Czy to Ty?*

Kilka razy, gdy podczas naszej rozmowy, Ada wspomniała o porównywaniu jej do Martyny, byłem piekielnie zły. Za każdym kolejnym razem, gdy to robiła, byłem coraz bardziej wkurzony. Nie pamiętam ile razy to miało miejsce, w rozmowach za pomocą telefonu, jednak sprawdziłem przed momentem skąd to się wzięło. W sierpniu w żartach napisałem "no cóż, nie każdy jest Martyną :P" na co Ada, która do tego czasu zdążyła już przeczytać całego mojego bloga od deski do deski, napisała: "przykre,ze w kobietach szukasz Martyny". Zatem przynajmniej sam sobie wyjaśniłem skąd wziął się mój lęk, który od pewnego czasu pielęgnowałem w głowie. Lęk przed kolejnym odniesieniem do Martyny lub porównaniem z nią ze strony Adzi. Do dziś dnia uważałem, że jest on niesprawiedliwy. Jednak trochę zmieniło się w ciągu ostatniej godziny, gdy pisałem z Martą i Agnieszką przez Facebooka.

Przez wiele lat w moim wnętrzu miałem Demona Agresji, którego wypędził ze mnie Robert przez rozmowę na czacie facebook'owym 16 września. Skumulowałem dziś kilka czynników, które powodowały moje wejście w ten stan, a było i wśród nich picie kawy, która podnosiła mój stan "gotowości". Większość dnia chciałem komuś dopierdolić, a na klatce piersiowej czułem uczucie bólu (czakrze serca).

Gdy napisała dziś do mnie Marta, dziewczyna poznana w środę, która już na pierwszym spotkaniu zrobiła na mnie ogromne wrażenie, napisałem jej, że nie mam ochoty z nią dzisiaj pisać, bo mam złe samopoczucie. Tak naprawdę był to poważny test. Tomek na szkoleniu z relacji powiedział kiedyś, że "jeśli osoba jest inteligentna to testuje Cię cały czas". I tym było to pytanie. Gdy kilka tygodni temu miałem zły humor, a umówiłem się wieczorem z Agnieszką na spacer, byłem ciekawy co odpisze na to, że nie mam ochoty na spotkanie. Odpisała bardzo dużo, jednak wszystko na swój temat, że już wyszykowana, że czekała itd. Nic o mnie. Było to wspaniałe uświadomienie, z jakiego rodzaju ludźmi nie chcę spędzać za dużo czasu - z egocentrykami. Tym samym był ten tekst do Marty. Byłem ciekaw czy odpisze "ok, w takim razie nie przeszkadzam" co byłoby równoznaczne z zakończeniem naszej znajomości już na samym początku czy pójdzie w inną stronę. Patrząc na ekran i czekając bez ruchu na odpowiedź modliłem się w duchu o zachowanie Martynowe, czyli silne wejście z emocjami i opowiedzenie jakiejś historyjki. O ile jest to również skupienie egocentryczne, to jednak odciągające od problemu i - w jej wykonaniu - zmieniające moje nastawienie relaksujące dolegliwości organizmu. Jak rzadko widuje się taką osobę! A może to Paweł za rzadko mówi innym, że nie ma humoru i udaje zamiast powiedzieć prawdę i liczyć na prawdziwe zachowanie z drugiej strony.

Marta zadała pytanie o moje złe samopoczucie i czymś mnie zaintrygowała, że rozmawiając jednocześnie z nią i z Agnieszką znacząco poprawił mi się humor. Gdy skończyłem jednak z tą drugą i starałem się przejść do bloga, próbując kończyć również i z Martą, wpadło mi do głowy pytanie - czy gadając z Martyną również chciałbyś to przerwać by popisać dla siebie? Odpowiadając na to pytanie poczułem się lekko zaniepokojony, ale powiedziałem sobie "tak" i zacząłem sam dla siebie to argumentować. Jej, jak wiele ludzie spędzają czasu gadając sami ze sobą!

Jakiś tydzień temu, przygotowując się do biegania i będąc w dziwnie zawieszonym humorze między dobrym a złym, uświadomiłem sobie, że gdyby tylko Bóg w ciągu kilku ostatnich lat przystawił mi do głowy pistolet i powiedział, że mogę być lub robić cokolwiek zechcę, i byłoby to działanie z sukcesem i ogromną aprobatą innych, to wybrałbym granie na gitarze utworów Placebo i śpiewanie głosem Briana. Jednocześnie był to tak skryty i wstydliwy fragment mnie, że nikomu bym o tym nie powiedział, a gdyby tylko ktoś próbował w jakiś sposób być blisko tego fragmentu mojej duszy to wybuchnąłbym agresją, odepchnąłbym tę osobę lub w jakikolwiek inny sposób postawił barierę byle tylko moja tajemnica nie została wyjawiona. Nawet dla samego siebie, bym również i ja tego nie mógł wiedzieć.

And if I only could,
Make a deal with God,
And get him to swap our places...

Myślę, że mój blog może się podobać wielu osobom, choć tak bardzo go skrywam. W pewien sposób skrywam go również przed samym sobą, gdyż przeważnie pisząc tu nie na trzeźwo, odkrywam tajemnice i dochodzę do wniosków, których na co dzień nie mam lub, które kompletnie wypieram. Tu działa tylko podświadomość i dlatego jest to takie piękne, bo w normalnej egzystencji ciężko o taką szczerość z samym sobą, a co dopiero z innymi...

