Snippets - notka o Martynie

Tu kiedyś będzie notka o Martynie. Oto jej teaser:

Ostatnio koleżanka zapytała mnie kim jest Martyna. Nawet się nad tym nie zastanawiając odpowiedziałem tak: "nie umiem na to pytanie odpowiedzieć jednym słowem. Martyny nie da się wrzucić do jednej kategorii, ona dla mnie jest: obsesją, przyjaciółką, powiernikiem, niedoszłą żoną, wariatką, dzieciakiem, matką, coachem, najpiękniejszym lustrem, i jest jeszcze masa innych słów, którymi mógłbym pokazać tylko zarys tego kim dla mnie jest, więc lepiej zmieńmy temat, bo mógłbym o niej tak mówić godzinami, a tego nie chcę." Wyobrażacie sobie, że jakikolwiek jej obecny lub przyszły mężczyzna odpowie w ten sposób? Albo któryś facet powie tak o Tobie czytelniczko? I don't think so. Rozmowa między nim a jego kolegą będzie wyglądała raczej w ten sposób:
-kim jest Martyna?
-moją dziewczyną.
-aha.

I wszystko będzie jasne. Co on z nią robi, jak spędza czas, jakie ma plany na przyszłość lub przynajmniej co sprawia mu przyjemność. A po mojej odpowiedzi? Nie, nie skończyliśmy wtedy tego tematu, koleżanka chciała wiedzieć o niej dużo więcej, dużo więcej skoro potrafię znaleźć na nią tyle słów, tyle słów, które robi aż tyle obrazów. I nie chodzi tu wcale o to byś teraz robił podobne obrazy we łbie swoich znajomych, a po miesiącu dawał komunikat na Facebooku, że już nie jesteście razem. Sęk by to czuć, bo ja odpowiedziałem jak najbardziej z emocji, a nie z chęci tworzenia komuś wizji na temat osoby, z którą zrzekam się wszelkich relacji.

Nie oczekujcie zbyt prędko tej notki, jak będzie na pewno się o tym dowiecie.

Podróż do Krakowa

Podróż do Krakowa, zdawałoby się podróż na festiwal muzyczny, okazała się czymś innym. To była podróż do wnętrza siebie. A wiadomo, że każda taka wędrówka powinna czegoś uczuć. I tak było i tym razem, bo ten trzydniowy wyjazd wiele mnie nauczył o życiu, o ludziach, z którymi wyjechałem, ale przede wszystkim o samym sobie.

Przemyśleń po czymś takim było i jest aż tyle, że pomimo dwóch miesięcy, które minęły od powrotu, wszystkiego jeszcze świadomie nie ogarnąłem. Problemy, które myślałem, że już dawno mam za sobą znów niespodziewanie dały o sobie znać, odkryły się jednocześnie zupełnie inne, i ukształtowały poglądy oraz wzorce postępowania na przyszłość.

To ja byłem osobą, która załatwiła dla wszystkich nocleg, zebrała całą szóstkę i zadecydowała w ogóle o samym wyjeździe i o jego czasie. Nic więc dziwnego, że potem to właśnie mnie pytali, co dalej robimy i czym będziemy podróżować. Jednak tak naprawdę miałem to w dupie, nie obchodziły mnie takie szczegóły, nie był to dla mnie powód do stresu, żadnego niepokoju i w ogóle nie chciałem myśleć o takich rzeczach. Brak planowania? Owszem, bo jechałem tam się bawić i choć przez te 3 dni być maksymalnie spontaniczny i żyć chwilą, łapać piękne momenty przebywania w zabytkowym obcym mieście i wśród ludzi, których lubię. Ale już w pociągu pokazali oni jak bardzo chcą konkretów i jak ich brak powoduje stres. Pociąg rozjebał się w środku pola na kilka godzin? Zajebiście! Dla mnie to wspaniała przygoda, cuś się dzieje. Oni cali w nerwach. Mamy opóźnienie, kolejne lęki, że rezerwacja w hotelu nam przepadnie i spędzimy 2 noce na dworcu. Kazali mi dzwonić bym potwierdził rezerwację. Byłem zajebiście wkurwiony, bo to również odbierałem jako ewentualną przygodę, mimo pewności, że nic złego się nie stanie. Inteligencja jednak podpowiadała, że zapewnianie nic im nie da, a moje życiowe przystosowanie, czyli możliwość poradzenia sobie w sytuacji, gdy nawet nocleg przepadnie, nie była dla mnie czymś stresującym czy wkurwiającym. Miałem raczej podejście, że to będzie fajna sytuacja do sprawdzenia się w życiu w obliczu trudnej sytuacji. Ba, bezczelnie jeszcze wiedziałem, że sobie poradzę! Jednak moje obycie w relacjach międzyludzkich podpowiedziało mi, że to im nic nie da, a tylko zbuduje złe emocje między nami. Nie chciałem tego, słabo się znaliśmy, a ja chciałem raczej budować z nimi relacje niż je psuć. Dlatego z grymasem na twarzy - głównie przez dawno wyczerpany i sporo przekroczony limit połączeń na dany miesiąc - wykonałem telefon i dostarczyłem im dobrą nowinę. Im, nie sobie. Choć może nawet nie była to dla nich dobra nowina tylko neutralna. Nie było przecież podziękowań czy radości na ich twarzy tylko ulga. Zwykła, bezkształtna ulga. Dokładnie to, co mówił Grzesiak o oczekiwaniach wobec kogoś (gdy oczekiwania nie są spełniane jesteśmy wkurwieni i mamy dużo negatywnych emocji - gdy są zaspokajane, udaje się, wcale się nie cieszymy, jest to ledwie wzdychnięcie). Dlatego może nawet w duchu chciałem usłyszeć, że hotelu nie ma i nagle obudzić w sobie kolejne pokłady energii - mimo jej braku - do działania i rozwiązywania problemów, którym lubię stawiać czoła. Ale tak nie było, co sprawiło, że nasze relacje nadal pozostały neutralne. Jednak z punktu widzenia prawa, dobrze, że miejscówki mieliśmy zaklepane. Bo gdyby okazało się, że jednak przepadają po którejś godzinie - teoretycznie winę za to ponosiłbym ja, bo to ja przecież je rezerwowałem wedle regulaminu hoteli, na który wpływu nie miałem.

W pociągu miało jeszcze jedno wydarzenie, które wiele mi uświadomiło, bo tak jak ja sprytnie przeniosłem je na drugi kontekst, tak automatycznie zrobiły to mózgi moich współtowarzyszy. Pytając mnie czym zmęczeni ponad 6-ściogodzinną podróżą udamy się na do hotelu i co zrobimy od razu po przyjeździe powiedziałem: nie wiem, obojętne mi to jest. I podobnie, że dostosuję się, mówiłem w innych kwestiach bezbarwnym głosem. Jak uświadomiły mi późniejsze wydarzenia, z osoby organizującej wyjazd stałem się statystą, którego głos nic nie znaczy - moje skłonności do altruizmu, chęci pogodzenia wszystkich i to wielkie poczucie luzu, z który tam w duszy jechałem, były zabójczo zgubne dla "problemów" moich współtowarzyszy. I tak samo jak sprytnie przerzuciłem fajność zapałek swego czasu na stacji, na inny kontekst, tak oni z łatwością dopisali mi cechy jak: niedecydowany, niepewny siebie, nieśmiały i pokrewne, które czyniły ze mnie dziecko lub co najmniej rybę, która ma takie same prawa do głosu wedle słynnego porzekadła. Była to dla mnie świetna lekcja, że nawet przebywając na wyjeździe, bądź co bądź rozrywkowym, muszę być zdecydowany i stanowczy nawet w takim miejscu wchodząc w rolę lidera zamiast czekania aż inni za mnie zadecydują.

Kilka takich moich zdań na odpierdol miało kolosalne znaczenie, gdy już wysiedliśmy z pociągu. Najpierw za radą jednej z osób, zamiast iść za ludźmi, wsiedliśmy do jakiejś windy i wyjechaliśmy na górny parking (próbując ominąć tłok ludzi na peronie), potem na środku placu, gdy czekaliśmy na Damiana, który zaraz miał do nas dołączyć, każda z 3 osób zarzucała resztę dziwnymi pytaniami, a gdy już Dymek do nas doszedł, każdemu odpaliły się jego indywidualne potrzeby i tak jedna osoba gnała w stronę sklepu z piwem, druga biegła za nią i mówiła, że chce się wykąpać, a trzecia, że jest głodna i żebyśmy jak najszybciej dotarli na festiwal. Szedłem za nimi z szeroko rozwartymi oczami, choć i tak podobno mam je bardzo duże, że idą tak bez żadnego planu i każdy mówi swoje, gdy potrzeby są różne. Przystanąłem więc i chcąc wejść w rolę lidera, do której jestem przyzwyczajony, zacząłem mówić byśmy najpierw ustalili plan co robimy (ja z kolei byłem głodny i chcąc oszczędzić na taksówce wolałem jechać autobusem). Jednak wtedy, przez te kilka dostrojeń się do grupy, nie miałem już posłuchu. Wyciągnąłem z tego brutalne wnioski jak postępować z ludźmi niezdecydowanymi w każdej życiowej sytuacji, która jeszcze mi się nadarzy oraz by pierdolić grupę, gdy ma swoje chaotyczne działanie, komunikując przy tym cały czas swoje własne potrzeby.

