Wieczór szczerości

Przyjechałem do domu, gdzie nie byłem prawie pół roku, od końca maja. Chciałem tu przyjechać, aby coś w sobie zmienić, aby podjąć ważne decyzje, których nie mogłem podjąć w Warszawie. Decyzje odnośnie mojej przyszłości i dalszych kroków. Nie mogłem tego zrobić w Warszawie gdzieś od 2 tygodni, i nie łatwo było mi to zrobić tutaj. Dlatego zdecydowałem się sięgnąć po sprawdzone sposoby...

Blog, szklaneczka z alkoholem (tym razem z winkiem), noc i muzyka.

Czas spojrzeć prawdzie w oczy i napisać parę gorzkich słów do siebie samego. Niestety... nie umiem się zmieniać, gdy jest mi zajebiście. Wtedy raczej wiwatuję ten moment niż zrobię coś nowego. Bo zmiana przecież polega na robieniu nowych rzeczy. Łatwiej robić mi je, gdy już mam dyskomfort, gdy czuję się źle i zmiana jest jedyną rzeczą, która mi pozostała... ostatecznością... by w końcu nie czuć się źle. Pora na zmiany, choć tym razem wcale bardzo źle się nie czuję. Nic mnie nie boli ani nie mam teraz ciężkiej sytuacji. Będzie ona dopiero przede mną... i to mnie boli już teraz.

Praktycznie z końcem stycznia przestałem pracować w agencji reklamowej, w której pracowałem przez 15 miesięcy. Miałem ponad 10 tysięcy na koncie i kolejne 2 miały przyjść. Praktycznie większość lutego przesiedziałem w domu licząc, że podejmę jakieś dalsze decyzje i coś zmienię. Ale tego nie zrobiłem... tzn. zacząłem to robić, ale nie poszedłem za ciosem. Z początkiem marca przeprowadziłem się do Warszawy. Zacząłem więc wydawać realne pieniądze, a pieniądze zaoszczędzone na moim koncie powolutku ubywały, gdy wydawałem je na codzienne zakupy, obiady, imprezy.

W gruncie rzeczy, chyba w środku samego siebie, nigdy nie czułem, że się "już wyszalałem". Zawsze było mi mało. Imprez, znajomych, kobiet, rozrywek. I te 2 pierwsze rzeczy solidnie nadrabiałem przez te miesiące mieszkania w Warszawie. Szalałem, mocno imprezowałem, czasem po 3-4 dni w tygodniu. Rzadko kiedy wstawałem z łóżka przed południem. Były dni, gdy nie mogłem w ogóle wstać, bo tak źle czułem się od imprezowania kilka dni pod rząd lub w tygodniu. Czułem naprawdę, realnie, na swoim ciele, że używki zabijają. Zacząłem rozumieć czemu nazywają się one używkami.

I choć w ciągu tych 9 miesięcy z czubem, rzucałem palenie 3 razy (łączenie prawie na 2 miesiące) albo na 3 miesiące zrezygnowałem z alkoholu, to długofalowo nie posunęło mnie to zbyt daleko do przodu. Wtedy miałem inne zajęcia, które w zasadzie działały na mnie, tzn. na moją psychikę dokładnie tak jak i te używki. Były ucieczkami. Uciekałem od życia i od tego, co mam robić. Uciekałem od samego siebie i rzeczywistości. Dziś stwierdzam, że pora już to powiedzieć. Oto wieczór szczerości z samym sobą.

Dziś jest wieczór szczerości. Wieczór, który zakończę jak sporo wieczorów w moim domu i moim łóżku, gdy leżałem pijany po napisaniu blogowej notki. Notki, będącej rozliczeniem z przeszłością i samym sobą. A co najważniejsze - z moim postępowaniem. Rozliczeniem z moim postępowaniem, które choć czasami jest dobre, to czasami jest też niewłaściwe. I o tym zamierzam tu pisać. O moim mocnych stronach nie chcę tu pisać. Nie chcę tu pisać o tym, co zrobiłem dobrze lub w czym jestem dobry. Nie chcę pisać o moich sukcesach i tym, co mi się udało. Z jednego prostego powodu - to donikąd mnie nie prowadzi.

