Brak snu

Ale jestem zjeb. Mamy dzisiaj środę, a ja od czwartku nie poszedłem spać wcześniej niż o 1.30 w nocy. I cały czas niewyspany chodzę, choć tego nie cierpię. No i w dzień muszę odsypiać, bądź jechać na wstrętnej kawie, od której boli mnie brzuszek.

W czwartek wolny już od szkoły siedziałem na konnekcie do późna. Warto dodać, że nie odsypiałem w dzień, a rano wstałem o 6.11 po zaledwie 4h snu. A ponieważ miałem pistacje (trzymałem je od ponad roku na tę okazję) obejrzałem wreszcie 'Kill Bill vol. 2'. Miałem ten film od 2 lat i bałem się go obejrzeć od tego czasu. A to dlatego, że I część była prawie idealna (9,5/10) i nie chciałem się zawieść choć słyszałem, że jest dużo gorsza. No to tak jak pierwszą obejrzałem zagryzając pistacje. Skończyłem o 3.15 w nocy.

Obudzony budzikiem o 11.01 nie spałem do 3.30. Wieczorem wpadł Cinek, poszliśmy do sklepu po br0 (z czego wypiliśmy po 1,5) i opierdoliliśmy piździoszka. Najpierw obejrzeliśmy 'Krucjatę Bourne'a', a potem 'Piłę'. Podczas II seansu cały czas zasypiałem. Było miło, więc umówiliśmy się na następne oglądanie filmów.

W sobotni wieczór wszyscy poszli wcześniej spać, więc pobiegłem do wolnego telewizora. Do 2.05 oglądałem 'Oczy szeroko zamknięte', ostatni film Kubricka. W sumie nie podobają mi się te jego filmy. Wszystkie są robione w podobny sposób. Ogólnie się wynudziłem i myślałem co robić dalej. No to przebrałem się i poszedłem zacząć nowy sezon 'Zagubionych'. Miałem obejrzeć tylko I odcinek, ale włączył mi się i II to obejrzałem przy browarku do 4 nad ranem. Może piwko tak na mnie podziałało, ale spało mi się świetnie! Obudziłem się dopiero po 12.30!

W niedzielę w ciągu dnia obejrzałem kolejne 2 odcinki mojego ulubionego serialu i wieczorem pograłem sobie trochę w gierki. W łóżu znalazłem się o 1.30.

Następne 2 dni, czyli w poniedziałek i wtorek także poszedłem spać o 1.30 :| A to buszowałem po sieci, a to z kimś gadałem, a to komentowałem czyjegoś bloga i trochę grałem. No i chodzę taki średnio wyspany od tygodnia. Dziś w dzień nie spałem, ale pójdę za to wcześniej spać! Bo jutro idę na wieczór filmowy do Cinka i będzie dobra zabawa przy 'Pile III' i hamburgerach oraz popcornie. Normalka :D:D:D

Tłok w środkach komunikacji

Jak ja nie lubię tłoku! Oczywiście, każdy nie lubi. Ale ja to mam zawsze jakieś ciekawe przygody z tym związane. Odkąd studiuję było takich kilka i teraz je opiszę.

Zawsze jak jadę pociągiem PKP to stoję. I kiedyś stałem sobie przed drzwiami od łazienki, a obok mnie było pełno osób (jak na kładkę). Nikt znajomy. No to chciałem sobie poczytać książkę, którą nabyłem poprzedniego dnia - 'Fight club'. A tu nagle ludzie jak na rozkaz zaczęli walić do łazienki! 3 osoby w ciągu 24 min. jazdy pociągiem przepychało się do niej. No i jeszcze mnie pytali czy wolne! A co ja odźwierny? Czy może wyglądałem jakbym pilnował wejścia? No nie... jak podróżuję pociągiem od 3 lat to praktycznie nikt nie musiał do łazienki, wtedy kiedy ja byłem blisko drzwi, a teraz?! 3 osoby jednego dnia! No więc się nie tylko naczytałem, ale i muzyki nasłuchałem. I jeszcze manewrować musiałem, bo ciasno było na tej kładce, że aż ludzie się ledwo mieścili.

Wracając kiedyś z pod Centralnego SKM-ką, z Piotrkiem poszliśmy na przód, bo tam zawsze najwięcej jest miejsca, choć ciasno jak wszędzie. Upchaliśmy się, a tam nagle podchodzi pani z maluchami i krzyczy: 'Proszę się przesunąć, muszę wejść z wycieczką'. Ludzie zrobili trochę miejsca, ale na 20 osób z plecakami to miejsca chyba nie było :| No to pani krzyczy dalej: 'Proszę się przesunąć! Cała klasa musi wejść, pół klasy nie pojedzie!' No i dzieciaki się dalej upychały wydając przy tym różne odgłosy, wrzeszcząc itd. a my z Piotrkiem staliśmy z boku i się śmialiśmy. Na koniec usłyszeliśmy głos nauczycielki: 'A gdzie babcia Krystiana?'. Na co również zareagowałem śmiechem, bo widziałem jak tam została na dworcu i nie chciała się pchać jakaś starsza pani. Dobrze, że w tym potwornym ścisku nie zachciało się nauczycielce liczyć tych wszystkich dzieciaków ;]

Wracając kiedyś ze szkoły, byłem strasznie zmęczony po ciężkim dniu. Wszedłem do prawie pustego tramwaju i usiadłem na pierwszym miejscu z brzegu. I tak słuchając muzyki dojechałem prawie do końca. Ale kilka stacji przed 'metą' weszły jakieś dwie CHORE baby. Robiły zamieszanie i głośno skrzeczały. Nawet mi dźwięki z odtwarzacza zagłuszały. Usłyszałem tylko jakieś strzępy '...niech się pani mnie trzyma... proszę ja pomogę...'. Zrozumiałem z tego, że starsza z pań pierwszy raz chyba trampkiem jechała i może była jakaś schorowana (choć nie wyglądała). No i po chwili ta babka, która chciała pomóc i weszła ze staruszką razem na przystanku (dosłownie!) kopie mnie i pokazuje mi na szybę, mówiąc 'Zajął pan miejsce'. Ale ja nie lubię zadymiarzy, którzy wchodzą i od razu poruszenie robią! Odwracam głowę od mojej szyby i patrzę na nią chwilę jakbym po polsku nie rozumiał i powoli obróciłem głowę z powrotem na szybę. Patrzę na nią, szybka analiza i wstałem:/ No musiałem. Jakiś plus tam był. Ale staruszka nie chciała siadać, ona powiedziała, że postoi. No to ta, która mnie zrzuciła z miejsca usiadła sobie (a jak!) i trzymała babcię za spódnicę. Wychodząc jeden czy dwa przystanki dalej ludzie zaczęli mi się wchodzić pod nogi. No to stoję i czekam aż wyjdą. Wśród nich była i babuszka. Ale ona nagle się cofnęła do tyłu i zagrodziła przejście. No to ja zirytowany szybko zrobiłem krok do przodu by czym dalej znaleźć się od tych awanturnic. A tu nagle czuję jak mnie ta wstrętna baba, co mnie z miejsca zwaliła pcha mnie mocno przed siebie i jakimś tekstem. Byłem już jedną nogą w powietrzu i ledwo zachowałem równowagę. Ale aż zdziwiony byłem całą tą sytuacją, jejku...

A dzisiaj wszedłem do tramwaju i stoję. Ale na następnym przystanku zwolniło się miejsce obok mnie to pomyślałem, że poczytam 'Echo', które dostałem. I tak czytałem, słuchając muzy do następnego przystanku. Bo tam weszła babka z dwiema siatkami, trochę starsza już, ale bez przesady, podchodzi do mnie i mówi - 'Chcę miejsce'. No to ja podnoszę na nią głowę, taki wkurwiony już na maksa, rozglądam się po tramwaju i widzę, że w tym tramwaju stoi ok. 10-15 starszych ludzi! Aż się zdziwiłem, co tyle osób w tym wieku robi w jednym trampku. I tak się na nią gapię, z ochotą morderstwa, a ona mówi - 'Niech pani siedzi. To mężczyzna powinien kobiecie ustępować'. Kątem oka widziałem, że babka za mną już wstawała, ale ostatecznie usiadła. No to zrezygnowany na maksa wstałem i czytałem gazetę na stojąco obok, tam gdzie stałem chwilę wcześniej. Dojechaliśmy do następnego przystanku, a staruch wstaje, wychodzi i jeszcze na odchodnym śmie mi mówić 'Dziękuję'. O nieee... już na maksa wkurwiony puściłem jej w myślach wiązankę i teksty z 'Dnia Świra'. Chwilę później dosiadła się koleżanka i poprawiła mi trochę humor.

Ale mowy nie ma! Więcej nikomu nie ustępuję! Tak rzadko siadam w komunikacji miejskiej, że skoro już to robię to niech się mnie nie czepiają! Będę chamem, walę babcie i dziadków. Postanawiam sobie, że szarmancki i gentleman będę tylko dla rówieśników. Tak, im miejsce mogę ustąpić!

Na dyskotekę marsz!

Będąc w Grecji chcieliśmy trochę potańczyć i dobrze pobawić się w miejscowych dyskotekach. Jednak nigdzie w pobliżu naszego miejsca pobytu nie znaleźliśmy czegoś, gdzie byli by jacyś ludzie. Co prawda raz wpadły jakieś gorące trzynastki do klubu, ale to nie to czego oczekiwaliśmy. W II tygodniu pobytu chcieliśmy wreszcie odtańczyć swoje i znaleźć jakiś ludzi mniej więcej w naszym wieku. A ponieważ szukanie w okolicy zakończyło się niepowodzeniem, postanowiliśmy się udać do najbardziej tanecznego miasta na Krecie - do Hersonissos.

Ładnie wystrojeni czekaliśmy przy poboczu na najbliższego kierowcę, który nas zabierze do Heraklionu by stamtąd udać się na miejsce docelowe. Sportowy Peugeot zatrzymał się najbliżej mnie. Powiedział, że nas podwiezie, ale zapytał się czy nie mamy nic przeciwko, że ona pali. Odpowiedziałem, że nie. W końcu to była darmowa podwózka dla 5-ciu osób, a ja wybredny nie jestem;) Jak się okazało to był dopiero początek tego dnia i przygód, które miały nadejść!

