Dwa scenariusze

Jest wiele rodzajów filmów mówiących o życiu zwykłych ludzi uwikłanych w trudne historie życiowe. Mało jest filmów ściśle pozytywnych, gdzie głównemu bohaterowi wszystko się udaje. Na ogół w filmach o zwykłych ludziach pokazane są trudności losu. Bohater ma pod górkę, jest mu ciężko i ledwo odnajduje się w rzeczywistości, biedzie i problemach. Różnią się one tylko zakończeniem, które pisane jest z perspektywy lat.

Są filmy takie, które są dramatami. Tam historia zawsze kończy się tragicznie lub bohater przegrywa. Przegrywa ze sobą, z policją, prawem, rzeczywistością. Takie filmy to dramaty.

Są też takie filmy, które są inspirujące. Bohater ma ciężko, ledwo ciągnie, ledwo odnajduje się i daje radę. Nie ma kasy, dostaje wpierdol, każdy dzień to walka. Jednak zwieńczenie jest inne, tam na koniec jest happy ending. To samo jest w biografiach sportowych, gdzie bohater wcale nie miał łatwo, nie miał samych sukcesów od początku i łatwego startu. W takich filmach i książkach jednak talent nie został zmarnowany. Bohater na końcu nie pisze jako człowiek, który przegrał życie, ale jako człowiek, który sporo osiągnął pomimo trudów, które opisał. To są historie kierowane do zwykłych ludzi, gdzie sam talent nie wystarczył, gdzie ciężka praca była tym, co pozwoliło mu odnieść sukces w swojej wybranej dziedzinie i nie pisać później z pozycji podłogi. Ogląda się to potem lub czyta mając świadomość, że będzie dobrze, że wszystko jakoś się ułoży, że ktoś dostrzeże naszego bohatera, że będzie jakiś przełom, że będzie TO COŚ, co wpłynie także i na nas pozytywnie.

Oglądasz na ogół taki film lub czytasz książkę i masz zero empatii. Nie wczujesz się w historię i jego osobiste trudny. Z widzianą śmiercią na własne oczy, z biedą, ze strzelaninami, z bólem i krytyką. Widzisz tylko to, co było potem. Widzisz, że jakoś udało się złożyć puzzle w spójną całość. Widzisz to i możesz swobodnie odetchnąć na koniec. Możesz posłuchać muzyki na końcowych napisach i uśmiechnąć się. Możesz mieć refleksję, że warto było ciężko pracować. Możesz mieć refleksję, że "takiemu to dobrze". Możesz także myśleć, że nie każdy rodzi się geniuszem. Możesz podziwiać tę jednostkę lub marzyć, że fajnie byłoby mieć samemu podobną biografię. Ale dopóki będą to tylko marzenia lub tylko podziw, nic w Twoim życiu się nie zmieni.

To czy coś wpłynie na Ciebie czy nie zależy od Ciebie. Od Ciebie zależy czy wygrasz walkę z przeciwnościami czy się im poddasz. Tak naprawdę wszystko zależy od Ciebie. Podobno w życiu to, co masz zależy w 10% od tego, co Ci się przytrafia, a w 90% od tego jak reagujesz. I dopóki będziesz reagował tak, że ból, smutek, bycie oszukanym czy wykorzystanym albo okłamanym będzie przeciwko Tobie - przegrasz nawet z samymi Asami w Twoich rękach.

Przegrać możesz ze wszystkim. Z losem, pogodą, z lepszym przeciwnikiem, z problemem, nieuczciwym szefem lub firmą, jednak głównie możesz przegrać z samym sobą.

Czytasz te biografie znanych ludzi. Oglądasz te filmy o osobach, którym się udało. Nigdzie tam nie znajdziesz podobnych zachowań do tych, które powtarzają bez ustanku ludzie przegrani, którzy na koniec nie mają sukcesu. Bo to co się liczy to koniec.

Mówi się, że podobno po tym jak kończy poznaje się mężczyznę. Ot głupi slogan w języku polskim, ale jakże prawdziwy. Głownie mówi się to o mężczyznach, bo to o nich też najczęściej są takie filmy czy biografie. Mężczyzna nie musi trzymać w sobie dziecka, dbać o nie i siebie, gdy jest w środku, karmić go ze swojej piersi i wychowywać. Może łatwiej nakierować się na pracę i sukcesy poza domem. Tak nas stworzyła natura. Wystarczy 10 sekund stosunku i koniec pracy. To kobieta ma potem z tego powodu 2 lata wyjęte z biznesowego życia. A mężczyzna zapina rozporek i idzie dalej, myśli o swoich celach i jaki będzie jego następny krok.

Ironicznie to może brzmi, ale tak jest. To facet musi być twardszy psychicznie i ciągle dążyć do przodu. Tak jak powiedział generał Patton - my nie bronimy pozycji, my idziemy naprzód i atakujemy. Co prawda on mówił o różnicy między Amerykanami a Niemcami podczas II wojny światowej, ale tu chodziło o bycie mężczyzną. Chodziło o podejście, które kierunkuje na sukces. Nie da się go osiągnąć ciągle broniąc pozycji. Nie da się stać w miejscu i wygrywać. To dobre dla firm ubezpieczeniowych czy banków, które oferują Ci takie usługi. Nic nie zrobisz, a będziesz mieć więcej kasy. Brzmi wspaniale, ale tak nie jest. To powoduje szereg negatywnych rzeczy. Lęki, że jednak się straci albo zastanie w danej sytuacji na długo. A przecież stojąc w miejscu nie da się iść naprzód.

Wiele z tych gwiazd, które potem wydają książkę miało problemy. Jedna rzecz, która różni nas, NAS, czyli pozostałych, aspirujących do tej wspaniałej biografii na koniec to, że oni nigdy się nie poddali. Nigdy nie zobaczysz w biografii kogoś takiego, że ktoś położył się na łóżku lub podłodze i płakał, uderzał w ścianę lub chodził bez celu. Nigdy nie zobaczysz tego przez dłuższy czas. Of course mogła być chwilowa załamka, ból czy rozczarowanie, ale nigdy nie trwało to dłużej.

