Beztroskie lata mej młodości...

Uwielbiam to w alkoholu. Uwielbiam w alkoholu to, że mocno wbija on w emocje.

Chciałbym kiedyś zrobić taki eksperyment. Zebrać grupkę ludzi, dać im kilka piw i komputer. Niech piszą co żywie im się podoba. Według mnie alkohol wyzwala z ludzi największe ich pragnienia. Człowiek po alkoholu jest dużo bardziej odważniejszy i wszystko bardziej czuje. Bez chwili zastanowienia mówi się też co się odczuwa i na co ma się ochotę. Rzekłbym nawet napij się i powiedz co czujesz, a powiem Ci kim jesteś!

Uważam, że niektórych piosenek powinno się słuchać tylko w nocy. Niektóre piosenki w nocy, i po alkoholu odczuwa się dużo bardziej. W dzień są one zwyczajne, ale gdy przychodzi wieczór i noc... wtedy budzi się wilkołak w środku.

Ja po alkoholu i w nocy jestem dużo bardziej wrażliwy i czuły. Mam duże potrzeby bliskości oraz intymności z kobietą. W dzień dużo łatwiej od tego odejść. Zająć się czymś. Myśleć racjonalnie. Łatwiej przerzucać się między zadaniami, posiłkami czy rozmowami z ludźmi. Ale kiedy zapada zmierzch... a Ty siedzisz sam... wtedy myśli pełzną tak wolno, że możesz je obserwować. Patrzysz sobie na nie i widzisz jak bardzo czegoś potrzebujesz.

W ciągu dnia mogę działać, być radosnym i cieszyć się z przebywania z ludźmi. Ale w nocy... Moje potrzeby są wzmożone. Bo kiedy gaśnie światło intelekt i cała wiedza odchodzi w zapomnienie. Jesteś Ty i Twoje pragnienia. A ja mam tyle pragnień... które jeszcze bym chciał zrealizować...

W dzień mogę sobie rozmawiać z Martyną i strasznie cieszyć się z pisania z tą kobietą. Daje to mojemu sercu tyle radości. Ale wieczorami i w nocy wciąż pozostaję niezaspokojony. Wilkołak wyje w blaskach pełni i rozpaczliwie pragnienie spełnienia jego potrzeb.

Przypominają się wtedy te wszystkie stare piosenki. Piosenki z młodości i okresu dorastania. I choć wtedy nie myślało się w tych kategoriach, co teraz, to jednak te piosenki rzeźbiły marzenia na przyszłość. W końcu zawsze słucha się muzyki kogoś starszego od siebie. Kogoś, kto zaznał już trochę więcej życia niż my, albo innego życia, i mówi co jest istotne. Słuchasz sobie osób trochę od Ciebie starszych, bo przecież nie przedszkolaków, gdy jesteś w przedszkolu i nie licealistów, gdy jesteś w liceum. Tylko osób, które liznęły już trochę życia. Słuchasz sobie i po prostu się cieszysz. A Twoja podświadomość układa listę życzeń i marzeń na przyszłość...



Ta piosenka przypomniała mi się właśnie przed chwilą, po całych latach niesłuchania jej. Cudowna piosenka, w której rozpływałem się lata temu. A wspomnienia zapisane w nas w dzieciństwie pozostają na zawsze. Są takie bliskie naszemu sercu, chociaż zupełnie nie wiemy czemu. A może wiemy? Może to właśnie przy nich po raz pierwszy w życiu trzymaliśmy się za ręce, całowaliśmy się, przytulaliśmy podczas tańca i czuliśmy się skrępowani obecnością drugiej osoby, która tak na nas działała?

Ciężko to wyjaśnić, ale czasem na trzeźwo mam ochotę posłuchać czego starego. I nie chodzi tu właśnie o stare utwory z lat 50-tych, tylko utwory z młodości lub mówiące o niej. Coś jak Backstreet Boys, Britney Spears, Enrique Iglesias, Spice Girls, Nickelback czy właśnie The Calling. Utwory, które były dla nas wielkie zanim zaczęliśmy dorastać, zanim zaczęliśmy rozumieć słowa i jeszcze trochę przed tym nim dołożyliśmy do nich swoją ideologię.