Gdy uświadomiłem sobie, że pragnę być drugim Brianem, ale nie nim, bo nadal chcę go obserwować, podziwiać i mieć emocje, które mi daje, z podświadomości przyszła mi odpowiedź dlaczego. Odpowiedź tak piorunująca, że aż przystanąłem podczas tańca i wybałuszyłem oczy patrząc w kierunku monitora, na którym odtwarzałem występ Placebo ze Stuttgartu. Tak naprawdę, ja nie chciałem gitary. Gdym ją chciał i grać na niej tak emocjonalnie jak Brian, to już dawno bym zrobił ku temu jakiś kierunek. Tak naprawdę chodziło mi o EMOCJE. To czego pragnąłem całym sobą i tak podpatrywałem u Briana od 2007 roku to jego całą bogatą ekspresję na scenie. Począwszy od uderzania o gitarkę, przez odginanie nogi albo dziwne ruchy ręką, każdy gest twarzy i spojrzenie, zadzieranie brody czy sygnały do techników. Wszystko to było tym, czego ja nigdy nie potrafiłem robić na tyle sposobów - wyrażać emocje, od tych megainteresujących i podniecających do tych skrajnie destrukcyjnych i negatywnych. Gdy to sobie uświadomiłem, przestałem nagle przez kilka dni tak bardzo ekscytować się Placebo i czuć przy nich jakiekolwiek emocje.

Gdy gadałem z Agnieszką, w pewnym momencie napisała ona coś co było tak głupie i niedorzeczne, że aż się wkurzyłem. Już napisałem "kurwa..." gdy odkryłem, że tak naprawdę nie odpisuję jej i na jej tekst, a piszę jako Chudy, znajomy o mentalności dresa do mojej pierwszej dziewczyny, Kobyłki. Nie widziałem jej słów, a Kobyłkę piszącą głupoty. Uśmiałem się zatem i kontynuowałem rozmowę. Chwilę później Agnieszka napisała jakby ujawnioną emocję, coś jakby pouczenie i poczułem się jakby Kaśka mnie strofowała. Po raz drugi to się przydarzyło w krótkim czasie, więc wyciągnąłem wniosek i zobaczyłem jakie prawdziwe jest to, że człowiek tak naprawdę nie widzi rzeczywistości i przypomniał mi się jakiś tekst ze szkolenia Tomka, gdy mówił on, że gdy często się denerwujemy lub kłócimy to nie widzimy słów naszego rozmówcy, a kogoś zupełnie innego, często swojego rodzica. Chwilę wcześniej widziałem Kobyłkę, potem Kaśkę, i dotarło do mnie to, że widzenie Martyny lub oczekiwanie jej w pewnych sytuacjach jest całkiem normalne, a nie obsesją na jej temat. Przypomniało mi się nawet, gdy na blogu Martyny widziałem jej zwierzenia, że poznając nowych ludzi lub rozmawiając z kimś czekała na moje słowa, które oczywiście nie padły. Tak naprawdę nie ma w tym nic dziwnego. Skoro każdy z nas widzi ledwie 2% rzeczywistości, jak pisał Osho, to czemu mamy widzieć naszego rozmówcę skoro z nim gadamy?

2 dni temu zawiodłem się na osobie, którą do tego momentu nazwałbym swoim przyjacielem. Jako stary Paweł zerwałbym z nim kontakt, bo była to sytuacja krytyczna, gdy potrzebowałem ratunku. Jednak leżąc najebany gdzieś na ulicy w centrum Warszawy myślałem świadomie. Wiedziałem, że jako świadomy Paweł wcale nie muszę reagować automatycznie i przyklejać etykietek pt. "głupi", "niepomocny", "niewrażliwy" czy "egoista" i mam świadomość, a przede wszystkim MOŻLIWOŚĆ wyboru. Mogę z nim o tym pogadać. Mogę go zapytać czemu mi nie pomógł, gdy był obok i nie pojawił się, gdy go potrzebowałem. To znacznie odważniejsze niż wrzucenie go do jakiejś kategorii i trzymanie go w tym pudełku. Odważniejsze, bo jest to działanie niebrzmienie w skutkach. Gdy jest łatka, o wiele łatwiej potem każde zachowanie utwierdzić wcześniej nadaną i generalizowaną nazwą (na podstawie 1 lub dwóch wydarzeń zachowania). Etykietki pomagają nam odnieść się do kolejnych wydarzeń zamiast reagować na nie na bieżąco, myśląc. A ludzie przecież boją się myśleć. Bo przecież mogliby się pomylić! Już nawet w czytanym tak dawno VI tomie Harry'ego Pottera były słowa, że "ludzie o wiele łatwiej wybaczają innym omyłki, niż to, że mieli rację". A przecież bez etykietki zakładasz, że nie masz racji, że ktoś jest "zjebany", "nieuczynny" czy "chuj" bądź jakikolwiek inny. Ty po prostu trzymasz opcje otwarte. Kiedyś w pewnym biznesowym reality show była postać, którą inny uczestnik skomentował jako godną podziwu, bo "nigdy nie pali za sobą mostów". Znając już wtedy jedną z 15-stu zasad prof. Kołodko na sukces, aby trzymać wszystkie furtki otwarte, zrobiło to na mnie wrażenie, choć wiedziałem, że ja bym tak nie umiał. Myślę, że to jedna z największych zdolności, a zarazem trudności, aby nie palić za sobą mostów, czyli nie przyklejać etykietek, a być świadomym i reagować na bieżąco.

