Denne wakacje

Obecnie kończące się już wakacje były strasznie dziwne. Zanim się jeszcze zaczęły nie wiedziałem jak zamierzałem je spędzić i odpowiedzi na to pytanie miałem szukać w trakcie. Niestety, jak dotąd nie znalazłem odpowiedniego zajęcia na spędzenie 3 wolnych miesięcy...

Gdy zaczynałem robić prawko, instruktor powiedział mi, że już niedługo zapiszę się na egzamin. W istocie zapisałem się dopiero w moje urodziny - 22.06. - na 06.07. po tym czasie przyszło mi czekać do 13.08. na egzamin praktyczny. Nie powiodło się, więc musiałem czekać do 14.09. I od tego czasu czekam do jebanego 02.11. na III podejście! Wkurwić się można na takie terminy.

Wakacje ustawiło mi prawko, jednak w maju rozważałem ewentualnie wyjazd za granicę, aby "podrobić" trochę pieniędzy na przyszły samochód. Wobec takich terminów wyjazd na mniej niż miesiąc nie wchodził w grę, a zdanie samej teorii, wyjazd i I podejście we wrześniu/październiku odradzała mi babcia i ja również niechętnie podchodziłem do takiej możliwości. Poświęciłem zatem wakacje na jazdy i edukację. Doszkalałem się, wykupując kolejne godziny od 8.00 rano, a po powrocie z Warszawy poszerzałem moją wiedzę historyczną i o świecie oglądając wiele programów na Discovery Civilisation. W ten sposób - a może bardziej ze względu na kierunek studiów - zainteresowałem się tym, co przeciętnych ludzi nudzi, historią. Ponadto uzupełniałem czasem wiedzę z filmów Wikipedią. Wieczorami rozwijałem moje mięśnie, oglądałem jakiś film na komputerze, albo w telewizji, gdy trafiło się cuś dobrego.

Aż pewnego dnia niespodziewanie dostałem zaproszenie od Krasny na wesele. Przyjąłem je i z jeszcze większą determinacją opalałem się, a przede wszystkim ćwiczyłem. Miałem cel - ładnie wyglądać wśród śmietanki towarzystwa. Po weselu, które nie ułożyło się po mojej myśli byłem przygnębiony, rozgoryczony i przechodziłem kryzys. Musiałem koleżankę jakoś przeprosić, ale nie wiedziałem jak. Odpowiednich słów i jakiejś życiowej rady zacząłem szukać w najlepszej bajce - 'Świat według Ludwiczka'. Słów ani rady chyba nie znalazłem, ale jak zacząłem oglądać baję pod koniec lipca, to po raz I obejrzałem ciurkiem wszystkie 39 odcinków przez kolejne 39 dni.

Ogólnie wakacje chciałem ukierunkować w stronę knowledge-driven. Pragnieniem moim było nauczyć się gotować pewnych potraw i zyskać życiowej mądrości. Poprzez oglądanie filmów historycznych zyskałem dość oględną, aczkolwiek powierzchowną wiedzę historyczną. Nauczyłem się tyż mniej więcej robić pewne potrawy jak naleśniki, placki z jabłkami, leniwe, twaróg, czy mizerię. Może nie robię tego jeszcze tak jak mama, szczególnie jeśli chodzi o wygląd potraw, ale wraz z kolejnymi próbami będzie wychodziło mi to coraz lepiej:-)

Gdy poleniuchowałem kilka dni po ostatnim egzaminie, postanowiłem przetrzepać mój pokój z kurzu. Z szafek, w których nie sprzątałem od lat, wyrzucałem wszystko, myłem je w środku, a zawartość przerzedzałem, bądź szukałem nowych miejsc na owe rzeczy. Jednak po kilku dniach intensywnego sprzątania, czyszczenia i szorowania, znudziło mi się to i zostawiłem pierdolnik na podłodze i biurku aż do dziś. Nie świadczy to o mnie najlepiej, ale było to na prawdę bardzo męczące sprzątanie, a z rzeczami pozostawionymi na widoku nie wiedziałem co robić. Miałem nadzieję, że ktoś mi pomoże tym zarządzić, ale nikt taki się nie znalazł, a Cinek, który początkowo wyraził chęć - jak ma to w zwyczaju - szybko się zniechęcił. Porządki, były więc całkiem gruntowne, aczkolwiek mało owocne, bo zupełnie nie zauważalne przez zwykłego gościa.

