rzeczy, których ostatnie lata nie robiłem. Jeśli ktoś z Was chciałby w ten lub inny sposób spędzać czas zamiast przesiadywać w pubach, na pochlaj-party czy zamulać wieczorami, odzywajcie się. Na pewno możemy razem coś wymyślić i spędzić czas dobrze się przy tym bawiąc. Zamierzam znaleźć takich znajomych, i jeśli ktoś u mnie w pracy chciałby tak sobie urozmaicać czas, będę przynosił gry do pracy, abyśmy tam mogli w coś pograć i oderwać się od szablonowości, w której żyjemy.

W tym roku chciałbym też zacząć kręcić swoje własne filmy. Krótkometrażowe i jeśli starczy czasu, zdolności, zaangażowania i współtowarzyszy - te dłuższe. Kocham filmy i chciałbym coś poważnego robić w tym kierunku.

Dzisiaj w ciągu dnia stwierdziłem, że czas przejść na profesjonalizm w tym kierunku też w innej formie. Założyć trzeciego już mojego bloga, tym razem poświęconego całkowicie tematyce filmowej.

Od dziecka kochałem się w filmach. Pamiętam, że często w podstawówce po przyjściu do szkoły rozmawiało się na przerwach i lekcjach o hitach puszczanych ubiegłego wieczoru w telewizji. Wzbudzało to w nas wulkany emocji. Chciałbym mieć więcej takich wulkanów w swoim życiu i ten rok będzie ich odkrywaniem. Niektóre będą musiały zawrzeć po latach, inne zostaną wyłączone i unosić się z nich będzie tylko dym. Jeszcze inne zmienią bieg spływania lawy lub będą wrzały lawą dalej, ale już w innych kierunkach.

Blog w tematyce filmowej będzie podsumowaniem dzieł, które obejrzałem i ich analizą. Zwróceniem uwagi na te rzeczy, które najbardziej zwróciły moją uwagę. Połączeniem innych faktów z życia starych gwiazd filmowych, anegdot i opowieści, jeśli starczy mi czasu, aby do każdego mocnego filmu coś wynaleźć. Jeśli jesteście filmowymi fanatykami, chcecie obejrzeć dobre kino i się nie zawieść, to ten blog będzie czymś, co Wam się spodoba.

Grając w rodzicami w gry włączyłem legendarny film lecący właśnie na TCM. Mówię tu o wielkim "Blow", który ma w sobie wiele magiczności, dlatego mogę go oglądać bez końca. Jeszcze kilka lat temu mówiłem sobie, że jak będę miał dużo kasy to kupię go sobie na DVD. Ten film swoim sukcesem rozpoczął całą falę filmów o podobnej tematyce. Jest ledwie kilkanaście lub może kilkadziesiąt filmów, w których produkcję twórcy mogą wczuć się aż do tego stopnia. Mówię tu konkretnie o reżyserze Ted'zie Demme, który zrobił film o początkach kokainy w Ameryce, odwiedzał wielokrotnie w więzieniu pierwowzór filmowej postaci (co możemy znaleźć na filmach w Internecie), i który niecały rok po premierze filmu sam przedawkował kokainę w wieku 38 lat. Życie jest zabawne. Życie lubi się z nami bawić:)

"Blow" to film, w którym jest WSZYSTKO! Jest to film o marzeniach i o ich stracie. Jest on także o tym, co jest w życiu ważne. To film o szczęściu i smutku. I jest w tym niesamowicie głęboki. Jako widz, cały czas czujemy skrajne balansowanie naszym nastrojem. Od ekstazująco przyjemnych chwil do tragicznie przykrych. Obejrzyjcie sami. Film nie ma jakiejś niesamowitej muzyki, ale jest w nim niesamowity KLIMAT, KLIMAT i jeszcze raz KLIMAT. Polecę go wszystkim w ciemno jako dzieło wybitne.

Filmy jednak odkryłem na nowo dopiero całkiem niedawno. Aż do zeszłych wakacji przez całe lata nie oglądałem filmów. Uważałem, że to głupie i to strata czasu. Takich etykiet do różnych swoich przyjemności pododawałem co niemiara, i dopiero powoli zaczynam się od nich uwalniać. Ale w zeszłe wakacje wygrałem los na loterii. Bilety wygrane na maraton filmowy Almodovara miały dla mnie podwójne znaczenie. Wraz z niezwykłą osobą w kinie, z kochaną Palcią, odkryłem jak wspaniale można robić filmy! To było tak głębokie uczucie, że w środku całego mnie trzęsło. I chyba nie tylko mnie. Bo kilka miesięcy temu, gdy napisałem na Fejsie, że nauczyłem się patrzeć wzrokiem "pełnym miłości", jak właśnie Palcia określiła wzrok naszego kolegi z pracy, dostałem od niej prywatną wiadomość, że taki mój wzrok widziała już wcześniej... gdy byłem z nią w kinie i patrzyłem na nią.

