Where Do You Think You're Going?

Przeważnie, gdy zasiadam tutaj, przed monitorem, aby napisać cuś, dotyczy to jednego wątku i staram się napisać pewnego rodzaju monografię, wyczerpując temat kompletnie. Tym razem jednak opiszę moje ostatnie kilka miesięcy oraz to jakie myśli mi przez nie towarzyszyły. Z racji tego, że plany wakacyjne mi nie wyszły, a ja siedziałem w domu dokładnie 110 dni nie musząc martwić się o naukę miałem dużo czasu na przemyślenia. Przez ten czas towarzyszyło mi wiele skrajnych poglądów i emocji, może nawet przeżywałem drugi okres dojrzewania - w pewnym sensie oczywiście. Dlatego ta notka będzie pełna różnych zlepków myśli i pomysłów, które mnie nawiedzają ostatnio.

Jakiś tydzień temu matka wyjechała na kilkudniową wycieczkę do Czech. Ojciec niby tyż wahał się czy nie jechać, ale ostatecznie nie pojechał (wiadomo dlaczego). No i na sobotę zapowiedziała się babcia z dziadkiem, którzy akurat na jeden dzień przyjechali do Warszawy z Obręba. Wiedząc w piątek o tej wizycie powiedziałem ojcu pół żartem pół serio, że jak przyjadą to wręczę im wielki raport jak on się zachowuje i że do niczego go nie można namówić. Bo to prawda. Wielokrotnie chciałem z nim gdzieś pojechać, naprawić cuś w domu czy uporządkować. Ale jego odpowiedź zawsze jest ta sama - żebym zrobił sam, a on może patrzeć. Jednak, gdy tylko babciowie przyjechali ojciec zastosował moją broń i odciągnął ich na bok i tam zaczął gadać na mnie i na Ankę. Ja w tym czasie oglądałem mecz Celticu w internecie, a potem się wyzywałem i kłóciłem ze starostwem, które przyszło z pretensjami. Atmosfera była bardzo nieprzyjemna i potem się unikaliśmy. W niedzielę wieczorem wróciła matka, a w poniedziałek, gdy wstałem od razu po moim zejściu do kuchni zaczęła mnie pytać o zachowanie do jej teściów. Odpowiedziałem zresztą zgodnie z prawdą że nic oni mnie nie obchodzą. A matka wtedy jak zawsze zaczęła wyliczać i zapytała o kogo się martwię? I wtedy to mnie uderzyło...

O kogo tak na prawdę się martwię? Kto dla mnie cokolwiek znaczy? I z czyim zdaniem się liczę? Nawet nie wiem dlaczego o tym pomyślałem. Po prostu to pierwsze przyszło mi do głowy. Ale ta pierwsza myśl, jakże ogólna a jakże precyzyjna oddaje chyba wszystko co miałbym do powiedzenia i wiele z tego, co czuję. Adrian zawsze mi to zarzucał - materializm. Ale na prawdę, nie wiem czemu kasa i wielka wygrana w Totka, o czym marzy większość ludzi w demokratycznych państwach przyszły mi do głowy jako pierwsze.

Myślę - choć zaznaczam, że wcale nie jestem pewien - że ludzie rzadko wiedzą kiedy zmieniają poglądy biegunowo. Że wiedzą, od którego momentu przestają słuchać takiej muzyki, a zaczynają przeciwstawnej lub nie są już za czymś/kimś tylko przeciw. Mówię tutaj o poważnych życiowych kwestiach. Ja jednak jedną taką pamiętam. Gdy po osiemnastych urodzinach Szczekiego i jego siostry odświeżył się znowu kontakt między mną a Cinkiem zadziwiło mnie to, że gdy szedłem z nim, na jego prośbę do sklepu, on kupował mi to samo, co sobie. Picie dla niego - picie dla mnie. Chipsy dla niego - chipsy dla mnie. Gdy byłem tym zdziwiony on powiedział, że "tak to jest, ty kupujesz dla mnie, ja dla ciebie". Aż szkoda, że nie zabrał mnie do salonu Peugeota! Kurde, ale cholernie cieszyło mnie to, że dostaję cuś za darmo. Ba, kogo by to nie cieszyło?! I wtedy nastąpiła we mnie taka znacząca przemiana. Przestałem aż tak bardzo patrzeć na kasę. Czy to dobrze czy źle ciężko mi samemu to oceniać. Ale przytoczę jedną historyjkę, która miała miejsce jakiś czas wcześniej w liceum. Otóż nadpłaciłem kiedyś Beniemu, klasowemu skarbnikowi złotówkę. Po kilku dniach upomniałem się o nią, bo wcześniej nie miał wydać. On mi ją oddał, ale... w samych złotych bilonach. Miałem podejrzenie, że pieniądze nie zgadzają się, więc na lekcji, aby czymś się zająć, zacząłem liczyć czy kasa się zgadza. Ale zanim do tego doszedłem, siedzący przede mną Krzyś odwrócił się i pstryknął w moją solidnie ułożoną kupkę. Kasa się wtedy rozleciała, a osoby, które to wiedziały miały kupę śmiechu. Zacząłem więc zbierać moje bilony i szybko odkryłem ile brakuje do mojej złotówki. Oskarżyłem więc Krzysia długiem i wpisałem go na "czarną listę", którą zrobiłem na ten użytek. Kilka chwil potem i na przerwie parę osób skopiowało go, a ja spokojnie "biłem się" o moje grosze zapisując ich na końcu zeszytu do matematyki. No i teraz powstaje pytanie kto ma rację? Cinek, że takie grosze nic nie są warte czy ja, że grosze nie, ale cała złotówka, którą miałem chwilę wcześniej już tak? W końcu kto wie czy kiedyś nie będziesz potrzebował właśnie tych utraconych groszy czy złotówek, które roztrwaniałeś lub marnowałeś? Przychodzi mi tu na myśl jeszcze jeden paradoks. Otóż w czasach podstawówki i gimnazjum, gdy jeszcze kilka razy w tygodniu chodziło się na halę sportową grać w piłkę, była sytuacja, że po skończonej zabawie siedzieliśmy w szatni, przebieraliśmy się i uzupełnialiśmy płyny. Uderzyło mnie wtedy, że Mirek, który wtedy był ubogi i ledwo wiązał koniec z końcem, siedział na ławeczce i rzucał z dużej odległości pieniędzmi do kosza. ON, MIREK! Siedział i rzucał groszami, które mu zostały z reszty po zakupie napoju, a nie miał kasy nawet na podręczniki szkolne. Czyż to nie jest groteskowe?

I tutaj wróćmy do pytania, które zadała mi matka, a raczej do tego co mną wstrząsnęło. Człowiek przez cały życie się myli i wychodzi ze złego przekonania. Dzieje się to w każdych warunkach. Nawet, a może szczególnie, gdy mamy określić te ważne dla nas osoby nie wliczając w nie naszych rodzin. Łatwo przecież wliczyć do tej grupy kogoś, kto później nas strasznie zawiedzie, bądź w sytuacji kryzysowej nie kiwnie nawet palcem. To raczej nie są te osoby, które powinno określać się przymiotnikiem "ważne". Jednak ja zawsze ładnie je definiowałem - ważne są dla mnie te osoby z bliskiego otoczenia, które chciałbym uszczęśliwiać i którym chciałbym pomóc. Możecie mi wierzyć bądź nie, ale nawet, gdy byłem tym jebanym materialistą liczącym grosze myślałem o tych osobach. Za każdym razem, gdy marzyłem o wygranej w Totka milionów myślałem o tym ile bym im dał. Tak, dał, mimo, że jestem/byłem materialistą. Zawsze w tych marzeniach pojawiał się ktoś jeszcze ze szczęśliwą buźką niż tylko ja i mój skarbiec McKwacza. Chcecie wiedzieć co za każdym razem myślałem, gdy podawali kwotę, którą można wygrać w losowaniu Dużego Lotka? Proszę bardzo: zawsze widziałem wreszcie dobrze ubranego admarin'a, któremu wręczam czek na sporą sumę, aby mógł zrealizować swoje największe(?) marzenie i nakręcić prawdziwy film, zawsze widziałem Cinka, któremu podstawiam pod dom nowiutką Hondę Civic, taką jak chciał na początek i przywożę mu pełno sportowych ubrań, zawsze widziałem także Szczekiego, którego zaciągam na zakupy na mój koszt, do salonów piękności i przede wszystkim kupuję mu maszyny do gospodarstwa, żeby on tam nie musiał harować, a miał więcej czasu dla kolegów. Czasami widziałem tam Agatkę, której ciężko jest żyć u ciotki, uczyć się u nas i dojeżdżać raz na jakiś czas do swojego chłopaka na koniec Polski. Czasami wiedziałem też mojego kochanego dziadka, którego wysyłam na wycieczkę na ciepłe wyspy, aby sobie troszkę "zaszalał". Kiedyś wiedziałem tam Kamila, który zawsze miał dla mnie dobre rady i którego zdanie było dla mnie bardzo ważne. A momentami było w tych marzeniach pewnie i kilka innych osób, które akurat były bliższe mojemu sercu. Nigdy jednak nie było tam rodziny poza moim dziadziusiem. Mimo, że dla jednych to tylko pieniądze, dla mnie to AŻ pieniądze i droga do uszczęśliwiania i uśmiechu, tych na których na prawdę mi zależy w życiu. Równocześnie wiem, że dla nich może to nic nie znaczyć, ot takie marzenia... ale dla mnie, to że myślę właśnie i zawsze wtedy o nich znaczy cholernie, kurewsko dużo. Tak, tych ludzi widzę w swojej przyszłości i marzenia w jakimś sensie uplatam wokół nich.