Moje mocne strony są i będą. One nagle nie znikną. To jednak przez moje złe postępowanie, złe nawyki i złe myślenie ściągam do swojego życia kłopoty. Kłopoty mniejsze lub większe, ale przede wszystkim takie, które mnie już męczą, że je mam. A dłużej chyba mieć ich już nie chcę.

Świadomość swoich mocnych stron jest niesamowicie istotna, gdy decydujemy się co robić w życiu. Jednak to przez te złe nawyki mamy problemy. Problemy, które się nie skończą dopóki nie przestaniemy ich powielać. Powielać zachowania, która choć dają ulgę lub przyjemne doznania, nie są wcale w żaden sposób kształtujące. Nie zmieniają też naszego życia. Nie są niczym, co posuwa je do przodu. Dopiero robiąc krok dalej można spojrzeć na siebie inaczej. I taki krok chcę dzisiaj zrobić.

Nie chcę być dłużej w sytuacji, w której obsesyjnie patrzę na pieniądze i mój stan konta. Na to, jak definiują one moje życie. Blair Singer, najwybitniejszy szkoleniowiec, które poznałem w tym roku (a może i w całym życiu) powiedział, że pieniądze definiują Twój lifestyle. Zgadzam się z tym. Gdy nie ma się pieniędzy, patrzy się tylko na koszta, na wydatki i chce się płakać. Chce się płakać i smuci, że nie można sobie pozwolić na luksusy. Patrzy się na gówniany jedzenie, które się je, używki, które się zażywa lub sytuację, którą samemu na siebie się ściągnęło. Nie byłoby tego jednak, gdyby ciężko się pracowało. Bo praca uszlachetnia jak to mówią. I choć można powiedzieć wiele złotych rad, zasad lub mądrych stwierdzeń, to nic to nie znaczy. Nic nie znaczy to, gdy nie idziesz do przodu, a tylko coś wiesz.

Harv Eker ma mądrą zasadę - wiesz tylko tyle ile umiesz zastosować. Ja wiem jak się lenić i jak kosztować przyjemności. Nie wiem jak ciężko pracować. Nie wiem jak to jest pracować godzinami i dniami nad swoim marzeniem lub robić rzeczy, którą są konieczne, a czasem trudne, aby osiągnąć swoje marzenie i cele... by żyć w nowy sposób. Bo jestem strasznie leniwy.

Boję się ciężko pracować. Boję się wziąć za siebie i odstawić praktycznie wszystko, co w życiu robię by mierzyć się z trudami. By mierzyć się z tym, co czasem jest bolesne, ale iść do przodu. Boję się walczyć sam ze sobą. Boję się stawiać czołu wyzwaniom, bo tak mało wierzę siebie... "To straszne" - powiedziałaby Martyna. Ale gdy Martyna mówiła wielokrotnie te słowa, nic nie było straszne. Jej głos nadal pozostawał optymistyczny.

Byłem dziś z ojcem w pobliskim centrum handlowym. Potrzebuję nowych, wygodnych i eleganckich butów oraz oraz płaszcza. Całe życie wyobrażałem sobie siebie w ekskluzywnym płaszczu. Bo całe życie miałem kurtki, które kupowała mi moja mama. Jednak jako człowiek sukcesu, a przede wszystkim dorosły, chciałem nosić płaszcz. Choćby jak Humphrey Bogart, mój idol od pewności siebie i zdecydowania, których to tak bardzo brakowało mi całe życie. Jego kupno jest proste - wystarczy pójść do sklepu i wybrać jakiś, który ci się podoba. Jednak widziałem, że tego nie mogę zrobić. Choć to niby takie proste. Zadałem, więc sobie pytanie - co zmieniłoby się, gdybym wreszcie pokazywał się i nosił na co dzień płaszcz? Odpowiedź, którą usłyszałem we własnej głowie to, że nie mógłbym być już taki jaki byłem do tej pory - zwariowany, roztrzepany i szalony. Musiałbym być bardziej racjonalny i rzeczowy. Bo płaszcz do czegoś zobowiązuje. Nie mógłbym zmienić malucha na Ferrari i dalej jechać max. 120/h. Nie mógłbym dalej ruszać ze skrzyżowania jako ostatni. Nie mógłbym postępować w ten sam sposób.

