Więzienie umysłu

Byłem w więzieniu. Był to jakiś oddział wielkości dużej parterowej szkoły, a może stara szkoła przerobiona na więzienie. Bardzo przypominało mi to moje liceum. Może dlatego, że wczoraj wracając do domu spotkałem 2 kolegów z klasy z liceum i 2 nauczycielki z podstawówki. Była tam masa ludzi w jednym pomieszczeniu, które zbudowane było w stylu aulowym, pochyło. Siedziałem z tyłu na ławce z nogami na krześle, a każdy w sali robił co chciał, choć z przodu sali stała straż. Byłem wyróżniającą się postacią spośród więźniów i każdy mnie tam znał, gdyż miałem spory szacunek grupy. Pamiętam, że wśród nas było również kilka kobiet, a ja jako osoba z dużym respektem miałem ich powodzenie. Wiem, że była tam Alicja i przez długi czas zalecałem się do niej, ale ona nie chciała odwzajemnić uczuć, przynajmniej nie w tym miejscu. Zawiedziony koszem czy odrzuceniem poszedłem do Anki, która bardziej otwarcie na mnie leciała i będąc mocno w złości przycisnąłem ją mocno do ściany i pocałowałem. Ona również mi się podobała, ale była jakby na II planie. Rano obudziłem się nagi obok niej. To był dzień, gdy po raz któryś planowaliśmy ucieczkę z tego więzienia. Po kilku godzinach przygotowań zaczęliśmy ją wdrażać. Po bieganinie po kanałach jakimś cudem udało nam się uniknąć całej straży i w kilka osób staliśmy przed wielkimi szklanymi drzwiami, zza których biło ogromne światło i za którymi była wolność i bezgraniczne szczęście. Ale zamiast przez nie szybko przebiec, zatrzymałem się. Nie mogłem opuścić dziewczyn, nie mogłem ich tak zastawić, a może były i inne powody mojej konsternacji. Chciałem z nimi być, a nie za tymi drzwiami. Powiedziałem, więc kolegom, aby poszli sami, bo ja muszę wrócić do kobitek i się nimi zaopiekować.

W tym momencie się obudziłem. Stojąc przed drzwiami, za którymi była wolność nie potrafiłem przez nie przebiec. Wciąż myślałem o kimś innym, o nie pozałatwianych sprawach z przeszłości, bojąc się jednocześnie hipotetycznej przyszłości. Więzienie jest tu wspaniałą metaforą ugrzęźnięcia w głowie i poglądach, które trzymają moje status quo i nie pozwala mi wyjść poza nie. Pierwszą myślą, którą miałem było, że skoro nie mogę przez te drzwi przebiec nawet w śnie, to jak mam to zrobić w rzeczywistości?! To oznacza dużo większy wysiłek, dużo więcej zaangażowania i konsekwencji, gdy już to zrobię. A mam nawyk nie przebiegania przez te drzwi, nawyk nie przezwyciężania samego siebie. Zatem słowa Briana Tracy'ego, że "Twój los zależy od Twoich nawyków" są dla mnie niczym krzyż na dalszą drogę.

W poprzedniej notce pisałem o trzech typach kobiet i o Alicji jako jednej skrajności. W środę po raz pierwszy w życiu miałem okazję kilka godzin pogadać z nią sam na sam. Rozmawiałem z nią o życiu, o tym, co w niej widzę i cały czas komplementowałem ją, otwarcie pokazując jej moje zainteresowanie nią i przełamując jej niektóre negatywne myśli o sobie. I mimo, że przez ostatnie miesiące wiele w sobie zmieniam nadal nie potrafiłem przezwyciężyć niektórych moim wyuczonych zachowań. Jak zwykle na początku czułem przy niej pustkę w głowie połączoną ze szczęściem, że jestem obok niej i nie potrafiłem podtrzymać rozmowy na żaden temat. Poszedłem na chwilę na zaplecze targów przedsiębiorczości, na których byliśmy i tam zagadała do mnie 17-letnia dziewczyna bym jej w czymś pomógł. Nie była ona ni trochę ładna, ale nie mogłem się od niej oderwać i gadaliśmy jakbyśmy się znali od lat. Rozmowa szła sama i z wielkim zaangażowaniem rozmawialiśmy po francusku, o celach życiowych, o marzeniach, teatrze i o pasjach cały czas robiąc sobie żarty. A przy Alicji nie potrafiłem powiedzieć dwóch pod rząd. Ta cholerna pustka zabijała mnie. Na targach nie mieliśmy wiele do roboty, więc nie mogłem uciec od siebie w jakieś zajęcie. Ale znalazłem za to rozwiązanie. Gdy Alicja wyszła na kilka godzin na uczelnię, zamknąłem oczy i pomedytowałem. W końcu wszedłem w up-time i mogłem dać z siebie więcej. Dokonałem potem więcej niż z niejedną kobietą przez kilka lat, a kontakt dotykowy, który tworzyłem przekraczał bariery jak na kobietę, która ma chłopaka. Jednak czułem się źle, jakbym i tak nic nie posunął sprawy do przodu. Więc, gdy wszyscy znajomi poszli, ja zostałem i podszedłem do stoiska, gdzie robiło się test psychologiczny, a następnie do Doroty Mieszkowskiej, coacha, który robił tam 20-stominutowe sesje. Tego mi było trzeba, szczerej i otwartej rozmowy z kimś ze środowiska rozwojowego. Gadałem z nią przez 1,5h cały czas śmiejąc się i opisując Dorocie to wszystko, co się wydarzyło. Moje morale znaczenie wzrosły, a w tym czasie dostałem odpowiedź na pierwszego w życiu sms-a, którego wysłałem Alicji chwilę po jej wyjściu, w którym to napisałem jej kilka miłych słów. Ala napisała, że nic dziś wielkiego nie zrobiła, a czuje się zmęczona jakby przeprowadziła 1000 rozmów. Dorota przetłumaczyła mi ten kobiecy język w oparciu o to, co wcześniej opisałem, że zrobiłem na niej duże wrażenie i że jako kobieta nie może bardziej otwarcie wyrazić zainteresowania. Czułem się bardzo szczęśliwy, bo na horyzoncie widziałem wreszcie pierwszą kobietę zamieszkującą Warszawę, z którą mógłbym się (na poważnie?) związać. I dziś myślałem o niej większą część dnia sam sobie robiąc problemy.