Większość mojego życia miałem gigantyczny dylemat między tym czy najpierw myśleć a potem działać (to chyba pochodziło od rodziców) czy działać a dopiero potem myśleć (tak wskazywały mi często emocje... w podstawówce). Jednak dopiero kilka miesięcy temu wpadłem na to, że mogę myśleć i JEDNOCZEŚNIE działać. Pamiętam, że wpadłem na to przechodząc obok Złotych Tarasów, i aż przystanąłem. To była myśl, która zresetowała mój cały system. Że jest jakaś trzecia opcja, że jest inna możliwość pomiędzy tak skrajnymi wektorami, że jest coś po środku, o wiele wiele lepszego. To było coś. Wyjście spoza schematu, że mogę działać w biznesie lub zagadać do nieznajomej kobiety ani bez planu co się zdarzy do samego końca, ani bez spontaniczności i obudzenia z rękami i nogami w nocniku. Reakcja w trakcie jest kluczowa, bo pozwala zachować jedyną trzeźwość umysłu jaka istnieje, nieogłupioną ani wpływem emocji ani wpływem myśli. W końcu jeśli masz 3 opcje na to, co robić w życiu to głupio jest zostawić sobie tylko dwie, bo to ładniejsza liczba lub z jakiegokolwiek innego tępego powodu. Zawsze masz co najmniej 3 opcje, nieważne jaka by to nie była sytuacja. Kwestia, żeby ją zobaczyć. Kwestia, żeby zobaczyć rzeczywistość, którą tak łatwo sami sobie przysłaniamy przyklejając mechanicznie etykiety.

Mąż czy kolega? Konkurencja czy partner? Przyjaciel czy wróg? Kobyłka czy Kaśka? A może nic z tych rzeczy i odpowiednio: kochanek, doradca, znajomy i Agnieszka. Tak łatwo ulec pokusie i przykleić etykietkę jak uczą nas media i rodzice od dziecka jedne zachowania karając a drugie nagradzając, nigdy nie zostając obojętni. A wtedy możecie usłyszeć jak zareagowała Agnieszka, gdy powiedziałem jej wprost, kogo widziałem czytając jej słowa: "super, fajnie że w twoich oczach nie mam własnej tożsamości". Sęk jednak nie w tym, aby mówić tych rzeczy, a mieć własne zdrowe myślenie. Bo tak naprawdę nikt z nas nie ma tożsamości, której nie widzieliśmy już u kogoś innego.



Pytanie teraz do Ciebie: chcesz żyć iluzją czy widzieć rzeczywistość jaka jest? Chcesz patrzeć i reagować jakby to było co innego, jakby to był ktoś inny czy wiedzieć czym to naprawdę jest i reagować w sposób ŚWIADOMY? To jest ta megazaleta bycia świadomym - pozbywasz się dużo destrukcyjnych schematów, a jednocześnie możesz cieszyć się, że przytulasz głupiego misia i robić to nadal wiedząc jakie to jest absurdalne i jakie to jest... naprawdę:)



*tytuł notki zaczerpnięty z wersu "Czy to Ty? Ktoś głaszcze mnie po włosach nie mówiąc prawie nic" z Martynowej piosenki Myslovitz & Maria Peszek - "W deszczu maleńkich żółtych kwiatów"

Miejsce w świecie

"W życiu pragnąłem dwóch rzeczy równie mocno: śmierci i miłości" - Paweł Ż.

Ostatnio, gdy piję piwo w samotności to mam w sobie taki błogi spokój. Żadnych myśli, nic nie absorbuje mojej uwagi, po prostu sobie jestem i obserwuję. Gdy w czerwcu intensywnie pracowałem organizując konferencję w Coaching Center, tak bardzo praca i dojazdy mnie wymęczały, że wieczorami po późnym objedzie nie miałem na nic siły. Czasem piłem alkohol, czasem nie i nie miało to znaczenia jak się czuję. Byłem tak samo zmęczony, byłem takim samym obserwatorem i tak samo nie chciało mi się nic robić z braku równie co siły co chęci i motywacji. Uważam, że to nie jest fajny stan, to takie rozluźnienie, które przecież wedle rozwojowego podejścia powinno się mieć codziennie, a to chyba nie jest możliwe żyjąc wciąż w tym domu, mając w głowie całą przykrość i krzywdę, która mnie tu spotkała.

Myślałem wiele razy o tym jak wyglądałoby moje życie poza domem rodzinnym. Np. gdybym miał fortunę na koncie albo pensję taką, że nie musiałbym tu być. W mojej głowie zawsze było to równoznaczne z urwaniem kontaktu ze wszystkim z mojego rodu i trzymaniem się od nich z daleka. W końcu miałbym kasę i był niezależny, wcale nie musiał obcować z ludźmi, którzy ciągnął mnie w dół i krytykują za to, że żyję. Robiłbym wreszcie to, na co mam ochotę i mógł prawdziwie otworzyć się na znajomych, a przede wszystkim na szczęście. Może trochę głupie, że uzależniłem to od dużej ilości kasy, ale nie chciałbym mieszkać poza domem i pobierać od rodziny pieniędzy na jedzenie czy wyjazdy. O ile trochę przyrządzać jedzenie umiem to do obiadów nie lubię się zabierać. Nie sprawia mi to satysfakcji, zajmuje dużo czasu i wymaga przede wszystkim chęci. Co innego, gdybym mieszkał z kobietą.