Gdy wyszliśmy od niego z samochodu Rafał określił tę podróż tak: 'musaka - 25 zł, wakacje na Krecie - 1500 zł, jazda z tym kolesiem - BEZCENNA!'. Dlaczego? Ponieważ podróż była jedyna w swoim rodzaju. Jak okazało się po chwili odkąd wsiedliśmy, ten specyficzny Grek nie palił zwykłego papierosa. On to nazwał 'greckim papierosem', jednak Kamil z Rafałem (bardziej obcykani w tym temacie) od razu poczuli, że to trawa! Koleś nawet nam to oferował, ale nikt nie chciał. Rafał mówił, że gdyby nie było tam dodatkowo tytoniu to by spróbował. Jednak to był dopiero początek jazdy...

Od samego początku kierowca szybko przełączał numery na odtwarzaczu CD. A po chwili wyjął ją i pokazał Rafałowi by ją wyrzucił! Rafat zrobił zdziwioną minę i zapytał go... po polsku 'Mam to wyrzucić:O' na co kierowca pokiwał znacząco głową. No to Rafał zrobił tak na co cała nasza czwórka z tyłu zareagowała śmiechem. Po chwili, gdy zrobiły się 2 pasy kierowca ostro zjechał w bok i nie patrzył wcale na jezdnię! W tym czasie przez otwarte okno Rafała gadał z człowiekiem, który... także palił 'greckiego papierosa' podczas jazdy! Obaj najwyraźniej się przechwalali. Co my kwitowaliśmy śmiechem przez całą ich rozmowę, bo wyglądało to bardzo komicznie.

Pikanterii całej tej historii dodawał fakt, że nasz 'taksówkarz' prowadził ostro i bardzo szybko. Samochód przyśpieszał i gwałtownie hamował przed tyłem następnego pojazdu. Momentami baliśmy się, że nie wyhamuje przed kolejnym pojazdem oraz, że nie potrzebnie wyprzedza. Ale widać było, że jest dobrym kierowcą i zainwestował trochę w ten samochód, a w szczególności w hamulce.

Mimo, że Grek nie umiał mówić po angielsku, próbował z nami rozmawiać. Powiedzieliśmy mu zatem, gdzie się udajemy i w jakim celu. Na co on, że nas zawiezie na miejsce, bo tam właśnie mieszka! Rafał trafnie to skomentował: 'Skoro on tam mieszka, to pomyślcie sobie jakie dobre muszą tam być imprezy:D'. Tym sposobem zaoszczędziliśmy i na czasie i na biletach z Heraklionu do Hersonissos.

Po drodze kierowca dał nam znać, że musi na chwilę zjechać do Heraklionu. Skręcił kilka razy i nagle znaleźliśmy się w jakiejś bocznej uliczce. Tam jechał wjechał na teren warsztatu samochodowego. Rafał spytał czy mamy wysiąść i już odpinał pasy, ale koleś powiedział byśmy zostali. Następnie zapytał o cuś mechanika i wyjechał... jak moi towarzysze powiedzieli później, że na śmierć się przestraszyli. Myśleli, że dwóch typków przy bramie nagle ją zamknie, a my zostaniemy okradzeni. Oczywiście mogło się tak stać, ale mi to nawet przez myśl nie przeszło - wiadomo, że jak komuś ufam to do końca;)

Gdy przejechaliśmy połowę trasy dziewczyny były blade i nie miały ochoty na dalszą podróż z tym człowiekiem. Od wizyty u mechaników nadal jechaliśmy tym samym tempem, więc Grek pędził i wyprzedał samochody w oka mgnieniu. Nagle zjeżdżając bardzo szybko z górki, w kierunku zakrętu na skarpie puścił kierownicę i zaczął się kilkakrotnie szybko żegnać. Rafał mówił, że był w szoku i myślał, że zaraz się rozbijemy i dlatego się żegnał. A ja tego nie widziałem, bo siedziałem za kierowcą. Jednak nawet gdybym to widział, byłbym spokojny:) A to dlatego, że przed wyjazdem przeglądałem przewodnik o Grecji i jej kulturze. Było tam napisane m.in. że gdy Grecy zobaczą krzyż to żegnają się trzykroć.

Do końca podróży nie było nic interesującego. Poza tym, że kierowca powiedział, że jest zmęczony i musi się kawy napić. Zatrzymał się przy poboczu, przeszedł przez jezdnią, wrócił po 3-5 min. z kawą i gumami do życia, którymi nas częstował. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że w tym czasie zostawił kluczyki w stacyjce;)

W Hersonissos nie było nic interesującego. Pełno barów i niby-klubów, ale także pustki. Gdy zagadaliśmy do jednego z tamtejszych ludzi okazało się, że normalnie w sezonie jest tam pełno i zostaliśmy na zaproszeni za rok. Zjedliśmy więc tam kolację i po 22.00 poszliśmy na przystanek. Na autobus długo czekaliśmy (bo jeden zapełniony się wcale nie zatrzymał) i dotarliśmy do Heraklionu bardzo późno. A przez całą podróż patrzyłem na piękną Kretenkę, która sprzedawała bilety. Zdawała się być niewiele starsza od nas i z całą pewnością była najładniejszą dziewczyną jaką tam zobaczyłem.

W największym mieście Krety autobusy o tej porze już nie chodziły. Taksówkarze podali nam wysoką cenę, ale i tak nie moglibyśmy wszyscy zabrać się do jednej. A więc za moim pomysłem postanowiliśmy... znowu iść pieszo, a po drodze kogoś łapać:D Jednak najpierw chcieliśmy wyjść z miasta i dopiero na autostradzie zatrzymywać pojazdy. Droga była bardzo długa. Jak się okazało przejazd busem tej trasy to nie to samo, co jej przejście. Na jakimś skrzyżowaniu zagadaliśmy do facetów w wypolerowanym pick-up'ie, ale ci nas tylko wyśmieli i pojechali dalej. Będąc już blisko drogi głównej zatrzymałem ładnego Mercedesa. A kierowca zaczął do mnie nawijać po niemiecku! Nawet go zrozumiałem trochę:D Cuś, że ma rano pracę mówił i nie może nas wziąźć. No, ale mówi się trudno. Poszliśmy, więc dalej.

Zmęczenie po całym dniu zaczynało dawać się już we znaki. Nie chodzi tylko o to, co robiliśmy przed wyjazdem, ale jeszcze podróż w obie strony, chodzenie po mieście, no i ta podróż w drugą stronę. No to jak zwykle w takich sytuacjach zaczęliśmy żartować. Ja zacząłem spekulować, że nasi rodzice na pewno nigdy by na to nie wpadli, gdzie teraz jesteśmy, jak daleko od domków i co robimy:D W końcu była już 1:00.

Na autostradzie zatrzymałem kolejny samochód, a gdy koleś otworzył szybę wyleciała chmara dymu i już wiedziałem, co pali ten koleś:D Jednak on powiedział nam, że stoimy po złej stronie jezdni, bo Ligaria jest z II strony. Ktoś z naszych powiedział, że tak właśnie się spodziewał, że to nie jest ta strona, więc podziękowaliśmy. Od razu nadjechała taksówka, która podała wyższą cenę i potwierdziła, że stoimy po złej stronie jezdni.

Ciekawe jest jednak to, że po drodze zatrzymywało się kilka taksówek i nim więcej uszliśmy tym większą cenę podawali. A dlaczego tak się działo przekonaliśmy się chwilę potem. Otóż cały czas szliśmy w złą stronę i wyszliśmy z II strony miasta. Zauważyliśmy to, gdy wracaliśmy już samochodem. Dopiero tam patrzyliśmy ze strachem jak długa droga jeszcze byłaby przed nami... A tak miły kucharz, odwiózł nas pod same drzwi i mimo braku miejsca zabrał naszą całą piątkę:) Na szczęście szybko złapaliśmy tego miłego pana, bo gdy tylko taksówka odjechała, my przeszliśmy na właściwą stronę jezdni, a ja (tym razem od niechcenia) machnąłem ręką i samochód wyhamował jakieś 50 metrów dalej. Gdy wróciliśmy po 2 w nocy cieszyliśmy się, że jesteśmy tak szybko, tak tanio i mamy tyle przygód!

Grecja? Tylko autostop!

Jak zapewne większość z was wie, byłem w tym roku na Krecie. Było super! Ale nie o tym będę opowiadał. Dam wam wskazówki jak podróżować po tym egzotycznym kraju.

Otóż możecie czekać przy głównej drodze na autobus i machnąć na niego. Gdy on się zatrzyma, kupicie bilet i dojedziecie gdzie chcecie. Nigdy tylko nie wiadomo, o której godzinie może takowy pojazd przejeżdżać. No, ale nie za każdym razem dojedziecie, gdzie chcecie.

Gdy pierwszy raz udaliśmy się do Heraklionu postanowiliśmy wyskoczyć do pobliskiego Carrefoura. Każdy z nas nakupował tyle, że nie mogliśmy tego unieść (w sensie ciężaru, a także i wielkości), a siatki pękały pod ciężarem (głównie sześciopaków wód oraz win). Przeszliśmy z tym przez całe miasto i czekaliśmy 50 min. na autobus. Powiedzieliśmy kierowcy, gdzie chcemy wysiąść i typowi, który sprzedawał bilety w autobusie także. Gdy już dojeżdżaliśmy, a autobus nie zwalniał powiedziałem kierowcy, że chcemy wysiąść. On powiedział, że ok. Jednak nie zwolnił nogi z gazu. Patrzę na chłopaków, a oni mówią bym powtórzył prośbę. No to ja mówię, robiąc jednocześnie gest, że teraz chcemy wyjść. A on jedzie dalej. Na co cała nasza piątka wraz z greczynką obok wybuchliśmy śmiechem. Ale tak na prawdę nie uśmiechało się nam chodzenie po 22.00 po terenie, którego nie znamy, obcym kraju i do tego z wielkim obciążeniem. Po trzeciej prośbie kierowca przejechał jeszcze trochę i się zatrzymał tuż przy jakimś zjeździe z głównej drogi. Po ciemku, bez oświetlenia musieliśmy wracać do domu po poboczu kreteńskiej autostrady. Po drodze zrobiliśmy chyba 3 przerwy na odpoczynek i ulżenie naszym rękom, popijając wodę, by balast był mniejszy :-) Gdy już byliśmy w naszym kurorcie, czekała na mnie niespodzianka w moim plecaku. A było to rozgniecione masło, które rzucone luzem zostało przygniecione przez inne rzeczy i wyświniło mi one cały plecak, który do naszego wyjazdu wietrzyłem na tarasie. Wracając jednak do naszego marszu, poboczem przeszliśmy 3 km ;] Warto dodać, że gdy wsiadaliśmy do autobusu już nie mieliśmy siły nosić tego wszystkiego dalej, więc proszę sobie wyobrazić nasze potworne zmęczenie po całym dniu.

