To śmieszne, że całe życie można zmienić podchodząc do nieznajomej dziewczyny na ulicy choćby ten jeden, pierwszy raz w życiu, gdy poczuje się nagły impuls. W jednej chwili PAF! Odmienia się karta, Twoja ścieżka życia zakręca, wszystko może nagle być inne. Możesz już nie być samotny, twój czas może być wypełniony, a życie znajdzie sens jeśli go nie miało wcześniej. Możesz mieć nowych przyjaciół, może bywać w miejscach, do których nie miałeś do tej pory wstępu lub robić rzeczy, na które byś wcześniej nie wpadł. Może to mieć zastosowanie w obie strony. Zarówno tę złą jak i dobrą. A więc nowa znajomość może przynieść nowe bakterie (np. kurzajkę w tym samym miejscu - co często się zdarza), uzależnienia czy upadek fundamentalnych wartości, na jakich opierało się dotychczasowe życie. Ale również nowa poznana osoba może sprawić, że całe twoje życie zabarwi się na kolory wszystkich kwiatów, nauczysz się wielu przydatnych rzeczy albo odkryjesz w sobie niespodziewane cechy. Dosłownie wszystko może się zdarzyć, gdy podejdziesz do życia wedle sentencji, że każdy moment to szansa, aby wszystko zmienić. Ale czy chcesz? Bądź masz na tyle odwagi, aby zrobić ten krok? A jeśli nawet to czy twoja osobowość może pociągnąć tę drugą stronę?
Moje pisanie notek na tym blogu najczęściej nie jest planowane. Po prostu, gdy jestem zły czy smutny to zasiadam i piszę. Zawsze wieczorem lub w nocy. W ten sposób często wychodzą wyrzuty do starych znajomych, moje żale do świata, a innym razem świeże przemyślenia. Ja tego na ogół nie planuję. Ale czasem, gdy patrzę na to, co nabazgrałem myślę sobie ile w tym jest prawdy bądź jakie to genialne w swojej prostocie. Możesz się śmiać. Ale czy widzisz to, co ja? Usiadłem przy P.O.D. i pisałem. Aż doszedłem do tego momentu, w którym czuję ten smutek spowodowany ostatnimi niepowodzeniami i rozterkami. W I części tej notki - oczywiście nie wiedząc jeszcze co chcę zrobić - opisałem przeszłość i jak jedno otwarcie ust może przewrócić życie. W II części opisałem jak może wyglądać moja, może T(!)woja, a może kogoś obcego przyszłość. Teraz więc skupię się na teraźniejszości i tym wszystkim, co przyprawia mnie ostatnio o wielkie smutki. Możesz więc otworzyć piwo i zajadać się chipsami mój wrogu, bo będziesz mógł się pośmiać i przeczytać historię prawdziwą.
Tak samo jak życie może odmienić się jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki w każdym momencie, tak ja nie wiem czego od niego chcę. Ostatnio poniosłem porażki chyba w każdej dziedzinie życia lub wszędzie cuś spieprzyłem. Chciałbym teraz, aby ta zła karta się odmieniła, ale niepowodzeń jest tyle, że sam nie wiem za co się zabrać. Przecież w ciągu kilku ostatnich miesięcy dostałem bolesnego kosza, odłączyłem się od kobiet, z którymi się tak dobrze rozumieliśmy (czasem zwykłym spojrzeniem wymienialiśmy kilka zdań), pogorszyły się moje stosunki z większością ludzi, ponieważ nie chciałem ich podtrzymywać, nie udało się także z nauką jakbym chciał (bo przecież moje ambicje i próżność - paradoksalnie - jednocześnie są nieskończenie wielkie), ale przede wszystkim plany wakacyjne okazały się fiaskiem.