Tak na prawdę ciężko mi powiedzieć co robiłem przez większość sierpnia i września. Czas zaczął lecieć szalenie szybko, odkąd widziałem Cinka po raz ostatni, gdy ostatniego dnia lipca oddał mi talerze do hantli. Potem nie dawał znaku życia, nie pytał jak idą mi ćwiczenia, prawko, co robię i jak się miewam. Zupełnie tak jakby się obraził nie wiadomo za co... szkoda, bo już myślałem, że będę z niego ludzie po tym jak cały lipiec zachowywał się jak mój wymarzony przyjaciel. Ale widać, że słowa z pewnej książki są prawdziwe:

Teddy i Vern powoli stali się po prostu dwiema twarzami na szkolnym korytarzu lub na dużej przerwie. Kiwaliśmy sobie głowami i mówiliśmy „cześć”. To wszystko. Zdarza się. Przyjaciele przychodzą i odchodzą, jak kelnerzy w restauracjach, zauważyliście? Jednak kiedy pomyślę o tym śnie, o zwłokach pod wodą nieustępliwie ciągnących mnie za nogi, wydaje mi się to słuszne. Niektórzy ludzie toną i tyle. Nie jest do dobre, ale zdarza się. Niektórzy toną.

W połowie sierpnia, gdy nie zdałem egzaminu, a moje szerokie marzenia z tym związane rozprysły się, przestałem podnosić hantle i rozleniwiłem się strasznie. Nie wyszło z tego nic dobrego, ale nadal oglądałem programy o wojnie, o CIA oraz mój ukochany "Świat według Ludwiczka". Pod koniec sierpnia spotkałem się kilka razy z ludźmi, będąc między innymi na Celtyckim melanżu, planując sylwestra w Glasgow, czy spotykając się z tą resztką studentów pochodzących z Warszawy.


Na początku września zacząłem lekko chorować, chęci do ćwiczeń straciłem zupełnie i na palcach jednej ręki można by wyliczyć ile razy to robiłem. Choroba doskwierała mi na tyle, że raz czułem sie dobrze, drugiego dnia fatalnie, co odbijało się na moim nastroju. Przez to nie mogłem się spotykać dalej z Agatą, a deszczowa pogada kompletnie wybiła mi to z głowy. Sms-owałem z nią jednak i robiłem podłoże pod ewentualny przyszły związek. Co więc wtedy robiłem pytacie? Sam tego nie wiem. Musiałem chyba przespać te wszystkie trudne, pochmurne dni, a każdy dzień wyglądał tak samo, że nie jestem sposób sobie przypomnieć, czy działo się wtedy cuś godnego uwagi.

Warto na koniec napisać jeszcze jedną ważną rzecz, mianowicie podziękowania. Nie wiem, co by się ze mną stało i gdzie bym skończył gdyby nie 2 osoby, które stale ze mną rozmawiały i samymi rozmowami polepszały mi humor. Wraz z ost. dniem roku akademickiego, odizolowałem się od ludzi, stałem się prawie banitą i nie miałem ochoty na spotkania, imprezy czy rozmowy z ludźmi. Czy to sesja i ciężki rok tak na mnie podziałały, nie wiem. Ale jeszcze bardziej zamknąłem się w sobie, wyalienowałem i zacząłem gnić. I wiem, że gdyby nie te 2 osoby, to bym chyba zwariował. Stałbym się obsesyjnym wariatem, może psychopatą, a może zaczęłaby się u mnie jedna z tych chorób, o których zwyczajni ludzie nie mają pojęcia, choroba, zapewne o jakimś głupim angielskie skrócie. Rzeczywistość jednak była taka, że te 2 osoby, pomogły mi pozostać człowiekiem, pozostać w społeczeństwie, być świadomym tego, co się dzieje wokoło mnie i wyciągnęło mnie z dżystego sierpniowo-wrześniowego doła. Gdyby nie one nie miałbym teraz tak ogromnej ochoty żyć, bądź czegoś robić! A taką właśnie mam i nie żałuję wakacji, bo wiele się przez nie nauczyłem. Opatruję je jednak przymiotnikiem 'denne' ponieważ monotonia doskonale pokazała jak człowiek może się przez nią stoczyć. Jednak dobrze mieć w takich sytuacjach kogoś, kto podtrzymuje cię na duchu jak zrobiło to moich dwóch kolegów, Adrian oraz Pawcio.