Dlatego moją idyllą stało się wejście w przyszłościowy lub chociażby ciekawy związek. Zamieszkanie z partnerką byłoby wtedy jednocześnie i ucieczką i zakosztowaniem raju, o którym to tyle marzyłem. Dlatego przez 23 lata życia czymś oczywistym było dla mnie, że związek równa się coś długiego, z szansami na przyszłość. I dopiero po przeczytaniu Osho "Ponad Marsem i Wenus. O różnicach między kobietą i mężczyzną" zobaczyłem jak ograniczający i chory jest to sposób postrzegania rzeczywistości i zrezygnowałem z niego. Po 23 latach postrzegania świata w ten sposób. Po 23 latach równości, że związek to coś poważnego, z perspektywami na przyszłość. I od razu, świat mi odpowiedział, w ciągu kilku miesięcy miałem kilka owocnych przygód z kobietami, i to wcale bez deklaracji na samym początku jak wcześniej czyniłem to najpierw w swojej głowie, a potem na głos.

Ale idylla związku z kobietą i zamieszkanie z nią pozostało. Nie pamiętam czy przed Martyną była jakakolwiek inna kobieta, o której myślałem w kategoriach związku wedle tego mojego schematu. Faktem jednak jest, że czyniłem masę wyobrażeń na temat tego jak z nią mieszkam. I choć nie muszę teraz postrzegać związku jako coś od razu poważnego, a nawet moje relacje z kobietami przestałem nazywać słowem "związek" to miałem w ostatnich trzech miesiącach myśli o wspólnym zamieszkaniu zarówno z Palcią w Warszawie jak i daleko w Londynie z Adą. W moich myślach oboje pracujemy, uprawiamy seks, miło spędzamy czas, oglądamy razem filmy, chodzimy na spacerki, wspólnie gotujemy, a jeśli nawet partnerka by nie lubiła to ja przecież spokojnie wylewałbym siódme poty by gotować dla niej, mając w podzięce jedynie jej uśmiech lub dobre słowo.

Z drugiej strony, wiem, że obnażone w ciągu ostatnich nastu dni problemy ze sobą nie pozwoliłby mi wejść w żaden związek czy bliższą relację. Zresztą co to za słowo "związek"!? Pochodzi to przecież od wiązania czyli przynajmniej dla mnie, nie wiem jak dla was, ograniczania, zabierania tlenu, poczucia wolności i robienia tego, co się chce. I mimo, że słowo "relacja", czyli bodajże wzajemne oddziaływanie na siebie jest bliższe temu, co bym chciał "mieć", to wiem jak bardzo jestem do tego nieprzystosowany i niezdolny przez najbliższe lata życia.

W SF BCC pracowałem z Łukaszem Starosteckim, człowiekiem bardzo ułożonym i spokojnym, a przy tym zachowującym pogodę ducha. Kiedyś nie wytrzymałem i spytałem go o jego strategie, jak on to robi, że jest taki spokojny, że mimo różnych rzeczy, które się nie układają, on nadal potrafi się uśmiechać i nie unosić emocjami. Odpowiedź była czysto NLP-owska, choć Łukasz z tego, co wiem, nigdy nie był zagłębiony w rozwój osobisty. Powiedział mi on, że gdy przychodzi chwila słabości lub się nie układa jakby chciał to zamyka on oczy i wyobraża sobie swój dom za 10 lat. Swój dom, ogródek i w nim kwiatki, wymarzony samochód na podwórku, pracę i swoje przyszłe życie i to, co chce robić. Byłem pod wrażeniem. Wow, naprawdę! Nie wiedziałem, co powiedzieć. Taka prosta strategia wizualizacji, a daje mu takie cudowne zasoby jak spokój czy uśmiech.

Jednocześnie to wydarzenie kilka miesięcy temu objawiło moją słabość, że jak tak nie potrafię, że ja uważam to za sztuczne i nie wiem jak marzenia miałyby pomóc stąpać mi po rzeczywistości. I choć myślałem, że tego nie mogę wykonać, robiłem to przez całe życie myśląc o moich miłostkach i robię dalej myśląc o innych dziedzinach mego życia.

Wypłakałem dziś najwięcej łez od ponad roku. Zrodziło to w mojej głowie pytanie skąd biorą się łzy? Z czego powstają? Co powoduje, że jest aż tyle i że nigdy nie potrafią się one wyczerpać? Myślę, że to bardzo ciekawe pytania. Jeśli ktoś zna na któreś z nich odpowiedź proszę o podpowiedź.

Moje marzenia o ucieczce i tym samym perfekcyjnym na tę chwilę życiu są mocno idealizowane przeze mnie, wiem o tym. A jednocześnie są częścią mojej duszy, która uparcie by tego chciała. Wczoraj zapijając depresję obejrzałem po raz drugi filmik o początkach kariery mojego młodzieńczego idola - Sylwestra Stallone'a. I mimo, że nie jest tam wspomniane, że zanim zaczął on swoją karierę to czyścił on klatki lwów z gówien i zagrał kilka razy w porno, to i tak jest to bardzo wzruszająca opowieść o dążeniu do swoich marzeń i samorealizacji.



Stallone znał swoją wartość i mocno do tego dążył walcząc z rzeczywistością. Widać to zresztą w każdym jego filmie, gdzie pokonuje on przeciwności losu i o coś lub za coś walczy. Chciałbym mieć taką siłę jak on by urzeczywistnić choć część swoich pragnień. Czy to odnośnie miłości czy przyszłościowego zawodu, który na tę chwilę nie wiem jeszcze czym jest.

