Czy to Ty?*

Kilka razy, gdy podczas naszej rozmowy, Ada wspomniała o porównywaniu jej do Martyny, byłem piekielnie zły. Za każdym kolejnym razem, gdy to robiła, byłem coraz bardziej wkurzony. Nie pamiętam ile razy to miało miejsce, w rozmowach za pomocą telefonu, jednak sprawdziłem przed momentem skąd to się wzięło. W sierpniu w żartach napisałem "no cóż, nie każdy jest Martyną :P" na co Ada, która do tego czasu zdążyła już przeczytać całego mojego bloga od deski do deski, napisała: "przykre,ze w kobietach szukasz Martyny". Zatem przynajmniej sam sobie wyjaśniłem skąd wziął się mój lęk, który od pewnego czasu pielęgnowałem w głowie. Lęk przed kolejnym odniesieniem do Martyny lub porównaniem z nią ze strony Adzi. Do dziś dnia uważałem, że jest on niesprawiedliwy. Jednak trochę zmieniło się w ciągu ostatniej godziny, gdy pisałem z Martą i Agnieszką przez Facebooka.

Przez wiele lat w moim wnętrzu miałem Demona Agresji, którego wypędził ze mnie Robert przez rozmowę na czacie facebook'owym 16 września. Skumulowałem dziś kilka czynników, które powodowały moje wejście w ten stan, a było i wśród nich picie kawy, która podnosiła mój stan "gotowości". Większość dnia chciałem komuś dopierdolić, a na klatce piersiowej czułem uczucie bólu (czakrze serca).

Gdy napisała dziś do mnie Marta, dziewczyna poznana w środę, która już na pierwszym spotkaniu zrobiła na mnie ogromne wrażenie, napisałem jej, że nie mam ochoty z nią dzisiaj pisać, bo mam złe samopoczucie. Tak naprawdę był to poważny test. Tomek na szkoleniu z relacji powiedział kiedyś, że "jeśli osoba jest inteligentna to testuje Cię cały czas". I tym było to pytanie. Gdy kilka tygodni temu miałem zły humor, a umówiłem się wieczorem z Agnieszką na spacer, byłem ciekawy co odpisze na to, że nie mam ochoty na spotkanie. Odpisała bardzo dużo, jednak wszystko na swój temat, że już wyszykowana, że czekała itd. Nic o mnie. Było to wspaniałe uświadomienie, z jakiego rodzaju ludźmi nie chcę spędzać za dużo czasu - z egocentrykami. Tym samym był ten tekst do Marty. Byłem ciekaw czy odpisze "ok, w takim razie nie przeszkadzam" co byłoby równoznaczne z zakończeniem naszej znajomości już na samym początku czy pójdzie w inną stronę. Patrząc na ekran i czekając bez ruchu na odpowiedź modliłem się w duchu o zachowanie Martynowe, czyli silne wejście z emocjami i opowiedzenie jakiejś historyjki. O ile jest to również skupienie egocentryczne, to jednak odciągające od problemu i - w jej wykonaniu - zmieniające moje nastawienie relaksujące dolegliwości organizmu. Jak rzadko widuje się taką osobę! A może to Paweł za rzadko mówi innym, że nie ma humoru i udaje zamiast powiedzieć prawdę i liczyć na prawdziwe zachowanie z drugiej strony.

Marta zadała pytanie o moje złe samopoczucie i czymś mnie zaintrygowała, że rozmawiając jednocześnie z nią i z Agnieszką znacząco poprawił mi się humor. Gdy skończyłem jednak z tą drugą i starałem się przejść do bloga, próbując kończyć również i z Martą, wpadło mi do głowy pytanie - czy gadając z Martyną również chciałbyś to przerwać by popisać dla siebie? Odpowiadając na to pytanie poczułem się lekko zaniepokojony, ale powiedziałem sobie "tak" i zacząłem sam dla siebie to argumentować. Jej, jak wiele ludzie spędzają czasu gadając sami ze sobą!

Jakiś tydzień temu, przygotowując się do biegania i będąc w dziwnie zawieszonym humorze między dobrym a złym, uświadomiłem sobie, że gdyby tylko Bóg w ciągu kilku ostatnich lat przystawił mi do głowy pistolet i powiedział, że mogę być lub robić cokolwiek zechcę, i byłoby to działanie z sukcesem i ogromną aprobatą innych, to wybrałbym granie na gitarze utworów Placebo i śpiewanie głosem Briana. Jednocześnie był to tak skryty i wstydliwy fragment mnie, że nikomu bym o tym nie powiedział, a gdyby tylko ktoś próbował w jakiś sposób być blisko tego fragmentu mojej duszy to wybuchnąłbym agresją, odepchnąłbym tę osobę lub w jakikolwiek inny sposób postawił barierę byle tylko moja tajemnica nie została wyjawiona. Nawet dla samego siebie, bym również i ja tego nie mógł wiedzieć.