Tak, więc podróż autobusem nie stała się naszą ulubioną. Po tych traumatycznych przeżyciach postanowiliśmy jeździć autostopem. Były 3 ciekawe historie odnośnie tego i właśnie ten wątek chcę rozwinąć.

Udając się po raz pierwszy do Ligarii, większej miejscowości, obok której mieszkaliśmy, poszliśmy drogą. Wcześniej dowiedzieliśmy się, że są tam tylko 3 km. Nie wiedzieliśmy jednak, że plażą, a nie drogą jak zaczęliśmy iść! Po 5 km marszu byliśmy już zniechęceni. Mieliśmy tam dojść na wieczór, a już się szybko ciemno robiło. Podjęliśmy decyzję o złapaniu stopa i gdy akurat było cuś słychać za nami, Rafał od niechcenia machnął ręką. Samochód zatrzymał się przed nami, ale my staliśmy w osłupieniu! Był to nie byle jaki samochód! Najnowsze model BMW! Cale czarne, wypolerowane autko stało niespełna 3 metry od nas. Nie wiedzieliśmy co robić?! Po błyskawicznej analizie sytuacji Rafat otworzył drzwi, a tam typ gada przez telefon! Kolejny szok i chłopak nie wie co robić. No to ten Grek macha na nas ręką i woła byśmy wsiadali. A w środku? Sama skóra, wszystko nowe. Widać, że samochód proso z fabryki wyszedł! Koleś nie tylko był spoko i gadał z nami na luzie, ale także żartował i był przystojny.

W drogę powrotną chcieliśmy wrócić tą samą drogą z tym, że tym razem chcieliśmy od razu złapać stopa. A ponieważ było już późno i mało samochodów jeździło o tej porze to kawałk się przeszliśmy. W końcu zatrzymał się uliczny malarz, ale nie miał wystarczająco miejsca by zabrać naszą trójkę. Za nim na szczęście zatrzymał się samochód marki pickup. W środku było mało miejsca, ale to nam nie przeszkadzało. Ja i Rafatem poszliśmy na rampę, a Ewę starsi państwo wzięli do przodu. Aby opisać nasze doznania podczas tej jazdy brak mi słów! Samochód pędził pod stromą górę z 5 min. zarzucając nami na zakrętach. Było to wspaniałe uczucie. Siedziałem tam na kuckach i głośno się darłem z radości strasznie podniecony. Ta prędkość, jazda pod górę i taka podróż była rewelacyjna! Gdy wysiedliśmy obok naszego kurortu mieliśmy chyba największe banany w naszym życiu... jednego dnia jechaliśmy po raz I w życiu na przyczepie oraz (najprawdopodobniej) najlepszym samochodem jakim przyszło nam jechać w życiu!!! Gdy wszedłem do naszego pokoju, od razu udałem się na balkon i mimo, że zegarki wskazywały ok. 23.30, to krzyczałem wniebogłosy tekst Gontara - Kocham was!

Innym razem, gdy ziomki wybrali się do miasta (ja zostałem oglądać mecz FRANCJA - Włochy) zatrzymali samochód. Okazało się jednak, że na tylnym siedzeniu śpi dziecko. Co z tego! Rodzice obudzili je i wzięli do przodu na kolana, mimo protestów moich przyjaciół! A cały czwórka upchała się do tyłu. Tacy mili są właśnie Grecy :-)

Bezdomność

Jeszcze do wczoraj byłem włóczykijem. Spędziłem ok. 28h poza domem nie chcąc tam wracać. Jestem bardzo zawzięty i uparty. Lubię także usłyszeć dużo rzeczy wprost. Jakże więc inaczej mogłem potraktować nakaz ojca "W takim razie spierdalaj z tego domu?" wypowiedziany szorstkimi słowami? Dostosowałem się. Robiąc co innego, pokazałbym swoja słabość. Jednak ja mam silną wolę i nie jestem słaby dlatego "spierdoliłem".

Jak do tego wszystkiego doszło? Otóż odkąd tylko dostałem wyniki matur DZIEŃ PO DNIU (dosłownie) były mi zadawane pytania przez oboje rodziców: 'Co dalej? Gdzie na studia? Co zamierzasz robić?' Do tego babcia wydzwaniała do mnie co kilka dni robiąc to samo i doradzając mi. Ja ich oczywiście olewałem i nic nie odpowiadałem. Nie miałem sprecyzowanych planów i nadal nie wiem co chcę robić. Pewnie pójdę na studia i podejmę dalszą naukę. Ale szczere mi się nie chce. Do pracy? Mogłoby być fajnie, ale gdzie znajdę dobrze płatną w moim wieku. A wojsko? Niby mnie pociąga to nieznane, ale z II strony o wojsku mówi się źle, nie ma od tego odwrotu i to właściwie strata kawałku życia. No i właśnie o wojsko była cała kłótnia.

Moi 'wspaniali' rodzice bardziej interesują się MOIM życiem i MOIMI sprawami niżeli ja. Wkurwia mnie to niemiłosiernie. Cały czas ponaglają mnie z moimi sprawami! A przecież to MOJE życie i MOJE sprawy! Kiedy dostałem kategorię wojskową 'A' zwisało mi to. Właściwie to byłem zaciekawiony co mi dadzą. Dali 'A'. Po 14 dniach, czyli po czasie w jakim można się było odwołać od przyznanej kategorii wręczyłem papiery ojcu i powiedziałem by to gdzieś schowali. W sumie byłem ciekawy czy się odwołają po terminie, hehe. No i te debile napisali list do wojska, że:

syn cierpi na ADHD, tj. nadpobudliwość psychoruchową, dekoncentrację uwagi, agresję i niską samoocenę

co potem było powtórzone w orzeczeniu do mnie. Musiałem stawić się w Wa-wie na 'przesłuchanie' w maju. Spóźniłem się tam i 'przesłuchania' nie było. Potem dostałem 2 dziwne listy, że niby mam zmienioną kategorią, a niby nie. Miałem tylko gdzieś pojechać się podpisać i stempelek przebić do końca sierpnia. Ale ja powiedziałem, że mam to w dupie. Nie chciałem zmieniać kategorii, jeśli chcą mi cuś zmieniać to beze mnie. Ale starzy wielce oburzeni, że nie chcę tego zrobić i że mogę mieć 'lepiej' dzięki 'D' i że jestem kretyn. Nalegali kilka dni bym to załatwił. W końcu ojciec powiedział przy obiedzie bym spierdalał i tak zrobiłem.

Wsiadłem na rower i pojechałem do Rafała, który był u mnie 30 min. wcześniej. Chciał bym pojechał z nim, bo mu się nudzi to może film obejrzymy czy co, ale odmówiłem. Nie miałem humoru. Ale gdy się pojawiłem to spytałem go czy wie czemu przyjechałem, a on na to, że pewnie mnie rodzice wkurzyli. Jakie to śmieszne :) W tym czasie Rafat dostał zadanie, że ma skosić trawę, to mu pomogłem trochę i pogadaliśmy. Z domu wyszedłem po 16, a od Rafała koło 19. Udałem się do Cinusia z nadzieją, że u niego spędzę tę noc i będzie miło. Miałem jakieś pieniądze to zamówiliśmy pizzę i gadaliśmy miło. Miałem nadzieję, że jego rodzice jak zwykle wcześnie pójdą spać i po prostu zostanę u niego. Ale oni o dziwo byli tak zajęci remontem, że do łóżek im się nie śpieszyło. Trochę im pomogliśmy, a potem Marcin spytał czy mogę zostać na noc, bo się pokłóciłem z rodzicami. Mama oczywiście się zgodziła. Rano musiałem się zmywać, bo Cinek miał dużo nauki związanej z poprawką. Wypiłem cuś, podziękowałem i wyszedłem szukać kolejnego celu mojej podróży. Później Cinuś tak określił moją wizytę:

Przyszedłeś, byłeś miły,tu jakiś żart, wesoła minka, a jak spytałem do której chcesz zostać podchwytliwie powiedziałeś, że do końca.

Jadąc do Marcina LO, aby sprawdzić w jakich godzinach jest czynny sekretariat, dostałem telefon od babci i udałem się pod kościół, gdzie czekała. Tam babcia dała mi jakieś pieniądze, bułki i obiad na zimno. U Marcina mało zjadłem, bo nie chciałem go jeszcze obiadać. W międzyczasie rozmawialiśmy i babcia się rozpłakała. Mi także się zbierało, bo od spania w soczewkach bolały mnie oczy, a ponadto sen miałem zbyt lekki, bo musiałem leżeć w dziwnych pozycjach, aby uważać na psa Marcina, który wbił się do łóżka. Jedząc zadzwonił Rafał i zaprosił mnie na później. Powiedziałem babci, że nie wracam do domu, bo mnie stamtąd wywalili. Na pytanie gdzie spałem, odpowiedziałem, że w jakimś opuszczonym domu. Nawet nie wiem czy uwierzyła. Ogarniało mnie zmęczenie, więc zakończyłem rozmowy i udałem się więc na biskupickie pola i próbowałem spać. Jednak cały czas gryzy mnie robale i nie mogłem usnąć.