Wracając do filmów, parę dni temu odkryłem magię filmów Hitchcocka. To też było mocne uderzenie. Ale to temat na inną opowieść, i chyba tego drugiego bloga. Wspomnę jednak, że moja mania filmowa zaczęła się na dobre na przełomie października i listopada 2011 roku. Wtedy zobaczyłem, że siostra wypożyczyła z biblioteki książkę "Klub filmowy" i sam zacząłem ją czytać i dorastać wraz z jej bohaterem. Krótko zarysowując fabułę opartą na faktach autentycznych, jest to opowieść o pewnym nastolatku, który nie chce już chodzić do szkoły. Jego ojciec, pracujący jako dziennikarz, wyraża na to zgodę pod warunkiem, że zapewni mu edukację filmową. I tak przez kilka lat oglądają razem filmy komentując je i rozmawiając o nich. Jest to niesamowita opowieść zarówno filmowa, jak i życiowa. Jakby ktoś z Was chciał ją przeczytać to posiadam ją w PDF-ie:)

Pomimo, że jeszcze nie do końca wiem, co sprawa mi radość, odkąd zacząłem zadawać sobie to pytanie kilka miesięcy temu, moja lista stale się powiększa:) Są na niej gry planszowe, spędzanie czasu z bliskimi mej duszy osobami (więc między i innymi tymi, którzy znają adres tego bloga), jest na tej liście też oglądanie filmów i pisanie. Z każdym kolejnym dniem mojego życia, będą robił więcej tego, co daje mi tę radość:) Ty też mi to obiecaj, że i Ty będziesz:)

Sens

Nienawidzę swojego życia. Od dawna. Od wielu lat.

Ludzie myślą, że moje życie jest fajne.

Luksusowy dom. Zawsze były w nim pieniądze, więc nie było problemu z utrzymaniem, z przeżyciem, z kupowaniem drobnych przyjemności.

Ludzie myślą, że wystarczy normalnie wyglądać i nie mieć chorób by mieć szczęśliwe życie. Ale to wszystko gówno prawda.

Szczęśliwego życia nie można sobie kupić. Nie można go sobie zapewnić pieniędzmi, domem, ani rzeczami, które sobie kupimy.

Czym jest szczęśliwe życie?

Szczęśliwe życie jest stanem. To stan wewnętrzny. Nie materialny.

Ludzie myślą, że wiele sławnych ludzi, którzy oczywiście mają kupę szmalu, mają fajne życie. Ale o wszystko gówno prawda.

Gwiazda "Spidermana" Kirsten Dunst nigdy w życiu nie była w związku z mężczyzną. Ani nawet z kobietą. Lindsay Lohan cały czas buja się po odwykach. Britney Spears co jakiś czas znowu wraca na terapię jako pacjent specjalnej troski, ze specjalnym traktowaniem. Ma w swojej biografii miliony sprzedanych płyt, sławę, ale i rozwody, odwyki i miesiące w szpitalach.

Tak, sława i kasa nie są rozwiązaniem.

Jeśli masz problemy zanim je zdobędziesz, będziesz je mieć i później.

Taka jest prawda. Łudzisz się, że z Tobą może być inaczej? Gówno prawda.

Szczęście i zadowolenie z siebie to stan wewnętrzny. To coś, czego nie możesz kupić. To, coś do czego musisz dojrzeć, dojrzeć doświadczeniem i zrozumieniem.

Jeśli umiesz żyć szczęśliwym to dlatego, że robisz coś, co sprawia Ci radość. Nie skupiasz się na krytyce, na tym, co Ci się nie podoba, na tym, kto jest przeciwko Tobie, na tym, czego Tobie brakuje. Nie myślisz o tych wszystkich iluzjach "co by było gdyby". Bo tego nie ma.

Jesteś tylko Ty. Ty i Twój wewnętrzny świat.

Są ludzie, którzy uciekają od życia.

Uciekają w używki. Uciekają w nałogi jak hazard, gry, kompulsywne robienie pewnych rzeczy. Sprawiają one przyjemność, pewnie. Dopóki nie wrócą do swojego wewnętrznego świata. Do świata, którzy sami tworzą.

