W piątek obudziłem się o 6.21, po ok. 4 godzinach snu. Poszedłem do szkoły myśląc - jak w ciągu całego tego tygodnia - o Harrym Potterze. Po szkole z 3 kolegami poszedłem do PUB-u 'Student'. Gdy wróciłem do domu przebrałem się, najadłem porządnie i bardzo wymęczony po całym dniu, poszedłem spać. Obudziłem się chwilę przed 24.00 i zdziwiłem się, że wszyscy już śpią. Od razu zacząłem, więc czytać końcówkę książki.
W morzu łez, kataru i pochlipywań skończyłem chwilę przed 4.00. Następne 2 godziny czytałem co o 'Harrym Potrze i Księciu Półkrwi' sądzą internauci i przeglądałem na szybkości strony związane z tym bestsellerem. Przez 15.00 w końcu zwlekłem się z łóżka, zjadłem śniadanie, posiedziałem chwilę w internecie grzebiąc o Harrym, a potem znowu do wyra kartkując końcówkę książeczki i spać. Wstałem, gdy usłyszałem pikanie oznaczające przychodzenie wiadomości i pogadałem chwilę z bratem. Oczywiście o owej książce. Następnie znowu poszperałem w internecie i spać. Wstałem w końcu trochę po 21.00, znów pogadałem z admarinem i poszedłem się przekąpać, potem najeść i teraz słucham kojącej muzy.
A dzisiejszy dzień... ech... jest tak bardzo podobny do dnia, gdy kiedyś dziewczyna złamała mi serce, a ja przeleżałem cały dzień patrząc w sufit i smucąc się. Myślałem wtedy o śmierci i miałem depresją przez kilka dni. Ale ten pierwszy był najgorszy. Teraz zachowywałem się podobnie, ale był tego inny powód.
Kończąc czytać szóstą z siedmiu części Harry'ego jakoś smutek wypełnił całe moje wnętrze... Otóż nie podoba mi się, że seria dobiega końca. Wolałbym by ona trwała i trwała... albo by nigdy się nie skończyła... np. gdyby nie powstała następna książka, byłaby ta niewiadoma, to nieznane, co by było gdyby, sfera marzeń i domysłów. Ale ona już jest prawie napisana i znana jest nawet data publikacji. A gdy tak dochodzimy do końca całego cyklu czuję się teraz źle... tak jakby wraz z zakończeniem serii o Potterze, umierała cząstka mnie, ideał przyjaźni (który ładnie prezentuje owa książeczka) oraz szczęście, zdolność do życia w grupie, ale i zło gdzieś w środku mojej duszy... Tak mi smutno z powodu tych złych rzeczy, które zdarzyły się w książce, śmierci, które spotkały dobrych ludzi i innych niemiłych wydarzeń, które się tam dzieją, że cały dzień zachowywałem się dość dziwnie. Pewnie sami to zauważacie?
No, ale moje serce nie jest głazem i jestem bardzo czuły właśnie na takie przyziemne wydarzenia... może to być głupie, ale czasem dobra książka czy film potrafi mnie bardzo poruszyć. I tak się stało właśnie tym razem...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz