Do M***

Wstrząsnęła mną w "Przedwiośniu" sprawa jedna
przy której cała reszta zbledła.
Pomyślałem wtedy o Tobie
i znów myślami byłem przy Tobie.
Gdy nasze ramiona bokami się dotykały
a Twoje włosy tak ładnie pachniały.
O zapachu tym wtedy nic nie wspomniałem,
bo trochę się jeszcze krępowałem.
Tchórz we mnie głęboko siedział
i nic prawie Ci nie powiedział.
A przecież "kto w młodości nie był romantykiem, ten na starość cierpi".
I wiedziałem o tym doskonale,
choć nie myślałem o tym wcale.
Głos mój głosem rozpaczy był
i wewnętrznie tak mocno straszliwie wył.
Że nie jest, jak tam, na gadu
gdy ćwierkamy do siebie jak dwa zakochane kakadu.
I choć zrobić wielkiego chciałem cuś,
nie był to żaden mus.
I choć radzić się kogoś chciałem
czego - sam nie wiedziałem.
Do dziś nie wiem co do Ciebie czuję,
ale gdy Cię widzę, słyszę, czuję - całe moje serce się raduje.
I choć Twoje literki znaczą dla mnie tyle co dla innych Paryż czy Wenecja,
przebyłbym do Ciebie odległość nawet większą niż wyspiarska Grecja.
Ale powiedzieć tego Ci nie jestem w stanie,
bo nie wiem czy to jest czas na takie wyznanie.
Pora poczekać na kolejne spotkanie
o ile takie jeszcze nastanie.
I choć tydzień prawie zbieram się by opisać co czuje
jedynie praca od tego wciąż mnie ratuje.
Bo to co mnie nurtuje,
jednocześnie tak bardzo boli i kłuje.
A bólem tym niewiedza, niepewność, zależność
i stoi mi w gardle niczym niewygodna i długa ość.
Dojść do głosu rozumowi i faktom nie pozwala
i masą pokręconych uczuć me serce zadowala.
I choć wiersza w życiu jeszcze nigdy nie napisałem
ani nikomu tylu uczuć nie wyznałem,
pragnień swoich nie oszukałem
i sobą pozostałem.
Błędem to może być okrutnym
lub boską radością związaną ze słowem Twym magicznym,
a rany krwawić mogą jak po zatrutej strzale
lub okazać się strzałą amora pędzącą i w Twoją stronę, w chwale!
Świetność Twa dusza, świetność Twe ciało
ale dla innych to wciąż za mało.
Zmieniać Cię będą, dopasowywać do wartości swoich
bo nie poznali się jeszcze na Twoich.
Aż któregoś dnia piękno Twe ujdzie całe
i kogo będziemy wtedy kochali?
Ciała nie będzie - on morze łez wyleje niemałe
i Ciebie nie będzie - my znów nie będziemy się znali.
I pomyślisz wtedy o mnie sama i smutna
że tak mało brakło i gdybyś była butna,
rozkoszy i uciech nie byłoby krańca
a ja kochałbym tamtą do końca.
I patrząc na szarą suknię i siwy welon
zrozumiesz wreszcie że nie zmienił nic on
a kobieta nieszczęśliwa przed ślubem, nieszczęśliwa jest także i po nim.