Prawdziwy przyjaciel vol. 1

Chciałbym mieć prawdziwego przyjaciela. Takiego prawdziwego, prawdziwego. Niestety, im dłużej żyję tym mniejsza jest szansa, że takowego znajdę. Z każdym miesiącem (właściwie powinienem napisać dniem) uświadamiam się, że tylko mój bliźniak, który nie istnieje, albo ja sam, potrafiłbym być dla siebie kimś takim.

Im dłużej żyjemy, tym więcej cierpimy. Taka jest prawda. Smutek przeplata się z radością, a my dostajemy po gębie raz, drugi, trzeci. I żadne mądrości tego nie zmienią, nie da się uniknąć cierpienia, które jest jeszcze daleko przed nami czy które na nas czeka za rogiem. Często jest ono nawet bliżej niż się tego spodziewamy. Czasem sprawdzą smutku jest osoba, którą nazywaliśmy przyjacielem czym kumplem. Wtedy ból jest jeszcze większy. Osoba, której zaufaliśmy, w której pokładaliśmy nadzieję - rani nas. Jaka jest na to rada? Prosta - nie przejmować się, nie brać wszystkiego bezpośrednio do siebie, nawiązać kontakty gdzieś indziej, a w skrócie trzeba być twardym. Jednak nie zawsze się tak da. A czasami nawet nie wiemy po co mielibyśmy to robić? Mamy być twardzi i nieufni wobec osób, które są dla nas miłe? My jednak tego nie robimy, ufamy im i ich uśmiech odwzajemniamy naszym. Staram się być mili, czuli, weseli. Chcemy oddać przyjacielowi to, co on dał nam. Jest to bardzo miłe i zwiększa sympatię do osoby, z którą wchodzimy w interakcje. Psychologowie mówią o tym tak:

Jednym z przejawów przyjaźni jest naśladowanie postaw, nieświadome przyjmowanie postaw osób, które lubimy lub kochamy.

Jeśli ktoś nas rani, nasze zaufanie do tej osoby zmniejsza się, traci ona w naszych oczach, zaczynamy dostrzegać u niej więcej wad. I pewnie ja tak zraniłem Rafała, skoro praktycznie nagle przestał być dla mnie miły, wyrozumiały, a zaczął być chamski, ironiczny, niemiły, zarozumiały i obcesowy. Może cuś zrobiłem źle, tego nie wiem. Wiem jednak, że na pewno zżerała go zazdrość, że jego najlepsi przyjaciele mają dziewczyny, są szczęśliwi, pewni siebie, zrobili jakiś krok do przodu, krok, który powinno się zrobić po maturze. On go jednak nigdy nie zrobił i był cały czas tym samym człowiekiem. Walczył ze sobą, ale tę walkę przegrał. Nie chciał czuć się najgorszy z nas trzech i dlatego zaczął zachowywać się w taki sposób. Oczywiste, że lepiej być gorszym z dwóch niż najgorszym z trójki czy nawet 10-ciu. Więc Rafał zaczął wyżywać się i ośmieszać swojego przyjaciela Pawła, bo jemu się udało, bo on miał powodzenie, bo on nadal nie chciał być w tym samym gównie, w którym był w liceum. A Paweł trwających prawie półrocznych kpin i napiętej atmosfery nie mógł znieść, w końcu podniósł rękawicę i wojna na słowa dała wiszący od tygodni koniec pięknej znajomości.

Wiem, że bycie przyjacielem wymaga wielu rzeczy, ale przede wszystkim poświeceń i wyrzeczeń. Może czasem wymagam za dużo? A może moje wady są na tyle drażniące, że odpycham ludzi przy bliższym poznaniu? Także możliwe, nie przeczę. Jednak wiem, że bycie czyimś przyjacielem i posiadanie go to nie jest łatwa sprawa. Tak ciężko jest żyć... wśród przyjaciół...