Skoro już mówimy o ważnych osobach w życiu, trzeba tyż wspomnieć o ważnych momentach w życiu w kontekście ludzi, którzy byli w tych momentach. Posłużę się tutaj cytatem ze "Świata według Ludwiczka": "Dla każdego co innego jest ważne. Wszyscy w moim wieku dobrze pamiętają, gdzie byli gdy ludzie wylądowali na księżycu. Nie ja. A gdy Beatles'i grali u Sheridan'a... nie mam pojęcia. Ale zapytajcie gdzie byłem, gdy otworzono w mieście kino w 8. lato mojego życia. To pamiętam. Stałem I w kolejce. Tego lata odkryłem filmy. Oglądałem wszystkie." Analogicznie nie każdy z nas wie, kiedy działo się cuś ważnego z punktu widzenia historycznego. Ale doskonale wiemy, gdy w naszym własnym życiu były ważne momenty i kto wtedy przy nas był. Pamiętam właśnie, że gdy szedłem na ustną maturę z polskiego, której strasznie się bałem, bo postawiłem na swoim, nie przejmując się jednocześnie nieprzychylnymi komentarzami Pana Pławskiego, był wtedy przy mnie Cinek. To on wtedy poświęcił mi kilka godzin na wykończenie mojej pracy, na wysłuchanie mnie i na przepytywanie mnie. Byłem mu wtedy bardzo wdzięczny, to jego zdanie było dla mnie decydujące. Pamiętam to, ponieważ był to jeden z tych momentów, gdy postawiłem na swoim, nie słuchając rad doświadczonego polonisty. Tego momentu więc pewnie nigdy nie zapomnę. Tak samo zawsze będę pamiętał dzięki komu poszedłem na studia do Koźmińskiego. To Emil zasugerował mi, że warto patrzeć na rankingi i w sumie dzięki niemu wybrałem tę uczelnię, a nie inną. Tego pewnie tyż nigdy nie zapomnę. Po co to piszę? Właśnie po to, aby pokazać po raz kolejny, które osoby w twoim życiu są ważne i w czym ci pomogły, czym się zasłużyły. Dlatego warto z nimi utrzymywać kontakt i potem, w przyszłości zwracać się do nich z radą, gdy twoje życie jest na rozdrożu.

Tytuł tej notki jest właśnie pytaniem, które powinien postawiać sobie każdy człowiek w takiej sytuacji. Gdy dojdzie do tego, że zabraknie mu ideałów, celów do których miałby dążyć lub zwyczajnie się pogubi w swoim życiu warto poszukać odpowiedzi właśnie na to pytanie. A jest ono zapożyczone z kawałka Dire Straits.



Jednak, gdy życie toczy się dalej nawet nie po naszej myśli, a my nie wiemy dokąd zmierzamy warto dumać nad przyszłością i próbować odpowiedzieć sobie na pytanie czym chcemy być i gdzie chcemy być za 10 lat. Dokąd właściwie zmierzamy idąc tą drogą? [cytat Emilii]. I co jeśli ona nam się nie podoba i chcemy zmienić w swoim życiu cuś, co bardzo przeszkadza tobie, a także i innym w komunikacji z tobą? Łatwo byłoby powiedzieć, że trzeba to zrobić, ale nie zawsze to jest takie proste. Często trzeba do tego motywacji lub kogoś kto nas do tego popchnie, o czym pisałem już w poprzednich notkach. Bo gdy zostaniemy z tym sami, często jest to niemożliwe do zrealizowanie. Ja właśnie jestem w takim momencie, że wiem, że w moim życiu wiele rzeczy powinno być inne niż jest. Miałem więc plan, aby udać się na banicję na jakiś czas i tam nad tym popracować przy odpowiedniej literaturze. Namawiałem do tego także i Cinka, który nierzadko narzekał na pewno sprawy. Jednak on ze mną, jak i ja sam, byliśmy za słabi, aby to zrobić, bądź może po prostu zabrakło motywacji. Wiem, że to nie jest łatwe, ale konieczne jeżeli za te 10 lat ma to wyglądać inaczej. A odpowiedź, że mamy na to jeszcze czas jest nieadekwatna do celów sobie postawionych. W końcu wyszło tak, że wkurzyłem się na Marcina, że jemu brakuje chęci, a sam nie potrafiłem zrobić niczego by zrobić ten krok do przodu. Wszystko więc zostało takie samo, choć tak bardzo tego nie chciałem. To mi dało jednak niezapomnianą lekcję, że jeśli chcę do czegoś dojść, muszę natychmiast ustalać strategię i zacząć ją stopniowo realizować, bardzo małymi kroczkami, tak jak później powiedział Dymek.

W tym semestrze mam bardzo ciekawe wykłady z jednymi z najsłynniejszych ekspertów z ich dziedziny. Bardzo je lubię, bo nie tylko wykładowcy mówią ciekawie, opowiadają anegdotki czy rzeczy, po których zapiera w piersi dech, ale odnajduję w ich słowach cuś dla siebie, cuś co mówi mi jak mam w życiu postępować. Jest to dla mnie takie zarządzanie życiem. Teraz już wiem, że nie ma co się przejmować brakami w dobrach materialnych czy nawet w samym sobie. Wystarczy, że wyobrażę sobie jaki chcę być za lat kilka i do każdego takiego długookresowego celu ustawię odpowiednie poprzeczki, czyli cele średnio- i krótkookresowe. Ale by to wszystko zacząć trzeba zrobić jedną ważną rzecz - spojrzeć na siebie, na to kim się jest teraz. Bo jak to mówił jeden z profesorów, jak chcemy iść w górę nie wiedząc gdzie jesteśmy teraz? Inny profesor komentował kiedyś, że to źle dokąd zmierzamy. Ale do tego postawił kolejne pytanie: źle, ale w jakim okresie? Bo to należy rozdzielić. Długi a krótki okres życia. Jak ma być w kolejnym i czy na końcu będziemy usatysfakcjonowani. [cytaty z notatek?]