Z jednej strony jadąc tam nie miałem żadnych oczekiwań i chciałem się po prostu dobrze bawić. Z drugiej strony wiedziałem, że gdyby każda z sześciu osób powiedziała, co chce w Krakowie zobaczyć i mocno ustawała przy swoim, ciężko byłoby dojść do kompromisu. Zdejmując taką barierę ze swojej strony, mówiłem, że jestem w Krakowie pierwszy raz i cokolwiek zobaczę to będę się cieszył. Tak naprawdę z powodu innych różnych zajęć, ale i niechęci, nie zdążyłem przed wyjazdem poczytać co warto tam zwiedzić i zapytać samego siebie co z tego mnie interesuje. I patrząc na to z boku, chciałem wszystko i nic, więc kolejne niby moje niezdecydowanie jeśli tak czytać tę nadmierną ugodowość. Jednak już zdając tam sobie sprawę, że robi to zły obraz mojej osoby, nie chciałem tego zmieniać, bo paranoją wydawało mi się bycie zdecydowanym i pokazywanie twardej ręki na wyjeździe rozrywkowym! I choć nie ominąłem niczego, co zobaczyć chciałem - wszakże nie było konkretnych oczekiwań - nadal czuję niedosyt i czuję się niezaspokojony Krakowem. Może, więc Grzesiak nie miał racji w tym kontekście. A może jednak to ja miałem oczekiwania, których nie wyjawiłem i dlatego nie doszło do ich spełnienia.

Gdy rozpoczęliśmy naszą wędrówkę z dworca Centralnego w Warszawie, wydarzyła się jeszcze jedna rzecz, o której warto wspomnieć, a która zarzutowała potem na cały wypad, i to bez względu czy byłem tam z ekipą z Białegostoku, ze znajomymi Konrada z Warszawy, których spotkałem w Krakowie czy moimi przyjaciółmi z uczelni.

To z czym borykałem się to wymyślanie tematów. O czym do cholery gadać z niektórymi ludźmi?! Są osoby, z którymi rozmawiam godzinami, ciągle żonglujemy tematami i nagle spostrzegam, że minęło kilka godzin. Jednak czasami, jestem w towarzystwie, które jest mi ni w pięć ni w dziesięć i męczę się strasznie na rozmowach mimo kilkunastu poruszanych topików. Każdy jednak kończy się jedynie po 3 zdaniach i skwitowaniu 'aha/sporo/rozumiem' i podłapywaniu przeze mnie innej kwestii aż do wyczerpania ich przez mój ograniczony wtedy mózg. Do tej pory nie cierpiałem się za to, zwłaszcza, gdy były to osoby, które przedstawiał mi jakiś dobry znajomy lub sam chciałem zrobić na nich określone wrażenie, a nie mogliśmy znaleźć wspólnej nici.

W końcu po wielu próbach w PKP, znalezienia "żywego" tematu, który sam sobą będzie żył, a nie upadnie po dwóch czy trzech odpowiedziach, dałem sobie spokój. Pomyślałem, że nie chcę się nadmiernie eksploatować, a w życiu zależy mi na tym by mieć znajomych, którzy mają w sobie DUŻO inicjatywy i to był właśnie ten moment, gdy postanowiłem poczekać aż oni cuś wymyślą. Koniec z zaangażowaniem w rozmowę! W moim myślach przewijało się jedno motto: "Pierdolę was. To ja jestem wartościowy, nie muszę się dla was starać. Zabawcie mnie, teraz wasza kolej". I tak czekałem, czekałem... czując się z tym coraz gorzej i gorzej... zwłaszcza, gdy powtórzyło się to w gronie znajomych Konrada przypadkowo spotkanego na terenie Coke'a w piątek po koncertach, w gronie dziesięciu warszawiaków spotkanych w sobotę na festiwalu oraz gdy już tylko z Sabi oraz Damianem udaliśmy się do Wieliczki. Kwintesencją tego wszystkiego był foch Dymka, gdy Sabina zażartowała sobie z niego dwa razy. Wiedziałem, że nadchodzi burza, a niemożność powiedzenia czegokolwiek sensownego, gdy chciałem walnąć jakiś zabawny tekst, zabijała mnie. I jak na złość, Dymek, który zawsze świetnie umiał wyczuwać nastroje ludzi, wyparował wtedy: "No Paweł, podziel się jakimiś swoimi inteligentnymi wnioskami, zawsze masz ich tyle". A ja w tym momencie umarłem. Nie chciałem mówić niczego, co jest inteligentne, broń Boże! W końcu po raz kolejny przypomniało mi się, że jestem na wyjeździe TOWARZYSKIM, więc muszę być śmieszny. I wcale złe nie jest to, że taka historia pojawiła mi się w głowie, ale to że w nią uwierzyłem. Tak straszną czułem potrzebę rzucania żartów, a nie mogłem nic zrobić. Podczas, gdy Sabinka potrafiła naśmiewać się i warczeć na psa, który przy jakimś płocie zaczął się rzucać. Jednocześnie rozbawiło mnie to i napawało proporcjonalnym smutkiem, bo sam nie mogłem zrobić niby takiej prostej czynności...

Temat ten dusiłem w sobie przez 2 dni i uderzyłem z nim w niedzielę na szkoleniu ProActive Clubs z Metafor do trenera prowadzącego - Andrzeja Maciejewskiego. Gdy Andrzej był na szkoleniu w Warszawie pod koniec czerwca, poczułem się bardzo dobrze w jego towarzystwie i w pewnym stopniu niewytłumaczalną jedność z nim, dlatego zapytałem go w sobotę czemu tak jest, że przy niektórych ludziach wymyślanie tematów i ciągnięcie rozmowy sprawia mi taką trudność, a z innymi przestrzeliwujemy się kto teraz mówi i podałem przykład jakiegoś tematu, którego nie umiałem rozwinąć w ostatnich dwóch dniach. Andrzej zapytał czy w takim razie siedzenie w ciszy i milczenie jest złe i pokazał mi, to co sam wiedziałem, że wcale nie - to ja wtedy źle się czuję, gdy próbuję z kimś gadać, ale nie wiem jak i mi nie wychodzi. I dalej mówiąc pretensjonalno-znudzonym tonem, podałem kolejny przykład, gdy tym razem udało mi się z kimś dogadać przy okazji innego wątku co szybko Andrzej odbił pytaniem czy zauważyłem, że gdy mówiłem o tym zwiększył się poziom mojej energii oraz gestykulacji? Skwitowałem to głupim tekstem, że ciężko znaleźć temat, w którym obie strony będą rozmawiały na wyższym poziomie energii, a odpowiedź do tego Andrzeja zapamiętałem na długo: "och, czy to prawda, że ciężko znaleźć temat, na który obie osoby pogadają z większą energią?". To był tylko mój pogląd. Pogląd, za którym chowałem inne swoje lęki. Na szczęście zdążyłem się z nim już częściowo uporać, a przy tym wykorzystać radę Andrzeja, że może tak naprawdę nie chciałem z nimi gadać w tym pociągu? I w zasadzie to było konkluzją, do której doszedłem sam, ale musiałem usłyszeć to od kogoś innego by w to w pełni uwierzyć:)

W przerwie obiadowej szkolenia zdarzyła się godna dużej uwagi rzecz, zagadał do mnie pewien chłopak, Wojtek. Od dawna już nie pamiętam osoby, która po 2 pierwszych zdaniach wprawiłaby mnie w takie osłupienie by pierwszą trzeźwą myślą było "chcę z tym gościem spędzić kilka godzin/dni a nie minut". Wojtek był sympatycznym gościem, który na każde moje zdanie dawał genialne riposty, a już po tych kilku wyrazach z jego ust wiedziałem, że spokojnie nie skończę parówki, którą jadłem na obiad, bo Wojtek robił to, co czynią wielcy liderzy i mistycy - zmuszał mnie do myślenia. Szybko więc wziąłem od niego numer telefonu oraz Gadu-Gadu, aby kontynuować znajomość z takim wspaniałym człowiekiem, którego w zasadzie przypadkowo spotkałem. I rozmawiając z nim po jakimś miesiącu przez internet, nauczył mnie on na temat metafor więcej niż sześciogodzinne szkolenie. M.in. operować na dwuznacznościach oraz umieć sprawiać tak, że ludzie będą chcieli mnie więcej. Jednak najważniejszą rzeczą, którą ujął mnie Wojtek na samym wstępie to stwierdzenie, iż każdy kto przychodzi na te kluby rozwoju osobistego czegoś w życiu poszukuje. I chyba dopiero teraz zaczynam dostrzegać to, czego tyle czasu poszukiwałem ja sam...