Jej, to były takie utwory... pamiętam pierwsze imprezy urodzinowe w życiu. Pamiętam pierwsze tańce i zdobywanie się na odwagę by zatańczyć z jakąś dziewczyną, te głupie zaczepki i prowokacje, wyznania miłości lub raczej tego, co kiedyś uważało się za miłość czy skrywanie zainteresowania drugą osobą, co zawsze robiły moje koleżanki i w tajemnicy mówiły o tym mi.

Pamiętam dobrze jak kiedyś w podstawówce podobała mi się Magda z równoległej klasy. Miała w sobie taką wielką energię i radość, o ile dobrze pamiętam. Kiedyś zostałem w szkole dużo dłużej po lekcjach by zaczaić się na jej zdjęcie i ukraść je z jakiejś wystawy, która to była relacją z jakiegoś wyjazdu. Nie wiem co potem zrobiłem z tym zdjęciem, ale dokładnie je pamiętam. Cholernie dokładnie. Stała sobie taka Magda na tle słońca i zieleni. Stało sobie taka Magda z podpartą ręką na prawym biodrze i specyficznie ułożonymi nogami, co potem starałem się naśladować na wszystkich zdjęciach, do których pozowałem. Starała sobie taka Magda, na tle muzeum w Wiedniu, które zwiedzaliśmy. Pamiętam to dokładnie.

Była to może szósta klasa podstawówki. Byliśmy na kilkudniowym wyjeździe w Czechach i Słowacji z kilkugodzinnym wypadem do Wiednia. Każdy z nas miał przygotowane od rodziców pieniądze w obcej walucie na tej wyjazd. Pamiętam, że Magda tak mi się wtedy podobała, że chciałem jej zrobić prezent. I gdy dostaliśmy czas wolny w Wiedniu, nie poszedłem jak reszta moich znajomych do McDonalda ani kupić sobie pamiątki. Zamiast tego pożyczyłem jeszcze dodatkowe szylingi austriackie by kupić Magdzie naszyjnik. Jak zwykle mogłem liczyć na moje przyjaciółki, czyli Ankę i Agatę by pomogły wybrać mi coś, co się Magdzie spodoba. Już wtedy wiedziałem, że jeśli chcesz kupić kobiecie, coś co na pewno jej się spodoba i będzie w jej guście, to spytaj innych kobiet o zdanie. I one mi pomogły. Zamiast więc pójść na obiad, ja poszedłem w poszukiwaniu skarbów, które mogłem ofiarować Magdzie. Taki byłem wariat jako nastolatek. Wolałem głodować i sprawić przyjemność kobiecie, która mi się podoba, niż najeść się do syta i nie mieć z tego nic poza spokojem od głodu na kilka godzin. Wieczorem w hotelowym pokoju poszedłem do Magdy i wręczyłem jej mój prezent. Jezu, ale ja byłem wtedy skrępowany! Przecież nikt czegoś takiego nie robił!!! Dziś nie wiem czy bym coś takiego zrobił. Ale wtedy to była moja siła. Jeśli chciałem coś zrobić to po prostu robiłem to i nie patrzyłem na to czy mnie to krępuje czy nie. Chyba nawet moje przyjaciółki mi wtedy pomogły wyciągając Monikę, najlepszą przyjaciółkę Magdy z pokoju. A ja wszedłem, coś wybąkałem i dałem jej ten prezent. Pamiętam, że jakiś czas później Magda przyszła do mnie do pokoju. Kamil, z którym wtedy dzieliłem pokój na Słowacji, szybko zczaił się o co chodzi i wyszedł coś "załatwić". A my siedzieliśmy jakiś czas w pokoju sami dopóki nie zawołali nas na jakąś wieczorną imprezę. Jezu, to były takie piękne czasy! Czasy niepewności, co się zaraz wydarzy! Po prostu szło się do przodu. Teraz człowiek jednak żyje inaczej. Każda zapytania kobieta na pytanie czego potrzebuje to mówi zaraz na początku, że bezpieczeństwa lub stabilności. Śmieszy mnie to. Bo ze stabilnością lub bezpieczeństwem zawsze masz tylko to, co masz w tej chwili. A czy naprawdę, tak szczerze, nie chcesz sięgać po więcej? Magda nosiła potem ten mój naszyjnik długie lata...