Niechęć Cinka do jakichkolwiek zmian oraz ojca do dowolnego działania drastycznie uświadomiła mi pewne rzeczy, z których chyba nie do końca zdawałem sobie sprawę. Jeśli chcę osiągnąć jakiś sukces, to nie mogę tylko o tym mówić. Nie mogę także czekać i oglądać się na innych. Uświadomiłem to sobie z wielkim bólem zabijając pewne marzenia. Od dziecka, gdy gadałem z Cinkiem o naszej przyszłości, mówiliśmy, że moglibyśmy założyć w przyszłości razem biznes. Nie wiem ile w tych jego słowach było prawdy, a ile pustych słów, ale ja to na prawdę chciałem zrobić. Teraz już wiem, że praktycznie nie ma sensu istnienia. Ja przyuczam się zarządzania firmą europejską, a on masażu. Gdzie tu punkt zaczepienia? Szkoda, że tak się to potoczyło i Marcin nie chce jakoś powiększyć swojej wiedzy. Na prawdę bardzo mi tego szkoda, nie tylko ze względu na to nasze marzenie, ale dlatego, że według mnie jego mózg jest wydajniejszy niż mój. Nasze marzenie musi więc umrzeć. Szkoda, bo może dopiero po tylu latach odkąd zaczęliśmy marzyć ja się z tego ocknąłem. A tak połowę pomysłów na życie łączyłem jakoś z Marcinem Leszczyńskim. A to wspólne wyjazdy, imprezy, chodzenie do klubów, podrywanie panienek, ślub, przesiadywanie wieczorem, nawet mieszkanie. Wszędzie tam widziałem gdzieś jego gębę wśród tłumu gapiów czy przy stoliku. A teraz już wiem, że to było zwykłe kotwiczenie się. Dopiero przez ostatnie miesiące uświadamiam sobie, że tak na prawdę większość rzeczy muszę i będę musiał robić sam. I to nie tylko ze względu na Cinka brak zaangażowania czy inny błahy pretekst, których często używa. Po prostu będę musiał większość rzeczy robić sam, bo nikt nie będzie za mnie zarabiać, prowadzić mojej firmy także czy dzielił się sukcesem. A już bankowo nikt nie będzie dzielił się ze mną dziewczyną. Z resztą, sam przecież bym tego nie chciał. To wszystko ma być MOJE, mam to osiągnąć SAM. Na szczycie mam być ja i moja firma.

Tak więc, gdy już dostałem od życia (a właściwie od Cinka i Dymka) tego wielkiego chlasta metalową rękawicą, zacząłem się staczać. Nie widziałem celu w życiu, przyszłość była zamglona. Ale z kolei nie aż tak bym znowu myślał czy próbował targać się na własne życie. Po prostu dzień mijał, a ja po dwóch dniach nie byłem w stanie sobie przypomnieć co robiłem. Gorsze jednak niż niewiedza co robiło się kilka dni temu było zdziwienie, że kiedyś, np. rok temu potrafiłem dzień w dzień ćwiczyć i dążyć do czegoś. Teraz nie potrafię sobie nie tylko tego przypomnieć, ale i wyobrazić jak jak mogłem zapalczywie ćwiczyć rok temu. To straszne, ale na pewno niektórzy z was znają takie myśli z autopsji. Tutaj przytoczę rozmowę z kolegą z licealnej klasy, którego spotkałem niedawno na Śródmieściu. Rafał mówił, że prawie rok przesiedział pod kloszem, że gdy poszedł na Elektronikę na PW, zrezygnował po 2. tygodniach (podobno fizyka była na takim strasznym poziomie) i cały rok przesiedział w domu. Wstawał po 14.00, szedł spać, gdy zaczynało świtać i prawie nie widywał słońca. Dzień spędzał głównie na medytacji, rozważaniach i przy komputerze - tak przynajmniej powiedział. Nie podważam tego - choć w jego ustach mogło to zabrzmieć jak ironia - ponieważ miałem kilka takich okresów w życiu. Z tym, że żaden nie trwał prawie rok i nie mam takich wspaniałych rodziców, co kolega. Bo na moje pytanie co na to rodzice i czy nie kazali mu iść do pracy, odpowiedział "nie, moi rodzice są bardzo tolerancyjni".

I gdy ja z otwartym sercem pogłębiałem się w stan medytacji (jak to nazwał Rafał), tylko z nietolerancyjnymi rodzicami na głowie, odezwał się do mnie Dymek na gadu-gadu. Rozmawialiśmy o zbliżającym się semestrze i standardowo o tym, co u nas słychać. Zacząłem więc się żalić i wypowiadałem się tak jakbym miał skończone życie, jakbym stał u jego kresu. Czułem się staro i patrzyłem w ponurą przeszłość, na wszystkie furtki, które są już zamknięte i na moją długą brodę życia. I ta jedna, długa rozmowa otrzeźwiła mnie i nadała mojemu życiu nowe wartości, nowe spojrzenie na sprawę. Po raz kolejny, więc Damian pokazał jakim jest mądrym człowiekiem. Słowa Damiana zaznaczyłem kursywą. Pod nimi są moje komentarze. Oto co pisał Dymek:

no ale co, masz sie zabic ?
chodzi o to, ze jak bys sie i tak np. zabil (czyli wylaczyl z tej spolecznosci)
to innym by to nie zrobilo wiekszej roznicy
przezyli by bez ciebie

Tym razem nie myślałem o samobójstwie. Zastanawiałem się tylko po co żyję i nie znalazłem żadnej odpowiedzi. Tak jakbym nie był nikomu potrzebny. Nie wiem czy kolega napisał o wyłączeniu ze społeczności, aby nie sugerować mi TEGO rozwiązania czy dlatego, że na prawdę miał to na myśli, ale miał rację. Teraz moja śmierć nie zrobiłaby na nikim wrażenia i nikt by jej nie odczuł. W końcu ledwie kilka osób pamiętało/wiedziało o moich urodzinach i imieninach, i nie dostałem sms-ów od zdawałoby się ważnych dla mnie osób, ale z promienną buzią mogę powiedzieć, że wśród serdecznych życzeń były te od Darii oraz Kamyka. Jedziemy więc dalej w poszukiwaniu rozwiązań, co mogę zrobić skoro wyłącznie ze społeczności nie wchodzi w grę.

tyle, ze 99% osob poddaje sie, tak jak wlasnie ty o tym mowisz
wlasnie o to chodzi, zeby do wielkich celow dazyc malymi krokami
'first things first' amerykanskie przyslowie
japonskie przyslowie 'a thousend miles journey begins with a single step' - na tym tez zrobil swoja furore Ray Icocca znany manager General Motors i Forda
chcesz do konca zycia byc marzycielem i nic nie zrobic, przez co bedziesz bardzo sfrustrowanym czlowiekiem ?

To kolejna rzecz, która tak bardzo uderzyła mnie w wakacje oprócz tego, że nie można na nikim polegać. Nie wiedziałem o tym, co powiedział Damian. Że tylu ludzi po prostu się poddaje i to właściwie bez przyczyny! A czy chcę być marzycielem i nic nie osiągnąć? Nie daj Boże, nigdy! Przenigdy! Chcę działać, chwalić się osiągnięciami, a nie soczystą retoryką! A Damianowi odpowiedziałem, że: "już jestem./gorzej z tym, że głowę w chmurach mam od wielu lat... i jak dorastam marzenia powoli się urywają, zatracają, bądź przestają być ważne". A skoro tak się dzieje to co wtedy ma być ważne? Bez marzeń przecież nie byłoby czynów. Chyba nie chodzi o to by robić wszystko bez jakiegoś większego planu. Bo co? Mielibyśmy sobie pozwolić na przypadkowe działanie? I dryfowanie tam, gdzie nas poniesie zamiast samemu obrać drogę? Na tym właśnie polega siła marzeń. Na dążeniu do czegoś, co chcemy.

wiek 20-30 lat to okres, kiedy czlowiek wytycza sobie cele na zycie
15-20 lat, kiedy poznaje to zycie
wczesniej jest dzieckiem
30-40 lat realizacja celow - dojrzalosc
40-50 lat szczyt swojej kariery
(to teoria Maxa Webbera)

Tu wystąpił największy rozdźwięk między moimi aktualnymi uczuciami, a tym, jak powinno być. Ok, w tym okresie, gdy człowiek obiera życiowe cele możne być dysonans, mogą być to cele nazbyt surrealistyczne. Ale jakże może ich nie być wcale! Jakim cudem mogłem czuć się staro i uważać, że moje życie jest już skończone, w momencie, gdy ono tak na prawdę dopiero się zaczęło!? Na myśl narzuciły mi się od razu dwie inne rzeczy: pierwsza to, aby Damian nie spytał mnie jak ja realizuję swoje cele i co zrobiłem od ostatniej rozmowy/czerwca/dowolnego okresu, aby je osiągnąć. Jak dążę do ich spełnienia i co zrobiłem by były one coraz bardziej dostępne? Właściwie jego pytanie mogłoby brzmieć tak:

Czy do tego etapu udało ci się zrobić coś wartościowego z Twoim życiem?