I mam wrażenie, że te gwiazdy były silniejsze od zwykłych ludzi, właśnie dlatego, że nawet po chwilowej "niedyspozycji" mogli wrócić na właściwy kurs lub obrać nowy. Nasuwa mi to na myśl jedną sytuację. Zarówno taki człowiek sukcesu jak i przeciętny zjadacz chleba jest kapitanem na okręcie na pełnym morzu, który prowadzi. Obaj odchodzą od steru na chwilę zostawiając go samopas. Ster się kręci i nie ma nikogo kto mógłby skorygować kierunek, uniknąć kolizji i pomóc dopłynąć do portu. Z tym, że na logikę, im dłużej nikogo nie będzie przy sterze, tym bardziej zwiększa się ryzyko niebezpieczeństwa. To jak puszczenie kierownicy podczas jazdy samochodem lub rowerem. Można to zrobić na kilka sekund bez problemu. Ale na przykład na godzinę? No fucking way! Wszyscy wiedzą, że to grozi kolizją. Albo czymś równie niebezpiecznym.

Nie puszczaj kurwa swojej kierownicy !!! Obojętnie czy nie trzymałeś jej mocno pod swoimi palcami w związkach, w sprawie kasy, zdrowia i ciała, relacji z innymi ludźmi czy karierą. Po prostu NIE PUSZCZAJ KURWA KIEROWNICY! Nie na tak długo!

Ludzie sukcesu szybciej regenerują się po porażkach. Szybciej się podnoszą. Szybciej podejmują decyzje. Szybciej wiedzą, że jutro jest kolejny dzień, jak za który się nie weźmiemy (kierownica) to nie wyniknie z tego nic dobrego.

Masz dokładnie dwa scenariusze swojego życia. Film, który będzie inspirujący, bądź komedią... albo ten drugi... sam wybierz co wolisz. Sam dla siebie. Bo może okazać się, że tego drugiego nikt nie będzie chciał oglądać. Może nikt nie będzie chciał bardziej się dobić? Sam sobie wybierz. Dla siebie. A potem zrób listę co zaprowadzi Cię do tego drugiego i NIGDY PRZENIGDY TEGO NIE RÓB!! Nie waż się! Albo od razu szukaj sponsorów na nakręcenie tego filmu. Będziesz jego wiarygodnym sprzedawcą.

Jeśli jednak chcesz zagrać w filmie inspirującym, zrób listę tego, co może Cię do niego zaprowadzić. Nie to, co Cię zaprowadzi do niego. Tylko co, co MOŻE. Pamiętaj, nie ma pewników. Nie ma łatwych wygranych i drużyn, które zawsze wygrywają. Zawsze jest ryzyko. Jak go nie podejmiesz, możesz już dziś pisać dialogi do swojego drugiego filmu zaczerpnięte z rozmów ze znajomymi. Jeśli jednak to już trochę Ci się znudziło, rusz głową. Zrób listę tego, co może Ci pomóc i od której warto zaczynać każdy dzień. Od czego warto w ogóle cokolwiek zacząć co daje nadzieję.

Mówi się, że ludzie zmieniają się przez inspirację albo desperację. Ciekawe jest to zdanie. Na ogół postrzega się to jako desperację własną, a inspirację z zewnątrz. Jednak to nie prawda. Jeśli całych dni nie spędzałeś lub nie spędzałaś na Pudelku, filmach porno, przed telewizorem, Facebooku lub grach komputerowych to sam lub sama siebie możesz zainspirować. Tym, co robisz dobrze. Tym, co umiesz, tym, co Ci wyszło. Tym, co pojawia się w Twojej głowie, gdy czujesz dumę. Łatwo przecież wpadać w desperację czy depresję pod ciężarem samego siebie. Równie łatwo jest zainspirować samego siebie samym sobą. Wystarczy tylko o tym pomyśleć. Skupić się na tym na dłużej. Nie tylko podczas porannego przebudzenia, gdy miało się takie piękne sny. Ale dość tego. Ty już wiesz, że masz wybór. Nie muszę Ci tego mówić.

Pamiętaj, zawsze masz dwa filmy. I tak w którymś wystąpisz. Przed tym nie uciekniesz. Choć przecież Hollywood przyzwyczaił nas, że wszystko to superprodukcje, sam możesz być tego najlepszym przykładem, że tak nie będzie.

I jedyne, co teraz możesz zrobić to napisać scenariusze tych dwóch filmów. Napisz je. Zrób to. Napisz scenariusze filmów, których jesteś głównym aktorem. Napisz jak one wyglądają do tej pory. Przyjrzyj się im i zobacz, co w nich jest. Zabaw się też w jasnowidza. Zobacz, co będzie. A potem pomyśl, co bardziej Ci odpowiada.

Pamiętaj, jedyne co masz to dwa scenariusze. Jeden z nich trafi do kosza. Drugi zekranizujesz. Który z nich bardziej Ci odpowiada? Który z nich właśnie realizujesz?

Wiem, że żaden człowiek sukcesu nie czyta podobnych bzdur. Żaden z nich nie musi tego czytać, bo z góry wie, który scenariusz będzie bestsellerem, a który nie. On sam już wybrał. Czy Ty też potrafisz wybrać?

Pamiętaj, masz tylko dwa scenariusze przed sobą. Nie trzy, nie pięć, nie dziesięć. Tylko dwa scenariusze. A teraz właśnie po przeczytaniu tej notki masz przystawiony pistolet do głowy - WYBIERAJ! TERAZ. Jak nie potrafisz wybrać to kulka w łeb. Masz tylko dwa scenariusze...

Gry planszowe

Czemu sami sobie komplikujemy życie? Czy nie umiemy wybierać mądrze? Dlaczego tak jest? Czy my naprawdę nie umiemy wyrażać swoich potrzeb i odciąć się od tych, którzy ich nie respektują. Czy tak ciężko jest zrezygnować z cierpienia?

Dlaczego tak jest, że sami podejmujemy ruchy i decyzje, które utrudniają nam życie. Każdy z nas grał w gry planszowe lub te komputerowe. Graliśmy, aby dobrze się bawić i by wygrać. Dlaczego grając w gry, które nie są na serio wiemy to, a w życiu nie?