Pojechałem do Rafała, gdzie zastałem Martę, która dopiero co wróciła z nad morza i jej koleżankę. Chwile pogadaliśmy i z gospodarzem zostaliśmy sami. No i zaczęło się dzwonienie telefonów z moim numerem domowym na wyświetlaczu. Powiedziałem, że nie będę gadał i Rafat nawet nie odbierał. Trochę później przyszedł jego starszy i polecił nam pojechać po kwiaty dla Pani Kasi z okazji rocznicy ślubu jego rodziców. Wtedy zadzwonił sąsiad Maciek i powiedział:

Słyszałem o tym, co zrobiłeś. Wiesz, jakbyś potrzebował noclegu to pamiętaj, że pod latarnią zawsze najciemniej.

Jednak musiałem odmówić, bo to w końcu najlepsi sąsiedzi starych i na dodatek z naprzeciwka. Pojechaliśmy, więc z Rafałem do kwiaciarni i będąc tam dostałem sms-a od ojca: "Paweł poniosło mnie. Wróć do domu. Pogadajmy". Więc pojechałem... zobaczyć kto na boisku gra w kosza, bo u Rafała zanosiło się na imprezę rodzinną. Po jakimś czasie dostałem sms-a od matki, że obiad jest na stole to chcąc-nie chcąc, będą głodny i nie widząc kolejnych miejsc, gdzie mógłbym bez żadnych pytań przycupnąć, pojechałem do domu.

Włożyłem głowę w okno od kuchni i czekałem aż stara mnie zauważy. Zadowolona przyrządziła mi obiad i zapraszała do środka. No to wszedłem, zjadłem i... wyszedłem. Póki nie trafiłem na ojca, chciałem wyjść. Więc błąkałem się gdzieś bez sensu, aż zrobiło się ciemno. I jeżdżąc zachciało mi się sraki. Gdy nie mogłem wytrzymać, pojechałem na pole pobliskie mojej ulicy. Postanowiłem przejechać obok domu, aby zobaczyć czy palą się światła czy śpią i co tam się ogólnie dzieje. A tu jak na złość(?!) stary po ciemku w oknie pali papierosa. Przejechałem więc dalej, narwałem liści i po raz II w ostatnim czasie waliłem srakę gdzieś w plenerze. Tym razem jednak w bardziej intymnym miejscu;] Skończyłem i udałem się w okolice drzewa, które wcześnie wypatrzyłem sobie jako potencjalny nocleg.

Rozłożyłem sobie kurtkę i próbowałem zasnąć. Jednak komary tak gryzły, że musiałem się cały czas od nich odpędzać. Ponad 30 min. użerania z nimi, doprowadziło do tego, że postanowiłem zmienić posłanie. Pojechałem znów do Cinka. Nie chciałem znowu niepokoić jego rodziny i dlatego stanąłem kawałek dalej od jego posesji i napisałem by wyszedł przed dom. Spytałem czy pożyczyłby mi jakiś koc, abym mógł zdrzemnąć się w wiacie trenerskiej na szkolnym boisku. Opowiedziałem mu o sms-ach, które dostałem i nagle cuś we mnie pękło. Nie czułem już potrzeby uciekania i również za jego radą, odjechałem w stronę domu. Wszyscy chyba spali, ale ja pamiętałem o wcześniejszym sms-ie, że drzwi są otwarte. Jednak nie poszedłem tak od razu od rodzinnego gniazdka. Pierw chciałem spać w schowku przy domu. Zauważyłem tam jednak pająki oraz wyczuwałem wilgoć, więc zrezygnowałem. W zamian za to położyłem się na bardzo krótkiej i twardej ławce na tarasie. Przysypiałem i budziłem się tak ze 2h. Wiał silny wiatr, a nogi mi strasznie marzły. W końcu usiadłem, wziąłem głęboki oddech i wróciłem do domu. Było 30 minut po północy.

Do ataku!

Byłem dzisiaj u Kamila na działce. Był z nami także jego kolega Tomek. Gadaliśmy sobie i sprzątaliśmy, gdy nagle odkryliśmy gniazdo ós w ziemi. Chmara gryzoni wlatywała i wylatywała z dziury w ziemi.

Tomek podszedł i wrzucił w nią zgniłe jabłko. No, ale jeżeli chcieliśmy dalej kosić trawę i mieć spokój to trzeba je było jakoś z tamtą przepędzić. No, więc napełniłem dużą miskę wodą i zalałem je. Trochę się rozwścieczyły, ale zamierzonego celu przez to nie osiągnęliśmy. Dorwałem, zatem odświeżacz powietrza i zamierzałem otruć owady:D Podchodząc od bezpiecznej strony poczułem, że cuś mnie noga kłuje. Schylam głowę, a tam na skarpetce siedzi mi jedna osa! Rzuciłem w powietrze to, co trzymałem w ręku i zacząłem biec w stronę domku niczym Jack Sparrow, lub postać z japońskich kreskówek. Chyba nawet cuś krzyknąłem. Tymczasem chłopaki, którzy do tej pory stali i obserwowali mnie przy domku, natychmiast się rozproszyli. Jednak niebezpieczeństwo nadal nie zostało zażegnane! Dobiegłszy do domku (z 15 m) nadal miałem ją na skarpetce. Podskakując machnąłem ręką i uciekła. Okazało się, że mam czerwony ślad i lekki ból w nodze. Porównać to można było do pokrzywy tylko, że jej ludzie się mniej boją, bo ona się przecież nie rusza! Ale cieszyłem się z tego wszystkiego i chciałem, żeby mnie wredna ugryzła, bo wcześniej nigdy tego nie doznałem. A ja lubię przecież nowe doznania i przeżycia :D Hehe.

Następnym moim planem było, aby zrobić im powódź, więc jedna osoba zalała je ponownie wiadrem, a ja przeciągnąłem szlaufa blisko dziury. Potem Kamil za moją radą wydostał jabłko z dziury. Do kija przymocował pogrzebacz do grilla i wbił to w jabłko.

Ostatecznie wszyscy razem wpadliśmy na ten sam pomysł, by do szlaufa przymocować sznurek i ciągnąc go umieścić koniec rury w dołku. Plan się udał i zadowoleni zakończyliśmy polowanie. Szkoda tylko, że mój pomysł z podpaleniem odświeżacza i rzuceniem go w rój nie spodobał się kolegom - taka mała bomba chemiczna :-)

Ambicja? Cnota czy przekleństwo?

Ci, którzy mnie dobrze znają wiedzą, że pasjonuję się wszystkim, co związane jest z Francją. A moją perełką jest okres Wielkiej Rewolucji Francuskiej, albo dokładniej epoka napoleońska. I, gdy tylko mam jakiś artykuł, albo film związany z tymi wydarzeniami to od razu się w to zagłębiam.

Teraz w niedzielne wieczory leci serial o Napoleonie. Oglądając go zacząłem myśleć o ogromnej ambicji wielkiego wodza. I nasunęły mi się myśli, że ambicja to najgorsza ze wszystkich wad! Wraz z zaspokajaniem swoich potrzeb, chcemy coraz więcej. Nie chcę tego rozpatrywać na konkretnych przykładach, ani odnosząc się do wcześniej wspomnianego Cesarza. Wyjaśnię tylko, że jeden z głównych powodów, dla których nie żyjemy teraz w jednej wielkiej Francji jest taki, że właśnie nadmierna ambicja sprowadziła Bonaparte na dno.

Często, gdy mamy władzę stajemy się pyszni i despotyczni. Jesteśmy z siebie dumni, mamy swój honor i godność. I to nas czasem przerasta - bycie kimś, kim nie byliśmy do tej pory. A jak wy myślicie? Ambicja to pozytywna czy negatywna cecha?

Nocleg w ekstramalnych warunkach

Nie od dzisiaj wiadomo, że jestem dziwny i czasem robię różne niewytłumaczalne (dla was) rzeczy. Jednak u mnie w głowie i w sercu wszystko ma swój logiczny porządek! Tak samo było z dzisiejszą nocą.

Od mniej więcej tygodnia bolały mnie plecy. Może było to spowodowany tym, że łóżko jest trochę połamane, ale w każdym bądź razie wcześniej nic mnie nie bolało. Ten ból był okropny:/ No i wczoraj postanowiłem wrócić do starej metody :-) Czasem jak cuś mnie bolało, albo jak sam sobie wyznaczałem karę czy pokutę za moje grzechy:P to robiłem jak dziś. To był na pewno nie 5-ty, ani nie 10-ty raz, ale cuś pomiędzy. No, więc rozłożyłem jakąś narzutę na podłogę. Musiałem ją położyć pod tyłek i nogi, bo mnie strasznie dywan by drapał, ponieważ śpię w samych gatkach i koszulce (kurde jakie zwierzenia :D) Następnie walnąłem się na nią z poduszką i kołdrą. I tak przespałem całą noc, oczywiście jak zwykle budząc się kilka razy w nocy. Rano wstałem praktycznie bez bólów i praktycznie wyprostowany. Polecam to wszystkim!

Chorzy ludzie!

Jeżeli cofniecie się o 5 notek do tyłu to zobaczycie, co dzieje się, gdy uczciwi ludzie znajdują portfel. Ja dziś byłem świadkiem znalezienia tego samego przedmiotu przez osoby, o których nie można powiedzieć tego, co o nas. Niestety...

