Choroba zwana dorosłość

Choruję na chorobę zwaną dorosłość. Nigdy się z niej nie wyrwę, kajdany dorosłości na zawsze będą mnie uciskać i zabierać dopływ tlenu. Ilekroć spróbuję stawić jej czoła, ilekroć będę chciał się od niej wyrwać, zaraz znajdzie się ktoś, kto mi o niej przypomni lub przywoła mnie do tego społecznie nazwanego 'porządku'. Choruję na chorobę zwaną dorosłość.

Od jakiegoś już czasu myślę co robić w życiu. Tak długoterminowo. Ponieważ myślę, znaczy to, że moje obecne działania nie są dla mnie satysfakcjonujące. Myślę o pracy, wyprowadzce i przyszłym miejscu zamieszkania, przyszłych przyjaźniach i rozrywkach, a najbardziej o tym, co chyba najmocniej mnie przeraża... samodzielności.

Karolina z naszej pracy wynajmuje dla siebie w centrum kawalerkę. Dla mnie to gigantyczny koszt. Szczerze mówiąc bardziej wyobrażam sobie mieszkać w jakiejś ruderze niż co miesiąc "wyrzucać" tyle kasy. Choć niby mógłbym sobie na to pozwolić. Ale samo to mieszkanie nie świadczy przecież o tym, że Karolina jest bardziej samodzielna ode mnie. Jej też pomagają rodzice... ja w sumie też jestem niesamodzielny. Nie płacę ani za mieszkanie, ani za wyżywienie, często rodzice podwożą mnie na stację. To tak jakby i mi pomagali, choć ja przecież nie żyję sam jak Karolina.

A chciałbym już mieć własne mieszkanko, spędzać w nim miło czas sam na sam i zapraszać mnóstwo znajomych. I realizować wyzwania, które stawia los. Chciałbym też coś większego zacząć robić. Podróżować, rozkręcać własny biznes, miło spędzać czas poza domem. Na razie mi tego brakuje... to chyba przez to, że wstydzę się swoich potrzeb. Potrzeb, które jak kiedyś uważałem są za duże. Kiedyś, gdy jeszcze zaczynałem pisać tego bloga, nie wierzyłem w siebie. Ani w realizację tych potrzeb. A nie było w nich nic podobnego do K2. Ani tak wielkiego, ani tak stromego, ani tak niebezpiecznego jak najbardziej śmiercionośny z ośmiotysięczników.

Mam proste potrzeby, nie boję się tego przyznać teraz. Wydaje mi się, że musiałem przebyć długą drogę, aby powiedzieć jasno zdanie, które teraz piszę - moje wszystkie potrzeby są proste.

...a ja, chciałbym w kogoś objęciach obejrzeć "Amelię" czy przejść się z kimś po parku, pomilczeć leżąc na piasku i patrząc w gwiazdy albo chmurzaste niebo, czy zwyczajnie poradować życiem robiąc głupoty... choć teraz czuję, że mi nie wypada, że to głupie, złe, proste? Sam nie wiem. Choruję na chorobę zwaną dorosłość.

Napisałem do Cinka, przyjaciela najstarszego niczym najstarszy dąb w waszej rodzinnej okolicy takiegoż oto sms-a: "Brakuje mi Ciebie!Tego,ze juz tak czesto sie nie spotykamy i nie mamy tylu wspolnych rozrywek tylko 'powazniejsze' zycie i myslenie... Smuteczek:("

Cinek pisze, że to się nie zmieni. Teraz ma 9h pracy i potem w domu trzeba robić, z ludźmi już się nie chce być. Co zrobić. Szczerze mówiąc nie na taką odpowiedź liczyłem. On też choruję na chorobę zwaną dorosłość.

Dlatego też chciałbym mieszkać z Palcią. Ona ma w sobie tyle energii, tak się dobrze przy niej czuję! Nie lubię jak mówi o mnie coś złego, ale o to czasem sam ją pytam. Bardzo jej ufam. Lubie jak szaleje, gdy jak na imprezie karmi wódką nasze penisy, a nie nasze gardła czy choćby kieliszki. Lubię ją jak się śmieje, jak mnie dotyka, jak mówi o mnie dobre rzeczy. Ona jest taka idealna.

Kiedyś mocno oceniałem ludzi. Mocno oceniałem siebie. Mocno ich krytykowałem. Mocno krytykowałem siebie. Ale szkolenia i coachingi to zmieniły. Teraz mówię tylko jak ja się czuję przy innej osobie. I to widać w wypowiedzi powyższej. Żadne jej określenie, żadne zdanie nie jest z perspektywy tego jaka ona jest. Wszystko jest z perspektywy moich uczuć. Jak do cholery mogę powiedzieć jaki jest inny człowiek? Za to wiem doskonale jak ja się przy nim czuję.

Chciałbym kogoś pogłaskać po głowie... robiłem tak przecież często w podstawówce, z dziewczynami, z którymi później mocniej się przyjaźniłem. Czasem robiłem tak podczas flirtu, lubiłem też musnąć kogoś delikatnie dotykiem albo robić masaże. Lubię taką bliskość...