Czemu gramy we własnym życiu chujowymi kartami? Czemu tak robimy w każdej dziedzinie życia? Nie każdy, nie wszyscy i nie zawsze. Każdy ma swoje ulubione gry, w które gra chujowymi kartami lub figurami. Tylko czemu? W grze tak nie ma. Nie wykładam karty, która sprawi, że przegram. Grając w gry strategiczne nie układam strategii, która powoduje, ze przegram. Gram na maksa dobrze jak mogę, a i tak czasem przegrywam.

A co się dzieje po porażce? Gdy przegram, CHOĆ SIĘ PRZECIEŻ STARAŁEM, jestem zajebiście wkurwiony. Wkurwiony, nawet nie zły. Poświęciłem na to czas, zaplanowałem to, dokonałem wyborów i robiłem małe ruchy, które dały mi porażkę. Jestem wkurzony, bo przegrałem. A przecież nie taki wynik chciałem mieć na samym początku, gdy przystępowałem do gry.

Jednak w życiu od początku czasem podejmuję chujowe decyzje...
- jem coś, co sprawie, że nie będę zdrowszy i nie poczuję się lepiej
- siedzę cały dzień w jednym miejscu lub pozycji i na koniec dnia coś mi doskwiera, coś mnie boli, kości i mięśnie się zastają, nie funkcjonują jak u normalnego człowieka, który tego nie zaniedbuje
- tkwimy w relacjach, które ciągną nas na dół, generują problemy, sprawiają, że dzień spisujemy na straty
- jesteśmy w pracy, która nie daje nam satysfakcji, która sprawia, że nie czujemy się dobrze i nie jesteśmy bardziej spełnieni
- wydajemy pieniądze, których nie mamy lub których zabranie nam na coś, czego naprawdę będziemy potrzebowali
- nie załatwiamy spraw zaległych, które będą nam ciążyły, które będą generowały stres, o których będziemy myśleli i przejmowali się nimi tak długo, aż do czasu, gdy nie będziemy w stanie ich już znieść
- nadużywamy używek, które niszczą nasze zdrowie i powodują pogłębianie się problemów niż ich rozwiązywanie
- i może przede wszystkim nie umiemy komunikować się z naszymi bliskimi i rodziną, kłócimy się i nie umiemy mówić o swoich potrzebach i dalej obcujemy z tymi, którzy ich nie szanują i dalej z uśmiechem robią to samo mówiąc, że to dla naszego dobra...

A mimo to robię to. I Ty robisz.

Zmienią się tylko skala i konsekwencje naszych ruchów.

Czy naprawdę ja i Ty jesteśmy w tym tak krótkowzroczni?

Warto czasem zagrać w jakieś gry by zobaczyć jak to jest. Nie jak to jest zagrać. By po prostu zobaczyć i zobaczyć kontrast między swoimi decyzjami w życiu, a w grze.

Gry wiele uczą. Zanim wyłożę kartę, posunę pionka do przodu czy wydam polecenie postaciom myślę o tym, co zrobię i co ma mi to dać. Ma mi to coś dać. Coś pozytywnego. A jak nie da to jest to tylko moja wina. Nikogo innego. Zwłaszcza w grach komputerowych. Bo tak mnie ma czynników losowych. Gry uczą brania odpowiedzialności na klatę. Na siebie. Bo tam nie ma innej opcji. Są tylko moje ruchy i moje wykorzystywanie czasu w grze. Jak przegram na czas to przegram całość.

I w życiu czasem tego czasu też nie doceniamy. Uważamy, że będzie następny dzień. Będzie kolejny rok. Jak nie teraz to później się uda. Nie gramy na maksa tak jak w ciągu tych 30 minut w grze. Bo zawsze będzie jutro Złudne jutro. Złudne poczucie bezpieczeństwa, że wszystko da się naprawić i wyjść na prostą.

Ale tak myślą alkoholicy i inni przegrani. Że tylko jak trafią w totka to wszystko się zmieni. To jest po prostu dostanie dobrej karty, która odmieni wynik przegranej gry.

Ale jak w życiu coś się może stać samo? No powiedz mi.

Grasz na maksa - ŻYJ NA MASKA!

Tu jest tylko Twój umysł. Twoje myśli. Twoje decyzje i czynniki, które wziąłeś pod uwagę.

Czasem jest ich za mało i przegrywasz. Czasem bierzesz ich za dużo i braknie Ci czasu na wykonanie właściwych ruchów. Błędne poczucie bezpieczeństwa, że warto czekać. Błędne poczucie, że samo będzie dobrze. Samo. Ale to nie prawda. Gry nie wygram nic nie robiąc. Nic nie zmieniając, gdy przegrywam. Tam obowiązuje tylko 1 zasada - GRAJ NA MAKSA.

GRASZ NA MAKSA - ŻYJ NA MAKSA!!!

P.S. I pomyśl sobie jeszcze raz na trzeźwo, nie tak jak ja teraz - czy mając 5 lat więcej dalej chcesz mieć ten sam problem albo nawet pogłębiony? Dobrze wiesz, że on nie powstał dzisiaj. Dobrze wiesz, że nawet jak wcześniej nie był w tej samej postaci to cały czas kiełkował w Twoim życiu i w Tobie. Czy za 5 lat chcesz go mieć jeszcze większego, jak rak którego karmisz? Chcesz? Tego chcesz?

GRASZ NA MAKSA - ŻYJ NA MAKSA!!!

I kto tu jest popierdolony?

Czasem sobie myślę... choć myślę cały czas... bo przecież myślenia nie da się wyłączyć... można go być tylko bardziej świadomym. Można bardziej świadomie nim zarządzać i mimo niechęci, braku motywacji czy złego humoru, zrobić coś wbrew temu, co nami kieruje...