Ostatnio kolega zganił mnie "stary, czemu chcesz podbijać do tej modeli Playboya? Najpierw potrenuj z innymi laskami, a nie się od razu za taką bierzesz!". Uśmiechnąłem się i odpowiedziałem: "stary, co za różnica czy odrzuci Cię modelika Playboya czy dziewczyna, która jest ślepa i głucha? Albo masz to przerobione albo nie. Albo Cię to rusza albo nie. Ja wszystko robię na 100%. Było tam trochę fajnych kobiet ale ja zawsze stawiam wszystko na jedną kartę. Pytam siebie: gdybym miał wybrać tylko jedną to którą bym wybrał? I wszystko inne przestaje mnie interesować. Po prostu daję z siebie maksa."

Pamiętam też z czasów młodości inny wyjazd, gdzieś w okolice kotliny Kłodzkiej, w górach, o ile dobrze pamiętam. W tajemnicy przed nauczycielami, chłopaki w sklepie kupowali wódkę oraz tabakę. Nie wiem czemu, ale strasznie mnie to pociągało. Było w tym coś nielegalnego. Grabul i Cwylek przodowali w tym. A ja chodziłem wtedy do nich co chwilę by skosztować tabaki. Chciałem wtedy porobić masę głupot i nawet dobrze mi to wychodziło. Mogłem wtedy wszystko zwalić na tabakę, której wciągnąłem wtedy duże ilości. To była impreza! Robiłem masę głupot i udawałem, że jestem strasznie nietrzeźwy z powodu tabaki. I tylko jedna osoba odgadnęła wtedy, że udaję. Ale ją też udało mi się wtedy wkręcić. Że nie ogarniam co się dzieje. To była magiczna noc! Była to ostatnia noc wyjazdu. I wtedy nagle z pokojów wyszły nauczycielki i zarządziły zbiórkę o północy. Wszyscy się wtedy bali, że nas nakryli. Każdy robił co mógłby wyglądać na trzeźwego. Ale nie ja. Ja się dobrze bawiłem udając. Pamiętam to dobrze. To był 24 maja 2001 roku. Noc po finale Ligi Mistrzów, gdy Bayern, któremu wtedy kibicowałem wygrał w karnych z Valencią. Było grupowe zebranie, którego wszyscy się baliśmy. Tymczasem okazało się, że zamiast reprymendy za hałas i złe zachowanie, nauczycielki wręczały nam dyplomy za wyjazdy i dobre sprawowanie. Pamiętam jak mnie mnie wyczytały i musiałem przejść przez całą salę i odebrać dyplom. Bałem się wtedy cholernie. Że mnie nakryją, że nie dam rady przejść, że coś odwalę, że jak tylko podejdę to poznają, że nieźle imprezowałem. Ale tak nie było. Dostaliśmy nagrody za dobre sprawowanie! To był jeden z tych wyjazdów, które zapamiętam do końca życia.

Pamiętam też jak z moim sąsiadem Maćkiem śpiewaliśmy razem utwór Coolio "Gangsers Paradise" na dwa głosy. Nie wiem czy to było akurat to, co spowodowało, że założyliśmy potem zespół muzyczny, ale nie potrafię sobie wyobrazić czegoś, co nas bardziej natchnęło. Kochaliśmy razem śpiewać tę piosenkę. Gdy wróciłem z któryś kolonii, miałem cały młodzieżowy repertuar w głowie. Znałem na pamięć wszystkie piosenki, które razem śpiewaliśmy. Postanowiliśmy razem je śpiewać. Stworzyliśmy razem śpiewnik naszych piosenek i założyliśmy zespół, któremu nadaliśmy nazwę "Replay". Ja śpiewałem, a Maciek śpiewał i grał na prowizorycznie zrobionej perkusji. Uwielbialiśmy to robić. Dlatego postanowiliśmy zagrać koncert. Przywieliśmy ogłoszenie o koncercie na furtce Maćka, bo na moim rodzice nie zgodzili się, aby je wywiesić. Do dzisiaj pamiętam jak Maciek opowiadał, że widział jak samochód przejeżdżał naszą ulicą, zobaczył plakat na furtce Maćka i cofnął się, aby go przeczytać.