Gdy po całości skończyłem wypytywać Andrzeja o moje problemy związane z komunikacją z innymi ludźmi, byłem spokojniejszy. Dostałem kilka porad, których potrzebowałem oraz drogowskazy, które na tamtą chwilę były bardzo mi potrzebne. A z perspektywy czasu, widzę jak cholernie dużo mi pomogły - te problemy nie pojawiły się już ponownie, a jeśli nawet to już nie z taką samą intensywnością. A Ty w tym momencie czytając to, jako inteligentna osoba wiesz przecież, że to nie problemy mają intensywność, tylko emocje, które im przypisujemy. Dlatego nawet jak podobne sytuacje później mi się przytrafiały, a były takie, to nie była już to ta sama sytuacja, tylko jak to precyzyjnie określiłem - PODOBNA. A to dlatego, że tym razem emocje miałem dużo bardziej pozytywne. No i wiedziałem już jak sobie poradzić z tą sytuacją;)

Opuszczając budynek Politechniki Krakowskiej, byłem o niebo bardziej weselszy niż choćby w trakcie podróży do Krakowa. Jednak nim udałem się w drogę powrotną, czekało mnie jeszcze jedno spotkanie, największy cel tej podróży - zapoznanie się z Martyną... ale to już temat na inną notkę, następną... O wiele ciekawszą na kilku poziomach.

Już niedługo...

Z boku macie info o nowościach, przygotujcie się do patrzenia w tamto miejsce:)

W tym roku pisałem mało zwłaszcza przez pierwszą część roku. Potem zacieśniłem więzi z osobą, która wpłynęła znacznie na moją twórczość i się zaczęło. Teraz, chciałbym, aby w przyszłości (nazywa się to robieniem planów lub przyrzeczeń, których niespełnienie powoduje z nazewnictwa złe emocje) regularnie był tu co najmniej 1 post na miesiąc, bo tyle się dzieje w moim życiu ciekawych rzeczy. Wiem jednak, że kilka notek, osobistych, w które bardzo silnie byłem zaangażowany może nie powstać nigdy, bo materiału jest za dużo by ukończyć zaczęte opowiadania i refleksje mające ponad 10 stron w Word'zie. Bądźcie więc wyrozumieli w czytaniu i oczekiwaniu:)))

Już niedługo zamierzam stopniowo informować was o tym, co działo się ze mną przez ten czas, co osiągnąłem, w którym kierunku iść będę i wszystkie przemyślenia, które wyjdą podczas pisania.
Będziecie to czytali z wypiekami na twarzy, to wam mogę zagwarantować. /To nie znaczy, że w moim życiu nic się nie działo - wręcz przeciwnie, materiału starczyłoby by wydać o tym książkę!/

P.S. Jeśli macie jakieś wymagania lub jakaś sfera mojego życia was szczególnie interesuje, dajcie znać, a wezmę to pod uwagę:)

Tożsamości

Dzieci są szczęśliwe zawsze i nie muszą szukać sobie rozrywek. One intuicyjnie wiedzą, co chcą robić i wszędzie znajdują życiowy fun czy przygodę. Wszędzie jest fascynacja, bo za rogiem zawsze może czaić się cuś ciekawego, więc mają wielkie i szerokie oczy zawsze otwarte:>

Dorosły za to musi myśleć czy szczęśliwy jest, a im dłużej się nad tym zastanawia i wszystko podważa tym szczęśliwszym nie jest. Intuicja się gdzieś zaciera i ten wewnętrzny świat dziecka. Jest coraz mniej patrzenia w głąb siebie, a coraz bardziej na innych i otaczający świat. A jeśli młode dziecko powie rzecz nieuprzejmą lub nietaktowną to trzeba je skarcić, bo "przecież nie wypada". Tak, nie wypada przed innymi. Oto wspaniały proces socjalizacji, który zabija indywidualność mieszkającą w nas i sprawia, że zaczynamy żyć bardziej lub mniej - kwestia oporów i świadomości - jak ludzie otoczeni igłami, które będą zaraz bliżej nas lub całkowicie przygwoźdzą nas - paradoksalnie - do naszych ograniczeń.

Gośka, ta wspaniała Gośka z grona powiedziała bardzo smutne i bolesne o mnie słowa tuż po moim krótkim monologu do niej, który rzekłem jej po powrocie z Krakowa. Smutne, bo tak bardzo prawdziwe. A wiadomo, że niemiła prawda nawet jak nie budzi agresji to inne przykre rzeczy budzić musi. I dlatego też jest to bolesne, bo w niektórych kontekstach tak być nie powinno. Gośka rzekła:

"potwierdzasz, jak bardzo jesteś zależny od innych ludzi, jak ogromny wpływ mają na Ciebie, w jakie wahania Cię wprawiają. Tylko wydaje mi się, że za dużo nadziei pokładasz w słowach innych. Czas, abyś znalazł pomoc w sobie. To daje niezależność."

I oczywiście miała rację i nadal ją ma. To właśnie jest skutek prania mózgu z uśmiechem na twarzy, to właśnie jest wyniesione z domu wszechobecne - i jakże wykpiwane w "Ferdydurkę" - pytanie "a co powiedzą inni?" i w końcu jest to przykładanie większej roli do moralności, powinności i środowiska niż potrzeb indywidualnych.

Przypomniała mi się zabawna sytuacja, więc przytoczę ją wraz z tym, że mi się przypomniała i że ją przytoczę. W końcu pisząc cały czas różne rzeczy wpadają mi do głowy i piszę je ciurkiem bez żadnego planu. Może po pijaku mają one lepsze połączenie, ale tak tyż jest dobrze, prawda?:)

Pamiętam jak pół roku temu spotkałem się z Adamem Krzewskim. Po kilku godzinach dołączył do nas Dymek i poszliśmy na piwo. Tam zaczęliśmy gadać już na typowo męskie tematy, czyli o jakiś dziewczynach. W pewnym momencie dobrze się czując przy nich i w lokalu z przygaszonymi światłami, wspomniałem z TYM moim naciskiem romantycznym, że jakaś tam panna mi się podoba. Adam wtedy zadał pytanie: 'a co chciałbyś z nią czytać książki?' i zaczął się głośno śmiać. A ja z większym poziomem energii i szerokim uśmiechem wykrzyknąłem na to - 'TAK!'. Ale było już za późno... nie zauważyłem, że dla nich to jedynie był żart. A ja wtedy mówiłem poważnie...

Pierwszego września zbudziwszy się rano odbyłem ze sobą dialog. Powiedziałem go głośno Ciniasiowi, który u mnie później był na spotkaniu rozwojowym i skomentował mój monolog z podziałem na role, że jestem jak Gollum, a jego się można było przestraszyć! Ponieważ wydaje mi się to zabawne określenie i takowy dialog z podziałem na rolę faktycznie czasami odbywam sam ze sobą, to przytoczę go tutaj wraz z kwestiami dopierdalającego diabełka, który we mnie siedzi oraz aniołka, który jakby przeszedł socjalizację i ocieka dobrocią:

Diabełek: No i znowu o niej myślałeś, przyznaj się, że zależy Ci tylko na jej ciele!
Aniołek: Nie! To nie prawda.
D: Tak, nie oszukuj się, chcesz sobie po prostu poruchać i dlatego kręcisz się koło tej dziewczyny, przecież wyobrażasz sobie was oboje tylko w takich sytuacjach Paweł!
A: Nie, to nie prawda... to, że teraz tak myślałem to wcale o tym nie świadczy. Jestem facetem i istotą seksualną. To naturalne, że o tym myślę i że tego oczekuję od przyszłej partnerki. Ale wczoraj przecież cały dzień myślałem o tym jak fajnie byłoby leżeć razem z nią na tapczanie, jak leżało się z Martą w objęciach i oglądać razem filmy. Chciałbym oglądać z nią także szkolenia, których to sporo mam nagranych oraz czytać książki. Myślę by z nią razem biegać, szczypać się i wspólnie gotować, a także uczyć się francuskiego. Mamy wiele wspólnych zainteresowań, mam fajne pomysły, które chciałbym z nią realizować!
D: Paweł, a może Ty BOISZ się tych rzeczy robić sam, co? I dlatego jej potrzebujesz?
A: O kurwa... a jeśli to prawda...
D: Ha, mam Cię!
A: Nieee, wcale nie... (po zastanowieniu) gdybym z nią nie był i wcale jej nie znał to chodziłbym dalej na szkolenia...
D: Ale na pewno byś nie oglądał tego, co masz nagrane. Przyznaj się, że po prostu boisz się tego robić SAM, więc dlatego stworzyłeś sobie ją!
A: (po zastanowieniu) Hmmm, może i się boję oglądać, nie mam motywacji oglądać tego teraz... ale są jeszcze inne rzeczy, które robiłbym bez niej poza szkoleniami, oglądałbym mecze NBA, tenisa, od czasu do czasu uprawiałbym sport, czytał, oglądał filmy...
D: Taaaaa, a pracowałbyś? Czemu nie możesz napisać pracy licencjackiej, czemu tak mało życiowy jesteś? Tego także uczyłbyś się sam bez niej, bez nikogo innego?
A: Tak, ale na mniejszą skalę. Jestem przecież osobą, która stale potrzebuje motywacji, która uwielbia się o kogoś starać i robić cuś dla kogoś. To przecież te moje romantyczne ideały. Ale tymi pytaniami mnie nie zaskoczyłeś i wiedziałem o tych obawach wcześniej. I nie wmówisz mi, że jej nie chcę. Pragę jej jako ciało i jako duszę. Chcę jej jako towarzyszkę do rozmów, ale i - mimo, że to takie wstydliwe - do zapewnienia motywacji.