Gdyby zadał mi to pytanie poczułbym się strasznie głupio i nie wiedziałbym co odpowiedzieć. Na szczęście nie zadał i uniknąłem kompromitacji. Druga rzecz, o której pomyślałem odnośnie teorii Webber'a to jedna z moich największych pasji - historia USA i jej prezydenci. Bo zawsze w tym moim idealistycznym myśleniu wyobrażałem sobie, że sukces przyjdzie nagle, że szybko się wzbogacę i zyskam sławę. Ale to tak nie będzie, spójrzmy prawdzie w oczy. I ci moi ukochani prezydencji Stanów Zjednoczonych również spełniają się po wieloletnich staraniach i walce z przeciwnościami. I ten upragniony sukces, na który zaczęli pracować od lat dojrzewania, w końcu nadchodzi, gdy lat mają minimum 35 lat, bo taka jest dolna granica wieku do ubiegania się o pozycję prezydenta w USA. Jednak w rzeczywistości najmłodszym wybranym w demokratycznych wyborach prezydentem był Kennedy (43 lata i 236 dnia), a najmłodszym obejmującym władzę prezydentem (w wyniku morderstwa William'a McKinley'a) został Teodor Roosevelt, którego dupa miała 42 lata i 322 dni. Wszystko więc zgadza się z teorią Webber'a, że szczyt kariery osiąga się, gdy jest się starym (tacy ekonomiści) lub czasami tuż przed śmiercią czy nawet po niej (van Gogh). Głupi, więc byłem myśląc, że już teraz kasa powinna lecieć mi z nieba i odczarowywać moje życie. Ciekawym zadaniem jest także to, które profesor Obłój dał nam na wykładzie, aby zrobić sobie swój nekrolog i napisać co chcielibyśmy, aby na nim było. A potem wystarczy tylko do tego dążyć, prawda? Małymi kroczkami. Na koniec jeszcze jeden przykład z życia. W wakacje oglądałem dokument o tym jaką głupotą jest kupowanie plastykowych butelek i jak potem te odpady zanieczyszczają środowisko. W tym programie było jedno świetne zdanie, które można odnieść także i do ludzi: "woda Perrier dopiero po 11 latach odniosła sukces i dopiero wtedy stała się dominującą pozycją [na rynku brytyjskim], a gdy wchodziła to nikt nie dawał jej szans". I z nami jest podobnie, gdy zaczynamy karierę i mamy jakieś innowacyjny pomysł lub sposób na życie, trzeba czasem wielu lat, aby zweryfikować czy te idee są słuszne czy mają szansę rzeczywiście przetrwać. Nie wolno się poddawać i zniechęcać pierwszym nieszczęściem na naszej drodze. Jest to także napisane w "Wędrującym świecie", że nobliści z ekonomii, gdy tworzą swoje teorie od początku są wyśmiewani i wszyscy są przeciwko nim i najczęściej dopiero po śmierci są doceniani.

poczytaj sobie w necie o Pitch Adams
gosciu w wieku 40 lat dopiero zaczal prawdziwe zycie
wczesniej probowal siebie zabic, byl w wariatkowie przez chwile
ale w wieku 35 lat poszedl na studia medyczne, wszyscy byli przeciw niemu
udalo mi sie je skonczyc i zaczal pozytywnie nastawiac do siebie ludzi
ale jak zobaczylem ten film, to po 1) teraz wiem, nigdy nie jest zapono na nic
po 2) jak mi cos nie wyjdzie, to patrz pkt 1

Po raz kolejny mądre i kompetentnie słowa. Co prawda nie znam ani biografii ni filmu o Pitch Adams'ie, ale przed chwilą przeczytałem biografię Ulisses'a Grant'a, 18. Prezydenta Stanów Zjednoczonych. Z nim było podobnie co w przedstawionym wyżej przypadku. Do swoich 39-tych urodzin nie wiodło mu się najlepiej: wyrzucili go z wojska za pijaństwo, był alkoholikiem od wielu lat, każdy biznes, którego się dotknął upadał, stracił nawet farmę podarowaną przez teścia i był życiowym nieudacznikiem do tego stopnia, że znajomi unikali go nawet na ulicy, a on sam nie miał ambicji do dokonania czegokolwiek. Aż przyszła słynna wojna domowa, która przyniosła mu chałę wśród wygranych i pokonanych także (za to, że pozwolił im wyjść z twarzą, czego często ani Ty ani ja nie robimy dla osób, które lubimy czy darzymy szacunkiem) oraz wzniosła go do stopnia generała. Gdy wojna secesyjna się zakończyła, a kilka dni później Lincoln został zamordowany, na wznoszącej się fali sławy Partia Republikańska zaproponowała Grant'owi nominację do najwyższego urzędu w państwie.

Powyższe dwa przypadki doskonale pokazują, że nawet wiek 40 lat - gdzie zdawałoby się jest już bliżej niż dalej - nie jest zły, aby cuś zmienić. Tylko ja nie mówię o zmianie czegoś, jakiejś drobnostki, mówię o czymś gwałtownej jak w przedstawionych przypadkach wyżej. Skoro według książkowych danych człowiek nie posiadających specjalnych zmartwień 95% czasu myśli tylko wyłącznie o sobie, dlaczego zamiast tak tylko bezproduktywnie myśleć, nie zrobisz czegoś ze swoim życiem? Czy Ty byś nie chciał, aby Twoje życie zmieniło się tak jak w pokazanych przypadkach? Myślisz, że wszystkiego już doświadczyłeś i dostajesz z niego dużo? Nic bardziej mylnego! Gdy zaczniesz od siebie, możesz zmienić cholernie dużo, tak dużo, że nie tylko ludzie będą lubili i szanowali Cię bardziej, ale i Ty we własnej skórze będziesz czuł się lepiej. Wmawiasz sobie, że to tak trudno zrobić? Kolejny fail. Nie od tego jak wyglądasz czy jak się zachowujesz zależy Twoje życie. Jeśli jednak chcesz się ciągle usprawiedliwiać i być Wiecznie Sfrustrowanym Nieudacznikiem [WSN - termin z "Gry"], to proszę bardzo. Nikt ci tego nie zabroni i nawet najdoskonalsza sztuka manipulacji cię od tego nie odciągnie. Ale powinieneś wiedzieć jedną rzecz, że [komentarz Jarka] :

To czy w naszym życiu zajdą jakieś zmiany, to tylko i wyłącznie kwestia naszej decyzji, każdego z osobna. Można winić okoliczności, ale to oszukiwanie samego siebie. Twoje życie się zmieni, gdy i ty się zmienisz. Twoje życie będzie zależało od tego, jakie książki przeczytasz i z jakimi ludźmi będziesz się spotykał.

Ten komentarz jest świetną życiową mantrą. Stosując się do niej na pewno w życiu nie zginiesz. Zresztą całkiem niedawno - jeszcze nie zdając sobie sprawy jak mądre słowa wypowiadam - dałem Martusi pewną wskazówkę, podczas rozmowy o odporności psychicznej. Powiedziałem, że powinna dużo czytać, bo kto dużo czyta ten wyrabia w sobie siłę i odporność. Szkoda, że sam się bezpośrednio do tego nie stosuję, ale to jedne z najmądrzejszych słów jakie wypowiedziałem w tym roku. Damian w naszym dialogu miał podobne zdanie, co Jarek wyżej.

spokojnie, przeciez inaczej nie byloby nadzieji
chodzi o to, zeby nie uciekac od wyzwan, ktore kazdego dnia staja przed toba
ale stawiac im czolu

A wyzwaniem jest, zmienić się, sprostać największym możliwym oczekiwaniom - swoim oczekiwaniom. Pokazać charakter, odwagę, a nie strach. Jednak jest jedna rzecz ważniejsza od tego - konsekwencja, czyli cierpliwość. I głęboko wierzę, że uda mi się to spełnić.