Dzień przed koncertem robiliśmy próby do 22, za co sąsiadka Maćka nas opieprzyła, że hałasujemy wieczorem, a my odpowiedzieliśmy, że musimy ćwiczyć, bo następnego dnia mamy koncert... i w dzień koncertu przyszły tłumy. Tłumy jak na nasze miasto i nasze potrzeby. Mieliśmy zebrać opłaty za koncert, całe 2 zł (albo może 5) co było dla nas majątkiem... i wtedy ja rozpłakałem się, zamknąłem w kiblu i powiedziałem, że nie wyjdę na koncert, że nie będę grał, że się wstydzę, że się boję. I nie wyszedłem, chociaż tak bardzo namawiał mnie do tego zarówno Maciek jak i rodzice. Bałem się występów przed publicznością. Bałem się robić tu publicznie! Na koncert zamiast mnie wyszła moje siostra, która znała wszystkie nasze teksty. Zaśpiewała wszystko z Maćkiem, a ja siedziałem w tym czasie w łazience. Po kilku godzinach jej okupowania dałem się w końcu wybłagać by zagrać koncert razem z Maćkiem tylko dla naszych sąsiadów przy ognisku zamiast szerszej publiczności nieznajomych. Wyszedłem wtedy i śpiewałem razem z Maćkiem cały zapłakany. To było coś, robiłem to, co kocham, mimo łez i stresu przy ognisku dla rodziców i sąsiadów!

Jezu, to były czasy...

Skończę tę emocjonalną notkę, zaprawioną 3 piwami, ostatnimi słowami jakie padaj w ekranizacji książki Kinga "Ciało", w filmie "Stand by me" - "Nigdy później nie miałem takich przyjaciół, jak w wieku 12 lat. Jezu, a czy ktokolwiek miał?".

Trudne emocje

Mam problem z trudnymi emocjami.

Zauważyłem, że moje podejście do nałogów, brak chęci do pracy, problemy z kobietami i problemy u mnie w życiu sprowadzają się do jednego - tego jak radzić sobie z emocjami. Ja sobie z nimi nie radzę. I dlatego właśnie muszę się edukować z tego tematu. Jeśli tego stale nie będę robił to wciąż będę wracał do punktu wyjścia jak mysz zagubiona w labiryncie.

Wszystkie te trudne sytuacje mają zapewne swoje pierwotne pochodzenie. I zapewne jest nimi mój dom rodzinny, dlatego muszę tam wrócić i załatać te dziury w mojej psychice, które tam powstały.

Każda terapia, coaching czy szkolenie sprowadza się właśnie do tego.

I nie ma co tego wypierać, choć tak dobrze to robiłem tyle czasu.

Często podczas rozmów z Michałem Chlebowskim, mówił mi on, że ja uciekam od trudnych emocji. Nawet jeśli przez kilka dni czy czasem nawet tygodni wszystko mi się względnie udaje, to po jakimś czasie i tak wracam do punktu wyjścia. Bo kiedy jest tak dobrze, a ja jestem szczęśliwy, nie chcę myśleć o trudach życia lub szukać przyczyn moich problemów. Jednak w ten sposób nigdy nie wyjdę z tego labiryntu.

Ważną rzecz powiedział mi w sobotę Łukasz Bieliński, gdy pytałem go o przyczynę problemów w związkach. Łukasz powiedział, że przyczyną wszystkich problemów w związkach jest brak wyrażania swoich potrzeb. Myślałem nad tym przez te ostatnie dni i widzę, że coś w tym jest. Jeśli nie wyrażam tego, co chcę i na czym mi zależy, to mam problem. Moje potrzeby wtedy nie są realizowane, a ja mam jazdy emocjonalne.

Jestem taką osobą, która ma problem z wyrażaniem niezadowolenia, gniewu, braku zadowolenia z obecnej sytuacji. A wypowiedzenie tego, wraz z chęcią zmiany danej sytuacji jest tutaj kluczowa. Jak mogę być szczęśliwy, jeśli nie podoba mi się sytuacja, w której jestem? Dotyczy to zarówno pracy jak i relacji z drugim człowiekiem.

Kiedyś miałem gorszy dzień i zaprosiłem Gabriela i Matyldę by się przy nich odprężyć i pogadać. Jednak jak przyszła Matylda, zaczęła się ze mnie naśmiewać i mi dowalać. Nie chciała mnie wysłuchać, a do moich problemów podchodziła jak do rzeczy. Strasznie mnie to wtedy wkurzyło. Po kilkunastu minutach gotowało się we mnie. Powiedziałem jej spokojnie, że tej Pani już dziękujemy, żeby wstała i wyszła. Odprowadziłem ją do drzwi i powiedziałem, że teraz przez dłuższy czas nie będziemy się już widywać. Nie czułem się źle z tym, co zrobiłem. Skoro ktoś nie dba o moje emocje i dobre samopoczucie to czemu mam przebywać z taką osobą? Nie na tym polega życie by się męczyć i obcować z kimś, kto sprawia, że cierpisz. Ja przynajmniej tak nie chcę.