Cała ta rozmowa była już po naszym spotkaniu z Martyną, a także po ponad tygodniowej przerwie od tego spotkania, gdy ze sobą nie rozmawialiśmy. Może to właśnie dzięki tym myślom w łóżeczku uświadomiłem sobie pewne rzeczy na temat swoich osobowości, które mogą być kolejnym milowym korkiem ku poznaniu siebie.

Mam wiele tożsamości i każda z nich pełni inną rolę w moim życiu. Mam wiele ról, w które wchodzę i zachowań dla nich odpowiednich. W innej jestem, gdy gadam z rodzicami standardowo, w innej gdy potrzebuję szybkiej reakcji. W innej włócząc smutnie nogami i... zgadnijcie co? W innej skacząc ze szczęścia.

Gdy po szkoleniu w czwórkę wyrywaliśmy dziewczynę na żarciu w Arkadii, a sportsmenka z Sebastianem sobie już poszli, w trzech długo analizowaliśmy rozmowę i głownie moje błędy - bo tego chciałem - w myśleniu czy działaniu. Powiedziałem wtedy, że w pewnym momencie wyłączyłem się w ogóle z rozmowy i zacząłem mówić do siebie 'ona jest zajebista, nie zasługuję na nią'. Wtedy Maciek dał mi fajną radę. Że ilekroć pojawi się jakaś zła bądź krytyczna myśl, mam sobie zadać pytanie: która osobowość mi to mówi? I gdy tak zacząłem obserwować siebie, spostrzegłem, że za często do głosu dopuszczam osobowość krytyka (zrobiłeś rzecz, której nikt nie robi, ale patrz ILE ZJEBAŁEŚ), zakompleksa(nie zasługuję na to/nią), romantyka (oni są tacy fajni, powiedzmy im to!), losera (to za trudne, nie masz nawet co próbować, nie uda Ci się) czy nawet arystokraty (pierdolę was, JA jestem NAJLEPSZY). Nie są to wszystkie moje osobowości i sam Maciek powiedział, że naliczył ich u siebie ponad 30. Tożsamością może być także bycie synem, uczniem, kierowcą, bądź pracownikiem. Pytanie - w rozwój których inwestowaliśmy, jak często dopuszczamy je do głosu i w których sytuacjach? I kłopotem raczej nie jest to, że one są, ale to, że nieświadomie żonglujemy nimi sprawiając, że nasze życie płynie samo, a my nie mamy na nie wpływu. Bo przecież fajnie czasem się poczuć arystokratą a czasem zakompleksem, prawda?

Wiem, że mam wiele tożsamości i dopóki nie nauczę się niektórych wyłączać, bądź rzadziej z nich korzystać, być może nie pokocha mnie nikt. Nawet ja sam siebie.

Najciekawsze jednak jest uświadomienie sobie, że tak naprawdę przekręcając się z boku na bok z tymi myślami, wcale nie myślałem o Martynie jak wcześniej zasugerowałem. W rzeczywistości, a właściwie w marzeniach, bo to przecież o nie tu chodzi, rozmyślałem o moim ideale lub przynajmniej o dziewczynie, która miałaby podobne pragnienia do mnie i chciałaby robić te wszystkie rzeczy. Jednak nieszczęściem w tym wszystkim jest to, że tak naprawdę uwierzyłem, że ONA to wszystko chce robić i chciałaby realizować się ze mną w ten sposób. Ona - Martyna!

Czego nie napisałem w tej notce? Myśli, które pojawiły się po dłuższej rozmowie z Martyną w czwartek, dzień po tym opisanym poranku. Nie napisałem także o ogromnej niechęci, która pojawiła się po przeczytaniu pewnej notki z jej bloga, a także przemyśleń, które zapukały do mojej głowy na konferencji 'Myśleć jak milionerzy', ani tych po wypisaniu negatywnych cech Martyny, które mi przeszkadzają i zdziwieniu, że jest ich aż tyle. Ale to nie materiał na tę notkę, w tej jest ona uroczą osóbką i taka pozostanie dopóki nie zmierzę się z prawdą! A obawiam się, że prawda będzie odczytywana już z innej tożsamości niż to, co pisałem o niej do tej pory...

Do M***

Wstrząsnęła mną w "Przedwiośniu" sprawa jedna
przy której cała reszta zbledła.
Pomyślałem wtedy o Tobie
i znów myślami byłem przy Tobie.
Gdy nasze ramiona bokami się dotykały
a Twoje włosy tak ładnie pachniały.
O zapachu tym wtedy nic nie wspomniałem,
bo trochę się jeszcze krępowałem.
Tchórz we mnie głęboko siedział
i nic prawie Ci nie powiedział.
A przecież "kto w młodości nie był romantykiem, ten na starość cierpi".
I wiedziałem o tym doskonale,
choć nie myślałem o tym wcale.
Głos mój głosem rozpaczy był
i wewnętrznie tak mocno straszliwie wył.
Że nie jest, jak tam, na gadu
gdy ćwierkamy do siebie jak dwa zakochane kakadu.
I choć zrobić wielkiego chciałem cuś,
nie był to żaden mus.
I choć radzić się kogoś chciałem
czego - sam nie wiedziałem.
Do dziś nie wiem co do Ciebie czuję,
ale gdy Cię widzę, słyszę, czuję - całe moje serce się raduje.
I choć Twoje literki znaczą dla mnie tyle co dla innych Paryż czy Wenecja,
przebyłbym do Ciebie odległość nawet większą niż wyspiarska Grecja.
Ale powiedzieć tego Ci nie jestem w stanie,
bo nie wiem czy to jest czas na takie wyznanie.
Pora poczekać na kolejne spotkanie
o ile takie jeszcze nastanie.
I choć tydzień prawie zbieram się by opisać co czuje
jedynie praca od tego wciąż mnie ratuje.
Bo to co mnie nurtuje,
jednocześnie tak bardzo boli i kłuje.
A bólem tym niewiedza, niepewność, zależność
i stoi mi w gardle niczym niewygodna i długa ość.
Dojść do głosu rozumowi i faktom nie pozwala
i masą pokręconych uczuć me serce zadowala.
I choć wiersza w życiu jeszcze nigdy nie napisałem
ani nikomu tylu uczuć nie wyznałem,
pragnień swoich nie oszukałem
i sobą pozostałem.
Błędem to może być okrutnym
lub boską radością związaną ze słowem Twym magicznym,
a rany krwawić mogą jak po zatrutej strzale
lub okazać się strzałą amora pędzącą i w Twoją stronę, w chwale!
Świetność Twa dusza, świetność Twe ciało
ale dla innych to wciąż za mało.
Zmieniać Cię będą, dopasowywać do wartości swoich
bo nie poznali się jeszcze na Twoich.
Aż któregoś dnia piękno Twe ujdzie całe
i kogo będziemy wtedy kochali?
Ciała nie będzie - on morze łez wyleje niemałe
i Ciebie nie będzie - my znów nie będziemy się znali.
I pomyślisz wtedy o mnie sama i smutna
że tak mało brakło i gdybyś była butna,
rozkoszy i uciech nie byłoby krańca
a ja kochałbym tamtą do końca.
I patrząc na szarą suknię i siwy welon
zrozumiesz wreszcie że nie zmienił nic on
a kobieta nieszczęśliwa przed ślubem, nieszczęśliwa jest także i po nim.

Autentyczne wartości a obwód społeczno-moralny

Jest tyle ludzi, którzy są szczęśliwsi ode mnie, a nie mają podobno aż tyle, co ja. Jednak ja już dawno odkryłem, że ładny duży dom, spory ogródek, oboje rodziców, 2 samochody i posiadanie większości rzeczy, które można mieć - wcale szczęścia nie daje. A właściwie to ni chuja.

Zawsze kurewsko zazdrościłem, i patrzyłem z ogromnym podziwem na ludzi, którzy mają tylko siebie niczym z piosenki Strachów, którzy nie mieli nigdy samochodu, jasnej sytuacji materialnej, ale i wielkich wymagań od życia, a mimo to odnaleźli radość życia. Szczerze mówiąc tak zawsze wyobrażałem sobie moją przyszłość, w której docenia się każdą rzecz, którą się ma, docenia się zdrowie, ale przede wszystkim każdy dzień zaczyna się od przeniesienia śniadania do łóżka mojej lubej i buziaka w czółko moim dzieciom. Że niby nie jestem ambitny, bo wolałbym mieszkać w jakiejś ruderze i mieć tylko szczęście duchowe? Tak, zgadzam się kurwa. Nie wiąż ze mną jakichkolwiek relacji jeśli chcesz ode mnie kasy, nie jestem chodzącym portfelem, moi rodzice może i są, ale nie ja i nigdy nie będę.

