Rozważania wolną ręką, które mnie uspkoiły

Jestem szczęśliwy. Pozornie szczęśliwy. Tak naprawdę zagubiłem się gdzieś po drodze i zgubiłem moją tożsamość. Nie wiem do końca kim jestem, jakie są moje zasoby i co mogę osiągnąć z tym co mam. "Wszystko płynie" powiedział Heraklit i tak w rzeczywistości z nami jest. Prawie każdego dnia jak nie każdego, jesteśmy bombardowani masą informacji i rozmawiając z ludźmi dowiadujemy się często wielu nowinek, uczymy się, przejmujemy od nich jakieś myślenie, poglądy. Tak przynajmniej powinno być. Choć, gdy za rozmówcę mamy osobę wyjątkowo zamkniętą, nastawioną tylko na branie, to mało skorzystamy z tej rozmowy. Za to, gdy sami jesteśmy otwarci to i inne osoby podążą za nami, przejmą naszą postawę. Ciężko jednak przejmować postawy i uczyć się od innych, gdy nie masz swojego głównego kręgosłupa, do którego możesz dopinać nowe części. Czuję się jakby ktoś wyjął ten szkielet i próbował bez niego połączyć elementy, które nie będą pasowały w inne miejsca. Ten szkielet ja sam wyjąłem, sam zrobiłem to, bo chciałem zastąpić go nowym.

Tę część notki piszę do was z nowego miejsca, gdzie chciałem uciec i zdobyć ten niezbędny mi do życia kręgosłup. Ucieczka jednak na nic się nie zdała, bo jak powiedział Hemingway "Nie można uciec od siebie zmieniają miejsce". Nie zdając sobie z tego całkiem sprawy, tak właśnie chciałem od siebie uciec. Głównym problemem oczywiście są inni ludzie. Mimo, że na Blipie udaję, że wszystko jest ok, to nie jest. W mojej głowie tyż udaję, że jest ok, a na prawdę to po prostu zakłamywanie rzeczywistości. Z jednej strony bawię się dobrze, a z drugiej nie umiem czy nie chcę powiedzieć co czuję. Mam jakieś trudne przekonania, z których nie umiem wyjść. Z jednej strony komunikując się z ludźmi chciałbym się uczyć i jednocześnie dobrze bawić, a z drugiej sam wkręcam sobie jakaś barierę. Staję się poważny, stonowany, zachowuję udawany spokój i opanowanie choć tak naprawdę w środku drżę jak galareta. Tak naprawdę dobrze czuję się z ludźmi tylko, gdy poznaję ich, bo sam naprawdę tego chcę, a nie gdy jest taki mus czy powinność. Może właśnie dlatego za bardzo wkręciłem się w Fioletową, bo uznawałem to jaki mus, zrobiłem w mojej głowie jej piękną kreację i tej buźce nadał plakietkę "nowy ekscytujący świat" niczym jakiś drzwiom, za którymi znajdują się tylko pozytywne doznania. Oplotłem masę marzeń, masę osobistych celów i dążeń za jedną osobą, która miała być tym zbawieniem. A gdy nie udało się uzyskać aprobaty Fioletowej, wciąż wkręcałem się w jej osobowość dopuszczając powoli jednak głosy, że nie jest ona tym kogo szukam. Jednak świadomie, pomimo mojej niechętnej podświadomości pragnąłem jej jako bratniej duszy nie czując przy tym do niej żadnego pociągu seksualnego. Może właśnie ta cała wkręta była tym, co teraz mnie pogrąża i nie mogę się zdecydować na jakim rodzaju relacji z ludźmi mi zależy. Z facetami jest oczywiście możliwości są z definicji mniejsze, ale z kobietami...

nie wiem czy mam być tym swoim poważnym kolesiem czy zabawnym typem, którym się stać nie umiem. W zasadzie, gdy nie używam logicznej części mózgu, bawię się lepiej, mam lepsze schizy i alogiczny fun udziela się także moim rozmówcom. Jednak rzadko kiedy ten zasób włącza mi się jako pierwszy, na ogół stare schematy są kopiowane przez podświadomość, przez co potem mam swoistą traumę. Nie umiem wyłączyć takiej zachowawczości, bo bardziej myślę 'co ona sobie pomyśli' lub co gorsza 'co już pomyślała'. Przez to jestem nudnym gościem, nudnym bo mimo, że mam super zasoby, wiedzę i możliwości, ni chuja nie wykorzystam ich, bo MYŚLĘ o odbiorze. Nie wiem czemu to się nadal kopiuje do teraźniejszości, ale to myślenie trzeba zdjąć. Cała zabawa w końcu zaczyna się nie na szkoleniu, na którym ktoś mi dał instalację, ale dopiero potem, gdy samodzielnie, raz po raz odpalam ten program i czerpię z niego radochę:)

DAMIAN jest moim przyjacielem!

Ogólnie mój problem dotyczy PR-u. Nie wiem czy mam gadać o sobie i udawać jak zajebistą i wyjątkową osobą jestem. Nie lubię tego robić, bo od tego mam bloga, internet, nie lubię gadać ludziom o sobie, gdy w tym czasie mogę dowiedzieć się czegoś o nich! Czy to zmiana przez Carnegie'go? Sam nie wiem, ale kiedyś ogólnie czepiałem się sytuacji. A teraz za bardzo skupiam się na rozmówcy, zapominając znowu o sobie. Może po prostu oduczyłem się mówić o sobie, wolę zatem gadać o rozwoju osobistym, o tym jak się zmieniłem i co się we mnie zmieniło. Może ten hipotetyczny spokój to tylko poza zabezpieczająca przed strachem? Czy ja boję się żyć? Miro niby mówi, że nie jest nikim niezwykłym, ale skupia się na sobie, gada o sobie i to jakoś pociąga. Nie wiem jak to zmodelować i czy jest sens, ale bez tego nie będę dalej mógł żyć jako wartościowy człowiek. Bo nie robiąc tego nie pokazuję tego kim naprawdę jestem, tego czego chcę. A to chyba kluczowe w atrakcyjnej osobowości.