Siedzieliśmy z Martą na ławeczce pod jej blokiem, gdy dzieciak z gimnazjum, który cały czas krążył dookoła bloków zatrzymał się. W ręku miał portfel, który jak powiedział - podniósł z ziemi. Wyjął jego zawartość i wyrzucił w powietrze. Były tam rachunki, karty telefoniczne i wydawało się, że inne ważne karty, a także zdjęcie młodej kobity. Podjechał do nas kolejny dzieciak, jeszcze młodszy, który wyrwał portfel z ręki Mateusza i rzucił go 5 m dalej. Opróżniony już portfel leżał tam krótko. Przechodząca staruszka podniosła go i przeszła 10 m. Potem odwróciła się i patrzyła w naszą stronę. Zacząłem myśleć, że wie czyj to portfel. Ale nie! Ona się wróciła do nas i wręczyła go najprawdopodobniej swojemu mężowi, który w tym czasie do nas doszedł. Nagle pojawił się trzeci starszy pan i między staruszkami nawiązał się krótki dialog: -Chcesz? -Na cholerę mi pusty portfel? Rozumiem jakbyś mi pełny dawał! Staruszek wiedział to oczywiście bez otwierania ;] No, więc jego kolega położył go na ziemi, wśród wysokich krzewów, które obok rosły. No tak bardzo pomysłowe! Tam będzie bardzo widoczny!!! ;]

Kiedy ludzie przeszli starszy z gimnazjalistów po mojej namowie pozbierał to, co rozrzucił. Potem zgniótł w ręku i wyrzucił do śmieci! <ściana> A potem wziął jeszcze raz zgubę i rzucił głębiej pod krzak. Potem usiadł przy nas i gawędził. Ostatecznie 'znalezione-nie-kradzione' znalazło się w jego posiadaniu i uśmiecham na twarzy odjechał chwaląc się, jaki jest super.

Cały wydarzenie było bardzo kuriozalne i dziwaczne. Patrzyłem jak na znalezisko reagują inni ludzie i mi aż szczęka opadała do ziemi. Chyba na I rzut oka widać różnicę w zachowaniu, podejściu do sprawy moim i ludzi tu opisanych. Oczywiście pisząc tu nie oddam tych min i dokładnych zachowań ludzi, ale starałem się to zrobić. Wiele razy natomiast pisałem jak głupi są ludzie, jak ciężcy do odgadnięcia i w jak 'bandyckim kraju' (określenie jednego z zagranicznych polityków na zjeździe w Brukseli) się znajdujemy! Ta notka może to tylko potwierdzić. Niestety...

Jak konsekwentnie dążę do CEL(TIC)u

To, że na Łazienkowskiej 3 miał pojawić się Celtic i zagrać właśnie dzisiaj mecz, wiedziałem od dawna. Wraz ze znajomymi z Gronka chcieliśmy się wybrać na sektor gości. Dużo osób podchwyciło ten pomysł. Jednak potem (jak to z ludźmi bywa) wielu się wycofało. Ja jednak byłem zdeterminowany i za wszelką cenę chciałem tam iść! Cały ranek wydzwaniałem na Legię, ale bezskutecznie. Automatyczna sekretarka nie pełniła swojej funkcji i mnie nigdzie nie przekierowywała.

Postanowiłem jechać, więc 'na gapę'. Najpierw od babci, potem od braciszka, Adriana dowiedziałem się jak dojechać na Legię. Postałem w kolejce z 40 min. i w końcu spytałem 'Czy można kupić bilet na sektor gości?'. Okrążyłem cały stadion i wchodząc na 'MÓJ' upragniony sektor usłyszałem, że jest nas 25 osób. Potem doszło drugie tyle. W rezultacie było tam z 15-20 kibiców z zagranicy, a pozostałą część stanowili polscy kibice 'The Bhoys'.

Mecz oglądało się trochę niekomfortowo z powodu dużej odległości do II końca boiska i kraty oddzielającej trybunę gości. Wśród nas siedziały ciekawe osobistości jak kibic, który przyniósł flagę, zdjął koszulkę i tam miał wytatuowane 'Glasgow Celtic FC' na piersi i na plecach także jakiś napis związany z klubem z Glasgow. Ponadto na ramieniu i na obu łydkach miał także wydziergane loga Celticu! Cały czas się bulwersował i wykrzykiwał 'C'mon Celtic!'. Z całą pewnością był najbardziej wyrazistą postacią na naszym sektorze. Innym ciekawym przypadkiem był starszy koleś, który przeklinał po angielsku jak grali słabo.

A my polscy kibice oklaskiwaliśmy Boruca, robiliśmy fale jak cały stadion i raz nawet wyrwaliśmy się z pokrzepiającą śpiewką :P Cały wypad można zaliczyć do udanych tylko, że grali słabo :( A po meczu szybko pognałem na przystanek, a z PKP szybciutko do Cinka, bo się właśnie mecz Niemcy - Włochy rozpoczynał.

'Jak to, policeman przeszukuje mnie...'

Tak, tak dnia poprzedniego znów miałem kontakt z policją. Byłem zły na Martę, bo chciała się ze mną rozstać. Była w tym troszkę moja wina, ale mniejsza. No więc dała mi kosza, ale ja go nie przyjąłem :D Ale to nie jest aż tak ważne dla całej tej opowieści.

Od niej przyjechałem prosto do Cinusia, pisałem w notatniku MMS-y, by ją przekonać by tego nie kończyła i po burzy, która była tego dnia, czyli ok. 22.00 poszliśmy z 1 km do sklepu. Postawiłem obu stronom 2 br0. On w puszkach wziął, a ja w butelkach. Mieliśmy wypić po drodze. Ale kolega wpadł na pomysł by usiąść właściwie na przeciwko sklepu, na przystanku autobusowym. Usiedliśmy otworzyliśmy, co mieliśmy i wzięliśmy łyczka. Nagle przejeżdża radiowóz! Ja mówię, do kolegi by to schował, a on 'oni mają tu komendę' . Odpowiedziałem, że komenda zamieniła się miejscówką z biblioteką i miałem rację. Samochód zaczął wykręcać kawałek dalej. Ja schowałem Królewskie do siatki, którą obok miałem, przykryłem szyjkę kapslem i zasłoniłem wszystko chipsami.

Po chwili policja do nas podjechała i spytali co my tam mamy ;] Zaczęliśmy cuś gadać, a typ, którego od razu poznałem mówi: 'Zaraz... Paweł? Tak? Spokojnie w domu?' Tak, to był jeden z tych Panów, co przyjechał do mnie do domu i mnie zgarnął na komisariat ;] Próbowałem jakoś rozmawiać, że niekaralni, porządni ludzie i załagadzać sytuację, ale na nic to się nie zdało. Mi się upiekło (bo ostrzegł mnie instynkt i spryt mi trochę pomógł), ale kolega dostał mandat na 100 zł :/ Potem zostaliśmy dokładnie przeszukani i nawet buty i skarpetki trzeba było zdjąć!

I wszystko przez te dziewczyny, bo gdyby ona nie robiła problemu to pewnie bym nie siedział wtedy u kolegi i nie chciałbym pić! Wypaliłem jeszcze wtedy z 5 szlugów, co jak wszyscy wiecie dziwne jest na mnie i miałem strasznego kaca moralno-psychicznego. Wróciłem do domu po prawie 13h od wyjścia z niego!!! Nawet jak idę na imprezy to szybciej jestem w domu :D A następnego dnia poszliśmy na policję opłacić mandat, tam skierowali nas do urzędu miasta, a stamtąd na pocztę. I tak to jest właśnie w Polsce! Nikt nic nie wie, gdzie iść i z czym?

Rajd rowerowy

W niedzielę byłem na moim pierwszym rajdzie rowerowym w życiu. Rano dowiedziałem się, od Pawła H. że takie cuś jest akurat tego dnia w Jaktorowie. Szybciutko dałem znać o tym wydarzeniu osobom, które mogłyby chcieć się na to wybrać. Ostatecznie pojechaliśmy z moją Martą i... jej przyzwoitką ;]

Muszę przyznać, że takie rajdy są bardzo fajne. Nie tylko zabierają dużo czasu, ale dają możliwość poznania nowych ludzi i naklejki na rower, koszulki, darmowe jedzenie, picie, mapę Jaktorowa i okolic... Wyjazd jak najbardziej pozytywny.

Byłem w miejscowościach i wsiach, gdzie nigdy nie byłem i nawet nie wiedziałem o ich istnieniu. Zatem jechałem przez: Jaktorów, w jakiś Budy, Bieganów, Korytów, Hamernie i Radziejowice, a nawet dojechałem 3 km od Mszczonowa. To było bardzo fajne jechać z około setką ludzi w białych koszulkach i cieszyć się życiem.

Zrobiłem 63 km i jestem z tego dumny. Pobiłem moje 2 dotychczasowe rekordy, czyli 35 km w ciągu dnia. Nawet nie bolały mnie nogi specjalnie, tylko tak jakby uda stwardniały. Hehe. Trzeba to będzie kiedyś powtórzyć!

Zgubiono-Znaleziono

Jeżeli zgubisz jakąś rzecz to masz problem. Problem jest także, gdy cuś znajdziesz. Wczoraj ok. 22.00 odprowadzałem Cinusia do domu. Akurat była przerwa meczu, więc chcieliśmy szybko to załatwić.

Jednak tuż za furtką leżał na ziemi portfel. Obok takiej sytuacji nie mogłem przejść obojętnie. Jestem przecież człowiek uczciwy i honorowy. Po obszukaniu go znaleźliśmy jakieś porysowane karty do bankomatu, nieważne prawo jazdy, stare paragony i inne śmieci. Była tam również książeczka wojskowa. Po 'zbadaniu' jej okazało się, że nie ma sensu oddawać portfela do pobliskiego sklepu tylko zanieść go do właściciela mieszkającego ulicę dalej.

Na miejscu zadzwoniliśmy pod podany adres i spytałem o tego Filipa. Babka, która wyszła do płotu (może była przestraszona dwóch wielkich typów, w tym dresa, czyli mnie :P ) powiedziała, że ten kolo mieszka w przybudówce i to jakaś inna rodzina i nie utrzymuje z nimi kontaktów. Dodała, że on nie ma własnej furtki i dzwonka, można się z nim tylko umówić. Po mojej prośbie by przekazała znaleziony portfel właścicielowi, lub chociaż położyła go na jego wycieraczce uzyskałem odpowiedzieć negatywną. Usłyszeliśmy jedynie - 'Jak na górze pali się światło, to krzyczcie na niego'. Kolega podziękował, za co go zbeształem.

I jak tu się nie wkurwić na tych ludzi! Nie dość, że znaleźliśmy portfel i zamierzaliśmy go oddać to zawsze cuś jest źle! Czy ci popierdoleni ludzi nie mogą sobie pomagać w takich sytuacjach ? Straciłaby na tym ta suka? Nie rozumiem takich głupich zachowań ludzi i to mnie doprowadza do szału. Ostatecznie portfel włożyliśmy za wycieraczkę do Malczara tego gostka, który stał pod bramą.