W końcu 'kto nie zmienia się, ten cofa się' jak mawiają w Japonii. Dlatego każdego rodzaju zmiana jest pożądana. Ale krytyka, że teraz jest ze mną gorzej niż wcześniej, zawsze będzie. Przecież ktoś polubił mnie za to kim byłem, a nie to kim mogłem się stać. Dlatego kończąc tę notkę ostatni raz cytując Damiana:

I po prostu kazdy kto cos robi, bedzie spotykal sie z krytyka
to kwestia tego, jak sobie z tym poradzisz

Przeszłość, przyszłość, teraźniejszość

Minął kolejny dzień lata, i bez wątpienia najgorszych wakacji w moich życiu. Już poprzednie nie były zbyt wesołe i myślałem, że dzieje się ze mną cuś złego. Teraz jest kila razy gorzej. To moje drugie najdłuższe wakacje w życiu, egzaminy zaliczyłem jeszcze przed połową czerwca i do października mam labę. Po maturach miałem niespełna miesiąc więcej. Heh, jak sobie teraz o tym myślę, to nie patrzyłem wtedy dalekosiężnie do przodu. Skupiłem się na maturze i chciałem wyjechać z chłopakami do Grecji. A tam niepodziewanie na horyzoncie pojawiła się interesująca dziewczyna, która wyrosła jak spod ziemi i ustaliła mi plany na wakacje. A o wszystkim zadecydował właściwie przypadek, że gdy wychodziłem ze szkoły już po zakończeniu roku, tuż po wręczeniu Pani Zamel kwiatka, Marta stała na dworze, tuż przy wejściu i po raz kolejny ona I do mnie zagadała. I pomyśleć, że pewnie gdybym jej tam nie było, albo gdybym ja tego nie pociągnął za namową pierw Cinka, a potem Rafała to pewnie ten ostatni dzisiaj by z nią nie był, a ja wtedy poszedłbym z chłopakami do pracy, pewnie nadal mielibyśmy dobry kontakt, a ja trochę kasy w portfelu i mniej przygód do opowiedzenia. Może nawet zdrowsze kolana, które rok temu całkowicie sobie zniszczyłem. Ale na pewno nie przejechałbym na rowerze 1250 km ani nie zobaczyłbym wielu miejsc z perspektywy rowerowej kierownicy. Nie miałbym dzisiaj nawet koszulki z rajdu rowerowego, a moja opinia o takiej liczbie przebytych kilometrów byłaby niedowierzaniem. Pewnie inaczej patrzyłbym na ciężką pracę wykonaną przez innych, a i na ludzi pewnie spoglądałbym w innych kategoriach. Bo przecież gdyby nie Marta nie umiałbym tak łatwo znaleźć w każdym człowieku czegoś dobrego lub ładnego. Dzisiaj wszystko mogłoby być inne i na pewno nie byłbym tą samą osobą, która pisze dzisiaj tego bloga.




To śmieszne, że całe życie można zmienić podchodząc do nieznajomej dziewczyny na ulicy choćby ten jeden, pierwszy raz w życiu, gdy poczuje się nagły impuls. W jednej chwili PAF! Odmienia się karta, Twoja ścieżka życia zakręca, wszystko może nagle być inne. Możesz już nie być samotny, twój czas może być wypełniony, a życie znajdzie sens jeśli go nie miało wcześniej. Możesz mieć nowych przyjaciół, może bywać w miejscach, do których nie miałeś do tej pory wstępu lub robić rzeczy, na które byś wcześniej nie wpadł. Może to mieć zastosowanie w obie strony. Zarówno tę złą jak i dobrą. A więc nowa znajomość może przynieść nowe bakterie (np. kurzajkę w tym samym miejscu - co często się zdarza), uzależnienia czy upadek fundamentalnych wartości, na jakich opierało się dotychczasowe życie. Ale również nowa poznana osoba może sprawić, że całe twoje życie zabarwi się na kolory wszystkich kwiatów, nauczysz się wielu przydatnych rzeczy albo odkryjesz w sobie niespodziewane cechy. Dosłownie wszystko może się zdarzyć, gdy podejdziesz do życia wedle sentencji, że każdy moment to szansa, aby wszystko zmienić. Ale czy chcesz? Bądź masz na tyle odwagi, aby zrobić ten krok? A jeśli nawet to czy twoja osobowość może pociągnąć tę drugą stronę?

Moje pisanie notek na tym blogu najczęściej nie jest planowane. Po prostu, gdy jestem zły czy smutny to zasiadam i piszę. Zawsze wieczorem lub w nocy. W ten sposób często wychodzą wyrzuty do starych znajomych, moje żale do świata, a innym razem świeże przemyślenia. Ja tego na ogół nie planuję. Ale czasem, gdy patrzę na to, co nabazgrałem myślę sobie ile w tym jest prawdy bądź jakie to genialne w swojej prostocie. Możesz się śmiać. Ale czy widzisz to, co ja? Usiadłem przy P.O.D. i pisałem. Aż doszedłem do tego momentu, w którym czuję ten smutek spowodowany ostatnimi niepowodzeniami i rozterkami. W I części tej notki - oczywiście nie wiedząc jeszcze co chcę zrobić - opisałem przeszłość i jak jedno otwarcie ust może przewrócić życie. W II części opisałem jak może wyglądać moja, może T(!)woja, a może kogoś obcego przyszłość. Teraz więc skupię się na teraźniejszości i tym wszystkim, co przyprawia mnie ostatnio o wielkie smutki. Możesz więc otworzyć piwo i zajadać się chipsami mój wrogu, bo będziesz mógł się pośmiać i przeczytać historię prawdziwą.

Tak samo jak życie może odmienić się jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki w każdym momencie, tak ja nie wiem czego od niego chcę. Ostatnio poniosłem porażki chyba w każdej dziedzinie życia lub wszędzie cuś spieprzyłem. Chciałbym teraz, aby ta zła karta się odmieniła, ale niepowodzeń jest tyle, że sam nie wiem za co się zabrać. Przecież w ciągu kilku ostatnich miesięcy dostałem bolesnego kosza, odłączyłem się od kobiet, z którymi się tak dobrze rozumieliśmy (czasem zwykłym spojrzeniem wymienialiśmy kilka zdań), pogorszyły się moje stosunki z większością ludzi, ponieważ nie chciałem ich podtrzymywać, nie udało się także z nauką jakbym chciał (bo przecież moje ambicje i próżność - paradoksalnie - jednocześnie są nieskończenie wielkie), ale przede wszystkim plany wakacyjne okazały się fiaskiem.

Kurwa, miało być tak pięknie! Wyjazd z super facetem do Anglii, z dala od domu, rodziców, problemów, głupiej Polski i głupich Polaków. Wielkie perspektywy rozwoju mojej osoby i wreszcie poważne szanse, abym stał się mężczyzną. Tymczasem jestem cholernie przygnębiony, a ciężar na moim sercu jest być może tak wielki jak nigdy dotąd. A to dlatego, że nigdy nie byłem aż tak samotny jak w tych dniach, które właśnie nadeszły... Tajemnica poliszynela jest, że każdy powinien mieć taką bratnią duszę, która pomoże zwalczyć trudy i nada sens życiu. Ja jednak w tym momencie nikogo takiego nie mam. Odrzuciłem wszystkich, którzy byli blisko mnie, bądź oni zrobili to ze mną. Nastały więc ciężkie czasy i na prawdę nie widzę teraz żadnej jasnej gwiazdy na niebie. Co prawda mam kilka dość bliskich osób, z którymi mogę pogadać, ale jakie oni mogą mieć dla mnie rady? Wolę więc z nikim nie rozmawiać. W tej chwili potrzebowałbym raczej kogoś kto mi się narzuci, ustawi mi cały dzień, powie co mam robić, nada sens i rhythm. Takim kimś może być dziewczyna, bądź pójście (wreszcie) do I pracy w karierze. Jednak na to II jakoś nie mam ochoty. W trakcie sesji przygnębiony prawie się nie uczyłem, olewałem sobie wszystko, na prawdę nie chciałem zaliczyć jakiś przedmiotów (no bo przynajmniej wiedziałbym jak spędzę wakacje), i w ten wielce ambitny sposób zaliczyłem wszystko z najwyższą średnią w historii studiów. Ładnie i znów będą uważali mnie za kujona;]

Cóż chciałbym teraz robić, sam siebie pytam od tygodni? Heh, to chyba proste - rzucić się w wir miłości, namiętności i chwilowego uczucia. Ale jak facet może zdobyć kobietę jeśli nie jest pewny swego, jeśli nie wie co chce i dokąd dąży? Nie ma opcji. Ja jednak chciałem jednocześnie startować do Ewelinki oraz Justyny. Tę I poznałem kilka dni temu, na spotkaniu zapoznawczym, gdzie Ania, siostra Cinka przedstawiła mi swoją koleżankę z klasy. Ewelina strasznie spodobała mi się na Ani zdjęciach i pragnąłem ją poznać. Wypytałem o nią dokładnie i spotkaliśmy się w trójkę w Podkowie. Wyszło całkiem fajnie, zobaczymy co z tego wyniknie po powrocie Eweliny z Kołobrzegu, gdzie pojechała ze swoim chłopakiem. Już widzę ten uśmiech na waszych twarzach;] Ale myślicie, że dla mnie to ma jakieś znaczenie? Jeśli chcę być tym, kim zawsze chciałem, to uda mi się osiągnąć zamierzone cele, jeśli tylko będę chciał. Natomiast Justyna to koleżanka byłej dziewczyny Chudego, podobno nigdy nie miała chłopaka, jest strasznie popieprzona i dlatego (m.in. wg Chudego) moglibyśmy do siebie pasować. Mam zamiar do niej napisać i pogadać sobie z nią. Zobaczę co z tego wyjdzie i czy zechce się spotkać. Może nawet będę miał 2 dziewczyny na raz? Byłoby milusio...