Zawsze do wewnętrznej furii doprowadzało mnie, gdy przy świątecznych obiadach dziadek od strony ojca, tego przecież prymusa w szkole, idealnego jedynaka, wzoru do postępowania nawet w puszczaniu bąków, wchodził w emocje i krzyczał, gdy rodzice mówili o nas źle lub ja z siostrą o nich. Przecież dla rodziców ojca, a więc i dla niego, bo przecież takie zjebane poglądy przenosi się latami z pokolenia na pokolenie, to pewne jak to, że Bóg istnieje, że gdy ma się dużo kasy, zapewnia się dzieciom edukację i kupuje coraz droższe wraz z wiekiem zabawki, to można i kupić uczucia, a już na pewno świetlaną przyszłość, która przyniesie cuś więcej niż złote jajka, bo z czasem i to byłoby za mało.

Pieprzenie arystokratów, pieprzeni arystokraci. A podobno wyginęli oni wraz z Wielką Rewolucją Francuską, czyli w wieku XVIII, a dokładnie w 1789 roku. Nie wyginęli i jak widać po poglądach, które są w moim domu, są w domu moich dziadków, nasza kupa jest warta niż kupa sąsiadów, którzy ledwie wiążą koniec z końcem. Nie zrozumcie mnie źle, to wcale nie jest tak, że moja rodzina cały czas się wywyższa, nie! Po prostu, gdy ujawnia się kryzys emocjonalny, nazywany depresją lub złym samopoczuciem, muszą oni jakoś z tego wyjść. I Ty także musisz jakoś z tego wyjść. Każdy człowiek z tego musi wyjść prędzej czy później, jeżeli nie trafia do szpitala psychiatrycznego, do trumny lub nie ucieka zagranicę w poszukiwaniu innego świata, mniej zakłamanego dla niego, ale jednak dalszego od siebie...

Widzicie, ja od dawna mam przewlekłą depresję i złe samopoczucie. I nagle nie wpadam na idiotyczny skądinąd pomysł, że to co mam lub, co mnie otacza jest więcej warte niż to, co otacza innych ludzi. I nieważne czy będzie to rodzina, przyjaciele, rzeczy materialne, konto w banku czy działka lub mieszkanie, które rodzice tyż posiadają. Nie wchodzę także w przypadkowe związki by się dowartościować. W życiu nie wszystko da się zmierzyć i na pewno nie dałoby się zmierzyć mojego nieszczęścia jakie bierze się z ich poglądów, z ich zachowania. Wiem, że gdybym powiedział im słowa z ostatniej notki, że "to tylko EGO, ono nie jest takie ważne", znowu katowaliby mnie psychicznie lub nie zrozumieliby tego, co mówię, a ponieważ człowiek zawsze musi utożsamiać to, co dostaje, to, co się dzieje - stwierdziliby, że bredzę i że gadam głupoty. Ba! Często, gdy mówię, że wcale tego nie chciałem, nie zależało mi nigdy na tym, na co niby z takim poświęceniem pracowali moi rodzice, powołują się na przykład jakiś kolegów czy sąsiadów, którzy mają tyle, co kot napłakał lub kradną by mieć więcej. I moje słowa, że wolałbym urodzić się w takim domu, a nie tym, z którego pochodzę, są przecież szczytem głupoty, kretynizmu, niedojrzałości, wariactwa i świadczą o wszystkich chorobach mózgu, które można ukryć za tajemniczymi literkami lub fachowym nazewnictwem. Tak, bo przecież nie znaczy to, że mam inne wartości i że potrzebuję czegoś innego. Byłoby zbyt ciężko zmienić swoje postępowanie, a jeszcze trudniej swoje myślenie AKCEPTUJĄC, że ktoś jest inny niż sobie to wymyśliliśmy. Ale to nie my jesteśmy Bogiem by tworzyć ludzi takich jakich chcemy ich widzieć i by zmieniać ich wedle tylko i wyłącznie naszej egoistycznej woli.

Kurt Cobain powiedział kiedyś cudowne słowa:

"Lepiej żeby mnie nienawidzili takim, jaki jestem, niż kochali kogoś, kim nigdy nie będę."

I tenże Kurt sam nie wytrzymał wyobrażeń innych o sobie, o sobie jakim nigdy nie był. Ludzie go nie posłuchali i Kurt popełnił samobójstwo, będąc wcześniej długo uzależnionym od różnych substancji dozwolonych jak i niedozwolonych jak np. najgroźniejszego z narkotyków - heroiny. I myślę, że piosenka, którą tu przytoczę, na poziomie wyższym niż ten podstawowy, nie jest wcale o gwałcie, ale o tym, że ludzie niszczą nas idealizując i zmieniając wedle osobistych pobudek. I nie jesteśmy jedyni, których pragną oni "przywołać do porządku.



Widzicie, moje pisanie notek na tegoż pięknego bloga przebiega dwufazowo - pierwsza to, gdy myślę o czym chcę napisać i logicznie próbuję połączyć ładnie akapity, które są w mojej głowie. Ale teraz jestem na drugiem biegunie, w którym to nigdy nie wiem jakie będzie następne zdanie, bo przeważnie jestem pijany jak bela (a mi nigdy wiele alkoholu nie było potrzeba) i emocje, które tu wyrażam wywlekają się same. Czasem włącza się logika, że powinienem o czymś lub o kimś napisać, tak jak na przykład teraz pomyślałem znowu o Martynie, ale wtedy biorę kolejnego hausta by zagłuszyć dialogi wewnętrzne, których chcę się pozbyć pisząc na tym oto blogasku. I piszę dalej, choć w tym stanie przecież nie wiem czy to, co napisałem trzyma się kupy i dotyczy jednego tematu, heh.

Widzicie, rodzice oraz dziadkowie wdrukowują nam masę niepotrzebnych i głupich poglądów. Na ogół są to rady po fakcie, do których sami w życiu się nie stosowali, ale my mamy ich słuchać by nam żyło się lepiej, byśmy nigdy nie byli w ich sytuacji, byśmy się czegoś nie nauczyli, byśmy nie mieli własnych doświadczeń. I może jak oni, staniemy się podobnymi tchórzami w życiu nieudolnie próbując zachęcić innych do właściwego - nie dla nich, skoro tego nie zrobili - działania? Ale my i tak nie skorzystamy z tych rad, nie w dobie internetu, w której to żyjemy. Tu przecież jest tak prosto napisać do Bośniaczka, jak dziś pisało kilka tylko osób:
-boję się okazać uczucia facetowi, z którym mi się dobrze gada, jak napisała Żaneta;
-boję się być szczęśliwym i zrobić to, o czym marzę jak napisał Areczek odrzucający chęć wyjazdu na Coke'a;
-boję się wziąć sam za własne życie i realizować je tak jakbym chciał, jak napisał Adrian.

Taaak, ludzie się boją. Cholernie się boją. Dlatego nic nie robią i tracą swoje życie. Myśleliście kiedyś jakby kurwa zmieniło się wasze życie, gdybyście na każdą radę babci lub mamy odpowiedzieli "Twoje słowa są dla mnie rozkazem" ? Jezuuu! U babci co tydzień bywałbym na obiedzie z inną koleżanką (bo przecież "nie z każdą muszę od razu dzieci chrzcić"), co wakacje przyjeżdżałabym do niej z dziewczyną pokazując dumnie moje przyszłe włości. Jakim to idealnym byłbym synem, gdybym harował dla rodziców, cały czas się uczył i robił wszystko, o co by poprosili. Ale ja nie jestem kurwa pieprzonym ideałem.

Zauważyliście, że tych czynności, o których piszę lub które to z uśmiechem na twarzy proszą was rodzice, nie robicie z przyjemnością? Wiecie dlaczego? Bo to nie są wasze marzenia! To nie jest wasze życie, to, co oni wam w sugestiach podsyłają. Dziadkowie od ojca od ponad roku wmawiają mi bym się wreszcie obronił i skończył studia. Dlaczego? Bo sami tego nie zrobili i dlatego uważają, że to jest ważne, że tak przecież trzeba. Ale najbardziej zabijają mnie jak mówią, że bez dyplomu jest się nikim (mówiąc przecież o sobie) oraz, że teraz nikogo już bez niego do pracy nie przyjmują. Wtedy zawsze pytam moich siedemdziesięcio-kilko-letnich dziadków - a kiedy ostatnio starałaś lub starałeś się o pracę? 30 lub 40 lat temu? No widzisz, może mi nie uwierzysz, ale przez ten czas trochę się zmieniło... Nie nie uwierzysz, tak przecież łatwiej. I jak zacięta płyta gramofonowa będzie powtarzać to samo. Gramofonowa, bo nie zauważyłaś jak przed Twoimi oczami powstały płyty CD i empetrójki czy nawet kasety magnetofonowe.

Całe zachowanie naszych starszych krewnych, urodzonych jeszcze w czasach, gdy nie było Polski, gdy ona dopiero powstała lub wciąż była zagrożona, łatwo sprowadzić do jednego cytatu z innego ćpuna, który marnie skończył, Jima Morrisona:

Kiedy inni oczekują od nas, że staniemy się takimi jakimi oni chcą żebyśmy byli, zmuszają nas do zniszczenia tego kim naprawdę jesteśmy. To dosyć subtelny rodzaj morderstwa. Większość kochających rodziców i krewnych popełnia je z uśmiechem na twarzy.