And if I only could,
Make a deal with God,
And get him to swap our places...

Myślę, że mój blog może się podobać wielu osobom, choć tak bardzo go skrywam. W pewien sposób skrywam go również przed samym sobą, gdyż przeważnie pisząc tu nie na trzeźwo, odkrywam tajemnice i dochodzę do wniosków, których na co dzień nie mam lub, które kompletnie wypieram. Tu działa tylko podświadomość i dlatego jest to takie piękne, bo w normalnej egzystencji ciężko o taką szczerość z samym sobą, a co dopiero z innymi...

Gdy uświadomiłem sobie, że pragnę być drugim Brianem, ale nie nim, bo nadal chcę go obserwować, podziwiać i mieć emocje, które mi daje, z podświadomości przyszła mi odpowiedź dlaczego. Odpowiedź tak piorunująca, że aż przystanąłem podczas tańca i wybałuszyłem oczy patrząc w kierunku monitora, na którym odtwarzałem występ Placebo ze Stuttgartu. Tak naprawdę, ja nie chciałem gitary. Gdym ją chciał i grać na niej tak emocjonalnie jak Brian, to już dawno bym zrobił ku temu jakiś kierunek. Tak naprawdę chodziło mi o EMOCJE. To czego pragnąłem całym sobą i tak podpatrywałem u Briana od 2007 roku to jego całą bogatą ekspresję na scenie. Począwszy od uderzania o gitarkę, przez odginanie nogi albo dziwne ruchy ręką, każdy gest twarzy i spojrzenie, zadzieranie brody czy sygnały do techników. Wszystko to było tym, czego ja nigdy nie potrafiłem robić na tyle sposobów - wyrażać emocje, od tych megainteresujących i podniecających do tych skrajnie destrukcyjnych i negatywnych. Gdy to sobie uświadomiłem, przestałem nagle przez kilka dni tak bardzo ekscytować się Placebo i czuć przy nich jakiekolwiek emocje.

Gdy gadałem z Agnieszką, w pewnym momencie napisała ona coś co było tak głupie i niedorzeczne, że aż się wkurzyłem. Już napisałem "kurwa..." gdy odkryłem, że tak naprawdę nie odpisuję jej i na jej tekst, a piszę jako Chudy, znajomy o mentalności dresa do mojej pierwszej dziewczyny, Kobyłki. Nie widziałem jej słów, a Kobyłkę piszącą głupoty. Uśmiałem się zatem i kontynuowałem rozmowę. Chwilę później Agnieszka napisała jakby ujawnioną emocję, coś jakby pouczenie i poczułem się jakby Kaśka mnie strofowała. Po raz drugi to się przydarzyło w krótkim czasie, więc wyciągnąłem wniosek i zobaczyłem jakie prawdziwe jest to, że człowiek tak naprawdę nie widzi rzeczywistości i przypomniał mi się jakiś tekst ze szkolenia Tomka, gdy mówił on, że gdy często się denerwujemy lub kłócimy to nie widzimy słów naszego rozmówcy, a kogoś zupełnie innego, często swojego rodzica. Chwilę wcześniej widziałem Kobyłkę, potem Kaśkę, i dotarło do mnie to, że widzenie Martyny lub oczekiwanie jej w pewnych sytuacjach jest całkiem normalne, a nie obsesją na jej temat. Przypomniało mi się nawet, gdy na blogu Martyny widziałem jej zwierzenia, że poznając nowych ludzi lub rozmawiając z kimś czekała na moje słowa, które oczywiście nie padły. Tak naprawdę nie ma w tym nic dziwnego. Skoro każdy z nas widzi ledwie 2% rzeczywistości, jak pisał Osho, to czemu mamy widzieć naszego rozmówcę skoro z nim gadamy?