Właściwie to jedynymi celami jaki sobie stawiam na najbliższy czas jest właśnie to zdobycie przynajmniej tymczasowej partnerki. Tak na prawdę na niczym innym mi teraz nie zależy. Od połowy kwietnia wszystko w moim życiu powoli traciło znaczenie. Aż i życie przestało mieć sens, a ja od miesiąca wegetują. Aż cisną się tutaj na usta słowa polskiego aktora Jana Himilsbacha:

Tyle dróg budują, tylko, k..., nie ma dokąd iść!

Nadziei szukam więc w bliższym poznaniu fizycznym i psychicznym. Aby mieć się z kim pośmiać, pobawić, wymienić poglądami. Patrząc prawdzie w oczy, wiele osób zawsze się ze mnie śmiało, że ja pragnę cuś osiągnąć, że mam jakieś cele. Owszem, zawsze miałem jakieś ambicje, choć często moje czyny nie były z nimi zbieżne. Jednak pomimo wszystkich planów zawsze w głębi duszy miałem jeden największy. Mieć bratnią duszyczkę, z którą mogę się spotkać i odreagować cieleśnie i umysłowo. Tak na prawdę w głębi duszy byłbym całkowicie usatysfakcjonowany, gdybym miał tylko tę jedną osobę i nic więcej. Spełnienie tego jednego marzenia mogłoby pociągnąć resztę marzeń, aż w końcu całego mnie. I wtedy może karta by się odmieniła i inne również ważne plany na przyszłość spełniłyby się przy okazji. Ale przystopujmy. I najpierw skupmy się na tym jednym, który chcę by pociągnął resztę. Pzdr.

Mimo, że teraz jest źle, nie znaczy, że tak musi być cały czas.

Even thought you are all alone
It can't rain everyday
It can't rain forever
The sunshine gone but I know
It can't rain everyday
It don't rain forever

P.S. Sam wierszyk czy piosenka na blogach przeważnie nic nie znaczą. Jednak ludzie je wklejają. Ja mam inny cel. Piszę co czuję i czasem wklejam jaka towarzyszy temu muzyka tak, abyście mogli wczuć się w mój nastój i pomyśleć jak było mi smutno, gdy to pisałem, bądź jaką radością pałałem. Słuchajcie więc "mojej" muzy i czytajcie dalej tego blogaska.

O walce z samym sobą

Od dłuższego czasu próbowałem cuś napisać, ale mi nie wychodziło. Cały czas chciałem przeanalizować moją sytuację z pewną dziewczyną i wypisać przeszkody, które nas dzielą. Ale ilekroć zabierałem się do pisania, brakowało mi porządnych słów, aby to wszystko wyrazić. Nie powstała więc żadna notka, a ja w międzyczasie dostałem kosza.

Ale co tam odrzucenie jednej dziewczyny, gdy wokół jest tyle innych, może nawet ładniejszych. Tak są, ale one także mają metkę "nie dla Ciebie". I to bynajmniej nie dlatego, że jestem jakąś straszna paskudą czy mam nieciekawą osobowość. Owszem to tyż ma wpływ, ale już wtedy, gdy się znamy, dobrze dogadujemy i spędzamy czas w swoim towarzystwie. Ale wcześniej trzeba właśnie tego kogoś poznać, a ja pierwszy ręki nie umiem wyciągnąć i zagadać w odpowiedni sposób. Mówią, że najtrudniej złapać pierwszy kontakt i chyba cuś w tym jest. Przynajmniej w moim wypadku odgrywa to kolosalne znaczenie, choć wielokrotnie zastanawiałem się jak można postępować tak jak Adam (milczący, podchodzi jedynie, aby podać rękę, a następnie odchodzi) czy Duch (który cały czas napierdala o dziewczynach, ale sam nic konkretnego nie robi). Ale dzisiaj dmuchając nos w łazience uświadomiłem sobie jedną ważną rzecz - każdy ma swój problem, swoje piętno, które na nim ciąży, swoje wady, których nie może przezwyciężyć i cholernie ciężko mu z nimi żyć.

Moim problemem jest kurewka nieśmiałość, nieśmiałość prawie do granic możliwości i strach z nią związany. Strach przed odrzuceniem, wyśmianiem, zrobieniem złego wrażenia. Dlatego ZAWSZE stoją z boku, uśmiecham się pod nosem, milczę i obmyślam plany. Ale jak to powiedział Duch: "o ile wiem z planów nic nie wychodzi - podobno najlepsza jest spontaniczność". Ja jednak rzadko z niej korzystam w takich wypadkach i nawet nie potrafię dostosować się do grupy ludzi i przejąć ich wzorce zachowań. Dlatego siedzę teraz, słucham piosenki 'Holocaust' i płaczę. Bo mimo, że od półtora roku przebywam tylko z dziewczynami, nie mam prawie żadnych kolegów, to nie umiem być przy kobietach przebojowy, pewny siebie i pokazać się w sposób atrakcyjny. Zamiast tego stoję sam i czekam na jakiś spadający meteoryt, który spadnie tuż obok mnie i sprawi, że przez chwilę poczuję się super. Jednak często cuś takiego nie ma miejsca, więc będąc w swojej samotności zatracam się w niej i pogłębiam swoje wady, których wcale nie chcę mieć!

Dzisiaj w nocy byłem na Ogólnopolskim Zjeździe Fanów Placebo. Mógłbym powiedzieć, że ta noc to było arcydzieło. I powiedziałbym to pewnie, gdyby nie moje zachowanie, które było jak zwykle. Może w tym wypadku liczyłem na cuś więcej, w końcu byłem jednym z 10-ciu (dziesięciu!) facetów w klubie, ładnie ubrany i w otoczeniu muzyki, którą kocham. Ale jak zawsze zabrakło jaj, zabrakło impulsu, który by stymulował mnie do działania. I dlatego chciałem iść do klubu z kimś, dla tego impulsu, ale i dla towarzystwa, bo z kimś zawsze raźniej. Ale nie... poszedłem sam i powtarzałem sobie tylko w duchu, że zaraz do kogoś ruszę. Nie ruszyłem i nikt nie ruszył tyłka w sumie do mnie mimo, że czułem na sobie wiele spojrzeń. Wątpię, żeby ktokolwiek wylał tyle łez w swoim życiu, co ja z powodu tej jednej mojej wady - nieśmiałości...

Film 'Piętno' właśnie dobitnie pokazuje jak ciężko jest żyć z czymś pod skórą, czego nie da się zauważyć, można jedynie o tym opowiedzieć. Ale po co? Skoro ludzie i tak tego nie zrozumieją...

I to jest właśnie ta różnica między klubem, a uczelnią. Tam jestem gwiazdą, znam wszystkich, wszystko mam i wszystko wiem, cokolwiek by nie spytać. A w klubie? Jestem nieśmiałym, nieatrakcyjnym gównem, z którym nie ma o czym pogadać. Jeszcze wyraźniej widać to, o czym mówię na przykładzie więzienia. W filmie 'Skazani na Shawshank' bohater może je opuścić, ale nie chce. Całe dorosłe życie spędził w pierdlu i tam ma pozycje, jest kimś, ma dobry PR. A wychodząc po latach na wolność będzie tylko jednym z wielu. Jednym z wielu śmieci i jednym z wielu, którzy nie będą potrafili dostosować się do nowej sytuacji. I podobnie jest właściwie ze mną, gdy opuszczam uczelniane mury. Tylko różnica tam jest taka, że tam nie ma krat...

Z resztą w życiu jest bardzo podobnie. Idziesz do pracy, gdzie zaczynasz od niskiego stanowiska. I co? Jesteś tylko KOLEJNYM brakującym ogniwem w pracy, które musi dopełnić zespół czy zająć szafkę, która nie może być pusta. Jesteś tylko nieznaczącą śrubką, która jest po prostu niezbędna, konturem, który wciąż się zmienia, ale zawsze musi po prostu jakiś być. Takie jest nasze życie i nic na to nie poradzimy.