Postrzegam człowieka trochę jak łódkę na pełnym morzu. Gdzie do najbliższego portu jest daleko, a jeszcze wiele mil morskich i godzin przed nami by dobić do celu i zacumować. I jeszcze wiele czasu minie zanim będzie można odpocząć. Postrzegam człowieka jako statek, który łapie wiatr w żagle i płynie w otwartym morzu. Tylko problemem w tym dryfowaniu jest to, że bardzo często nasze emocje, czyli wiatr, wcale nie chcą prowadzić nas tam, gdzie chcielibyśmy dopłynąć... Moje metafory po alkoholu są przepiękne!

Emocje to wszystko to, co przeszkadza nam w drodze do naszego celu. Słuchanie ich to zupełnie jakby zostawić ster bez kapitana i załogi i pójść przygotować obiad... i co gorsze, każdy z nas czasem to robi! Tylko, gdyby to było "czasem" to nie byłoby problemu... tylko czemu kurwa zostawiamy statek bez kapitana w samym środku burzy, gdy statek wymaga największej kontroli!?! To jest kurwa jakiś absurd!

Chciałbym mniej przeklinać, ale to będzie bardzo emocjonalna notka. Gadając ostatnio z Martyną na Skype ona strasznie kurwiła. Spytałem ją czemu tak mówi i powiedziała, że takie ma emocje. Gośka i Adrian by krytykowali takie słownictwo, ale gdy napierdala nas mały palec u nogi to mamy udawać, że jest inaczej, że czujemy się jak nowo-narodzeni?! No kurwa chyba nie! Bo ma to swoje konsekwencje! Jeśli sami przed sobą będziemy udawać, że wcale nie jest aż tak źle jak jest albo coś nam aż tak bardzo nie doskwiera to kurwa jak mamy to zmienić?

Na logikę kurwa. Czy wyrzucasz śmieci, gdy w koszu leży 1 papierek? Nie!!! Wypierdalasz go, gdy z niego jebie albo, gdy się wszystko już wywala. Tak samo jest z emocjami. Zmieniasz coś, gdy masz tego po dziurki w jebanym nosie! A jeśli masz czegoś tak naprawdę dosyć... to dopiero masz motywację. Dopiero wtedy chce Ci się rzygać. Nikt nie dba o zdrowie w młodości ani zdrowo się nie odżywia. Kilka lat starszy Michał z Anglii wspomniał w naszej ostatniej rozmowie na ten temat, że 15 lat temu to był jakiś absurd! Teraz jest inaczej. Z perspektywy inaczej patrzy się na życie... spojrzenie się zmienia i my się zmieniamy... o ile coś nas naprawdę wkurwi. Wtedy dopiero jest motywacja do działania, oj jest! Dla przykładu patrzę na swój brzuch. Nie jest on idealny. Ale tłusty też nie jestem. Co innego jakbym miał 30kg nadwagi. Wtedy bym dążył do zmiany... albo nie wierzyłbym, że jest ona możliwa...

Ale tymczasem "robię sobie obiad", gdy moja żaglówka sama płynie... choć to może pojebany przykład. Każdy z nas jechał samochodem. Nie da się trzymać rąk dłuższy czas poza kierownicą i jechać bezpiecznie. Tylko w życiu nie do końca chcemy jechać bezpiecznie... pewnie dlatego wiatr ściąga naszą żaglówkę i czasami mamy tak przejebaną sytuację.

Kurwa, moja sytuacja naprawdę mnie wkurwia. Wkurwia mnie, że jak coś mi się nie uda to będę się musiał tłumaczyć rodzinie, z którą nie lubię gadać. Nie chcę ich nigdy prosić o pomoc... a mimo to za mało robię by nigdy nie dopuścić do takiej sytuacji... Michał mówił, że nie czuje się wartościowo, bo rodzice go lali w dzieciństwie... powiedziałem, że wydaje mi się to absurdem jak po pijaku słyszałem taką opowieść 30-letniego faceta. Ale czy to na pewno absurd?

Czytałem kiedyś o tym jak słonie w cyrku są tresowane. Od małego mają przywieszony sznurek, który przywiązany jest do pala. Mały słoń nie ma siły by go zerwać i uciec. Ale kiedy rośnie, siły ma dość by wyrywać drzewa. Jednak on dorastał w przeświadczeniu, że trzymają go liny, które przywiązują go do miejsca, w którym jest. Dlatego nawet nie próbuje się zerwać. I stoi w miejscu przywiązany do swojej przeszłości, do tego, co ma w głowie. Wszyscy jesteśmy jebanymi słoniami!!!

Kurwa, dlaczego jesteśmy słoniami w pracy, w związkach, w tworzeniu bliskich relacji, w podejściu do naszego ciała i zdrowia? Kurwa, czemu nikt nas nie nauczył jak dbać o te sprawy? Dlatego tyle osób myśli, że się na tym zna, a pierdoli 3 po 4? To jest takie wkurwiające słyszeć hamujące przekonania, gdy jesteśmy świadomi jak one nas wkurwiają!

Zawsze podziwiałem Martynę. Za wszystko. Od dzisiaj za jej ekspresywność i że może sobie tak pokurwić o tym, co jej leży na sercu. Niestety ja nie mam słuchaczy, którzy zostawiają mi taką przestrzeń do mówienia. Mówią mi kurwa "nie przeklinaj" albo coś w tym stylu, nie wiedząc jak bardzo duszę w sobie te rzeczy, o których raz na milion lat postanowiłem powiedzieć! Nosz kurwa trochę empatii, halo?! Raz na kilka lat otworzyłem się przed Tobą, a Tobie się to nie podoba? Czy Ty naprawdę NIE CHCESZ MNIE ZNAĆ TAKIM, JAKIM JESTEM? Nie rani Cię jebane słowo tylko to, że tak cierpię! A każąc mi dusić to w sobie nie zmienisz tego we mnie, ani nie ułatwisz tego mi! Kurwa, nie poprawiaj mnie nigdy, rozumiesz? Chcę tylko zrozumienia i przestrzeni do mówienia. Tak niewiele osób ją daje...