I oto dzisiaj byliśmy z ojcem na zakupach, gdzie przymierzałem płaszcze. Patrzyłem na ich ceny i czułem smutek... że nie mogę sobie na nie pozwolić. Że jestem taki biedny, że nie mam tyle kasy, że choć pochodzę z bogatego i ładnego domu to mentalnie jestem biedakiem. Nie stać mnie na niego. Nie stać mnie by dobrze wyglądać. By wyglądać jak człowiek z klasą. Jak KTOŚ.

Po przymierzeniu 4 płaszczy w H&M pojechaliśmy do drugiego centrum obok. Tam był tylko jeden sklep. Grand. Dobry i drogi. Były tam płaszcze. I to jeszcze w wyższych cenach niż w poprzednim sklepie. Mierzyłem na sobie płaszcze za 7 i 6 stów i pod moją maską obojętności czułem potworne wkurzenie. Chciałem krzyczeć i ryczeć prawie jak lew. NIE BYŁO MNIE NA TO STAĆ! A ojciec targował cenę i pytał, który chcę. Czułem się cholernie słaby. Czułem, że na to nie zasługuję. A przecież o tym marzyłem.

W mojej głowie migały obrazy jak zaraz mieszkam na ulicy i błagam ludzi o pieniądze lub oszukuję kogoś na ulicy tylko po to by mieć co jeść. Dobrze ubrany mógłbym to robić wchodząc w różne role. Bałem się jednak przyznać przed ojcem, że po opłaceniu czynszu za mieszkanie skończą mi się pieniądze.

Nigdy nie chciałem prosić rodziców o pomoc. Zawsze czułem się przez nich wytykany i krytykowany za każde postępowanie. Wszystko to podświadomie odpaliło mi się, gdy przymierzałem te płaszcze. I gdy przełożyłem decyzję o zakupie na następny dzień i rozmawiałem z ojcem już w domu, kilka godzin później, zrozumiałem dlaczego. Od dziecka bałem się słabości. Gdy tylko w szkole coś nabroiłem - a byłem niezłym rozrabiaką w podstawówce i gimnazjum - albo dostałem słabszy stopień, całe życie ze mnie uchodziło. Nie miałem energii i snułem się myśląc jak powiedzieć o tym rodzicom. Bałem się zawsze ich reakcji. A oni zawsze wiedzieli, że coś jest nie tak. Byłem wtedy zawsze inny... zachowywałem się inaczej. Jak powiedziałem, nie było we mnie życia. Byłem w środku martwy od bólu i upokorzenia, jakim był słabszy stopień ich jedynego syna lub wybryk w szkole, którego nie dopuścili się inni uczniowie, a tylko ten "niedobry dzieciak z dobrego domu".

Zawsze się tego kurewsko bałem! Truchlałem cały w środku. Bałem się kary lub podniesionego głosu. I mimo, że lat mam 26, to nadal się tego boję. Boję się, gdy znowu usłyszę, że postąpiłem źle... że tak naprawdę podjąłem jakąś złą decyzję. Bałem się, że te złe decyzje mnie kiedyś zabiją, zrujnują, że kiedyś spadnę przez to na dno. Czy to jest dno?

Choć tak naprawdę nigdy go nie dotknąłem, wiele razy się od niego odbijałem. Odbijałem się od niego, bo gdy czułem, że jest ono blisko, w zasięgu mojej dłoni, to schylałem się jeszcze niżej, by go dotknąć. Schylałem się i dotykałem tego, czego się bałem. By to poczuć, by się odbić od tego syfu i strachu, który mnie paraliżował. Przybliżałem się do niego, chociaż naprawdę chciałem od niego uciec. Chciałem odskoczyć dużo dalej. Widzieć jasne kolory i barwy przyszłości. Chciałbym widzieć siebie zupełnie innego niż byłem w danym momencie. Chciałem widzieć siebie optymistycznego i odnoszącego sukcesy. Mój własny American Dream.