Całkiem inne wesele

Byłem na II weselu w te wakacje. Tym razem zaprosiła mnie Kasia, także koleżanka ze studiów. Byłem tym zaskoczony, ponieważ do tej pory miałem raczej słaby kontakt z Kasią i myślałem, że ona mnie nawet nie lubi. Zaproszenie przyjąłem, bo było to oczywiście bardzo miłe, a ponadto chciałem jakby zadośćuczynić za ostatnie występki na weselu. Więc opiszę co się działo, bo ten ślub, młodzi, orkiestra i całe przyjęcie było zupełnie inne niż poprzednie i zdaje się, że również znacznie odbiegało to od co uważa się za 'normalność'.

Tutaj wiedziałem już jak wesele będzie przebiegać, jakie są mniej więcej zwyczaje i zachowania ludzi na nich. Oczekiwałem więc 08.09.07 bez wewnętrznego niepokoju, przygotowany na większość rzeczy, które miały nadejść. Nie wiedziałem tylko jak będą wyglądały moje relacje z Kasią, bo wcześniej gadaliśmy sporadycznie i nie znaliśmy się dość dobrze.

W dzień ślubu obudziłem się późno i jak zwykle w ważnych momentach zabrakło mi czasu. Oczywiście mogłem liczyć na pomoc moich wspaniałych rodziców, którzy powiedzieli, że mnie nie podwiozą na stację. Roztrzepany i wkurwiony wybiegłem z domu, a po drodze spotkałem Kamila "Nosa", co nie jest najmilszym przeżyciem. Potem pobiegłem do kasy po bilet, a gdy zobaczyłem sporą kolejkę i wjeżdżający pociąg znowu musiałem biec, tym razem na czoło wagonu. Byłem więc nie tylko poddenerwowany, ale i spocony, nieogolony i przepłaciłem za bilet. Ale co tam!

Kasia wyszła po mnie na swój przystanek i przywitała się ze mną jak nigdy wcześniej, co na prawdę mnie zaskoczyło. Potem grzecznie przywitałem się z jej rodzicami, którzy na pierwszy rzut oka zrobili na mnie dobre wrażenie. Następnie zgodnie z moim życzeniem schowałem się do łazienki, gdzie ok. 30 min. goliłem się wyjątkowo skrupulatnie, czesałem włosy po kilka razy i przeglądałem się w lustrze po stokroć. Gdy skończyłem, posiedzieliśmy chwilę u Kasi w pokoju, obejrzałem jej kolekcję płyt i książek i zapakowaliśmy się do luksusowej taksówki. Dla mnie była ona nawet zbyt luksusowa, a cena za kurs nazbyt duża. Podczas jazdy potwierdziło się, że tata Kasi jest dziwny, bo przez cały czas próbował nawiązać rozmowę z młodym kierowcą i przypodobać mu się. Zupełnie nie wiem czemu to robił, ale momentami kierowca był chyba trochę podirytowany.

Przed kościołem byłem już lekko zakłopotany z powodu wielu nieznajomych dla mnie twarzy, które z pewnością wiele znaczyły dla Katarzyny. Zostałem przedstawiony kuzynkom i dalszej rodzinie, ale dziwnie się czując nie zapamiętywałem imion osób, co jest do mnie zupełnie niepodobne. Msza odbyła się w nowym warszawskim kościele pod patronatem Św. Jana z Dukli (to w ogóle był taki święty?!:O). Sam wybór kościoła był dla mnie wyjątkowo nietrafiony: w środku panowało echo, był on dziwnie wystrojony, a organista grał po swojemu i jakieś nieznane utwory, że ludzie patrzyli w górę ze zdziwieniem i złością.


Przebieg mszy także nie sprawił na mnie dobrego wrażenia. Ludzie tam obecni cały czas się wiercili i wyglądali na niezainteresowanych. Jednak w chwili przysięgi i zakładania obrączek około 10 osób z tłumu stanęło po bokach oraz za plecami młodych robiąc zdjęcia swoimi cyfrówkami. I stali tak całkiem długo, aż się nie napstrykali (byłem tym zniesmaczony). Natomiast małe dzieci weselników były pozostawione bez opieki i kilkoro z nich biegało po kościele, jedno wciąż czymś rzucało o ziemię, a inne dziecko płakało na cały głos. Co gorsza, ich rodzice nie przejmowali się tym wszystkim. Należałoby więc postawić pytanie czy to z nimi jest cuś nie tak, czy to może ja mam jakieś wyobrażenia na temat prawdziwej weselnej mszy...