Mój największy idol, Humphrey Bogart był stabilny, ale potrafił się wkurwić. To było w nim fajne. Imponowało mi to w nim. Michał fajnie nazwał zmianę w sobie, że "z wiekiem" ma mniej energii. Powiedział, że "nie lata się już jak pojebany". Kurwa, to takie piękne określenie! Hump taki był. Widać było, że wie czego chce i jak idzie to dlatego, że chce, a nie, bo nie wiem co robić, a głupio stać w miejscu.

Obejrzawszy na wieczór film "Skazany na blusa" zajebiście się zdołowałem. Patrzyłem na życie gościa, który nie może się ogarnąć, myślałem o sobie i moich znajomych. Ja tak nie chcę. Chcę być szczęśliwy. Ostatnimi czasy bardziej uważnie obserwuję swój humor i energię. Jak czuję się źle to stwierdzam szybko, że nie chcę czuć się źle i zmieniam to sobie na dobry stan. Nie chcę w życiu cierpieć. Koniec więc z dramatami i smutnymi historiami. Chcę ociekać kurwa szczęściem! Myślę też, że to jest jakaś dojrzałość. Dbasz o siebie i swoje samopoczucie i nie chcesz by było one złe.

Najgorszy i najstraszniejszy wniosek miałem jednak dziś. Że niezależnie od tego czy humor mam dobry czy tragicznie zły - GÓWNO ROBIĘ. Efekty mojej pracy nie zależą chyba od mojego humoru. Jak mam tragiczny to chcę go zmieniać i sobie "poprawiać" głupotami. Jak mam dobry to czuję się tak dobrze, że nie chcę wychodzić poza strefę komfortu. Działam chyba jedynie jak chcę. Jak podejmuję decyzję, że chcę coś zrobić, że chcę coś zmienić. I że chcę to zrobić TERAZ. Czy to jest takie proste? Nie patrzeć na emocje, spojrzeć na zegarek, dodać 2h i powiedzieć sobie co chcę zrobić przez ten czas, gdy te 2 godziny opłyną? Czy to jest AŻ TAK PROSTE? Aż tak proste by w tym czasie poćwiczyć, popracować, posprzątać, zrobić coś w domu, czego w życiu nie robiłem, a co też mnie przeraża?

Kurwa. Strasznie dużo rzeczy mnie przeraża. Ciebie pewnie też. Nie wiem tylko czy przyznajesz się do tego przed innymi. Nie wiem czy masz dość odwagi by przyznać się do tego przed sobą. By spojrzeć sobie w oczy w lustrze i powiedzieć sobie "ta osoba boi się X". Wiesz, że to by pomogło? To w końcu jest spojrzenie strachowi w oczy. To w końcu jest spojrzenie w oczy sobie samemu i zobaczenie kto tam jest. A potem można siebie zapytać: kto będzie silniejszy: ja czy strach? Tak wiele rzeczy przeraża mnie, że boję się o tym mówić. Czuję, że niesamowicie wtedy potrzebuję przytulenia i fizycznego wsparcia od kogoś. Nie wystarczy powiedzieć "będzie dobrze". To jest stanie nad przepaścią, spojrzenie w dół i stracenie równowagi. Potrzeba kogoś, kto nas złapie byśmy tam nie polegli.

Dlatego tak ważna jest szczerość, zaufanie i autentyczność w relacjach. Co z tego, że dzwoni do mnie koleżanka, która chce tylko popierdolić o głupotach? Ja mogę to robić z osobami, które są mi bliskie, a przy okazji mogę też pogadać o czymś więcej. Są też ludzie, którzy są czymś tak przerażeni, że nie umieją żartować. Grunt to kurwa równowaga u siebie i wymaganie tego od innych, chęć na cały pakiet.

Ale ja boję się ludzi. Gośka miała rację. Mają oni za duży na mnie wpływ, a ja jestem zbyt wrażliwy na ich opinię. Dlatego zamykam się i boję się mówić, bo kurwa wszystko, co mogą powiedzieć mnie dotyka. Jestem nadwrażliwy, dlatego odcinam się od ludzi i cierpię. To mnie chyba zabolało w tym filmie o zespole Dżem. Bo ten cały Riedel cały czas śpiewał o samotności i odcinał się od ludzi ze swoimi uczuciami... bałem się, że ja tak skończę...

Dlatego wniosek mam po tym filmie, który jest kurwa tak oczywisty, że kurwa dziwię się, że wcześniej na to nie wpadłem. Trzeba ze wszystkimi ludźmi, na początku ustalić komunikację. Trzeba ustalić jak mamy rozmawiać. Trzeba ustalić czego potrzebujmy. Trzeba ustalić jak chcemy się komunikować. Trzeba powiedzieć co nas rani. Czego nie chcemy by robiła druga osoba wobec nas. Trzeba powiedzieć drugiej osobie, co sprawia, że się na nią zamykamy i nie czujemy się w pełni komfortowo. Trzeba rozmawiać, o tym wszystkim, co czujemy. Trzeba powiedzieć czego oczekujemy.

Czy to jest głupie? Skądże. Nie chodzi o zmianę drugiego człowieka i mówienie mu jaki ma być w życiu. Chodzi o to, jaki on ma być do nas. Chodzi o ustalenie i wypracowanie tego jak mamy żyć obok siebie. To jest kurewsko trudne jak się natrafia na słonia, który z góry wszystko wie.