Wchodząc do klubu rozejrzałem się kto gdzie jest i jaki jest rozkład wnętrza. Stanąłem gdzieś pod ścianą i próbowałem jeszcze sms-kami namówić kilka osób, aby do mnie dołączyły. Potem z piwem przyglądałem się
ludziom i wyciągnąłem moje Djarum'y. Było zajebiście. Jeszcze tyle godzin przede mną, tyle nowopoznanych osób i radosnych chwil. Gówno prawda, wcale tak nie było. Dziewczyny, owszem były takie, że oczu nie mogłem od nich oderwać, szczególnie od tej naturalnej kobietki z zielonymi oczkami,wytatuowanego rudzielca i tej, która najlepiej ze wszystkich tańczyła drop step'em i podeszła do mnie po fajka. Tak to były 3 najlepsze kobiety w klubie. Ale gdy zielonooka piękność, podobna do Ewy zawinęła się z koleżanką trochę po północy, strasznie posmutniałem i wszystkiego mi się odechciało. Czas zaczął potem biec strasznie wolno, a ja myślałem tylko o jednym - aby przyjść do domu i znaleźć ją na gronie. Cóż grono Placebo ma tyko 3030 członków, czyli 152 strony i tam gdzieś muszę ją znaleźć, o ile w ogóle tam jest i ma swoje zdjęcie. Na razie jestem na 142 stronie od końca i przyrzekam, że jeśli ją znajdę - napiszę do niej!

Łzy już trochę opanowałem, więc mogę teraz napisać moje płytsze przemyślenia. Co mnie bardzo zaskoczyło w klubie: otóż ogromna ilość palących dziewczyn! Ok, na uczelni może tyż jest ich sporo, może nawet więcej niż facetów, ale tam paliły prawie wszystkie, jak nie wszystkie!!! Totalny szok. I to nie były jakieś głupie małolaty czy dziewczyny wyglądające na łatwe, tylko normalne dziewczyny jakie można spotkać na ulicy! Myślę, więc sobie, że palenie nie jest takie złe i może nawet zostanę przy nim na kilka miesięcy czy lat? Hmmm, skoro takie fajne dziewczyny palą to czemu ja miałbym tego nie robić skoro czerpię z tego przyjemność, uspokajam się i dodaje mi to pewności siebie? Trzeba będzie to przemyśleć.

I jeszcze na koniec może opowiem o moim stosunku do papierosów. Od dziecka mi one przeszkadzały i dym rodziców mnie drażnił. Tu się nic nie zmieniło - większość papierosów (poza moimi i jeszcze kilkoma innymi markami) wydaje swąd. Jednak przyjemność z wdychania tytoniu na początku jest ogromna, czujesz się jak po kilku piwach, nawalony. Ale im więcej palisz, przeradza się to w rutynę, uzależnienie fizjologiczne (w moim przypadku czasami i psychiczne), a ta przyjemność całkowicie znika. Ja z tym jednak zawsze walczyłem i sam wyznaczałem sobie okres kiedy nie palę i go kontrolowałem z udanym skutkiem, np. od jednej sesji do drugiej abstynencja. Ale wytrzymałem i więcej, gdy kilka dni po tym jak ost. dnia sesji piliśmy na Polach Mokotowskich, zobaczyłem, że w paczce został jeden papieros, pomyślałem, że fajnie byłoby zapalić ostatniego "z nimi" i następnego podczas wspólnego wyjścia z ludkami z uczelni, tuż po wakacjach. Ale tego wyjścia nie było, więc wytrzymywałem dłużej mimo, że w wakacje - jak zawsze - było pełno pokus. Aż w końcu oczekując na egzamin z prawa jazdy powiedziałem sobie, że może po egzaminie... w końcu? Jako "papieros triumfu"? A gdy już zdałem, nie miałem wątpliwości co powinienem zrobić z tym ostatnim z paczki, którą trzymałem od czerwca. Po tym jednym szlugu, odpłynąłem całkowicie, schodząc ze schodów na Śródmieście myślałem, że zemdleję i się przewrócę, totalny zawrót głowy. Rozumiecie? To właśnie była ta przyjemność, o której mówiłem, a jak dodamy jeszcze emocje to może uda wam się wyobrazić jak przez te kilka minut się czułem!

Jednak jeszcze nie wspomniałem o najważniejszej rzeczy odnośnie papierosów - nigdy nie chciałbym mieć palącej dziewczyny. Z resztą kto by chciał całować się z osobą o tytoniowych oddechu czy cuchnących dłoniach? Choć po dzisiejszym, gdy stałem długi czas za zielonooką pięknością i wszyscy wspólnie oglądaliśmy bootlega, a ona w końcu wyciągnęła petka i dołączyła do palącej koleżanki, przyniosło to dziwny uśmiech i satysfakcję na moją twarz. Dziwne, prawda? Czyżby przechodziła we mnie jakaś ewolucja? Moją zaletą jest także i to, że często słyszę okrzyki "Tyyy paliszzz?" albo słowa "nie wyglądasz na palącego". Fajnie. Innym sprzymierzeńcem są dla mnie ćwiczenia, które wykonuje i nie pozwalają one skurczać się moim płucom, a nawet powiększają je i uwydatniają mi cycki coraz bardziej. Chciałbym jeszcze zacząć regularnie biegać i to nie tylko na stację, ale nie mam niestety z kim, szkoda! Na koniec notki powiem jak to wszystko się zaczęło;]

Otóż jak każdy w młodości pewnie próbował gdzieś po cichu albo rodzice go częstowali i mi to do gustu nie przypadło. Co innego było jednak w wakacje 2006, gdy spotykałem się z Martą. Po miłych początkach były złe chwile i często od Marty wracałem wtedy do Cinka nakurwiony i z negatywnymi emocjami w sobie. On wtedy zaczynał(?) popalać i podczas odprowadzania mnie - częstował. Ja odmawiałem, ale kiedyś pod silnym gniewem wziąłem szluga i próbowałem ćmić. Nie umiałem tego jeszcze robić, ale podobało mi się puszczanie dymu. Ucząc się palić prostowałem bardzo plecy (że niby łatwiej) i Marcin się strasznie śmiał. Od tego zaczęły się pierwsze spotkania, szlugi podczas melanżów aż w końcu sporadycznie na przerwach. Jednak nigdy nie robiłem tego za często, wyznaczałem sobie przerwy i chciałem, aby to początkowe uczucie "najebania" utrzymało się. Teraz jest już jednak za późno... ostatnimi czasy było za dużo problemów w każdej sferze życia, aby spokojnie się temu przyglądać. Poza tym jest jeszcze pewien dodatkowy bodziec, który mówi mi, że palenie ani kokaina wcale nie są takie złe. Bohaterowie Arthur'a Connan'a Doyle'a - Sherlock Holmes i dr Watson - często popalają różne rzeczy i nawet ten aspekt podoba mi się w książkach, które teraz czytuję. Zresztą nawet Doyle słowami Sherlock'a wymienia korzyści, które czerpie kokaina dla ciała i umysłu. Inną ciekawostką odnośnie tego jest, że podobno Robert Luis Stevenson napisał swoje 'Dziwne przypadki doktora Jekylla i pana Hyde'a' po sesjach koki i dlatego nie dziwie się, że jest to najlepiej napisane książka jaką ostatnimi czasy czytałem (jako język i akcja). Wszystko, więc co od niedawna czytam i się dzieje w moim życiu, zamiast odepchnąć mnie od używek, raczej przyciąga w swoją stronę i powoli pochłania.

A teraz koniec pierdolenia. Idę zapalić.

P.S. O kurwa! Wszedłem na wagę zobaczyć ile przytyłem od wczorajszego wyjścia po tych piwach, bułkach, frytkach i dwóch kotletach, a tutaj najniższa waga od 3 tygodni! Schudłem 5 KG nie wiadomo w jaki sposób!? I to w jedną noc, w ciągu jednej imprezy!

I grew up!