2 dni temu zawiodłem się na osobie, którą do tego momentu nazwałbym swoim przyjacielem. Jako stary Paweł zerwałbym z nim kontakt, bo była to sytuacja krytyczna, gdy potrzebowałem ratunku. Jednak leżąc najebany gdzieś na ulicy w centrum Warszawy myślałem świadomie. Wiedziałem, że jako świadomy Paweł wcale nie muszę reagować automatycznie i przyklejać etykietek pt. "głupi", "niepomocny", "niewrażliwy" czy "egoista" i mam świadomość, a przede wszystkim MOŻLIWOŚĆ wyboru. Mogę z nim o tym pogadać. Mogę go zapytać czemu mi nie pomógł, gdy był obok i nie pojawił się, gdy go potrzebowałem. To znacznie odważniejsze niż wrzucenie go do jakiejś kategorii i trzymanie go w tym pudełku. Odważniejsze, bo jest to działanie niebrzmienie w skutkach. Gdy jest łatka, o wiele łatwiej potem każde zachowanie utwierdzić wcześniej nadaną i generalizowaną nazwą (na podstawie 1 lub dwóch wydarzeń zachowania). Etykietki pomagają nam odnieść się do kolejnych wydarzeń zamiast reagować na nie na bieżąco, myśląc. A ludzie przecież boją się myśleć. Bo przecież mogliby się pomylić! Już nawet w czytanym tak dawno VI tomie Harry'ego Pottera były słowa, że "ludzie o wiele łatwiej wybaczają innym omyłki, niż to, że mieli rację". A przecież bez etykietki zakładasz, że nie masz racji, że ktoś jest "zjebany", "nieuczynny" czy "chuj" bądź jakikolwiek inny. Ty po prostu trzymasz opcje otwarte. Kiedyś w pewnym biznesowym reality show była postać, którą inny uczestnik skomentował jako godną podziwu, bo "nigdy nie pali za sobą mostów". Znając już wtedy jedną z 15-stu zasad prof. Kołodko na sukces, aby trzymać wszystkie furtki otwarte, zrobiło to na mnie wrażenie, choć wiedziałem, że ja bym tak nie umiał. Myślę, że to jedna z największych zdolności, a zarazem trudności, aby nie palić za sobą mostów, czyli nie przyklejać etykietek, a być świadomym i reagować na bieżąco.

Większość mojego życia miałem gigantyczny dylemat między tym czy najpierw myśleć a potem działać (to chyba pochodziło od rodziców) czy działać a dopiero potem myśleć (tak wskazywały mi często emocje... w podstawówce). Jednak dopiero kilka miesięcy temu wpadłem na to, że mogę myśleć i JEDNOCZEŚNIE działać. Pamiętam, że wpadłem na to przechodząc obok Złotych Tarasów, i aż przystanąłem. To była myśl, która zresetowała mój cały system. Że jest jakaś trzecia opcja, że jest inna możliwość pomiędzy tak skrajnymi wektorami, że jest coś po środku, o wiele wiele lepszego. To było coś. Wyjście spoza schematu, że mogę działać w biznesie lub zagadać do nieznajomej kobiety ani bez planu co się zdarzy do samego końca, ani bez spontaniczności i obudzenia z rękami i nogami w nocniku. Reakcja w trakcie jest kluczowa, bo pozwala zachować jedyną trzeźwość umysłu jaka istnieje, nieogłupioną ani wpływem emocji ani wpływem myśli. W końcu jeśli masz 3 opcje na to, co robić w życiu to głupio jest zostawić sobie tylko dwie, bo to ładniejsza liczba lub z jakiegokolwiek innego tępego powodu. Zawsze masz co najmniej 3 opcje, nieważne jaka by to nie była sytuacja. Kwestia, żeby ją zobaczyć. Kwestia, żeby zobaczyć rzeczywistość, którą tak łatwo sami sobie przysłaniamy przyklejając mechanicznie etykiety.

Mąż czy kolega? Konkurencja czy partner? Przyjaciel czy wróg? Kobyłka czy Kaśka? A może nic z tych rzeczy i odpowiednio: kochanek, doradca, znajomy i Agnieszka. Tak łatwo ulec pokusie i przykleić etykietkę jak uczą nas media i rodzice od dziecka jedne zachowania karając a drugie nagradzając, nigdy nie zostając obojętni. A wtedy możecie usłyszeć jak zareagowała Agnieszka, gdy powiedziałem jej wprost, kogo widziałem czytając jej słowa: "super, fajnie że w twoich oczach nie mam własnej tożsamości". Sęk jednak nie w tym, aby mówić tych rzeczy, a mieć własne zdrowe myślenie. Bo tak naprawdę nikt z nas nie ma tożsamości, której nie widzieliśmy już u kogoś innego.



Pytanie teraz do Ciebie: chcesz żyć iluzją czy widzieć rzeczywistość jaka jest? Chcesz patrzeć i reagować jakby to było co innego, jakby to był ktoś inny czy wiedzieć czym to naprawdę jest i reagować w sposób ŚWIADOMY? To jest ta megazaleta bycia świadomym - pozbywasz się dużo destrukcyjnych schematów, a jednocześnie możesz cieszyć się, że przytulasz głupiego misia i robić to nadal wiedząc jakie to jest absurdalne i jakie to jest... naprawdę:)



*tytuł notki zaczerpnięty z wersu "Czy to Ty? Ktoś głaszcze mnie po włosach nie mówiąc prawie nic" z Martynowej piosenki Myslovitz & Maria Peszek - "W deszczu maleńkich żółtych kwiatów"