Pan Młody również nie trzymał chyba należytego poziomu, bo gdy zabrzmiała muzyka i młodzi wkroczyli po czerwonym dywanie do kościoła, Daniel zobaczył kogoś znajomego w kościele i zaczął do niego robić miny i uśmiechać się w dziwny sposób. Byłem tym wstrząśnięty (później dowiedziałem się, że był on studentem Koźmina;]). Msza zakończyła się dziwną melodią, a młodzi nie wiedząc chyba co to jest stali w miejscu i czekali aż organista się ocknie i zacznie grać marsz weselny, a gdy zaczął to nadal pozostawiało to wiele do życzenia.


Po mszy przed kościołem ustawiła się kolejka do pary młodej z gratulacjami. Nie chciałem się tam pchać, bo przecież widziałem tych ludzi I raz w życiu, ale Kasia chciała, abym również pogratulował. Wycałowałem więc niechętnie pannę młodą i podałem rękę wykręconemu młodemu. A on zamrugał oczyma, kiwając głową w dół przy tym ironicznie się uśmiechając. Potem poszliśmy do autokaru, a gdy naczekaliśmy się trochę aż młodzi wycałują się i ruszą, pojechaliśmy w stronę Grójca.

Podróż upłynęła miło na rozmowie z Kasią. Gadaliśmy o naszej uczelni, ludziach na niej, życiu i innych sprawach. W trakcie tej rozmowy zauważyłem, że mimo, że Kasia za często jęczy i narzeka to ma dobre poglądy na temat niektórych rzeczy i spraw. Do tego okazało się, że Kasia jest całkiem bliską koleżanką mojego uczelnianego (i nie tylko) ideału - Oli, co mogłoby mi stworzyć okazję do zapoznania się przez nią.

Gdy przybiliśmy do 'Karczmy u Jakuba' rozpoczął się weselny zgiełk. Jedzenie, picie, wszystkiego było pod dostatkiem. Co więcej, potrawy były przepyszne, że normalnie żarłem je! Pamiętam, że smak tego mięska i innych rzeczy był na prawdę super. Zjadłem wiec 2 duże obiady, wszystkiego brałem dokładki i kończyłem jeść ostatni. Aż sam się dziwiłem, że mogę tyle pomieścić. Alkohole nie były już tak pochłaniane, więc sądzę, że połowa zapasów została nienaruszona.

Inną dziwną rzeczą była duża liczba palących. Gdy wyszliśmy zaczerpnąć świeżego powietrza, obok nas było pełno ludzi. W porównaniu do poprzedniego wesela było ich kilka razy tyle. Potem jednak ta liczba się nie zmniejszyła mimo opadów deszczu. Zdumiewający był także brak zainteresowania meczem Polska - Portugalia, który odbywał się równolegle. Gdy w przerwie meczu i po jego zakończeniu Pan Młody dumny wykrzyczał wynik do mikrofonu mało kto krzyczał i uśmiechał się z radości.

Jednak pomimo dosyć dobrej atmosfery, nie umiałem się dostosować do ludzi tam będących. W pewnym momencie patrząc na innych ze swoimi parterami/partnerkami, bądź emanujących szczęściem, sam ukułem się w serce i zacząłem rozmyślać i rozpamiętywać. Wspominałem przeszłość, zamartwiałem się nad moimi słabymi kontaktami z niektórymi ludźmi, którzy wiele dla mnie wcześniej znaczyli i o mało nie wybuchnąłem tam płaczem. Siedziałem podparty ręką, celowo zakrywając część twarzy, jednak Kasia dobra w takich sprawach spytała mnie co mi się stało. Wykrętnie odpowiedziałem, że jestem zmęczony, ale potem byłem już tylko cichy, bez mojego blasku w oczach. Nie chciałem tańczyć (muzyka i zapalone wciąż światła na sali bardzo mi nie odpowiadały), ani nie próbowałem rozmawiać. Z resztą to nieumiejętność nawiązania ciekawej rozmowy, była tym, co spowodowało smutek w dużej części. Odcinając się od ludzi, co robię przez całe wakacje, nie jest potem wcale łatwo do nich wrócić. A być duszą towarzystwa i zagajać rozmowy tym bardziej.