Dla mnie ważna jest szczerość. Dla mnie ważna jest autentyczność. Dla mnie ważne jest dobro i wsparcie. Dla mnie ważna jest umiejętność słuchania i tylko - albo aż - słuchania. Bez rad, krytykowania i docinania oraz podcinania skrzydeł, bez zbaczania na tematy, na które nie chcemy gadać. Dla mnie ważna jest rozmowa o tym jak coś wygląda. To że rozmawiam o polityce nie znaczy, że sam chcę być politykiem! Tak trudno to kurwa zrozumieć? Chcę najpierw zdobyć informacje zanim coś zrobię. Nie pytam Cię co robię źle i co powinienem zrobić. Chcę kurwa rozmawiać by móc sam podjąć decyzje. Bo to moje życie. Bo to mój sposób funkcjonowania. Nie musisz iść ze mną na spacer, jeśli nie chcesz. Dlaczego więc nie zostawiasz wolnej przestrzeni... kompletnie tego nie rozumiem. I czasem zastanawiam się czy to tylko ja myślę o tym, jako o problemie. Czy to tylko mi przeszkadza czy Ty może też siedzisz u siebie w domu i myślisz o mnie lub drugiej osobie? Nie musisz nic robić wbrew sobie. Ważne tylko byś chciał coś robić ze mną. Jeśli chcę iść z Tobą na spacer to spytaj kurwa gdzie chcę iść to pójdziemy. Jeśli będziemy mieli wspólny cel to razem daleko zajdziemy. Być może zajdziemy daleko. Być może nie. Ważne by były chęci. Inaczej oboje będziemy siedzieć i myśleć w swoim zaciszu: i kto tu jest popierdolony? A każdemu z osobna pozostaje przemyśleć czy jego cele są realne. Jeśli tylko jakieś ma.

Są takie dni...

Są takie dni, gdy jest mi bardzo ciężko...

Nie mogę nic zrobić i nie czuję się najlepiej. Nie wiem czy to depresja czy co. Nic mnie nie cieszy, nie umiem się ogarnąć. Nie umiem działać. Przejmuję się wszystkim i wszystko mnie denerwuje. Czuję się bardzo smutny i zły. Czuję, że cały świat jest przeciwko mnie. Chciałbym wtedy myśleć o sobie dobrze, ale... nie mogę.

Patrzę na bałagan w moim pokoju, a jeśli go nie ma to zaczynam go robić rzucając rzeczy gdziekolwiek. Nie jem wtedy nic zdrowego, jeśli w ogóle coś jem. Nie umiem pracować. W takim dniach każde pytanie o mnie dowolnej osoby powoduje we mnie przygnębienie. Chcę wtedy uciec od świata. Chcę być jak najdalej od siebie.

I jestem. Jestem daleko od świata i życzliwych ludzi. Nie umiem przyjmować dobrego słowa. Nie umiem cieszyć się niczym, bo mam swoje myślenie. Całe życie mam swoje negatywne myślenie. Ciągle mnie ono dopada. Nie potrafię wtedy znaleźć czegoś pozytywnego. Chcę wtedy być kimś innym, chcę wtedy być gdzieś indziej. Chcę wtedy mieć inny stan.

Tak bardzo bym chciał odpocząć. Być gdzieś na plaży, leżeć na piasku, czuć na sobie słońce i podmuchy wiatru. Cieszyć się z ładnej pogody i z tego, gdzie jestem. Ale to tylko wyobraźnia. Nie ma mnie tam. Nie ma mnie w fajnym miejscu, jestem tylko w miejscu, którego nienawidzę. Mieszkania, które mnie dusi i oddalony od ludzi. Chciałbym pracować z ludźmi rozmawiając z nimi i otrzymując od nich cały czas aprobatę. Z drugiej strony ludzie mnie przerażają. Nie chcę słuchać ich komentarzy co ze mną jest nie tak, czego nie potrafię i w czym jestem za słaby.

To wszystko byłoby nic nie warte... gdybym sam znał swoją wartość i nie uzależniał jej od pracy i tego jak spędzam dzień. Ale prawda jest taka, że jak chujowo spędzam dzień to chujowo się czuję i myślę o sobie. Sam jestem chujowy w chujowym dniu. Nie jestem w stanie nic wtedy zrobić. Tylko dlaczego? Jeśli dzień zaczął się chujowo to nie muszę go spędzać w ten sposób. Mogę zrobić dla siebie coś przyjemnego przecież. Dotykać moje ciało, bo to takie przyjemne, poćwiczyć dla endorfin i poczucia siły. Mogę wyjść przecież na spacer, ale brak słońca i ciepłego klimatu nie działa na mnie dobrze. Mogę wiele rzeczy...

Ale gdzieś tam z tyłu głowy wciąż mam te straszne myśli... myśli, że jestem samotny, że brakuje mi zwariowanych ludzi w moim życiu, że mógłbym więcej. Że mógłbym mieć lepsze zdrowie, ciało. Że mógłbym mieszkać w lepszych warunkach, że nie mam stabilnej sytuacji finansowej i że nie robię w życiu tego, co chcę. Nie wiem skąd się to u mnie wzięło, ale nie potrafię sięgać po to, czego pragnę.

By osiągnąć moje cele potrzebuję trochę nad nimi popracować. A ja tego nie umiem robić. Muszę mieć jakąś ciągłą stymulację i uczucie zajebistości. Nie umiem pracować w złych warunkach, w niewygodnych pozycjach. Jeśli człowiek idzie od nowej pracy, gdzie dostanie gigantyczną wypłatę, musi minąć miesiąc zanim ją otrzyma. Przez miesiąc musi pracować i starać się zaspokoić potrzeby osób, które go zatrudniły. Ja często mam wrażenie, że nie umiem spełniać kogoś potrzeb i oczekiwań. Choć całe życie staram się to robić! Jednak nie nadaje się do życia pod kogoś dyktando. Jestem zbytnim buntownikiem, rebelem. I tak zmierzam na dno nie umiejąc ostro popracować nad czymś dłuższy czas... jestem taki niezorganizowany i niezdyscyplinowany. Ostatnio zacząłem nawet na tym myśleć. Że może problem nie leży w dyscyplinie tylko w celach... że sobie ich nie wyznaczam albo wyznaczam ich sobie za mało na dany dzień albo zbyt małe. A to przecież takie proste wydaje się zacząć... zrobić 10 pompek, 20 przysiadów, zrobić spacer 20 min. Kolejnego dnia zrobić wszystkiego o 5 więcej. Jeśli chce się zrobić za dużo to zawsze jakimś kosztem. A ja kurwa chcę się na wszystko rzucać jak głodny na chleb. Rzucam się i ostro zapierdalam w jakiś upatrzony cel albo w ogóle nie sięgam po to, po co chcę tylko czekam. Czekam chuj wie na co.