Co jednak tak naprawdę mnie od tego dzieli? Chyba to, co i każdego innego człowieka. Nie patrzenie na konsekwencje moich czynów. Jeśli nie zdecyduję się nigdy stworzyć jakiekolwiek dojrzałego związku, nigdy nie będę wiedział jak to jest być w związku, jakie występują w nim problemy i jak się im zaradza. Tak samo jest z innymi sferami. Jeśli nie zdecyduję się czegoś robić, nigdy tego tak naprawdę nie poznam. A przecież to poznanie czyni z nas ludzi. Czyni nas śmiertelnymi. To przecież jest właśnie zrozumienie historii o Adamie i Ewie, którzy decydując się na zerwanie jabłka, zakazanego owocu, zdecydowali się zrobić coś po swojemu. Zbuntowali się jak pisze Osho. Nagle przestali być w raju, zaczęli być śmiertelni. Nie mogli dostrzegać już tylko kolorowego życia. Musieli wtedy próbować wszystkiego już do końca. Sami. Bo tak wybrali. Myślę, że jest to też opowieść o dorastaniu. Bo gdy decydujemy się zrobić coś inaczej, po swojemu, nigdy nie wiemy co będzie. Wiemy tylko, że to, co zrobimy będzie nasze.

Adam i Ewa wygnani z raju nie mieli już jedzenia pod dostatkiem, nie mieli też dostatku. Musieli na wszystko zapolować i wszystko zdobyć sami. Jedzenie, odzież, ciepło, ogień, wodę. Na wszystko musli zapracować. A skoro zdecydowali się zrobić po swojemu, to musieli też zacząć robić wszystko od zera. Takie jest dorosłe życie. Wszystko musisz robić sam, i nie ma co się w tym oszukiwać.

Dlatego chyba też ludzie dobierają się pary. Aby było im łatwiej. Aby mogli łatwiej pokonywać trudności codziennego życia. By mogli oni się wspierać i tulić do siebie, gdy zabraknie ciepła w ich życiu, ale gdy też będą mieli chwile zwątpienia.

Bo mój problem to, że nie mam wiary w siebie. Wiem, że jak tego nie zmienię i nie zacznę wierzyć w siebie to donikąd nie dojdę. Nie osiągnę żadnego sukcesu ani zupełnie nic jak nie zacznę przygotowywać się do celów, które zamierzam osiągnąć. Żyjąc jak żyłem do tej pory nigdzie mnie to nie doprowadzi.

Już teraz mogę iść i pracować w sklepu z obuwiem lub dowolnym sklepie rozkładając towar lub skanować sprzedawane towary, które ktoś kupi. To mogę robić już teraz. Mogę już teraz pracować dla kogoś w ten sposób. Sęk w tym, że to szczęścia mi nie da. Chcę robić inne rzeczy.

Kocham Martynę. Kocham jej osobowość. Kocham jej autentyczność. Gdy w czwartek zadzwoniłem do niej z życzeniami urodzinowymi znowu zetknąłem się z tą Martyną, która tak mnie sobą urzekła. Zetknąłem się z osobą autentyczną.

Rozmawiając z nią szedłem do Gianiego. Niby zwykłego gościa pracującego w fabryce, ale tak naprawdę gościa, którym ma ogromny w sobie NIEWYKORZYSTANY potencjał. Gościa, z którym czułem, że muszę się spotkać, bo on powie mi masę rzeczy, które powinienem usłyszeć. Giani nie zawsze jest przyjemny. On nie głaszcze ludzi po jajkach. On mówi co myśli, to, co w nim siedzi. On to mówi całym sobą. I powiedział mi masę ważnych rzeczy. Wymienię teraz 2 najważniejsze z nich:

1 - Giani zadał sobie pytanie, kiedy ludzie najbardziej go lubią? Ludzie lubią go najbardziej, gdy jest sobą. Gdy idzie i coś mu się nie podoba i to mówi. Patrzą wtedy dziwnie na niego i mówią, że jest pojebany. Ale gdy przyjdzie co do czego, to uśmiechają się do niego i machają mu. Jak powiedział Giani, to jest właśnie bycie autentycznym. I jak dodał, tego nie nauczysz się na szkoleniach. To musisz odkryć w sobie. Giani jest w chuj autentyczny. Dlatego tak go lubię. On nic nie udaje. Tak jak i Martyna. Moja Bogini autentyczności.