Kurwa, miało być tak pięknie! Wyjazd z super facetem do Anglii, z dala od domu, rodziców, problemów, głupiej Polski i głupich Polaków. Wielkie perspektywy rozwoju mojej osoby i wreszcie poważne szanse, abym stał się mężczyzną. Tymczasem jestem cholernie przygnębiony, a ciężar na moim sercu jest być może tak wielki jak nigdy dotąd. A to dlatego, że nigdy nie byłem aż tak samotny jak w tych dniach, które właśnie nadeszły... Tajemnica poliszynela jest, że każdy powinien mieć taką bratnią duszę, która pomoże zwalczyć trudy i nada sens życiu. Ja jednak w tym momencie nikogo takiego nie mam. Odrzuciłem wszystkich, którzy byli blisko mnie, bądź oni zrobili to ze mną. Nastały więc ciężkie czasy i na prawdę nie widzę teraz żadnej jasnej gwiazdy na niebie. Co prawda mam kilka dość bliskich osób, z którymi mogę pogadać, ale jakie oni mogą mieć dla mnie rady? Wolę więc z nikim nie rozmawiać. W tej chwili potrzebowałbym raczej kogoś kto mi się narzuci, ustawi mi cały dzień, powie co mam robić, nada sens i rhythm. Takim kimś może być dziewczyna, bądź pójście (wreszcie) do I pracy w karierze. Jednak na to II jakoś nie mam ochoty. W trakcie sesji przygnębiony prawie się nie uczyłem, olewałem sobie wszystko, na prawdę nie chciałem zaliczyć jakiś przedmiotów (no bo przynajmniej wiedziałbym jak spędzę wakacje), i w ten wielce ambitny sposób zaliczyłem wszystko z najwyższą średnią w historii studiów. Ładnie i znów będą uważali mnie za kujona;]
Cóż chciałbym teraz robić, sam siebie pytam od tygodni? Heh, to chyba proste - rzucić się w wir miłości, namiętności i chwilowego uczucia. Ale jak facet może zdobyć kobietę jeśli nie jest pewny swego, jeśli nie wie co chce i dokąd dąży? Nie ma opcji. Ja jednak chciałem jednocześnie startować do Ewelinki oraz Justyny. Tę I poznałem kilka dni temu, na spotkaniu zapoznawczym, gdzie Ania, siostra Cinka przedstawiła mi swoją koleżankę z klasy. Ewelina strasznie spodobała mi się na Ani zdjęciach i pragnąłem ją poznać. Wypytałem o nią dokładnie i spotkaliśmy się w trójkę w Podkowie. Wyszło całkiem fajnie, zobaczymy co z tego wyniknie po powrocie Eweliny z Kołobrzegu, gdzie pojechała ze swoim chłopakiem. Już widzę ten uśmiech na waszych twarzach;] Ale myślicie, że dla mnie to ma jakieś znaczenie? Jeśli chcę być tym, kim zawsze chciałem, to uda mi się osiągnąć zamierzone cele, jeśli tylko będę chciał. Natomiast Justyna to koleżanka byłej dziewczyny Chudego, podobno nigdy nie miała chłopaka, jest strasznie popieprzona i dlatego (m.in. wg Chudego) moglibyśmy do siebie pasować. Mam zamiar do niej napisać i pogadać sobie z nią. Zobaczę co z tego wyjdzie i czy zechce się spotkać. Może nawet będę miał 2 dziewczyny na raz? Byłoby milusio...
Właściwie to jedynymi celami jaki sobie stawiam na najbliższy czas jest właśnie to zdobycie przynajmniej tymczasowej partnerki. Tak na prawdę na niczym innym mi teraz nie zależy. Od połowy kwietnia wszystko w moim życiu powoli traciło znaczenie. Aż i życie przestało mieć sens, a ja od miesiąca wegetują. Aż cisną się tutaj na usta słowa polskiego aktora Jana Himilsbacha:
Tyle dróg budują, tylko, k..., nie ma dokąd iść!Nadziei szukam więc w bliższym poznaniu fizycznym i psychicznym. Aby mieć się z kim pośmiać, pobawić, wymienić poglądami. Patrząc prawdzie w oczy, wiele osób zawsze się ze mnie śmiało, że ja pragnę cuś osiągnąć, że mam jakieś cele. Owszem, zawsze miałem jakieś ambicje, choć często moje czyny nie były z nimi zbieżne. Jednak pomimo wszystkich planów zawsze w głębi duszy miałem jeden największy. Mieć bratnią duszyczkę, z którą mogę się spotkać i odreagować cieleśnie i umysłowo. Tak na prawdę w głębi duszy byłbym całkowicie usatysfakcjonowany, gdybym miał tylko tę jedną osobę i nic więcej. Spełnienie tego jednego marzenia mogłoby pociągnąć resztę marzeń, aż w końcu całego mnie. I wtedy może karta by się odmieniła i inne również ważne plany na przyszłość spełniłyby się przy okazji. Ale przystopujmy. I najpierw skupmy się na tym jednym, który chcę by pociągnął resztę. Pzdr.
Mimo, że teraz jest źle, nie znaczy, że tak musi być cały czas.
Even thought you are all alone
It can't rain everyday
It can't rain forever
The sunshine gone but I know
It can't rain everyday
It don't rain forever
P.S. Sam wierszyk czy piosenka na blogach przeważnie nic nie znaczą. Jednak ludzie je wklejają. Ja mam inny cel. Piszę co czuję i czasem wklejam jaka towarzyszy temu muzyka tak, abyście mogli wczuć się w mój nastój i pomyśleć jak było mi smutno, gdy to pisałem, bądź jaką radością pałałem. Słuchajcie więc "mojej" muzy i czytajcie dalej tego blogaska.