Mam za to dość udawania kogoś, kim nie jestem. Na szkoleniu z hipnozy w Poznaniu Tomek powiedział, że "każdy w życiu kogoś udaje: biznesmana, uwodziciela, bogatego, osobę rodzinną, wierzącą, oczytaną itp.". Bardzo pobudziło to moje myślenie, zwłaszcza z komentarzem, że "bez udawania i masek ludzie myślą, że są mniej atrakcyjni niż są w rzeczywistości". Sprowadza się to wszystko do pytania: kim jestem? Robert pokazał mi 2 tygodnie temu filmik Mooji'ego, nauczyciela duchowego pt. "Nie cieszy mnie moja egzystencja" mówiąc, że jest on piękny. Piękna była w nim muzyka, to prawda, ale samego przesłania nie zrozumiałem. Napisałem to Robertowi 2 dni temu i zapytałem oto co było pięknego w tym filmiku i czemu pytający nagle zaczął dziękować Mooji'emu. Robert odpowiedział, że Mooji powiedział mu by znalazł odpowiedź właśnie na pytanie: kim jesteś? Problem w odpowiedzi mój w tym taki, że nie wiem kim jestem. Jak więc mam przestać udawać? Gdy jestem wielce szczęśliwy nic nie może mnie wkurzyć i czuję, że mogę wszystko. Czuję, że jestem świetnym komunikatorem, gdy dogaduję się z trudnymi ludźmi, dobrym uwodzicielem, gdy potrafię zainteresować sobą chwilę wcześniej obojętną kobietę lub mądrym gościem, gdy przekonam kogoś bardzo wątpiącego. Gdy jednak zanurzam się w moje smutki, nie mogę uwolnić się od moich nałogów ani nie bać się chodzić po ciemku po pokoju. Myślę, że zmierzenie z rzeczywistością i poszukiwanie odpowiedzi na to jakże ważne pytanie jest najważniejszą rzeczą, z jaką przyjdzie mi się zmierzyć w najbliższych miesiącach.

I choć zawsze bałem się na tym blogu pisać o mojej przyszłości i o tym, co zamierzam, to teraz wiem, że muszę to zrobić i to może być jednym z ważniejszych odkryć mego życia. Łatwo jest mi pisać o przeszłości, podsumowywać jakieś wydarzenia bądź wylewać tu moje myśli. Tymczasem przyjdzie mi zmierzyć się z czymś nowym i myślę, że jestem już na to gotowy.

Więzienie umysłu

Byłem w więzieniu. Był to jakiś oddział wielkości dużej parterowej szkoły, a może stara szkoła przerobiona na więzienie. Bardzo przypominało mi to moje liceum. Może dlatego, że wczoraj wracając do domu spotkałem 2 kolegów z klasy z liceum i 2 nauczycielki z podstawówki. Była tam masa ludzi w jednym pomieszczeniu, które zbudowane było w stylu aulowym, pochyło. Siedziałem z tyłu na ławce z nogami na krześle, a każdy w sali robił co chciał, choć z przodu sali stała straż. Byłem wyróżniającą się postacią spośród więźniów i każdy mnie tam znał, gdyż miałem spory szacunek grupy. Pamiętam, że wśród nas było również kilka kobiet, a ja jako osoba z dużym respektem miałem ich powodzenie. Wiem, że była tam Alicja i przez długi czas zalecałem się do niej, ale ona nie chciała odwzajemnić uczuć, przynajmniej nie w tym miejscu. Zawiedziony koszem czy odrzuceniem poszedłem do Anki, która bardziej otwarcie na mnie leciała i będąc mocno w złości przycisnąłem ją mocno do ściany i pocałowałem. Ona również mi się podobała, ale była jakby na II planie. Rano obudziłem się nagi obok niej. To był dzień, gdy po raz któryś planowaliśmy ucieczkę z tego więzienia. Po kilku godzinach przygotowań zaczęliśmy ją wdrażać. Po bieganinie po kanałach jakimś cudem udało nam się uniknąć całej straży i w kilka osób staliśmy przed wielkimi szklanymi drzwiami, zza których biło ogromne światło i za którymi była wolność i bezgraniczne szczęście. Ale zamiast przez nie szybko przebiec, zatrzymałem się. Nie mogłem opuścić dziewczyn, nie mogłem ich tak zastawić, a może były i inne powody mojej konsternacji. Chciałem z nimi być, a nie za tymi drzwiami. Powiedziałem, więc kolegom, aby poszli sami, bo ja muszę wrócić do kobitek i się nimi zaopiekować.

W tym momencie się obudziłem. Stojąc przed drzwiami, za którymi była wolność nie potrafiłem przez nie przebiec. Wciąż myślałem o kimś innym, o nie pozałatwianych sprawach z przeszłości, bojąc się jednocześnie hipotetycznej przyszłości. Więzienie jest tu wspaniałą metaforą ugrzęźnięcia w głowie i poglądach, które trzymają moje status quo i nie pozwala mi wyjść poza nie. Pierwszą myślą, którą miałem było, że skoro nie mogę przez te drzwi przebiec nawet w śnie, to jak mam to zrobić w rzeczywistości?! To oznacza dużo większy wysiłek, dużo więcej zaangażowania i konsekwencji, gdy już to zrobię. A mam nawyk nie przebiegania przez te drzwi, nawyk nie przezwyciężania samego siebie. Zatem słowa Briana Tracy'ego, że "Twój los zależy od Twoich nawyków" są dla mnie niczym krzyż na dalszą drogę.