Jaki tworzysz swój wewnętrzny świat?
Czy jest on szczęśliwy?
Czy myślisz obsesyjnie o tym, czego Ci brakuje? O tym, czego chcesz?
O tym, co jest Ci niby niezbędne do życia, chociaż żyjesz?

Spójrz na siebie. Spójrz w lustro. Patrz w nie nieprzerwanie przez 5 minut.

Co widzisz?
Kim jesteś?
Jakim życiem żyjesz?
I najważniejsze - czy widzisz szczęśliwego człowieka?
Czy Twoje oczy są większość czasu szczęśliwe?

To najważniejsze pytania w życiu.
Ale i najtrudniej znaleźć na nie odpowiedzi.

Najtrudniej, jeśli jeszcze nie znasz na nie odpowiedzi.

A odpowiedzi nie będą wcale skomplikowane.

To będą same bzdety. Same proste rzeczy. Niby małowartościowe. Ale i kwintesencja tego kim jesteś. Kwintesencja tego, jakim życiem żyjesz. Kwintesencja szczęścia. Kwintesencja tego, co daje Ci szczęście. Kwintesencja tego, że żyjesz pełnym życiem. Pełną parą. Chociaż wcale nie zarywasz nocy i nie walczysz do upadłego.

W życiu nie chodzi o walkę.
Nie chodzi o to by zdobywać to, na czym Ci zależy po wielkim wysiłku.

Większość ludzi myśli, że by docenić coś, trzeba to stracić albo o to długo walczyć. A to nieprawda. Jeśli walczysz i poświęcasz na to dużo energii, wiąże się to z ogromnymi wyrzeczeniami i wysiłkiem.

Możesz być w życiu milionerem. Mieć masę kasy.
Ale jeśli postawisz sobie taki cel, nie możesz żyć tak jak żyłeś do tej pory.
Nie możesz poświęcać się rozrywce, przebywaniu z ludźmi, którzy Cię hamują. Nawet z Twoimi przyjaciółmi. Oni dają Ci komfort. Oni sprawiają, że czujesz się tak zajebiście, że nie chcesz więcej. Doceniasz to, co masz.
Ale jak chcesz być milionerem, musisz zmienić wiele rzeczy. Przestać doceniać to, co masz. Musisz zacząć robić rzeczy, które sprawią, że będziesz ku temu bliżej.
Nie będziesz bliżej doceniając każdy skrawek chleba, który codziennie jesz na śniadanie.

Musisz wyjść z siebie. Dosłownie. Przejść przez granicę swoich obecnych możliwości. Zacząć robić rzeczy, które zbliżą Cię do Twojego celu. Do Twoich milionów. A wtedy zapominasz. Zapominasz, o co naprawdę Ci wcześniej chodziło.

To samo jest z każdym innym celem.

Chcesz mieć atrakcyjne życie seksualne, mieć dużo partnerów. Zaczynasz eksperymentować, próbować z innymi. Nie skupiasz się na chwili, nie skupiasz się na tym, co masz. Ciągle myślisz "WIĘCEJ!".

Chcesz mieć super samochód czy własne mieszkanie. Też musisz zapierdalać. Iść do przodu, nie zatrzymywać się i nie oglądać na to, co masz.

Chcesz mieć pozycję lub odnieść sukces. Nie możesz patrzeć na to jak dobry jesteś teraz, co teraz potrafisz. Skupiasz się tylko na tym, co chcesz. Co się stanie i gdzie rzekomo będziesz, gdy już TO osiągniesz. Jak się wtedy poczujesz. To znaczy - jak myślisz, że się wtedy poczujesz.

Myślisz, że tak będzie?
Ale to wszystko złudzenie. Ułuda. Duch. Iluzja. Zjawa. To wszystko kurwa nie istnieje.

Tak naprawdę chodziło Ci o szczęście. Cały czas myślałeś o tym, by być szczęśliwym.

I co pomyślałeś?
Co wtedy pomyślałeś?

Że X da Ci szczęście.
Że osiągnięcie X pozwoli Ci tak się czuć.
Że zdobycia X pozwoli Ci mieć ten stan.

Ale czy tak jest?
Czy tak będzie?

Pomyśl o tym chwilę.
Zatrzymaj się i pomyśl.

...

Jakie wyrzeczenia poniesiesz - wiesz już?
Co będziesz musiał poświęcić - wiesz już?
Co stracisz bezpowrotnie - wiesz już?