Mamo, tato, dziadku, babciu, moja kochanko czy mój kochanku, mój mężczyzno czy moja kobieto, mój przyjacielu czy moja przyjaciółko... czemu nie możecie zaakceptować mnie takim jakim jestem?!

Czy nie moje wady sprawiają, że jestem piękny? Czy nie moje mniejsze i większe niedoskonałości sprawiają, że jestem jaki jestem? Do niedawna myślałem, że nie i to wy macie rację. Ale ostatnio próbując zobaczyć jaki facet najbardziej pociąga kobiety, przeczytałem ciekawy komentarz odnośnie Rhetta Butlera, bohatera z "Przeminęło z wiatrem" - ideał to nie jest ktoś bez wad; oraz drugiej osoby opinię o nim, że - Rhett jest idealny w każdym calu choć ideałem nie jest.

To słowa po zastanowieniu się nad nimi zmieniły moje postrzeganie ludzi, którzy mnie otaczają. Zacząłem bardziej bardziej ich akceptować i po prostu lubić ich za ich widoczne wady. A na czoło akceptacji całej tej zgrai wysunęła się Martyna. Sądząc po avatarze wielkości 2x2 centymetry, kobietka bardzo piękna, która otwarcie mówiła o swoich wadach. I mówiąc o nich już ponad rok temu, bardzo mnie sobą zainteresowała. Zainteresowała tym, jak wyraża siebie, a nie nogami, które z biegiem lat się wykrzywią i staną się mniej kształtne, zaciekawiła mnie nie biustem, który na starość obwiśnie i nie twarzą, którą widziałem na małym zdjątku, na której to pewnego dnia będzie pełno zmarszczek. Zaciekawiła mnie ona swoimi wadami i tym, w jaki sposób o nich mówi. Jednak rok temu, gdy rozpoczęliśmy pierwsze rozmowy, nie potrafiłem jej sobą zainteresować, nie umiałem jej słuchać tak jak umiem to teraz. Wtedy nie byłem tak atrakcyjny jak jestem teraz. Wtedy robiłem to, co robi jej chłopak czy taki Rafat, czyli startują jedynie do kobiet, do których mają jakikolwiek dostęp, a nie do tych, których pożądają. Dlatego zmieniają je pod swoje dyktando. I ja rok temu nie miałem dostępu do niej. I czy zmieniłem ją, tesowałem? Nie, zmieniłem sobie. I teraz, gdy minął rok, ja nadal się do niej odzywam, ale teraz jaśniej komunikuję jak bardzo mi się ona podoba, jak bardzo mnie fascynuje jej wnętrze. Z tym, że teraz mam większe umiejętności społeczne, teraz nie tylko lepiej wyrażę moje uczucia, ale jak i ona cudownie robi, lepiej otoczę moje słowa jak i samego siebie magiczną mgiełką atrakcyjności. Pytanie tylko czy zrobię to dość dobrze, a może wciąć muszę przebyć długą drogę by być tym, kogo ona pragnie. Ale co najciekawsze, nie robiłbym teraz tego dla niej, by ją zdobyć, ale dla siebie, by lepiej żyć i by Mojej Dziewczynie żyło się w przyszłości lepiej przy mnie.

Wiecie o czym tak naprawdę jest ta notka? O obwodzie socjalno-moralnym, który mówi nam jacy powinniśmy być, do czego dążyć i czego chcieć oraz o tym, czego tak naprawdę chcemy, co jest naszymi rzeczywistymi pragnieniami. W życiu podobało mi się wiele kobiet, w wielu podkochiwałem się tak naprawdę nic o nich nie wiedząc. Czarował mnie ich uśmiech, spojrzenie lub to, jak one chciały być widziane. Ale to były tylko ich maski lub to jakimi chciałem je widzieć, może jak je idealizowałem, ale na pewno nie to jakimi one były naprawdę. I właśnie dlatego z tego nic nie wychodziło, bo to nie były one, a to nie byłem ja. I tak gadałem kiedyś na szkoleniu z atrakcyjną kobietą ze Studenckiego Forum, która do mnie podeszła, a ja jej prawie nie znałem. Jednak już po chwili czułem, że nie chcę z nią gadać i chcę być zupełnie gdzieś indziej, choć kontynuowałem rozmowę. Po przerwie podzieliłem się tymi spostrzeżeniami z bardziej ogarniętymi Tymonem, który krótko to skomentował - "dowód socjalny". Zapytałem "co?", bo być może moja świadomość opierała się przed tym, co było oczywiste. Kolega wyjaśnił: "Tak naprawdę ta kobieta wcale Ci się nie podoba, po prostu społeczeństwo wmówiło Ci, że ona jest atrakcyjna, bo ma fajne cycki, jest blondynką lub ma fajną figurę. Ale Ty tego nie chcesz i już to wiesz, mimo, że jak sam powiedziałeś, nie zdążyłeś jej jeszcze poznać. Podpowiada Ci to Twoja intuicja..."

I tak - ja tego nie chciałem, chciałem kogoś zupełnie innego, choć nie wiedziałem jeszcze kogo. Chciałem kogoś autentycznego, kogo mogłem poznać w różnych kontekstach, z kim mogłem pogadać na wszystkie tematy i się dobrze czuć w każdym z nich. Jednak nawet precyzując to i zdejmując wszystkie dążenia, które wynikają z socjalno-moralnego obwodu mózgu, nie mogę być z nią dopóki ona będzie miała przekonania zakorzenione przez jej rodzinę, przyjaciółki, filmy i jej środowisko. I dopóki wciąż będzie myślała o tym, co wypada i jak powinna się zachować, zamiast posłuchać swojego serca i spojrzeć na wartości, które naprawdę są jej, a nie wymuszone czy ukształtowane przez społeczeństwo. I kimkolwiek owa dama by nie była, pytanie brzmi: czy czeka mnie daleka droga do szczęścia, mojego szczęścia, a nie tego nakreślonego przez innych czy może krótsza, bo trafię na niezwykle inteligentną i świadomą swoich pragnień kobietkę;)

Gwoździe do trumny

Pierwsza dziewczyna, z którą na poważnie odważyłem się związać była Marta. Było to tuż po liceum, w zasadzie jeszcze podczas matur. Do tego czasu bałem się kontaktów z kobietami, ponieważ patrzyłem na nie wszystkie pod pryzmat tylko jednej jedynej cechy. I jeśli miałem jakiekolwiek podejrzenie, że dana kobieta, chociażby swoim zachowanie wskazuje na to, że tego w sobie nie ma - stawała się dla mnie bezwartościowa. Pasmo tej cechy ściga mnie do dziś, doścignęło mnie i teraz.

Nie oczekujcie zbyt wiele, nie napiszę tutaj przez co, bałem się związków z kobietami i dlaczego tak łatwo je eliminowałem. Nie napiszę tutaj, gdzie każdy mógłby to przeczytać i bez pierdolonego komentarza opuścić to miejsce, co zaważyło, a raczej było moją decyzją by przez lata być samemu. Po prostu wykształciłem w sobie obronę przed niegodnymi mnie niewiastami, które wcale takie być nie musiały. To po prostu kwestia mojej interpretacji lub mapy rzeczywistości (jakby ujęłoby to NLP) w której wiedziałem te osoby.

Pamiętam za to dokładnie moment, a także emocje, które towarzyszyły mi, gdy po raz pierwszy w życiu wyznałem tę cechę mojemu najbliższemu wtedy przyjacielowi - Szymkowi, gdzieś w II klasie liceum, gdy już bardzo dobrze zdążyliśmy się zżyć. Miałem do niego zaufanie, ale mimo to, gdy postanowiłem mu o tym powiedzieć, jak co wieczór podczas naszych stałych rozmów telefonicznych, zachowywałem się dziwnie. Najpierw zrobiłem jakiś dziwny wstęp do tematu, a potem, z obawy by nikt tego nie usłyszał, pewnie nawet bym nie usłyszał sam siebie, ściszyłem głos i wszedłem po schodkach mojej drabiny w pokoju na antresolę, którą mam na górze. Tam, schowałem się między jakieś kartony, porozrzucane zabawki leżące od lat i po cichu wyszeptałem dlaczego tak dziwnie zachowuję się czasem do kobiet, jak je filtruję... powiedziałem to jak złoczyńca, jak najgorszy przestępca spowiadający się ze swojej największej i najbardziej niedającej mu spokoju zbrodni. I liczyłem, że zaraz topór wiszący nad mą głową, gilotyna, która błyszczała się już w promieniach księżyca spadnie na mój kark i roztrzaska wszystkie w nim kości.

A tak się nie stało! Szymek powiedział, że to całkiem normalne i że on również chciałby mieć taką dziewczynę. Było to dla mnie sporym szokiem zakładając nie tylko miejsce, w które musiałem się zakopać by o tym powiedzieć, ale i spokój jego głosu, jego zrozumienie. Nie wiem, może był pijany i dlatego tak zareagował, może nie doceniał powagi mojego sekretu, a może chciał bym lepiej się poczuł dlatego udzielił takiej odpowiedzi...