W poprzedniej notce pisałem o trzech typach kobiet i o Alicji jako jednej skrajności. W środę po raz pierwszy w życiu miałem okazję kilka godzin pogadać z nią sam na sam. Rozmawiałem z nią o życiu, o tym, co w niej widzę i cały czas komplementowałem ją, otwarcie pokazując jej moje zainteresowanie nią i przełamując jej niektóre negatywne myśli o sobie. I mimo, że przez ostatnie miesiące wiele w sobie zmieniam nadal nie potrafiłem przezwyciężyć niektórych moim wyuczonych zachowań. Jak zwykle na początku czułem przy niej pustkę w głowie połączoną ze szczęściem, że jestem obok niej i nie potrafiłem podtrzymać rozmowy na żaden temat. Poszedłem na chwilę na zaplecze targów przedsiębiorczości, na których byliśmy i tam zagadała do mnie 17-letnia dziewczyna bym jej w czymś pomógł. Nie była ona ni trochę ładna, ale nie mogłem się od niej oderwać i gadaliśmy jakbyśmy się znali od lat. Rozmowa szła sama i z wielkim zaangażowaniem rozmawialiśmy po francusku, o celach życiowych, o marzeniach, teatrze i o pasjach cały czas robiąc sobie żarty. A przy Alicji nie potrafiłem powiedzieć dwóch pod rząd. Ta cholerna pustka zabijała mnie. Na targach nie mieliśmy wiele do roboty, więc nie mogłem uciec od siebie w jakieś zajęcie. Ale znalazłem za to rozwiązanie. Gdy Alicja wyszła na kilka godzin na uczelnię, zamknąłem oczy i pomedytowałem. W końcu wszedłem w up-time i mogłem dać z siebie więcej. Dokonałem potem więcej niż z niejedną kobietą przez kilka lat, a kontakt dotykowy, który tworzyłem przekraczał bariery jak na kobietę, która ma chłopaka. Jednak czułem się źle, jakbym i tak nic nie posunął sprawy do przodu. Więc, gdy wszyscy znajomi poszli, ja zostałem i podszedłem do stoiska, gdzie robiło się test psychologiczny, a następnie do Doroty Mieszkowskiej, coacha, który robił tam 20-stominutowe sesje. Tego mi było trzeba, szczerej i otwartej rozmowy z kimś ze środowiska rozwojowego. Gadałem z nią przez 1,5h cały czas śmiejąc się i opisując Dorocie to wszystko, co się wydarzyło. Moje morale znaczenie wzrosły, a w tym czasie dostałem odpowiedź na pierwszego w życiu sms-a, którego wysłałem Alicji chwilę po jej wyjściu, w którym to napisałem jej kilka miłych słów. Ala napisała, że nic dziś wielkiego nie zrobiła, a czuje się zmęczona jakby przeprowadziła 1000 rozmów. Dorota przetłumaczyła mi ten kobiecy język w oparciu o to, co wcześniej opisałem, że zrobiłem na niej duże wrażenie i że jako kobieta nie może bardziej otwarcie wyrazić zainteresowania. Czułem się bardzo szczęśliwy, bo na horyzoncie widziałem wreszcie pierwszą kobietę zamieszkującą Warszawę, z którą mógłbym się (na poważnie?) związać. I dziś myślałem o niej większą część dnia sam sobie robiąc problemy.

Zamiast cieszyć się naturalnie z kolejnej chwili, którą mógłbym z nią spędzić, tworzyłem w swojej głowie plany i excusy nie wiedząc czy ktoś tak kobiecy i delikatny byłby dla mnie odpowiednią partią. Oczywiście są to dialogi mojego ego, które szukało korzyści dla siebie i które chciałoby być jeszcze silniejsze. Alicja ma słabe ego, ale rozwinięciem emocjonalnym i dobrocią serca bije mnie na głowę. I co powiedziałem jej, w tej kwestii mógłbym się bardzo dużo od niej nauczyć. Nie wiem nawet czy nie więcej niż od kogokolwiek innego. Ale dla ego to wciąż za mało, ono chce osiągać, a nie czuć. W poprzedniej notce, wspomniałem także o Marysi, jako tej, która zdaje się być idealnym połączeniem cech kobiecych jak i męskich. We wtorek wieczorem Marysia napisała do mnie na czacie na Facebooku, którego to założyłem sobie w niedzielę. Przez blisko 2h byłem w takim stanie, w jakim nigdy nie prowadziłem z nią dialogu, nabijałem się z niej, komplementowałem, mówiłem głębokie rzeczy, które w niej widzę i rozmawialiśmy na temat spotkania w Warszawie. Nie wiem czy technologicznie przeprowadziłem kiedyś lepszą rozmowę z kobietą wcale tego nie planując. Jednak jedna rzecz zabolała mnie, słowa, które niby były żartem, ale które odebrałem całkiem serio, a mianowicie, że podłechtałem jej ego. Odpowiedziałem na to: "a co do ego to spoko, mam duże serce i jeszcze wiele miłych słów w zanadrzu... tylko wolę do serca przemawiać niż do ego" Zabolało mnie to. Mówiłem miłe rzeczy, odkrywałem się, a okazało się, że nie mówię do jej serca tylko do ego. To bardzo interesujące. Na tyle, że będę o tym opowiadał każdemu koledze ze szkoleń. Bo okazało się, że nie rozmawiałem z jej serduchem tylko z jej ego. A tego przecież nie chciałem kierując słowa, do kobiety, która realnie mnie interesuje...