Zamiast cieszyć się naturalnie z kolejnej chwili, którą mógłbym z nią spędzić, tworzyłem w swojej głowie plany i excusy nie wiedząc czy ktoś tak kobiecy i delikatny byłby dla mnie odpowiednią partią. Oczywiście są to dialogi mojego ego, które szukało korzyści dla siebie i które chciałoby być jeszcze silniejsze. Alicja ma słabe ego, ale rozwinięciem emocjonalnym i dobrocią serca bije mnie na głowę. I co powiedziałem jej, w tej kwestii mógłbym się bardzo dużo od niej nauczyć. Nie wiem nawet czy nie więcej niż od kogokolwiek innego. Ale dla ego to wciąż za mało, ono chce osiągać, a nie czuć. W poprzedniej notce, wspomniałem także o Marysi, jako tej, która zdaje się być idealnym połączeniem cech kobiecych jak i męskich. We wtorek wieczorem Marysia napisała do mnie na czacie na Facebooku, którego to założyłem sobie w niedzielę. Przez blisko 2h byłem w takim stanie, w jakim nigdy nie prowadziłem z nią dialogu, nabijałem się z niej, komplementowałem, mówiłem głębokie rzeczy, które w niej widzę i rozmawialiśmy na temat spotkania w Warszawie. Nie wiem czy technologicznie przeprowadziłem kiedyś lepszą rozmowę z kobietą wcale tego nie planując. Jednak jedna rzecz zabolała mnie, słowa, które niby były żartem, ale które odebrałem całkiem serio, a mianowicie, że podłechtałem jej ego. Odpowiedziałem na to: "a co do ego to spoko, mam duże serce i jeszcze wiele miłych słów w zanadrzu... tylko wolę do serca przemawiać niż do ego" Zabolało mnie to. Mówiłem miłe rzeczy, odkrywałem się, a okazało się, że nie mówię do jej serca tylko do ego. To bardzo interesujące. Na tyle, że będę o tym opowiadał każdemu koledze ze szkoleń. Bo okazało się, że nie rozmawiałem z jej serduchem tylko z jej ego. A tego przecież nie chciałem kierując słowa, do kobiety, która realnie mnie interesuje...

Dorota-coach zadała mi pytanie czy kiedykolwiek kogoś kochałem. Gdy się nad tym zastanowiłem i odrzuciłem wszystkie kobiety oraz idoli, których nie znałem, była taka tylko 1 osoba. Martyna, wiadomo. I tak poznając Alicję, widzę że jest w niej trochę cech Martyny, tylko szkopuł polega na tym, że Martyna miała coś więcej. A jest to tak ciężko definiowalne dla umysłu, że nawet nie potrafię tego nazwać. I może to właśnie świadczy o tym, że nie żywiłem do niej uczuć głową, a sercem. I pewnie dlatego nie wymieniłem jej w schemacie w poprzedniej notce, bo nie udało mi się przydzielić jej do żadnej z 3 kategorii. Ona była ponad podziałami. I choć tego nigdy jej nie powiedziałem, a w żadnej notce nie napisałem, dlatego tak bardzo jej pragnąłem, bo ona jedyna umiała wyzwolić mnie z tego więzienia umysłu. Ona jedyna umiała sprawić, że nie myślałem, a czułem. A przede wszystkim choć nie wiem jak to egoistycznie zabrzmi - kochałem przy niej sam siebie.

I pomimo, że zauważyłem, że mam tendencje do wchodzenia w związki coachingowe i trudne relacje, mam nadzieję, że osoba, z którą zwiąże się na dłużej, będzie umiała wyzwolić ze mnie ponownie tak dużo uczuć i sprawić, że kiedyś znowu pokocham bezwarunkowo i nie będzie tam uczuć do ego, a uczucia pozostaną do uczuć i serca. Czas bym przestał robić projekcje na temat Alicji i innych kobitek oraz przestał analizować aż tyle innych ludzi, a miał serce i patrzał w serce! I jak śpiewa Eminem pod koniec pierwszej zwrotki, bym pewnego dnia obudził się i by nadal to był sen... Bym obudził się po drugiej stronie drzwi...



Update: Piotr poznany na 10-ciodniowym szkoleniu The Root, który za analizę snów pobiera pieniądze zauważył ciekawe znaczenie tego snu. Mianowicie, że jestem już blisko szczęścia w życiu, wiem w którą stronę mam iść, ale nie będę mógł go osiągnąć dopóki będę je łączył z kobietą. To właśnie wyrażało moje cofnięcie się z powrotem do więzienia według Piotra, moja chęć opieki nad tymi kobietami zamiast przekroczenie tych "drzwi szczęścia" i po prostu być szczęśliwym już na zawsze.