Jestem świeżo po dokumencie o szyickich szwadronach śmierci z czwartkowej serii "Czy świat oszalał?" i muszę przyznać, że zmieniłem zdanie. Już 2. raz zmieniam zdanie na polityczne sprawy w ciągu 2 dni. Pierwsza to, że amerykanie nie mogą wycofać się z Iraku i muszą stale kontrolować tamte obszary. Co więcej, powinno być tam wysłanych więcej wojsk, bo te nie dają sobie rady i mają za małe możliwości (to samo mówili żołnierze w filmie o Afganistanie z tej samej serii). Druga sprawa to osoba Putina. Do tej pory nie przepadałem za nim, ale po wczorajszym filmie "Pałac Putina" stwierdzam, że jest to srogi, aczkolwiek dobry i przyjazny prezydent. Dziadek dzisiaj powiedział to samo, więc moje nowe myślenie nie jest skutkiem ulegania propagandzie. Chyba raczej wręcz przeciwnie - wbrew jej!

Ale nie o tym chciałem... Pośrednio nie o tym. Miała to być notka Walentynkowa i będzie mimo, że jest już po północy, a z napisaniem jej zwlekałem wiele dni. I nie będzie to bynajmniej notka o moich miłostkach czy - jak na złość - o samotności. "Więc co takiego chciałem napisać" pytacie? Że zmieniłem się, na prawdę. Nie, nie, nie. Nie oznacza to wcale, że jestem "lepszy" i że jeśli jakiś wróg to kiedyś przeczyta, to mnie polubi. Co to, to nie. Dla nich będę nadal taki sam. Choć ja dobrze wiem, że nie jestem i to najważniejsze.

Rok, a może dwa lata temu sprzeczałem się z admarin'em, że odkąd gadamy przez internet (bodajże od końca gimnazjum), to on jest wciąż taki sam, w ogóle się nie zmienił. I on bardzo się o to oburzył. Dziwne to, co? Ja nie zauważyłem w nim żadnej zmiany, a starzy wrogowie trafiający dziwnym trafem na tego bloga, nie zauważą zmian we mnie. Jednak zmiany są, były i zawsze będą. Jak widnieje w moich notatkach z Podstaw Organizacji i Zarządzania (P.O.I.Z.O.N.) - zmiana to wszechobecny i stały element w życiu. I admarin się zmienił mimo, że jego styl pisania na komunikatorze, a szczególnie na blogu (o to właśnie w sprzeczce chodziło) pozostał podobny. Tak jak i ja. I może dlatego nie możemy się ostatnio dogadać, bo nasze charaktery poszły w innym kierunku.

Wyżej wspomniałem o moich notatkach... moglibyście się zdziwić: "Jakich notatkach?!!!" albo "On robi notatki? Dobry żart. Buehehehe". Ale faktem jest, że robię. I właśnie dlatego tak dużo ostatnio rozmyślam o zmianach. Bo moje podejście do nauki zmieniło się o 360 w porównaniu do lat, gdy zaczynałem edukację. Jak mogłem myśleć o tym, co mówi nauczyciel czy siedzieć cicho i notować? Albo jak mogłem choćby przepisywać rzeczy z tablicy? Nie mogłem. Jasne, że nie mogłeś, bo miałeś w dupie to, co mówi ktoś starszy i dużo mądrzejszy od Ciebie. Owszem miałem. I było dla mnie ważniejsze, aby zabawiać kolegów, zacieśniać z nimi więzy czy wymieniać opinie niż edukować się. Teraz jest inaczej. Ha, ha - dorosłem.

Za kilka dni zaczyna się nowy semestr i będą nowe przedmioty. Zapowiadają się one wyjątkowo nudne, ale planuję teraz siadać cały czas na II ławeczce i notować na wszystkich przedmiotach. I nie jak do tej pory na karteluszkach i pomazanych kartkach (że niby oszczędność), tylko w zeszytach i w notatnikach. Ułatwi mi to potem przyswajać wiedzę, a i czas spędzony na wykładzie wykorzystuję wtedy maksymalnie. Więcej tyż mogę usłyszeć i zrozumieć. Same plusy, więc będzie mi to procentowało w przyszłości:) Widzicie już tę zmianę? Jeśli nie, to ją podkreślę mam ogromny pęd do wiedzy, chcę się kształcić, uczyć nowych rzeczy, być mądrym, być kimś. Bo to przecież takie fajne, nie? Jak widzicie są to 2 ost. potrzeby w piramidzie potrzeb Abrahama Maslowa, co w moim przypadku wcale nie oznacza, że pozostałe potrzeby niższego rzędu są zaspokojone. Wręcz przeciwnie jestem wiecznie niezaspokojony, co mogliście choćby przeczytać w notce o pszczołach lub molestacji, ale to nie przeszkadza mi realizować się w tym, co chcę osiągnąć. A mam zamiar być kimś!




Wkurza mnie za to dziecinne podejście innych ludzi, jak napierdalanie na wykładach (nigdy nie pomyślałbym, że może mi to kiedyś przeszkadzać!!) czy nieprofesjonalne podejście. I znowu ukłony tutaj w stronę admarin'a, który wpoił mi, żeby obwiniać tylko siebie i w sobie szukać przyczyny. A nawet ludzie na studiach(!) wyklinają doktorów i profesorów za to, że dużo wymagają, że robią trudne egzaminy czy, że nawet ich przesadzili. Aż nóż mi się w kieszeni otwiera, kiedy to słyszę. A jeszcze bardziej sfrustrowany i zły jestem, gdy mówią to osoby, którą darzę sympatią. A przecież to ich wina, że się nie uczyli, że liczyli na ściąganie, że woleli w tym czasie gadać przez telefon, grać czy buszować po sieci, a nawet pracować. To wszystko były i są ich świadome decyzje, bo przecież człowiek jest kowalem własnego losu.

Rozkmniniając tak, zobaczyłem jaka jest prawda o studiach. Że trzeba być na nich fałszywym i dwulicowym. I tego one uczą, bo pokazują, że trzeba się do wszystkich ładnie uśmiechać, udawać sympatię i kiwać głową. W ten sposób dowiesz się o wszystkich materiałach i pomocach naukowych. A gdy już ukończysz swoją szkołę, będziesz dwulicowym dupkiem, który to samo co na studiach będzie powielał w życiu. W końcu robiąc to przez 5 lat, a czasem i więcej, nie sposób się tego nie nauczyć i przekształcić tego w nawyk niczym prowadzenie samochodu. A przecież według mojego idola, profesora Lubbe - "Studia są przede wszystkim po to, aby się nie dać ogłupić i aby umieć tę rzeczywistość odpowiednio analizować". I ja się nie daję i interpretuję rzeczy po swojemu. Nie wierzę już w banialuki i większość rzeczy podważam zanim ich nie sprawdzę. Sam także oceniam wydarzenia i patrzę na nie moim krytycznym okiem.

Zatem pogrążyłem się w ćwiczeniach, które konsekwentnie robię od prawie roku, w poszerzaniu zainteresowań, w nauce, i czytaniu artykułów, które zwiększają moją wiedzę. Oglądam także wiele programów, które mogą mnie czegoś nauczyć i staję się bardziej świadomy. A do tego na wszystko w sumie znajduję czas:) Jestem zadowolony ze ścieżki, którą podążam, choć jestem na niej samotny. Nie mam kolegów, którym mógłbym się wyżalić i których mógłbym się poradzić (jeszcze prawie do wczoraj posiadanie kogoś takiego było moim głównym celem życia), a nawet takich, z którymi mógłbym się spotkać. Zamknąłem się więc w sobie i stałem się jeszcze większym indywiduum i nie jest mi z tym źle. Aż sam się temu dziwię. Ale na prawdę nie jest mi z tym źle. Właściwie to jest super.

Myślę, że dorosłem, że ukształtowałem się, że teraz nie jestem już takim dzieckiem jak byłem wcześniej, a moje zachowania są bardziej dojrzałe. Stałem się poważny, stonowany i jeszcze bardziej ambitny. Oczywiście można to zrzucić na mój idealizm i dążenie do perfekcji, ale po co? "Ambicja" lepiej przecież brzmi;) Moje transformacje nie oznaczają jednak, że wyzbyłem się radykalnych poglądów i opinii. Co to, to nie. Nadal jestem takim samym Bośniaczkiem jakbym byłem wcześniej:) Na szczęście...

P.S. I na koniec jako przesłanie hasło japońskich samurajów z kodeksu Bushidō:

Skoro staliśmy się lepsi niż wczoraj, od jutra zacznijmy się doskonalić; przez całe życie, dzień po dniu, trzeba dążyć do perfekcji. To też nie kończy się nigdy.