Kolejna imreza i molestowanie seksualne

Piszę późno o tym wydarzeniu, bo jest ono zarazem przykre jak i śmieszne. Przykre z tego powodu, że mam wspaniałą dziewczynę, a byłem MOLESTOWANY przez inną!

Tydzień temu byłem na imprezie z sąsiadem i tym razem także poszedłem z nim do jego znajomych. W piątek byłem na imprezce u Rafała, po której miał mówić 'So long' osobom, które średnio lubi itd. Gospodarz nie miał, z kim specjalnie gadać, (bo większość miała parę), ani się bawić (wszystkie dziewczyny zajęte), wiec się nieźle nastukał. Gdy, on padł ja zająłem się całym domem i gośćmi. Wcześniej gadałem z ludźmi, którzy nie wiadomo czemu zwierzali mi się ze swoich tajemnic: Ciacho (gadał o pannach, do których zarywa), Becia (rozmawialiśmy o ludziach, którzy nas otaczają i o naszej znajomości). Tak na prawdę, z Łaszczem gadało mi się bardzo miło, jak z przyjaciółką. Na koniec rozmowy miałem ogromną ochotę ją objąć przyjacielskim uściskiem. Hehe.

Niewyspany po tej imprezce odebrałem telefon, że jest ognisko w Pęcicach Małych. A tam dalej trwała seria zwierzeń mojej osobie, więc pewien typ mówił, że ma dziewczynę od miesiąca i cały czas się ukrywają. Poznałem również wspaniałą 21-letnią dziewczynę, która z wyglądu jest bardzo bliska mojego ideału. Na dodatek gadało się z nią, jak z najlepszą kumpelą i była bardzo otwarta. Inną fajną dziewczynę także zajętą, poznałem tydzień wcześniej. Wyciągnęła do mnie rękę, a ja gentleman oczywiście nie mogłem jej nie ucałować :P Teraz zawsze tak robię. Nauczył mnie tego Szymek i chwała mu za to. Ta Marysia ma taki śmieszny styl mówienia - cokolwiek powie, to ja się śmieję. Tak śmiesznie... eee? skrzeczy? Dzięki mojemu śmiechowi i jej mówieniu troszkę się na mnie powściekała i pogadaliśmy sobie. Ale meritum tego tematu jest troszkę inne.

Trochę to odwlekłem, ale o to chodziło :D Przy ognisku stał dom w stanie surowym. 2x mijałem się w przejściach z Dorotą, 21-letnią dziewczyną. Za pierwszym razem patrzyła na mnie jakoś dziwnie i przystanęła na chwilę. W drugim przejściu zatrzymała się i pocałowała mnie w usta!!!!! Kumpel ją potem opisał tak: 'Pomijając, że jest trochę przy kości, każdy tutaj powie Ci, że jest ładna'. A potem, gdy stałem przy ognisku pociągnęła mnie za rękę i powiedziała 'Choć za dom'. Tam się konkretnie działo. Obejmując i głaszcząc mnie mówiła 'Ale Ty jesteś ładny. Będę Cię teraz molestować chłopczyku' No i rzuciła się na mnie i obcałowywała mnie. Ciężko powiedzieć, czy to wyszło samo czy ja tyż cuś robiłem, ale wychodziły pocałunki, jak na nie mówi moja Marta 'Takie bardziej, bardziej'. I tak powiedzmy przytuleni do siebie gadaliśmy sobie i się obejmowaliśmy. A gdy chciałem polemizować to mówiła kilkakrotnie 'Nie sprzeczaj się z przyszłą Panią filozof'. Ech...

Reszta jest objęta tajemnicą, bo się tego wstydzę i bardzo żałuję. Nie wiem tak na prawdę czemu to robiłem? Może myślałem, że się czegoś nauczę od starszej i przekażę to potem Marcie? A może pociągało mnie to, że - jak sama powiedziała - jest dziewicą i rzuca się na innego chłopaka? Wiem, że do tego 'ostatecznego połączenia' by na pewno nie doszło. W tym chciałem być wierny. Żałując tego, co zrobiłem, powiedziałem o tym Marcie. Mówiłem jej, że nie powinna mi przebaczyć i dawać szansy, ale to zrobiła. No i jesteśmy nadal razem :D

W areszcie

Spróbujcie sobie wyobrazić, że wczoraj byłem zakuty kajdankami, w celi i traktowany jak wróg publiczny! Nie możliwe, co? A jednak!

Wychodząc z domu do radiowozu byłem w obrączkach. Bardzo dumnie się wtedy czułem. Oczywiście policja powiedziała ten swój słynny tekst 'Uwaga na głowę' i byłem w środku, a tam mimo, że nie było klamek, ja praktycznie bez ruchu i dokładnie przeszukany chwilę wcześniej - usłyszałem coś w stylu 'Tylko się rusz, a zobaczysz...'. Skomentowałem to, że traktują mnie jak mordercę, a oni na to, że gdybym nim był to nie tak spokojnie by to wyglądało. Ale poczekajcie, może zacznę od początku.

Zaczęło się dzień wcześniej od fatalnego dnia. Wstałem rano, powiedziałem, że chciałbym śniadanie i nie usłyszałem żadnej odpowiedzi. No dobra wkurzyłem się, ale zajrzałem do lodówki. Patrzę, a tam kurwa nic nie ma! No to zacząłem żywiołowo przeszukiwać wszystkie komory. Jedną pociągnąłem za mocno i talerz z niej wypadł. Już go prawie złapałem, ale sobie pomyślałem 'Ciekawe czy się rozbije - sprawdźmy' No i się rozbił ;] a ja się tego nie spodziewałem. No i ogromne pretensje do mnie.

Dużo później zjadłem obiad i chciało mi się po nim pić. Mam taką schizę, że nie lubię otwierać rzeczy (a szczególnie soków), które są zamknięte ;] Więc została mi tylko woda. Patrzę na dzbanek - pusty, patrzę na czajnik - coś tam jest na dnie. Wypiłem to, ale to nie zaspokoiło mojego pragnienia. Do tego zachciało mi się sikać. Pobiegłem do łazienki, a potem znów do dzbanka. I tak na niego lookam i widzę, że chyba coś jeszcze jest na jego dnie. Wlałem do szklanki i potem szybkim haustem do gęby. Następnie to wszystko wyplułem, bo to był ukrop! Czy na dnie czajników, przy grzałce gromadzi się najcieplejsza woda? I do tego z takim osadem? Na to wygląda! Cholernie sobie język poparzyłem od tego. No i musiałem wyjść do dentysty za 3 min. wiec szybko polizałem trochę lodu oraz jakieś kostki z zamrażarki. Dentysta zapomniał o wizycie i się spóźnij, ale wynik wizyty był pozytywny.

Wieczorem sms-owałem z moją Martą i nie zrozumiała mojego żartu. Wkurzyła się i prawie by się zakończyła ta wspaniała znajomość. Doprowadziło mnie to rozpaczy i wtedy siostra zaczęła się wydzierać na cały głos. Na moją dwukrotną prośbę zachowania ciszy nie zareagowała spokojnie tylko na mnie naskoczyła, więc ją popchnąłem. Potem zaczęła mnie i matkę wyzywać, więc sieknąłem jej w łeb. Zaczęła się jeszcze większa histeria i płacz. Matka stanęła po mojej stronie, ale potem przekabacona zaczęła mi wrzucać i groziła, że nie da mi z kompa korzystać itd. więc wychodząc z sypialni zapaliłem światła i zrzuciłem jakiś rzeczy z łóżka.

O 5.00 rano odwdzięczyli mi się tym samym z wrzaskami, a potem o 8.00 zamknęli na klucz pokój z PC. Zerwałem się z łóżka i chciałem by matka otworzyła, ale bezskutecznie, więc zabrałem jej torebkę, by nie mogła się nigdzie wybrać, a chciała. Chciała mi ją wyrwać, ale nie dałem. Zadzwoniła, wiec po psiarnię!!!!! Ktoś podjechał! Patrzę przez okno, a tam trzech kolesi taki szerokich jak ja wysoki – 'No to ładnych ludzi wysyłają do kłótni rodzinnych' sobie pomyślałem.

Po krótkiej rozmowie postawili mnie zawieść na komendę. Ponieważ dopiero wstałem powiedziałem, że chcę się czegoś napić. Zdecydowali, że nie mogę ubrać się w łazience i pić z kubka (bo był pewnie za groźny dla ich życia), a chwilę wcześniej powiedziałem, że nie mogą mnie nigdzie zawieść, bo nie mają nakazu, a znam prawa konstytucji. 'A zakład, że nie trzeba nakazu? Możemy Cię stąd wyprowadzić w kajdankach jak ci się nie podoba' usłyszałem.

Wiecie co mnie zawsze zastanawiało w filmach? Dlaczego jest pełno ucieczek z więzienia, podczas transportu, ale nigdy za chuja z celi czy komisariatu!? Tylko John Rambo uciekł! Tylko on zwiał w ten sposób! Teraz już znam odpowiedz na to pytanie. Nikt nie ucieka, bo to prawie nie możliwe! Wpuścili mnie do celi, bez sznurówek, pasków, różnych przyrządów, gdzie ławka była przykręcona, grzejnik za kratą, a ściany wydawały twardy dźwięk. Nawet nie byłoby na czym się powiesić, nic! Potem ze mną gadał jeden z tych typów, jakaś babka przyszła i 'chciała mi wpierdolić', a potem jakiś koleś powiedział, że to nie moja wina i że mnie puszczają, żebym był spokojny. Wzięli mnie tu, aby to wszystko uspokoić.