By odnieść jakikolwiek sukces trzeba działać. Podjąć działanie. Take action! A ja tego nie robię. Waham się zamiast zrobić cokolwiek. Jest to też trochę metaforyczne... Mam pozyskiwać sponsorów na konferencję. Chciałbym to zrobić jak najmniejszym wysiłkiem. By moje telefony były skuteczne. By dziewczyna, do której napiszę od razu chciała się na mnie rzucić. A tak to nie wygląda... wykonam 20 telefonów to 2 pewnie by wyszły. I zamiast cieszyć się tymi dwoma, ja skupiam się na 18. Co z tego, że te 18 nie dam mi kasy. Myślę o tym i rozpamiętuję to. Zamiast cieszyć się z kasy, która przyjdzie z tych dwóch. Rozpamiętuje też, że z 18 kobietami mi nie wyszło zamiast cieszyć się, że przytulam się do tej, która mi się podoba i której ja też się spodobałem... taki jaki jestem... tylko czy ja mogę się komuś spodobać?

Muszę podjąć wysiłek. To już nawet nie to, że chcę. Chcę od dawna, ale tego nie robię. Wiem, że jak tego nie zrobić to będę dalej spadał w przepaść. Po prostu muszę. I mam nadzieję, że mi się to uda prędzej niż później.

Bo jedyne co teraz mam to nadzieja. Nadzieja, bo słowa innych ludzi teraz na mnie nie zadziałają. Jedyne co może mi pomóc to dostrzeżenie jakiejś gwiazdy na pochmurnym niebie. Mam więc nadzieję i żyję nią. Bo to jedyne co mi pozostało by nie zmarnować kolejnego dnia.

Rezygnuje

Czuję, że alkohol zrobił już swoje i mogę pisać. Mam zamiar napisać z czego rezygnuję. Rezygnuję z wielu znajomości, aby odnieść sukces. Rezygnuję z krótkotrwałej przyjemności w imię celu i długotrwałej przyjemności, jaką da mi spełnienie, czyli robinie tego, na czym mi zależy.

Ostatnie 2 miesiące odłożyłem wiele rzeczy dla mnie ważnych, aby realizować rozbudowane projekty biznesowe. W wakacje również zrezygnowałem z wielu znajomości, aby realizować się zawodowo.

Mimo, że miłość była dla mnie zawsze najważniejsza to zrezygnowałem z kontaktów międzyludzkich, abym zadbał o moje zdrowie i projekty biznesowe, które w przyszłości dadzą mi satysfakcję i radość. W wakacje przestałem zadawać się z kobietami, aby pracować. I na początku tego roku również z tego rezygnowałem, aby tworzyć swoje projekty.

Kobiety zawsze były dla mnie ważne, zawsze dawały mi masę radości... albo tak mi się przynajmniej wydawało. Nie widziałem tego, że rozmowy z kobietami i myślenie o nich sprawiało mi cierpienie i nieogarnięcie życiowe. Często wybierałem rozmowy z kobietami zamiast pracy nad tym, co dla mnie ważne, czyli projektami albo nad sobą. I zawsze, gdy stawiałem kobiety ponad swoimi celami, cierpiałem. Cierpiałem, bo miałem nadzieje, że dzięki nim, będę spełniony, że dzięki kobietom dostanę to, czego mi najbardziej brakuje. Jednak to była fikcja. To był wytwór mojej wyobraźni. To była mrzonka. Liczyłem, że dzięki miłości poczuję w życiu spełnienie i radość, której mi czasem brakuje. Ale tak nie było. Zamiast poczuć się fajnie dzięki kobietom, czułem się jeszcze gorzej. I nie widziałem tego dość wyraźnie by z tego zrezygnować. Zupełnie jak nałogowiec, który sięga po swój ulubiony narkotyk, bo da mu on radość, której mu normalnie brakuje. Jednak ten narkotyk wprawia nałogowca w jeszcze większe uzależnienie. To, co ma on dawać, pogłębia tylko jego uzależnienie i brak tego, czego potrzebuje. I tak jest ze mną. Kobiety, sprawiają, że czuję się jeszcze gorzej. I zamiast czuć się fajnie z tego, co jest, czuję, że brakuje mi jeszcze kolejnych rzeczy, że chcę więcej, że nie mam dość.

I ta sytuacja bez wyjścia jest dla mnie mega przytłaczająca. Bo wcale nie czuję się lepiej pisząc lub rozmawiając z kobietami. Czuję się jeszcze gorzej, gdy z nimi rozmawiam przez internet albo sms-y i nie mam tej kobiety przy swoim boku. Czuję, że mimo, ze się staram, wykonuję działanie, to wcale nie mam nic. Zupełnie nic. To tak jakbym codziennie chodził do salonu samochodowego, aby usiąść w wygodnym, wymarzonym samochodzie. Siada, rozkoszuję się jego zapachem i dotykiem, ale ten samochód nie jest mój. Nie daje mi radości bycie w nim. Chcę więcej. Chcę jeździć nim po mieście. Chcę by inni podziwiali mój samochód. Chcę słyszeć pochwały i aprobaty na temat swojego zachowania, ale to nie jest niczym innym niż wchodzeniem do salonu i patrzeniem na swój ideał.

Chudy określił mnie ostatnio świetnym zdaniem - że ja wcale nie chcę mieć jakiejś konkretnej dziewczyny. Mi jest obojętne czy będę z Kasią, Zosią czy Basią. Ja po prostu chcę mieć dziewczynę, obojętnie jak będzie miała ona na imię i kim ona będzie. I to prawda. Byłem uzależniony od potrzeby posiadania dziewczyny. Tak bardzo chciałem z kimś być, z jakąś kobietą mieć bliską i intymną relację, że nawet nie patrzyłem jak te relacje, które mam na mnie działają. To samo miałem z ludźmi. Nie patrzyłem jak się czuję dzięki ludziom, czy mnie inspirują i czy jestem dzięki nim w dobrym humorze i ogólnie lepszym człowiekiem. Widziałem tylko tyle, że jestem z jakimś kolegą i nie czuję się samotny... po prostu zastąpiłem swoją pustkę byle czym. To zupełnie tak, jakbym będąc głodnym wkładał cokolwiek do buzi, aby przestać być głodnym. Głód znikał, ale nie patrzyłem czy jedzenie działa na mnie dobrze. Czy to jedzenie jest zdrowe i czy dodaje mi energię czy ją odbiera poprzez zawartą w niej chemię i swoją toksyczność. A to nie o to chodzi. Nie chodzi o to, aby jeść cokolwiek, ale aby jeść zdrowo i czuć się zdrowo. Czuć się zdrowym, a nie pełnym. Pełnym od shitu i toksyn w moim ciele i umyśle.