Kiedyś na coachingu u Magdy poruszaliśmy temat nałogów i emocji. Magda powiedziała, że nałóg to po prostu strategia na radzenie sobie z trudnymi emocjami. Więc, aby poradzić sobie z nałogiem wystarczy zmienić swoje podświadome strategie radzenia sobie ze stresem.

Przez ostatnie miesiące wiele razy całkowicie ograniczałem stosowanie alkoholu (nawet na 3 miesiące) czy papierosów (3x, łącznie na 2,5 miesiąca). Te ograniczenia były dla mnie dobre, ale przez to przestałem też wypierać pozytywne stany, które dają używki. Bo skoro ktoś sięga po używki to dają mu one coś pozytywnego. Papierosy np. większość ludzi odstresowują, dają chwilę relaksu czy spokój. Alkohol, który wpływa na świadomość, bardzo luzuje, sprawia że się mniej myśli, bardziej wbija się w uczucia i czuje dużo większą pewność siebie. Każda używka daje daje coś pozytywnego, inaczej ludzie by tego nie robili, prawda? Gorzej, gdy jest to jedyna strategia na poradzenie sobie z jakąś emocją, od której chce się uciec.

Duża część tego bloga powstała pod wpływem alkoholu. Gośka kiedyś mocno to u mnie krytykowała, że skoro piszę pod wpływem alkoholu to ona nie chce tego czytać, mimo, że podobało jej się to, co pisałem. Sęk jestem w tym, że byłem na tyle słaby, że nie umiałem sobie poradzić z problemem bez tego.

Magda doradzała mi bym zamiast rozładowywać te trudne emocje w ten sposób, zaczął o nich pisać. Notki na blogu, wiersze czy kilka rymowanych piosenek wspaniale dawały mi ten efekt. Po każdej skończonej piosence czułem ogromny spokój i radość. I to nawet jak nie pisałem ich pod wpływem. Po prostu wyrzucałem z siebie tyle nagromadzonych emocji, że czułem się po tym bardzo zrelaksowany. Następne dni wszystko zaczynało mi się układać i przeważnie nie miałem już problemu, o którym pisałem. Albo podchodziłem do niego z takim luzem, że wydawał mi się on dużo dużo mniejszy.

Dla mnie pisanie jest jedną z najprzyjemniejszych rzecz, jakie mogę zrobić. Piszę sobie tutaj wszystko, co chcę i czuję się wspaniale, że mogę to napisać, wyrzucić z siebie, ułożyć coś sobie w głowie.

Czymś takim jest też dla mnie sport, bo gdy ćwiczę, zupełnie nie mam ochoty na używki, nawet na imprezach i czuję się wtedy naprawdę wspaniale. Zarówno pod kątem psychicznym, jak i fizycznym, co przecież jest takie oczywiste.

Czymś takim jest też dla mnie spędzanie czasu z pozytywnymi ludźmi. Tymi nastawionymi w sposób życzliwy, przyjazny, otwarty i wspierający zamiast oceniania i dawania rad.

Jednak ostatnio zauważyłem nowy problem pod kątem relacji międzyludzkich. Problemem jest to, że większość najbliższych mi osób gdzieś poznikała. Albo powyjeżdżali zagranicę albo do innych rejonów Polski albo nie mają ostatnio za dużo czasu, gdy ja mam go w nadmiarze. Kompletnie nie wiem jak sobie z tym radzić i co począć, gdy z mego życia znikają moi przyjaciele.