Dorota-coach zadała mi pytanie czy kiedykolwiek kogoś kochałem. Gdy się nad tym zastanowiłem i odrzuciłem wszystkie kobiety oraz idoli, których nie znałem, była taka tylko 1 osoba. Martyna, wiadomo. I tak poznając Alicję, widzę że jest w niej trochę cech Martyny, tylko szkopuł polega na tym, że Martyna miała coś więcej. A jest to tak ciężko definiowalne dla umysłu, że nawet nie potrafię tego nazwać. I może to właśnie świadczy o tym, że nie żywiłem do niej uczuć głową, a sercem. I pewnie dlatego nie wymieniłem jej w schemacie w poprzedniej notce, bo nie udało mi się przydzielić jej do żadnej z 3 kategorii. Ona była ponad podziałami. I choć tego nigdy jej nie powiedziałem, a w żadnej notce nie napisałem, dlatego tak bardzo jej pragnąłem, bo ona jedyna umiała wyzwolić mnie z tego więzienia umysłu. Ona jedyna umiała sprawić, że nie myślałem, a czułem. A przede wszystkim choć nie wiem jak to egoistycznie zabrzmi - kochałem przy niej sam siebie.

I pomimo, że zauważyłem, że mam tendencje do wchodzenia w związki coachingowe i trudne relacje, mam nadzieję, że osoba, z którą zwiąże się na dłużej, będzie umiała wyzwolić ze mnie ponownie tak dużo uczuć i sprawić, że kiedyś znowu pokocham bezwarunkowo i nie będzie tam uczuć do ego, a uczucia pozostaną do uczuć i serca. Czas bym przestał robić projekcje na temat Alicji i innych kobitek oraz przestał analizować aż tyle innych ludzi, a miał serce i patrzał w serce! I jak śpiewa Eminem pod koniec pierwszej zwrotki, bym pewnego dnia obudził się i by nadal to był sen... Bym obudził się po drugiej stronie drzwi...



Update: Piotr poznany na 10-ciodniowym szkoleniu The Root, który za analizę snów pobiera pieniądze zauważył ciekawe znaczenie tego snu. Mianowicie, że jestem już blisko szczęścia w życiu, wiem w którą stronę mam iść, ale nie będę mógł go osiągnąć dopóki będę je łączył z kobietą. To właśnie wyrażało moje cofnięcie się z powrotem do więzienia według Piotra, moja chęć opieki nad tymi kobietami zamiast przekroczenie tych "drzwi szczęścia" i po prostu być szczęśliwym już na zawsze.

Spotkanie

Siedzieliśmy w jednym pomieszczeniu w Gdańsku. To był Konwent i było już późno w nocy. To był chyba PUB i nie było w nim męskiej energii, nudziłem się i powoli przysypiałem. Jakieś 2 dziewczyny rzuciły, że idą się przejść do sklepu po te pyszne połączone czekoladowe kulki - przysmak, który właśnie odkryliśmy w Gdańsku. W następnej chwili szedłem za nimi, dwiema dziewczynami głośno śmiejącymi się i rechoczącymi, na lekko oświetlonych od świateł latarni, ulicach starówki. Czułem, że muszę sobie przemyśleć kilka spraw i dlatego wyszedłem z tamtego umierającego energetycznie pomieszczenia. Doszliśmy do sklepu w podziemiach, gdzie był ten magiczny łańcuszek M&M-sów. Dziewczyny kupiły co chciały i udaliśmy się w wydawało się krótką drogę powrotną. 2 metry od sklepu, gdy łamała się ściana, przy jej zagięciu, BUM! Wpadliśmy na siebie, i odbiliśmy się od siebie wzajemnie. Ja i pewna dziewczyna. Automatycznie zacząłem ją przepraszać, zbliżyłem się, tym razem powoli kładąc jej swoją lewą rękę na jej prawym ramieniu. Mimo wcześniejszego kontaktu, nie zdążyłem świadomie przyjrzeć się osobie, z którą tak intensywnie na siebie podziałaliśmy według II prawa dynamiki Newtona oraz do której mówiłem. Była Ruda, o lekko złocistych włosach. Miała na sobie zielony płaszcz, który zakrywał resztę jej ubioru i świetnie komponował się z całą jej figurą oraz czarnymi kozaczkami. Byłem pod wrażeniem, ponieważ kobiety o jasnych włosach wspaniale wyglądają w zieleni i widać było, że ona wiedziała to również i korzystała z tego świadomie. Dziewczyny, z którymi szedłem przystanęły po tym zderzeniu, ale teraz widząc, że wszystko jest ok powiedziały "No chodź już". Rzuciłem więc jeszcze raz "sorry" i zrobiłem krok w stronę koleżanek. Jednak wtedy stało się cuś nieoczekiwanego, nowa znajoma wykrzyknęła "Wow, jakie Ty masz oczy" i stanąłem jak wryty. Mimo, że dzieliła nas znikoma odległość, przybliżyłem się jeszcze bliżej, spojrzałem głęboko w jej oczy, kładąc moje dłonie na jej ramionach i zapytałem energicznie "jakie?!" lekko nią potrząsając. I wtedy to poczułem, silny przypływ energii, jaki od niej bił, podpowiedź intuicji czy odbiór jej aury, to było magiczne. Momentalnie zobaczyłem w jej oczach cuś równie pięknego, jakieś światło bijące, ciekawość i ogromnie rozszerzone źrenice, gdy patrzyła na mnie. Wiedziałem, że to spotkanie nie było przypadkowe, wiedziałem, że musimy spędzić trochę więcej czasu. Wziąłem ją więc pod rękę i powiedziałem "chodź" idąc za naszymi dziewczynami. Tymczasem one zauważyły niby kogoś znanego i zaczęły biegać jak głupie po podziemiach, a ja wraz z moją nową znajomą śmiejąc się i rozmawiając o czymś, co sprawiało, że cały świat choć żył, zamarł dla nas, bo w danym momencie istnieliśmy tylko my. Koleżanki nikogo nie znalazły ani nie dogoniły, więc wróciliśmy do naszego lokum, które zastaliśmy z jeszcze gorszą aurą niż w momencie, gdy wyszliśmy kilkadziesiąt minut temu. Aż tyle czasu minęło, gdy błądziliśmy nieświadomie po centrum, a świadomie z moją nową sympatią pływaliśmy w krainie szczęścia i przyjemności. Gdy wszedłem z nią do pomieszczenia, wszyscy, którzy spali lub udawali, że spali, nagle się ożywili. Zaczęli mi docinać i naśmiewać się z tej koleżanki oraz moich podbojów lecząc w ten sposób własne kompleksy i zabijając nie tylko kobiecą pustkę na miejscu obok, ale pustkę w sercu. Siedziałem tak i prawie nie reagowałem, kilka razy ledwie powiedziałem jej jakieś słowa do ucha. W pokoju zrobiło się bardziej męsko, ale odkąd w nim siedzieliśmy, nie było tego we mnie. W końcu kobieta się zirytowała, poderwała z miejsca i powiedziała, że sobie idzie. Wcale nie zaskoczony, również zerwałem się i stanąłem naprzeciwko niej. Świadomość wróciła i znów nie słyszałem i nie widziałem nic poza jej oczami. I w tym momencie poczułem, że mam zamknięte oczy. Poczułem, że to tylko sen. Poczułem, że już nie śpię, ale mam nadal możliwość zadecydowania tego jak on się zakończy. Są to piękne momenty, gdy historia się kończy, ale możesz jeszcze ułożyć swój koniec.