2 - rzeczą, którą przytoczył Giani była sytuacja, gdy kiedyś wracając z Warszawy spotkałem Ankę, koleżankę z podstawówki. Po kilku tygodniach od naszego spotkania, Giani spotkał się z Anką, która spytała go czy ma on ze mną kontakt. I powiedziała, że ja stałem się zbyt pewny siebie... i to właśnie wtedy według Kamila powinienem zakończyć cały mój rozwój osobisty. Bo skoro po kilku tygodniach, Anka wciąż pamiętała nasze spotkanie i spytała Kamila o mnie, z którym przecież nie miałem wtedy, ani nigdy za dużo kontaktu, to o czymś świadczyło. To świadczyło o tym, że miałem w sobie już wszystko, co było mi potrzebne by iść dalej. By realizować się i iść naprzód.

Kamil, tak jak i Martyna, zawsze byli i będą dla mnie ważnym wyznacznikiem tego kim jestem. Martyna lubi mówić, że lubię się do niej odzywać, gdy mam podjąć jakieś ważne decyzje, gdy nie wiem, co ze sobą zrobić. I ma rację. Ona jest dla mnie wyznacznikiem autentyczności. Bycia sobą. Czuciem siebie. Zrozumienia i poznania samego siebie. Dlatego ich oboje tak bardzo lubię. Bo oni oboje pokazują mi jak ważna jest świadomość samego siebie. Poczucie tego kim się jest, co we mnie jest naturalne i dokąd mnie to prowadzi.

I choć wiem, że mam masę wad i słabych stron to wiem również, że widząc je i ich nie zmieniając daleko nie dojdę. Chcę pokonywać swoje problemy. Chcę dawać radę trudnościom i szukać rozwiązań. A to, co widzę, to że najpierw muszę pokonać problemy i trudności z samym sobą. I tu właśnie znaleźć rozwiązania. A wtedy będę mógł, będę chciał i będę potrafił, niezależnie od pracy czy spędzania czasu wolnego, dać im radę. Poradzić sobie z nimi. Osiągnąć wszystko, co będę chciał. Osiągnąć to, o czym marzę.

Bo dawanie sobie rady z samym sobą jest kluczem. Niezależnie czy jest to dieta, ćwiczenia, porządek, marnowanie czasu, czytanie książek czy kilkugodzinna praca nad swoimi zamierzeniami. Nie można nic z tego osiągnąć, gdy nie pracuje się nad samym sobą. Gdy nie pracuję się nad swoimi "nie chce mi się", "nie teraz", "później", "od następnego razu".

Praca nad sobą i osiąganie celów zaczyna się od TERAZ. TERAZ jest jedynym, co istnieje. TERAZ jest tym, co zaczyna i kończy się na każdym oddechu. To jest jedyne, z czym można coś zrobić. Dany moment i chwila. Z niczym innym nie mamy styczności i niczego innego nie doświadczamy. Tylko nasz utkwiony wzrok w najbliższym celu lub rozrywce ma znaczenia. I od nas zależy czy to zrobimy. I czy będziemy mieć przysłowiowe jaja by po to sięgnąć.

Jeśli nie, wtedy pozostaje schylić się i dotknąć dna, którego to nie chcieliśmy osiągnąć. I czasami może warto. Tylko po co? Tylko ile razy? Tylko co nam to da? Czy nie lepiej pokazać siłę i powiedzieć sobie samemu, bo nikomu innemu nie mamy nic do udowodnienia - 'I'm gonna make it!'. Zrobię to, i to będzie tym, na czym się koncentruję. Bo przecież koncentracja jest kluczem do sukcesu. Koncentracja na sukcesach lub porażkach. Koncentracja na trudnościach i sprostaniu im, lub przyjemnościom i ucieczkom.

Ty wiesz co Tobie da większy skok w życiu i większe efekty. I tylko od Ciebie zależy czy skoczysz czy pozwolisz sobie dotknąć dna. Ja swojego dna dotykać już nie chcę. Kropka.