Seks z prostytutką nie jest niczym przyjemnym. Nie można nazwać tego spełnieniem. Nie można nazwać tego radością. Najwyżej ulgą. Ulgą, że już nie jest się głodnym. I przestawałem wiele razy być głodnym, bo nie chciałem być dla kogoś obcy, niedostępny, niemiły... w ten sposób byłem niemiły dla samego siebie. W ten sposób byłem niedostępny dla swoich prawdziwych potrzeb. W ten sposób byłem obcy dla samego siebie. Byłem bardzo daleko od tego, co potrzebuję. Seks z prostytutką nie jest miłością. Nie jest też chemią ani spełnieniem. Jest to chwilową ulgą, aby załatać jakąś dziurę wewnątrz siebie.

Czy to źle? I tak i nie. Jeżeli robi się to okazjonalnie, aby zabić głód nie ma w tym nic złego. Zabijam głód i mogę pracować dalej, nie muszę się odrywać i mogę robić to, co jest dla mnie ważne. Ale jeżeli jest to działanie, które się powtarza to ma to konsekwencje. Takim postępowaniem osłabia się realizację swoich prawdziwych pragnień, aby tylko nie cierpień w danym momencie. Nie jest to jednak spełnienie naszych marzeń. Nie jest to nawet połową nich, a mimo to świadomi to wybieramy. Wybieramy krótki efekt na poprawę samopoczucia.

Zadowalamy się z pracy, której nie lubimy, aby było cokolwiek. Zadowalamy się ze związku z kimś, kto nie sprawia, że jesteśmy w pełni szczęśliwi. Zadowala nas spotkanie ze znajomym na piwo, choć chcielibyśmy być wtedy w innym miejscu. Zadowala nas zjedzenie tego, co jest pod ręką, bo nie chcemy tracić pieniędzy ani czasu, aby przygotować sobie to, co naprawdę lubimy. I właśnie o tę stratę tu chodzi.

Brian Tracy mówi, że samodyscyplina wiąże się ze stratą. Stratą tego, co możemy mieć w danej chwili, ale co odroczymy w czasie, aby zyskać coś innego. I ja właśnie wiele razy w życiu nie potrafiłem odwlekać krótkotrwałej przyjemności. Nie mogłem zrezygnować z kawałka cista, aby mieć cały tort. Nie mogłem zrezygnować ze złego jedzenia lub alkoholu by mieć zdrowsze ciało. Nie mogłem zrezygnować ze średniej rozmowy lub znajomości, aby mieć tę wymarzoną za jakiś czas. Nie mogłem zrezygnować z głupich gierek i tracenia czasu, aby mieć lepiej płatną pracę i godniejsze życie. Żyłem w gorszych warunkach, bo nie mogłem zmobilizować się, aby zrobić krok do przodu w ważnych rzeczach, zamiast opierdalania i potem opierdalać się w lepszych warunkach. Nie mogłem tego zrobić, bo ulegałem pokusom i swoim własnym słabościom.

A moją największą słabością są kobiety i kontakty z nimi. I teraz wiem, że dopóki nie okiełznam tego demona w swoim wnętrzu to nie będę mógł być skutecznym w życiu zawodowym. Słowa Chudego były bardzo prawdziwe. I to, co Ruda powiedziała mi podczas 40 minut gadania przez telefon też jest prawdą: "Jesteś ambitny w pracy, bądź w życiu. Nie wybieraj byle jakiej szmaty, jak chcesz szmatę to idź na dziwki.". I tak właśnie szmacę swoje życie, że wybieram byle co. Ale koniec z tym. Chcę być ambitnym to będę podejmował ambitne cele i podejmował mądre wybory. Kropka.

Chcę zrezygnować z tego, co wydaje się spełnieniem marzeń, a nimi nie jest. Rezygnuję z tego. Rezygnuję z tego, co nie daje mi radości, a sprawia, że cierpię. Rezygnuję z tego, co źle na mnie wpływa. Rezygnuję z tego, co nie spełnia mnie. Rezygnuję z tego, co nie jest ważne dla mojej przyszłości. Rezygnuję z tego, co sądziłem, że będzie spełnieniem moich marzeń, a nimi nie było. Rezygnuję z tego, wszystkiego, co powoduje u mnie żal i smutek, że jednak to wybrałem. Rezygnuję z odpowiedzialności za innych. Rezygnuję z tego, co jest mrzonką. Rezygnuję z osób, które nie wiedzą czego chcą i z osób, które nie są dość silne, aby dojść, tam gdzie chcą. Rezygnuję z kontaktów z tymi, którzy nie mają dość silnej woli, aby iść do przodu pomimo wiatru i burzy. Rezygnuję. Rezygnuję zamiast walczyć i naprawiać innych. Rezygnuję z tego, co nie wpływa na mnie w sposób jednoznacznie pozytywny. Rezygnuję z tych rzeczy, przy których sam mam wątpliwości. Rezygnuję z bycie statystą we własnym życiu. Rezygnuję z bycia i życia dla kogoś.

Żyję dla siebie. Czuję dla siebie. Realizuję się dla siebie. Realizuję się dla własnej wygody i satysfakcji. Ruda dziś przypomniała mi moje słowa sprzed 2 lat. Ruda przypomniała mi, że moja matka widziała mnie w kasie w Tesco, ale ja tam nie chciałem być. Ruda przypomniała mi, że wybrałem własną drogę. Przypomniała mi, co jest dla mnie ważne. Ruda przypomniała mi kim jestem. Stanę się tym, kim jestem. Stanę tym, do czego zostałem stworzony.