Moment przebudzenia jest trochę dwuznaczny z powodu sytuacji w jakiej znajduję się teraz w życiu. Jest to trochę jak ten moment, gdy wszystko inne zamiera, reszta przestaje się liczyć, bo tak bardzo skupiasz się na celu niezależnie od postaci materialnej lub niematerialnej jego formy. Teraz moje życie tak właśnie zamiera i są rzeczy, które powinny pochłonąć większość mojej energii aż do czasu, co nie zostaną one zakończone. I ja mam napisać ich koniec. Tak jak sam dopisałem koniec tej historii...

Mimo, że koniec i rozwiązanie problemów, które mam jeszcze nie jest dla mnie oczywisty, to wiem jak zakończył się mój sen. Zamiast pozwolić jej odejść, wykrzesałem z siebie tyle męskiej energii ile potrzebowała i oboje wyszliśmy z tego pokoju, pozwalając im zasnąć ponownie. Poszliśmy do mojego hostelowego pokoju, ponownie przytulaliśmy się i całowaliśmy. Włożyłem jej rękę pod bluzkę i wyczułem bardzo małe piersi. Następne co pamiętam to ranek, gdy obudziłem się obok tej kobiety w ubraniu i zadałem sobie pytanie: kim jest ta kobieta? I w tym momencie słońce wyszło zza chmur i wpadło do pokoju oświetlając jej budzącą się twarz. Uśmiechnąłem się bardzo szeroko ze zdumienia i jednocześnie ze szczęścia- znałem ją. To była Ruda. Pomyślałem o tych wszystkich zachowaniach z dnia poprzedniego, rozmowach, które odbyliśmy i jej reakcjach. Jak to możliwe, że wcześniej w tej kobiecie w zielonym płaszczu nie zobaczyłem Karoliny? Jak to możliwe, że mogłem choćby pomyśleć, że jest więcej podobnych do niej kobiet, skoro wiem, że nie ma i że ona jest jedyna w swoim rodzaju?

Tak samo jak Martyna. Znowu się obudziłem z płytkiego snu i już z otwartymi oczami pomyślałem o niej w następnej chwili. Że gdybym mógł dokończyć mój sen, jakim było nasze jedyne spotkanie w Krakowie, koniec byłby zupełnie inny. Wystarczyło tylko na jej ostatnie pytanie odpowiedzieć pytaniem zamiast czynem: "jeśli chcesz, zostanę tu z Tobą do rana, chcesz?".

Ale nie odpowiedziałem, życie wyglądało przez te pół roku tak jak wyglądało i to zarówno patrząc na te dobre rzeczy, które w tym czasie się wydarzyły jak i te negatywne, których bym nie chciał wedle mojej interpretacji. Nie można już zmienić faktów, ale jedynie ich ocenę. Nie można sobie stworzyć przyszłości, ani napisać tej, które rzekomo ma przyjść. Można żyć jedynie chwilą i maksymalnie ją wykorzystywać. Na tym polega życie. Więc niech się ono kurwa zacznie! Z tą myślą wstałem z łóżka, poszedłem do pokoju i poczułem ogromną chęć posłuchania piosenki "Quicker". Otworzyłem lapka i oczekując na jego uruchomienie, włączyłem radio. A tam właśnie leciała ta piosenka, którą chciałem usłyszeć. Sen trwał dalej. Z tym, że to to już ja decydowałem o tym, co się zdarzy dalej.



P.S. Niedawno wyczytałem, że sen wraz z marzeniami sennymi jest stanem poznania wewnętrznego i skupieniem się na naszym świecie wewnętrznym, natomiast cała codzienna egzystencja jest stanem poznania zewnętrznego, skupieniem się na świecie zewnętrznym. Dlatego dobrze jest spisać takie rzeczy, aby potem mając już głębszą wiedzę na ten temat, więcej się z tego nauczyć. Już widzę masę analogii do mojego życia czy drobne szczegóły w śnie, które wiem skąd tam się wzięły i wcale mnie one tam nie dziwią. A jak tylko bardziej zgłębię o co chodzi w snach, to pewnie jeszcze więcej się w tym doszukam.