To ogólnie było dziwne, że tak to prawie się chcieli na mnie rzucić, a potem spokojnie, z szacunkiem. To takie głupie jest, że nie znali jeszcze mojej wersji, a traktowali jak psa. Nie lubię tego:/ Siedząc w celi słyszałem jak jakaś babka weszła na komisariat i pytała co z zatrzymanym typem, z poprzedniego dnia, który ją napadł. Mówiła, że często go mija i się go boi. No i usłyszała, że jak złożył zeznania to puścili go ;] Nie ma co, to tylko polska policja. A ja ogólnie jazdowy chłopak jestem, co? Proszę o komentarze : - )

Nowi ludzie? Nowe towarzystwo? Czasem tak trzeba!

Ponieważ ostatnio podejmowałem ciężkie tematy, które mogą się kiedyś skończyć, teraz opowiem o czymś lżejszym. Miałem ostatnio jechać z kumplem na ognisko, a ponieważ pogoda nie dopisywała impreza przeniosła się do bloku. Co się z tym wiąże, przewinęło się mniej osób - ok. 30. Ok. 6,5 km przejechaliśmy do Pruszkowa rowerami, a potem wracaliśmy w ten sam sposób o 2:30. Powiem wam, że jazda w nocy, gdzie nie ma latarni i do tego z % w głowie jest czymś fajowym. Spróbujcie tego kiedyś jak lubicie ryzyko i nutę niebezpieczeństwa, którego nie czujecie.

Dobrze było mi w tym towarzystwie mimo, że wszyscy byli średnio o 3 lata ode mnie starsi. Trochę się tego obawiałem, ale kontakt jakoś znalazłem. Wszyscy ludzie pozytywnie nastawieni, częstowali wszystkim, co mieli pod ręką, a podejmowane tematy były od choroby szyjki macicy poprzez inne głupoty aż do studiów i pracy. Można się było wiec nie tylko nieźle pobawić, ale i nieźle schlać. A wiadomo - mnie i tak nic nie ruszy ;) Szkoda, że prawie wszystkie fajne dziewczyny były zajęte, ale dobra. Kilka osób od razu 'wpadło' mi w oko. Jak mówił kumpel podobno ja tyż spodobałem się BTW (Bractwo Taniego Wina :D ). Uważam, że czasem dobrze się wybrać gdzieś, gdzie na wstępie znasz tylko 2 osoby. To może zawsze pomóc rozwinąć naszą osobowość oraz poznać kogoś, do kogo nie podeszlibyśmy na ulicy.

Matury, a więc wszystko zdane ;)

Zaczęło się od Polskiego. Jak nie byłem zestresowany przed Polskim, tak przed żadnym innym egzaminem. Wykuty byłem (a właściwie wciąż jestem) świetnie. Streszczenia i opracowanie przeczytałem. Dużo tego nie było, bo... większość lektur przeczytałem od deski do deski :p Szybkim ruchem oderwałem pląbę i spojrzałem na tematy. 'Cooo? Znowu 'Chłopów' dali? Kurwa' Przewracam kartkę i widzę 'Makbeta' - 'Jest dobrze, przecież to czytałem' Czytam tematy - 'Ooo! Oba takie banały...'. Zacząłem, więc od wypracowania, napisałem najdłuższe wypracowanie w życiu (kilka linijek i by mi miejsca zabrakło) i zdobyłem trochę punktów za część pierwszą. Pisząc tę pracę przypomniała mi się metafora Shakespeare'a na temat człowieka jako marnego aktora, który odegrawszy swą rolę schodzi ze sceny. Nie mogłem sobie przypomnieć skąd to znam, ale wiedziałem, że ostatnio to gdzieś czytałem. I potem mnie oświeciło! Wyczytałem to na gronie dziewczyny, która mi się bardzo podoba - córki Pani Straus, moim nowym natchnieniu dla oczu :-) Dzięki niej pewnie będę miał ten 1 pkt. więcej w rozwinięciu. Pamiętam również jak w jakieś ferie przyszedłem do Rafata - 'Wiesz co? 'Makbeta' se dzisiaj skończyłem czytać, fajna książka ' A on 'Po co to czytałeś? Przecież zagranicznej literatury nie dają!' Trochę się zmartwiłem, ale potem się okazało, że jednak mogą dać. I dali! I dobrze!

Angielski mi źle poszedł. Źle zwłaszcza, że chciałem iść na anglistykę. Brakowało mi czasu - ze słuchu ciężko mi się słuchało - robiłem głupie błędy - na rozprawce przekroczyłem ilość słów. Minusów angielskiego jest o wiele więcej niż plusów. Nawet nie chce mi się ich wymieniać.

Geografia - hmmm? Za dużo to się jej nie uczyłem. Chodziłem na lekcje w szkole, przeczytałem zeszyt z 2 lat 1,5 raza. Z 850 stron podręczników przeczytałem jakieś 150, dzień przed maturą rozwiązałem 100 stron testów. I to koniec. Wynik jest niechlubny :/ ale rezultat tej 'nauki' będzie lepszy ;) Na tym zakończę opowieść o moich egzaminach. Wyniki napiszę w lipcu, jak będzie się czym chwalić :D

Części ustne? No nieźle. Polski zacząłem pisać 6 dni przed wystąpieniem. Na niecałe 14 godzin przed prezentacją skończyłem skracać, poprawiać, kasować i wydrukowałem ostateczną wersję. Nie mogłem się tego nauczyć, ciężko mi szło. Jąkałem się. Wszedłem do sali i powiedziałem wolno niektóre fragmenty, ale nic nie zgubiłem, mało błędów - 18/20 czyli 90% :D Mistrz, co? I jeszcze kłóciłem się, że mam za dużo pkt.

Dzień przed angielskim zrobiłem kilkanaście testów. Średnio mi szło. Na egzaminie zestaw trafił mi się tyż średni. Zrobiłem drobne błędy jak np. udzieliłem odpowiedzi na inne pytanie niż było zadane i niejasno dałem wypowiedziałem się na inne. Czuję mimo wszystko, że komisja mnie oszukała. 2/5 pkt. za język to jakaś kpina! Według OKE moje umiejętności językowe są na następującym poziomie (a może nawet gorszym, bo to jest przedział 3-2 pkt. a ja przecież dostałem 2 ;] ) : 'zadowalający poziom znajomości słownictwa i struktur językowych, liczne błędy językowe, zakłócenia w płynności wypowiedzi, błędy w wymowie i intonacji'. Intonacja? Na pewno była dobra, ale... właściwie co to kurwa jest? Słownictwo było min. dobre, w wymowie MOŻE 2 błędy. Płynność wypowiedzi? Wszystkie odpowiedzi sobie wypisałem na kartce, wiec je tylko przeczytałem. Jak myślicie? Czytałem po literce? ;] Już wchodząc widziałem minę Pani od Angielskiego, ten ironiczny uśmieszek do mnie. A on i te wyniki wzięły się za pewne stąd, że kilka tygodni wcześniej, na lekcji powiedziałem jej 'Nie chcę robić tych zadań i tak będę miał blisko maksa'. No i dostałem te 14/20 czyli 70%. Co za zawód :(

Dorosły dzieciak zagubiony w wielkim świecie :-)

Ostatnio dręczy mnie wiele pytań. Oto przykładowe: jaką chcę mieć dziewczynę? Czy jeśli nie spełnia jakiejś cechy ideału to, czy mogę ją zaakceptować? Czego ja od niej wymagam? Kim chciałbym być w życiu? Co chciałbym robić? Co osiągnąć?

Często mam taki natłok myśli, że te wszystkie pytania przychodzą na raz. Wtedy jest ciężko. Nie wiem jak sobie z tym poradzić i wariuję. Dlatego właśnie nie dopuszczam do siebie nowych sytuacji w życiu. Często taką sytuacją jest dziewczyna. I wtedy bym tak bardzo chciał i nie chciał, że nie wiem co robić. To jest właśnie to moje zagubienie.

Dzisiaj tyż miałem taką sytuację, ale bardziej życiową. Miałem stawić się w Wa-wie na Komisji Wojskowej. No właśnie miałem. Myślałem, że jak się chwilę ewentualnie spóźnię to się nic nie stanie. Babcia jakoś mi wytłumaczyła, którym autobusem mam się tam udać. No to wsiadłem do tego 175 tylko, że nie w tym miejscu i zamiast w stronę Konwiktorskiej, znalazłem się... na lotnisku Okęcie! Spytałem jeszcze na wszelki wypadek kierowcy o ulicę Długą, ale i tak już znałem odpowiedz;] W końcu jakoś dotarłem, ale nie na czas. Okazało się, że na miejscu jest tyż urząd imigracyjny. Tylu ludzi rasy mongoloidalnej azjatyckiej i negroidalnej afrykańskiej to nigdy w życiu nie widziałem! Spędziłem, więc dzisiaj 1 h w pociągu i ok. 1,5 h w autobusie miejskim. W tym czasie po części bawiłem się w Wyspiańskiego i obserwowałem ludzi :P Wnioski są interesujące, ale ja podzielę się tylko częściom z nich. Widziałem: (L)egionistę, młodego chłopaka, który w towarzystwie dziewczyn udawał twardziela (swoją drogą to, co on robił na lotnisku? Demolował to, czego koledzy nie zdążyli?), ciekawą dziewczynę siedzącą jak na szpilkach, która mogła być innego obywatelstwa (jakiś obcokrajowiec zagadywał do niej, ale się chyba za dużo mu nie powiedziała), śliskiego przystojniaczka, który się na mnie patrzył (czy to Polak czy nie to ciężko stwierdzić), dziwną babę, która 'zwaliła' dziadka z walizką z miejsca, a potem jednak poszła usiąść w innym miejscu (dziadek stał resztę podróży) i co najważniejsze widziałem bardzo fajną stewardessę!

Była to młoda, bardzo ładna dziewczyna, ubrana w swój fajny uniform. Przyciągnęła moją uwagę i przypomniały mi się słowa z filmu 'Terminal':

'Wiesz, że stewardesy nie są takie jak normalne kobiety? Gdy tak latają tam i z powrotem, to coś im się przestawia z zegarem biologicznym, czy coś. Zawsze są chętne na seks. Myślisz, że dlaczego ciągle się tak uśmiechają?'