Faktem jest, że abstrahując od tego jak być może dobrze byśmy się dogadywali, jak interesującą osobą była kobieta, z której rezygnowałem, potrafiłem z jednego błahego dla większości społeczeństwa powodu, rezygnować z całości. To zabawne, ale kilka tygodni temu wracając wieczorem do domu spotkałem Gianiego wracającego z jakiejś podróży. Miał wielką torbę, której nie mógł nieść, więc pomogłem mu ją zanieść pod dom, a potem by pogadać jeszcze poszliśmy na stację benzynową po fajki. Giani poprosił swoje Marlboro i podszedł do półki po jakiś napój. Kasjerka powiedziała, że da nam do papierosów 'takie fajne zapałki'. W głowie zapaliło mi się zielone światło, że to dobra okazja by pokazać się Gianiemu, osobie z dużą ilością męskiej energii, która zawsze przy spotkaniach pyta mnie o ruchanie, jak wiele potrafię. Wziąłem więc do ręki te zapałki i spytałem co w nich fajnego. Ładna kasjereczka odpowiedziała, że mają taki fajny magnetyczny zatrzask. Popatrzyłem, więc na zapałki, popatrzyłem na nią i rzekłem: "heh, to zabawne by na podstawie takiego jedynego szczegółu ocenić całość. To tak jakby ocenić mężczyznę czy jej wartościowy na podstawie tego czy jest brzydki czy przystojny". Kobietka się nieco speszyła i mięciutkim głosem powiedziała "nieeee, ale ja mówiłam o zapałkach" na co odparłem szybko z erotyzmem w głośnie "ale ja przełożyłem to sobie na inny kontekst" po czym ona strzeliła buraka i już nic nie powiedziała. Byłem z siebie strasznie dumny. Nie tylko zaprezentowałem wartość w obecności Gianiego, ale i drugiego kasjera, który wyglądał jakby całe życie spędził na siłowni. A przecież przy takich typach na ogół bałem się do tej pory zapytać choćby o drogę, kobiety, która z nim jest!



Widzicie, sytuacja zabawna, jednak zabawne wcale nie jest to, co sam robiłem w życiu, a szczególnie w okresie liceum i na początku studiów. Teraz chyba już jest nie do pomyślenia bym obraził się na dziewczynę i na jej widok obracał głowę w II stronę, ponieważ między nami wyszło cuś nie tak lub ona nie spełniła moich oczekiwań. A tak właśnie traktowałem przez długi czas Agatę, z którą to bawiłem się na połowinkach w liceum, chodziłem z nią na imprezy, sporo pisaliśmy i trochę spędzaliśmy czasu ze sobą. Kamila strasznie to śmieszyło i po jakimś czasie zaczął ironizować "o, Paweł, idzie ta Twoja" by pomóc mi przybrać odpowiednio śmieszną - z boku - pozycję. Teraz takie zachowanie byłoby śmieszne, ale kiedyś? Jako kształtujący się jeszcze człowiek nie wiedziałem jak odczytywać niektóre reakcje kobiecie, co z nimi robić i jak rozmawiać z kobietami na poziomie wartości, co przecież jest fundamentem tworzenia związków długofalowych.

Tego samego dnia, gdy odbyła się ta wymiana zdań na stacji, było szkolenie ProActive. Po nim zaprosiłem najładniejszą tam dziewczynę na wspólne wyjście na żarcie wraz z moim znajomymi ze szkolenia. Poszła ona, jako nasz rodzynek, owieczka na postawę losu rzucona oraz 4 facetów po kursie uwodzenia. Jechaliśmy w podteksty, dawaliśmy jej to, co chciała, prowadziliśmy ciekawe rozmowy. A gdy na początku na 30 minut chłopaki zostawili nas sami, a ja byłem tym, z którym ona grała wcześniej w mentalne gierki, pomyślałem sobie o Kasi, że nadawałby się ona dla mnie na dłuższy związek. Jednak w grupie gadała równie otwarcie, o może nawet i bardziej, o swojej kobiecości i seksie, bo chłopaki byli bardziej dociekliwi i bezpośredni. Okazało się, że to jest jej temat pracy magisterskiej oraz jej pasja. Przeszkadzało mi to, że jest ona ekspertką od antykoncepcji naturalnej. Pomyślałem, że nie chciałbym mieć żony, która tak otwarcie o tym mówi lub która jest lekarką od spraw wchodzących na pogranicze intymności. Dla mnie byłoby to niszczenie tego, co według mnie powinno pozostać tylko miedzy nami, z czego innym nie powinno się zwierzać, naszej intymności. Ale najwyraźniej ona miała tu większą granicę komfortu. Pokonała mnie, a raczej ja przegrałem z własnymi myślami.

Do tej pory wszystkie dziewczyny, z którymi byłem lub wszystkie, które mnie mocno interesowały, przestawały być dla mnie interesujące, gdy poznawałem ich sekret. Kobieta bez tajemnicy to żadna kobieta. Bo gdy wiesz co ją napędza i co kręci, co zmusza do działania i co tak naprawdę kryje się za maską, którą ukazuje światu, wtedy nie ma nieprzewidywalności, nie ma tego, co do odkrycia jeszcze pozostało. Nawet, gdy ubranie jeszcze ma na sobie. To właśnie sprawia, że kobieta w ciągu 1 tylko minuty może upaść w Twoim prywatnym rankingu bardzo nisko. Tak nisko, że znowu wolisz być lata sam niż z kimś takim.

I choć głównie dzięki szkoleniem Tomka, który najbardziej poszerzał moją strefę komfortu, zacząłem lepiej odnajdywać się w tym świecie dorosłych, nadal pozostały we mnie chłopięce wartości. Wartości, które były dla mnie tak ważne przez okres dorastania. Podobno mężczyźni nigdy nie dorastają - tylko drożeją im zabawki. A moje zabawki zaczęły drożeć już w liceum, aż do tego stopnia, że wolałbym czekać na moje idealne zabawki niż zabawiać się czym popadnie. I choć ostatnio nie przywiązywałem wagi do tego, czym się bawię, nagle, gdy w duszy poczułem, że teraz spotkałem odległego, ale i cudownego człowieka, poczułem także stary i jakże znajomy dyskomfort. Dyskomfort, który kazał mi wyizolować się i powiedzieć: to koniec. Ale przecież to ja mam młotek w ręku, który przybija kolejne gwoździe do mojej trumny. Czy tak ciężko jest posłuchać samego siebie, gdy mówiłem zdaje się banalne słowa "heh, to zabawne by na podstawie takiego jedynego szczegółu ocenić całość." ? Czy naprawdę tak ciężko jest zaakceptować mały szczegół, gdy całość jest jajkiem z niespodziankom, które w dzieciństwie dawało Ci tyle orgazmów, których nie umiało się jeszcze nazwać?

Najwyraźniej. Tyle razy już w przeszłości wyłączałem uczucia, popęd seksualny i słuchałem logiki, gdy wcale o nią nie chodziło. Tyle razy... tyle razy mogłem być szczęśliwy. I być może tyleż właśnie razy unieszczęśliwiałem nie tylko siebie, ale i tę drugą osobę, która przez ten mały szczegół traciła wyjątkowość. Traciła wyjątkowość, ale czy było to zgodne w prawdą, a może była to jedynie mgiełka, którą widzieć chciałem przysłaniając resztę? Zabawne, że nigdy nie zapytałem o to zainteresowanej osoby, tylko pozostałem na swym niskim poziomie domysłów.

A jeśli nawet, czy ważniejsze to jest niż szczęście? Tomek prowadzący szkolenia, który tak wiele mnie nauczył, na swym gronie wypisane miał swoje sukcesy i powody do dumy. Ale pod tym wszystkim umieścił napis:

ale to tylko EGO, ono nie jest takie ważne

Gdy go zobaczyłem, przez ponad tydzień chodziłem jak struty myśląc tylko o tym, co tak naprawdę jest ważne i do czego się to życie sprowadza, gdy pozbędziemy się ego. I odpowiedź, którą znalazłem to, aby słuchać serca i tego, co ono mi tym razem podpowiada. Bo tym razem czuję, że mogę być naprawdę szczęśliwy. I nie udając ani szczęścia, ani kogoś kim nie jestem. Bo gdy ego się nie liczy, ważne jest tylko to, co sprawa szczęście i radość, spełnienie... a ONA sprawia mi tak wiele radości, że nie potrafię tego jeszcze opisać słowami. I niech będzie to dobry kierunek, który niczym kompas wskazujący północ, widnieje na horyzoncie. Bo przyszłość zawsze jest jasna, jak wschód słońca, który właśnie nastał, jeśli tylko mamy odwagę na niego patrzeć i iść w tym kierunku!