Bo straty bezpowrotne są tego częścią. Elementem układanki. Częścią niepisanego paktu, który podpisujesz mówiąc "CHCĘ X!".

Wiesz już co stracisz?

Zdrowie?
Energię, dobrą kondycję?
Włosy, siłę Twoich mięśni, młody i atrakcyjny wygląd?
Pieniądze, które przeznaczysz na realizację tego celu?
Przyjaciół i bliskie Ci osoby, z którymi tak fajnie teraz spędza Ci się czas?
A może już kiedyś były obok Ciebie takie osoby... których już teraz nie ma?
Kontakt z rodziną?

To wszystko teoretycznie jednak da się odzyskać.
Jednak nie będzie łatwo.
Trzeba będzie na to znowu poświęcić to, co najważniejsze i bardzo się starać.

Czas.

Tego nigdy nie odzyskasz.
Czas, Twój cenny czas. Czas, którego nie masz nieskończoną ilość.
Choć tak przecież się wydaje.
Minęło w Twoim życiu już tyle lat, dni, godzin, minut, sekund.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć.
Minęły kolejne.
To tylko sekundy.
A na nie składają się minuty. Na minuty godziny, na godziny dni, a na dni lata. Na nie wieki, ale przecież nie patrzysz na siebie i czas z takiej perspektywy.

Naprawdę chcesz poświęcić ten czas?
Zamiast żyć szczęśliwym TERAZ?
Zamiast TERAZ robić to, co lubisz?
Zamiast TĘ chwilę spędzić tak, jak lubisz?
Zamiast TERAZ powiedzieć, to co czujesz?
Zamiast TERAZ powiedzieć czego chcesz?
Zamiast TERAZ wypowiedzieć swoje małe pragnienie?

I je zrealizować?

Właśnie.

O to przecież chodzi.

By się realizować teraz.
By TERAZ robić, to co chcesz, to co lubisz.

Czy to takie trudne?

Pewnie, jeśli patrzysz na siebie w innej perspektywie niż na kogoś, kto żyje TERAZ.

Ale spójrz.
Proszę.

Oddychasz TERAZ.
Twoje serce bije TERAZ.
Twoje inne części Ciebie też żyją TERAZ.
A Ty myślisz tylko o tym, co będzie.
O tym, czego Ci brakuje. Kiedyś.
O tym, jak fajnie by było...

...ale nie jest. Nie jest, bo Ciebie tu nie ma.
Nie ma Cię w chwili obecnej. Nie ma Cię tutaj.
Nie ma Cię tutaj, bo marzysz, bo Ty ciągle marzysz.

I nie możesz pokochać siebie.
Nie możesz pokochać siebie, takim jakim jesteś.
Nie możesz pokochać swojego życia.
Akceptować tego, co masz.
Akceptować tego, kim jesteś.
Akceptować tego, jakim stworzył Cię Bóg.
Akceptować tego, jakim stworzyła Cię natura.

Zadawaj sobie często te pytania:
~jak wspaniale chcę przeżyć TĘ najbliższą chwilę?
~co robiąc TERAZ mnie uszczęśliwi?
~co TERAZ mogę zrobić by czuć się zajebiście?
~co właśnie w TYM momencie mogę docenić w sobie?
~co właśnie w TYM momencie mogę docenić w swoim życiu?
~z czego w DANYM dniu mogę być dumny?
~co przyjemnego zrobiłem DZIŚ dla siebie?
~czego jeszcze nie zrobiłem, a chcę TERAZ spróbować?

Codziennie w Twoim życiu dzieje się coś wspaniałego.
Codziennie w Twoim życiu jest co najmniej jedna magiczna chwila.
Codziennie w Twoim życiu jest coś, co warto zrobić raz jeszcze.
Codziennie w Twoim życiu jest coś, co Cię uszczęśliwiło.

Nawet jeśli masz zapędy by cały świat przed Tobą klęknął, by być gwiazdą filmową, by być kimś znanym i cenionym na cały świat...

...pamiętaj, że uśmiech drugiego człowieka, który widzisz w chwili obecnej, jest czymś nieocenionym. Jest czymś, dla czego warto warto żyć. Jest czymś, co warto tworzyć swoim działaniem. To jest coś. Coś, co przypomni Ci o sensie, gdy sam nie będziesz potrafił go znaleźć.

Pamiętaj! Uśmiech wędruje daleko. A kto ratuje życie jednego człowieka, ratuje cały świat.