Wszystkie osoby, które tak bardzo ceniłem, mam teraz daleko od siebie. Londyn, Niemcy, Austria, Wrocław, Łódź. Inne osoby, które zawsze były dla mnie kimś ważnym na stałe mieszkają w Poznaniu, Toruniu, Krakowie. Utrzymuję z nimi wszystkimi kontakty, ale teraz nie ma już wspólnego spędzenia czasu tylko sporadyczne rozmowy telefoniczne, bo przecież nie można się umówić albo pozostają sms-y. Teraz jest głupie pisanie na Fejsie lub Skajpie. To nie jest to samo. I nawet jak dostaję mms-a od Cinka z napisem na puszce Coca-Coli "Przyjaciel" lub komplementy od bliskich-dalekich mi osób, to już nie jest to samo. To jest siedzenie w domu i tracenie swojego czasu i życia zamiast robić coś konstruktywnego. A Ci, którzy byli blisko i są na miejscu, mają cholernie dużo pracy, sesje poprawkowe lub związki i mimo chęci nie mogą przeznaczyć czasu dla mnie.

Czuję się przez to bardzo samotny. Przyjaźń była dla mnie zawsze czymś bardzo ważnym, o ile nie najważniejszym w życiu. Kompletnie nie wiem co robić z tą samotnością. Widzę jak przez to uczucie, w pewnym sensie staję się toksyczny dla bliskich mi osób w Warszawie. Bardzo zależy mi na tym, by mieć fajną paczką przyjaciół lub osób, z którymi mogę o wszystkim pogadać i spędzić czas. Przez to toksycznie staram się ich trzymać i zabiegam o nich jak głupi narkoman o kolejną działkę by czuć się dobrze.

W pewnym sensie jestem takim narkomanem. Jestem narkomanem bliskości. Bo mimo, że potrafię godziny czasu spędzać na swoich pasjach, rozrywkach czy sporcie, to czuję, że nie jestem pełny. Pisał o tym też Dale Carnegie we wstępie książki "Jak zdobyć przyjaciół i zjednać sobie ludzi" - 85% naszego szczęścia zależy od kontaktów z innymi ludźmi.

Mimo że uwielbiam spędzać czas samotnie, porobić coś dla siebie na uboczu, to nie umiem zupełnie nie przebywać z ludźmi. Podziwiam tych wszystkich, którzy wyjechali i tak szybko dostosowują się do zmian. Ja tak nie umiem. Nie mam aż takiego oparcia na sobie i nie umiem też organizować sobie czasu, gdy nie ma wokół mnie ludzi. Potrzebuję kontaktu z ludźmi których szanuję, bardzo cenię i dla których mógłbym coś poświęcić.

Ludzie zawsze byli dla mnie na pierwszym miejscu. Cenniejszy był dla mnie zawsze człowiek i rozmowa niż rzeczy materialne czy praca. Taki już jestem. I szczerze mówiąc nie wiem co z tym zrobić i to wpędza moją psychikę w ruinę.

Ponieważ jestem człowiekiem, który szuka rozwiązań na problemy, przychodzą mi do głowy teraz 2 rzeczy: znalezienie na miejscu nowej grupy ludzi, z którymi wspaniale bym się czuł oraz czytanie książek Osho na temat miłości i samotności, bo te 2 rzeczy zawsze łącza się ze sobą. Nie wiem jak dokonać większej zmiany i gdzie jej szukać. Być może czegoś nie wiem lub czegoś nie widzę. I zapewne tak jest, skoro mam ten problem. Może po prostu muszę pójść do etatowej pracy na 8 czy 10h, byle tylko się czymś zająć i nie myśleć o ludziach. Ale czy brak myślenia o ludziach sprawi, że nagle oni będą?

Kompletnie nie wiem co z tym robić.

Zawsze pisanie na blogu dawało mi dużo rozwiązań. Nie wiem czy to była kwestia alkoholu czy mnie, ale teraz tego nie widzę. Będę więc bardzo wdzięczny za Wasze przemyślenia w tym temacie lub opowiedzenie jak Wy radzicie sobie z tym tematem. Kiedyś z pewnością umiałbym za to podziękować i się uśmiechnąć, ale teraz nie wiem czy będę w stanie. Mam w sobie dużo smutku z tego powodu, z którym nie wiem co już robić. Nie chcę być nieszczęśliwy, nie chcę spędzać czasu z toksycznymi ludźmi i nie chcę robić czegoś, czego nie lubię.

Wiem, że jeszcze dużo muszę się nauczyć w tym temacie i jestem na to otwarty. Nie wiem jeszcze skąd i kiedy przyjdzie jego zrozumienie, ale wierzę, że będzie dla mnie to coś istotnego, czego jeszcze nie rozumiem.