Moja dziewczyna

Moja dziewczyna jest tajemnicza, i choć znam ją tyle dni, miesięcy i lat, wciąż nie mam odczucia, że wiem o niej wszystko. Codziennie odkrywam ją na nowo.
Moja dziewczyna jest kreatywna, często mnie zaskakuje.
Moja dziewczyna często przejmuje inicjatywę, dzięki temu nie jest nudno i obie strony mogą się rozwijać w równym stopniu proponując pewne rzeczy lub rozpoczynając temat rozmowy.
Moja dziewczyna wie czego chce, jest zdecydowana i umie to pokazać.
Moja dziewczyna jest równa mi lub bardziej błyskotliwa, dzięki temu rozmawiając z nią muszę się starać i dzięki temu ona nie jest taka jak wszystkie inne.
Moja dziewczyna ufa mi, a ja jej, dlatego nawet kilka dni bez słowa nie rodzi niepotrzebnych spięć, jednocześnie wiem, że jest ona tylko dla mnie i nie mówi innym tego samego, co mi.
Moja dziewczyna jest cholernie inteligentna, dlatego nigdy nie muszę się za nią wstydzić, a zwłaszcza wśród krewnych, jest zajebiście elastyczna.
Moja dziewczyna dba o słownictwo, wypowiada się tak, że każde jej słowo cuś znaczy, a ja dzięki temu mogę cały dzień siedzieć w ciszy i tylko kiwać głową w radości słuchając tych ładnych struktur lingwistycznych.
Moja dziewczyna ma wspaniale seksowny głos, który pobudza każdy nerw w moim ciele, a gdy przeklina, bardzo mnie to podnieca.
Moja dziewczyna wie jak mnie obsługiwać, wie kiedy ma mi dowalić, a kiedy przytulić. Wie, że oboje potrzebujemy zarówno jednego jak i drugiego, więc dając sobie to na przemian wzajemnie się uzupełniamy.
Moja dziewczyna jest dla mnie wsparciem i umie motywować mnie nawet do najmniej przyjemnych czynności, pozwala mi to wyjść poza własny umysł i piąć się w górę.
Moja dziewczyna jest zadziorna i dlatego cały czas muszę ją uwodzić i zdobywać, dzięki temu nie ma nudy w naszym związku, a ja zaspokajam typowo męskie żądze jakim jest choćby bycie zdobywcą.
Moja dziewczyna jest otwarta na nowe doświadczenia i z ciekawością podchodzi do wszystkiego, co dla niej nieznane, co bardzo dobrze rzutuje na naszą przyszłość.
Moja dziewczyna dba o zdrowie i swoją kondycję fizyczną. Nie jest megalomanką, ale chce w swoim ciele przeżyć jak najwięcej miłych chwil - ze mną!
Moja dziewczyna sprawia, że czuję się przy niej wyjątkowo, wie jak wywołać to, że mężczyzna czuje się przy niej wyjątkowo.
Moja dziewczyna jest oryginalna i wyróżnia się na tle innych dziewcząt swoją osobowością, ludzie mówią o niej "inna" albo "dziwna" - ja mówię "moja jedyna".
Moja dziewczyna przede wszystkim jest dla mnie wzorem do naśladowania, jest dla mnie tym, kogo tyle lat szukałem.
Tak, to wszystko ona.

Choć "moja dziewczyna" jeszcze nie istnieje lub jeszcze nie miałem okazji jej poznać, wierzę, że gdzieś tam, na mej drodze jeszcze ją spotkam. Wypisanie tu wartości, które sobie cenię na pewno ułatwi mi znalezienie tej, której szukam niżeli bym tego nie sprecyzował. Wiem, że gdy ją znajdę, nie będę musiał nikogo udawać by ją zdobyć. Wiem, że nie będę musiał niczego mieć by uznała mnie za atrakcyjnego. Wiem, że nie będę musiał jej niczego kupować ani udowadniać, że to ja jestem tym jedynym. Bo, gdy spotykasz kogoś, kto ma podobne wartości i pragnienia odnośnie życia, uznajesz je za interesujące i atrakcyjne. Przeciwieństwa może i się przyciągają, jednak nie na poziomie wartości. Tu akurat musi być korelacja. Ona będzie wiedziała kim jestem dla niej. Bo ja będę tym, o którym ona kiedyś, swego czasu, napisała podobny poemat. I wie, że beze mnie jest nikim a ja bez niej.

Ciało to za mało

Była druga niedziela marca, a ja siedziałem na szkoleniu i cały czas czułem na sobie spojrzenie. Za każdym razem, gdy odwracałem się by to sprawdzić, ona patrzyła na mnie zafascynowana i wysyłała uśmiechy w moim kierunku. Od dłuższej chwili obserwowała mnie, patrzyła jak zabawiam całą grupę podczas ćwiczeń, jak gestykuluję i jak po moich słowach do kolegi, ten na głos wybucha śmiechem. Pewnie widziała we mnie prawdziwego samca, lidera i dobrego kochanka.

Siedziałem i starałem się słuchać trenera, a nie moich myśli, ale to one brały górę. Czułem się nieswojo, czułem, że ona mnie obserwuje. Odwróciłem głowę po raz kolejny i tak, znowu miałem rację, patrzyła na mnie i się uśmiechała. W jej oczach ja byłem trenerem, nie ten, który stoi przed grupą. To ja mogłem dać jej ciekawe doświadczenia i jej czegoś nauczyć (swoją drogą ciekawe o czym pomyśleliście). Zatem celowo by popsuć swój wspaniały obraz w jej głowie, zrobiłem typowo damskie ruchy i pomachałem jej paluszkami zawadiacko, a następnie puściłem oczko. Typowo kobieca energia, by pokazać do siebie dystans, a także by zrobić cuś, co jest niemęskie. Jednocześnie robiąc to wiedziałem, że rozbawię ją zamiast zrobić z siebie idiotę. I tak się stało. Wybuchnęła śmiechem.

Siedziałem dalej na tym samym krześle i wiedziałem, że już jest moja. Wiedziałem, że mogę w każdym momencie wyciągnąć ją z sali i tam bez słów wejść w ślimaka. Byłem tego pewny, zwłaszcza po wydarzeniach z przerwy obiadowej. Jednak ja czekałem na jakąś jej inicjatywę, czekałem aż teraz ona zrobić CUŚ, co mnie pociągnie. Nie doczekałem się, a gdy szkolenie się skończyło ona wyszła z sali. Nie było mi z tym źle, bo nie chciałem robić niczego więcej. To ja kręciłem ją, a nie ona mnie. I właśnie dlatego to ona powinna się starać. Jedzenie samo do głodnego nie przyjdzie, to głodny ma wyciągnąć po nie rękę. Jednak ona tego nie zrobiła, bo jak powiedziała na pizzy, kiedyś to ona podchodziła do facetów, teraz już tego nie robi i to oni mają się starać o nią, a ona najwyżej będzie dawała im znaki. Ja taki nie byłem, ja nigdy nie lubiłem starać się o kobiety, a już na pewno nie takie, które czułem, że mam w garści. A przynajmniej nie miałem zamiaru w tej sytuacji.

Uzyskując potwierdzenie na kilka teorii na temat kobiet, ten dzień sporo mi uświadomił, robiąc małe teściki oraz lepiej precyzując jakie cechy kręcą mnie u płci przeciwnej, nauczyłem się szanować samego siebie i swojego kutasa. Mogłem do niej podejść i wpisać jej spój numer albo wziąć jej, ale ona nie zrobiła nic, aby pociągnąć mnie swoją osobowością. A po ostatnich wydarzeniach zauważyłem, że ciało to za mało bym kogoś pragnął. Z dwóch możliwości poznania drugiego człowieka, jednak psychologiczny aspekt jest bardziej pociągający niż fizyczny. I wbrew pozorom dla wielu, kilku kolegów ostatnio to potwierdziło - że mając naprawdę ładne dziewczyny dopiero zauważyli o co tak naprawdę chodzi w tworzeniu relacji damsko-męskich na różnych płaszczyznach. Więc jeśli dasz się poznać i będziesz sobą, bez udawania i wmówionych przez społeczeństwo schematów, może wtedy sprawisz, że wstanę któregoś dnia z krzesła i podejdę do Ciebie lub jakiś inny wartościowy mężczyzna i zapyta o Twój numer;)

Ten jeden dzień nauczył mnie także, że gdy wiesz czego szukasz, czego naprawdę potrzebujesz, nie tracisz czasu na oszukiwanie siebie i na grę, która wniesie krótką przyjemność do twojego życia zakłamując twoje potrzeby i osobowości. Pokazało mi to również, że niezależnie od opakowania będę cenił swojego fiuta, bo po kilku ostatnich doświadczeniach ze starszymi kobietami wiem, że psychika kobiety ważniejsza jest dla mnie niż jej wygląd. I w zasadzie wiedziałem to już wcześniej, jak i wielu mężczyzn. Ciekawe jednak jest to, że zanim informacja ta dojdzie do naszej świadomości, musimy pognać za królikiem, aby dotarło do nas to, co jest prowizoryczne.

To ja jestem najważniejszy dla siebie samego. Jak ktoś może być ważniejszy dla mnie niż ja sam dla siebie? Egoizm? Nic podobnego. Przecież w momencie narodzin, kolejnych urodzin czy w środku mego żywota i śmierci jest ze mną zawsze tylko jedna osoba, ja sam. Jestem najważniejszą częścią siebie i swojego życia. Muszę nią być nawet jeśli tego nie chcę. A więc cenię swojego fiuta, bo on będzie cały czas ze mną, a nie tymczasowe pokusy. To, że ktoś dyma Ciebie - to był dla niego zaszczyt i to tylko moja dobra wola, może do niego Cię dopuścić. Moja w tym rola taka by testować Ciebie i sprawdzić czy jesteś na niego gotowa, czy na niego zasługujesz.