Śmieszne słowa, ale czy prawdziwe nie wiem :-) Ta kobietka raczej taka nie była. Nie wyglądała na taką dziewczyną i raczej była smutna. Tak sobie wtedy pomyślałem: 'To tak ciężko jest podejść, przywitać się i poprosić o numer?' No niby nie, ale... zawsze się znajdzie jakieś 'ale'. Myślę, że najgorszy jest nie nasz strach czy nieśmiałość czy nawet możliwość porażki. Gorszą rzeczą jest zobaczenie obrączki na palcu czy usłyszenie słów, że kogoś ma. To praktycznie wszystko przekreśla :/

Ostateczne wnioski są następujące: Warszawa jest małym miastem (1.6 mln mieszkańców to nie jest dużo na tle światowych gigantów), a my codziennie nie mijamy nawet 1% ludzi w nim mieszkających. Nawet wasze 65 stron znajomych na gronie to nie jest ten 1%. A w tym małym procencie jest tak na prawdę dużo osób, które nam się podobają, z którymi można by spróbować... I pomyśleć ile 'przyjaznych' twarzy nigdy byśmy już nie zauważyli, jakby wybuchła gdzieś bomba w stolicy. A na peryferiach świata wciąż giną miliony... miliony ładnych twarzy...

Przyjaźń damsko-męska

Czy ona istnieje? Wielu z was uważa, że oczywiście nie! Ale ja myślę odwrotnie.

Wszystko zależy także od tego, co nazwiemy przyjaźnią damsko-męską. Często naszym przyjacielem jest współmałżonek. Wtedy w nim możemy odnaleźć spowiednika, pocieszyciela i kogoś oddanego. Nie zawsze w małżeństwie dobrze się układa i nie zawsze jest to para przyjaciół. Myślę, że do tego jednak trzeba dążyć, bo nie ważne będzie po 20-stu latach jak się wygląda tylko, co ma się w sobie - w duszy. W każdym bądź razie, jeżeli ktoś nie wierzy w taką przyjaźń niech uwierzy w moje słowa - taka przyjaźń jest potrzebna.

Dobrze jest czasem wymienić poglądy z osobnikiem innej płci, bo to pozwala nam spojrzeć na pewne rzeczy inaczej. I wtedy musimy pamiętać, że przyjaciel zawsze chce dla nas jak najlepiej.

Chyba miałem kilka przyjaciółek. Nie jestem tego pewien i nawet nie wiem czy to nadal trwa. Anka to jedną z nich. Gadamy praktycznie o wszystkim. Tajemnic jest mało, (bo pewnie jakieś są) ale nie wiem czy to jest jednak 'to'. Ona jest po prostu... za miła! Dla wszystkich jest grzeczna i uprzejma, udaje przyjaciółkę do każdego. Nie jest to szczere, ale jest sztuczne. I to widać. To mnie denerwuje u niej i innych osób - sztuczność i udawanie kogoś, kim się nie jest. To samo jest, gdy mówi o sobie, że jest brzydka, gruba czy czegoś nie umie. Nie przekonasz jej, że jest inaczej. O tyle te cechy są przeszkadzające, że zabijają te prawdziwe i przestajesz dostrzec jej osobowość.

Zuźka jest drugą z nich. Pogniewała się na mnie po usłyszeniu parę słów prawdy na temat jej ówczesnego chłopaka. Dziś, gdy okazały się prawdziwe usłyszałem przeprosiny, ale przyjaźń nie wróciła. W serialu 'Lost' padły kiedyś następujące słowa:

'W bunkrze jest człowiek, a ja skatowałem go do nieprzytomności, bo uważam, że jest jednym z tamtych. Tak na prawdę nie wiem czy nim jest czy nie. Gdybym choć pomyślał, że może nim nie być żałowałbym tego. Jednak ja niczego takiego nie czuję.'

Ja również nie żałuję tego, co powiedziałem. Wiem, że robiłem dobrze i czuję, że zachowałem się 'fair'. Szkoda jednak takiej fajnej znajomości jaką stworzyliśmy: częstych spotkań, codziennych rozmów przez internet i wspólnych imprez.

Jak to było napisane w 'Królowej Południa' - 'Przyjaciele są przyjaciółmi dopóki nimi są'.

Dziewczyny, które pozostawiły skazę na moim sercu...

Tak naprawdę były takie dwie. Tak, tylko dwie - inne, jeżeli mi zrobiły jakaś przykrość czy spowodowały jakiś dyskomfort psychiczny to nieznaczny. Zamierzam, więc opisać tylko dwa 'przypadki' .

Pierwsza - miła, wesoła, ładna spodobała mi się. Dała mi nadzieję, a potem olała i praktycznie wyśmiała kręcąc do innych moich kolegów. Takie są właśnie baby, ale to mnie rozwścieczyło, bo nigdy z czymś takim się nie spotkałem osobiście. Chciałem ze sobą skończyć. Na początku byłem w amoku i pewnie bym to zrobił, gdyby nie rozmowy z Panią Wandą Szymczak i jej synem. To mnie powstrzymało jakoś, ale całe następne 2 dni przespałem i przeleżałem patrząc w sufit. Poza tym rozmawiałem z przyjaciółmi, którzy jakoś mnie podtrzymywali na duchu. Powoli odzyskiwałem stary wigor, ale to wydarzenie zostawiło we mnie pewne znaki: zamknąłem się w sobie, zacząłem bardziej otwarcie mówić o dziewczynach i przestałem zachowywać się jak 'błazen klasowy' .

Druga - kręciła do mnie, a ja jej nie chciałem, bo miałem problemy egzystencjalne. Nie chciałem jej psuć życia i nie mówiłem jej tego. Kiedy po ciężkiej próbie pokonałem samego siebie ona wycięła mi numer. Podobno popuściła mojemu kumplowi. Podobno, bo teraz to już sam nie wiem... W każdym razie nie chciałem mieć dziewczyny, która 'nie jest fair' jak to mówi mój brat cioteczny. Ona tego nie zaprzeczała, a do tego oboje nie chcieli ujawnić przede mną, co się działo na imprezce (a ponoć się działo), na której byli we dwoje. Postanowiłem dać sobie z nią spokój, mimo że to nie było takie proste, bo właśnie wtedy zaczęło mi na niej zależeć. I pewnie udałoby mi się to, gdyby nie jej sms-y, oczernianie mnie na każdym kroku oraz związanie się z moim ówczesnym przyjacielem.

Ostatnio często spotykam się z motywem cofnięcia czasu. Ale ja bym tego nie chciał cofnąć. Nie żałuję tego, co się stało, ale chciałbym zmienić moje zachowanie wtedy na bardziej chamskie i otwarte, co byłoby bardziej na miejscu. Przez cały ten czas od tego wydarzenia (początek września 05' ) moje myśli same wracały do tego wydarzenia i naprawdę ciężko mi było (i nadal jest) o tym zapomnieć. Można śmiało powiedzieć, że przeżyłem 2 romantyczne miłości.

Od zakończenia mojej przygody z tą drugą dziewczyną minęło 8 miesięcy, a ja przez ten czas próbowałem sobie kogoś znaleźć. Natrafiłem niestety na 2 zajęte dziewczyny. Szkoda, bo to niejedyne fajne dziewczyny, które są zajęte. Tylko problemem jest nie to, że są fajne, ale to, że ktoś to zauważył wcześniej niż ja! A pomyśleć, że moje przygody z dziewczynami zaczęły się tak dobrze, kiedy miałem 10 lat!!! Ślub na koloniach, zamiast stuły - papier toaletowy, obrączki - plecionka zrobiona z gałązek, a podróży poślubnej - przejazd na taczce dookoła budynku. Tak, to były czasy! Ktoś mnie chciał i ja kogoś tyż!

LO czyli zakończony rozdział mojego życia

No i stało się. Zdobyłem średnie wykształcenie. Plany na przyszłość? Brak - raczej tylko marzenia, bo o czymś konkretnym to nie ma mowy. Jestem niezdecydowany. Nawet nie wiem czy zdam maturę. Do polskiego i angielskiego jestem przygotowany bardzo dobrze, ale geografia? Może lepiej przejdzmy do następnego tematu.

LO na Piasta w Milanówku - co zawdzięczam tej szkole? Zmianę osobowości to na pewno. Po 2 wakacyjnych 'przygodach' z dziewczynami (lato 04' i 05') moja osobowość i światopogląd zmienił się zupełnie. Jestem teraz innym człowiekiem niż byłem 3 lata temu. Szkoła, do której uczęszczałem była straszna i cały czas wpędzała mnie w coraz bardziej powiększającą się depresję spowodowaną już problemami osobistymi. Nie poleciłbym jej nawet największemu wrogowi, ale poleciłbym ją... najlepszemu przyjacielowi! Dlaczego? Bo pozostawiła we mnie coś trwalszego niż pomnik ze spiżu! A były to lekcje etyki z Panią Anią Straus-Pawłowską ;( Dla nich warto było żyć, dla nich warto było chodzić do tej szkoły! To one i myśl o nich wspierała mnie najbardziej w kryzysowych momentach. Dziękuje losowi, że zaprowadził mnie na te lekcje do najwspanialszej Pani na świecie. Tak, Kamil miał racje mówiąc 'chciałbyś, aby była Twoją mamą, co?' Etyka, przyjaciele i nienawiść do całej reszty to jednyne co zostanie w moim sercu po tym etapie życia, a teraz muszę w siebie wierzyć, bo Pani Ania wierzy we mnie, w nędznego człowieka nędznego świata...

Początek...

Jest pierwszy maja, dochodzi pierwsza w nocy, a ja postanowiłem sobie stworzyć bloga, aby dać upust swoim myślą i pozać samego siebie lepiej! Będę tu pisał o moich problemach, wizjach, życzeniach, marzeniach i co najważniejsze o sobie samym. Jeśli jesteś tym zainteresowany to odwiedzaj tę stronę i dowiedz się więcej na mój temat. Jeśli nie to możesz ją odwiedzać, aby się śmiać z moich śmiesznych przekonań ;] Skoro dotarłeś aż tutaj, to znaczy, że nie jesteś jedną z tych osób, które nie powinny tego czytać i najprawdopodobniej darzę Cię jaką sympatią. Życzę przyjemnej kontemplacji :-)