Był jednak taki moment, że wszyscy młodzi wyszli na dwór i tam dziewczyny zaczęły gadać ze sobą, a ja przystanąłem z dwoma chłopakami. Oczywiście nic nie gadałem, a oni nawet do mnie nic nie mówili, tylko rozmawiali ze sobą. Widać, że chyba znali się od jakiegoś czasu. A tym, co zaintrygowało mnie w ich rozmowie były refleksje o swoich znajomościach. Że teraz już prawie nie mają kolegów, bo wszyscy kumple im powyjeżdżali, poginęli. I jeden potwierdzał spostrzeżenia drugiego, że wcale nie jest tak łatwo mieć zgraną paczkę w dzisiejszych czasach na dłużej. Część znajomych wyjeżdża za granicę czy to na studia czy do pracy, a ty zostajesz sam. Inni pracują, biorą na siebie dużo zajęć i nie maja dla ciebie czasu. A gdy są już wolni, po całym dniu na uczelni czy pracy, nie chce im się jechać na spotkanie z tobą czy odwiedzać kogoś. Wolą pojechać do swojej dziewczyny i z nią spędzać czas. I tak wielu ich kolegów woli spędzać czas z dupami niż z kumplami. Do tego wszystkiego dochodziła pogoda w te lato, kiedy wcale nie było ciepło, bądź dzień ciepła zmieniał się w kilka dni zimna. Nie wiadomo było co robić i nic się nie chciało. To wszystko, co tu przytoczyłem to mniej więcej ich słowa, które poprawiły mi samopoczucie, bo ja miałem ostatnio podobne odczucia. Może więc nie jestem taki beznadziejny?

Teraz sprawa oczepin. Były jak zawsze podzielone na męskie i damskie. Kawalerowie wyszli na środek, tańczyli w kółku i robili inne rzeczy. Mi się nie chciało wychodzić na środek i nie miałem już wtedy ochoty na zabawę, więc zostałem w szeregu (ha!). Choć dziwnie się z tym czułem, jakbym robił cuś niepoprawnego. Jednak oczepiny wyglądały całkiem fajnie, szczególnie te kobiece. Wszyscy na środku bawili się, aż szef zespołu przerywał muzykę tekstem "Dobra! Już wiem, wymyśliłem". Walka o krzesła była duża, a w niej trzeba było m.in. przynieść łyżkę ze stołu, wypić kieliszek wódki i wrócić, założyć krawat na szyję, i na końcu pocałować kamerzystę, co dziewczyny przyjęły z szokiem, pocałowały go i usiadły na krześle jednocześnie:)

Cóż, całe wesele było całkiem przyjemne. Gdyby tylko odjąć mój zły humor, wspominałbym je dobrze. Końcówka może nie należała do zbyt miłych, ale mnie to bardzo śmieszyło:) Otóż, jakoś dziwnie wiele osób, stało się sennych i chcieli wracać do domu. Ponieważ przyjechaliśmy 2 autokarami, chcieliśmy, aby koło 3.00 jeden odwiózł nas z powrotem do Warszawy. Decyzja odnośnie tego należała jednak do Pana Młodego, który nie chciał nas wypuścić:) Więc jego ojciec i ktoś starszy zaczęli mu tłumaczyć, że jesteśmy zmęczeni itd. Dyskusja na ten temat odbywała się blisko naszego stolika, więc słyszałem poniekąd część rozmowy. W końcu Daniel po długich negocjacjach powiedział: "dobra, niech jadą, niech spierdalają". Co przyprawiło mnie o ironiczny uśmiech na twarzy.


Kończąc tę notkę muszę się przyznać, że znowu moje zmęczenie ze mną wygrało i pijąc alkohol powieki nachodziły mi na oczy. Podobnie, co w poprzednim weselu piłem mało, za mało, a kiedy później nabrałem większej chęci, nikt już nie chciał, bo wszyscy byli zmęczeni i pili herbatkę. Droga do Wa-wy przebiegała w ciszy, prawie sennie. Trochę się nawet źle czułem. Potem wycałowałem się pod Rotundą i szybko pobiegłem na pociąg. Do domu wróciłem prawie na rzęsach i poszedłem w kimę. Spałem od 7.30 do 17.00