...a Cinek mówi, że trzeba się przyzwyczaić, że co zrobić, że takie jest życie... on nie lubi już robić rzeczy, które kiedyś się robiło wspólnie, w sensie które robiliśmy razem. Nie lubi też robić rzeczy, które kiedyś robił sam. Nie ogląda już masowo filmów, tylko co piątek, ale to tylko jak są naprawdę dobre... granie w gry też już nie... On też choruję na chorobę zwaną dorosłość.

'RUN WITH THE WOLVES' go cieszy. Aha, to Prodigy, mhm... "Gośka mnie cieszy!" Tak napisał. Jazda samochodem i jak najdłuższe trasy! Granie w piłkę! - wysyła kolejne sms-y... Wygląda na to, że co mu wpadnie do głowy to pisze... Na chwilę wyrwałem go z choroby zwanej dorosłość.

A spytałem go tylko co go cieszy...

Podczas ostatniej imprezy u Adama, gdy oglądał nad ranem zdjęcia jakiejś dziewczyny jego kolegi powiedział, że fajna, bo ma pasje. Spytałem go na to, jakie on ma pasje. Adam odpowiedział, że on nie ma pasji. Że wszystkie jego pasje to kompulsje... to straszne. Taka pustka... którą przecież wyraźnie czuć. To właśnie objaw choroby zwanej dorosłość.

Cinek napisał teraz "poza tym to dobre pytanie". I w kolejnym sms-ie: "Do zastanowienia i może odnalezienia kolejnych rzeczy, które można porobić". Fajnie. Naprawdę na chwilę wyrwałem go z choroby zwanej dorosłość. Oby jak najdłużej.

Mhm... czuję, że już nie mam takiej samej energii jak kiedyś, by robić pewne rzeczy, które kiedyś robiłem automatycznie. Za dużo tego rozwoju w moim życiu. Nie mam już tych samych iluzji, tej samej energii by iść w danym kierunku. Nie ma tak silnych uczuć walki i udowadniania. Teraz w środku jest więcej spokoju, akceptowania tego, co się dzieje, współjedności energetycznej, jakby to nazwać...

Mam nadzieje, że kiedyś przez to nie wyląduję w 'nothing box' mężczyzny... z piwem w ręku i pilotem. Mhm. A może to idealna medytacja, bycie w chwili obecnej? Mhm.

Lubię tę Karolinę z pracy. Z jednego głównego powodu, nie jest ona wymagająca. W sensie, nie czuję, że muszę przy niej jakiś być i nie czuję, że tracę przy niej energię. Po prostu sobie jestem. A jak Karolina na coś jęczy to przyjemnie mi się tego słucha. Po raz jeden z niewielu w życiu nie chcę wtedy rozwiązać kogoś problemu. Ona ma taki sympatyczny jęczący głos.

Zastanawia mnie w sumie jak to się dzieje, że się trafia w kogoś osobowość, gdy się z nim rozmawia. Pamiętam jak gadałem kiedyś z Maliną z Call Center, pod naszym nowym, luksusowym budynkiem pracy. Malinę bardzo bardzo lubię, jest ona bardzo zabawna i ciekawa, inteligentna. Powiedziałbym, że to jedna z najciekawszych osób jakie poznałem. Ciekawe jak sobie ją wyobraziliście, bo Malina to dziewczyna cała w tatuażach i kolczykach. Ona ma bardzo fajną duszę, czuję to normalnie.

W sumie dochodzę też do wniosku, że nie chce robić biznesu mając ciśnienie. Nie chcę brać udziału w konkursach - których pełno w Internecie jak mi pokazał mój katowicki kumpel - mając parcie "muszę wygrać, muszę wygrać kuuuurwa". Ten konkurs czy ten biznes to tylko jedna z wielu rzeczy, które mam na świecie. Jedna z wielu możliwości.

I gadając z tą Maliną zeszliśmy na temat jej ubioru czy coś i pokazała, że ma na ręku zegarek z Jezusem. Spytałem się jej "po co Ci to?" bo jakoś nie komponowało się to z tym całym jej wyglądam. A ona wtedy spuściła głowę, czas spowolnił i widziałem... to było to, weszła wtedy w inną tożsamość i powiedziała "dla prowokacji". To było ciekawe. Nigdy nie widziałem takiej Maliny. A lubię Malinę, naprawdę ją lubię.

Palcie za to kocham. Ona jest taką wspaniałą osobą. Chciałbym jej sprawiać przyjemność.

W ogóle powinien być taki serwis, gdzie każda osoba pisze 100 rzeczy, które sprawia jej przyjemność i ktoś, kto chce uszczęśliwić daną osobę może coś z tego sobie wybrać i zrealizować...

W ogóle to świetny pomysł na biznes. Właśnie na to wpadłem. Jako miłośnik różnego rodzaju list, jakiś czas temu założyłem sobie plik "500 rzeczy, które kocham" i powoli dopisuję tam różne rzeczy. A jakby tak każdy mógł zrobić taką swoją publiczną listę i co bardziej intymne, bądź prywatne punkty udostępniać tylko znajomym? O ile więcej miłości i radości byłoby więcej na świecie dzięki temu?:)))

...Najgorzej jednak, że nie umiem sprawiać przyjemności sam sobie...

Co ja kurwa robię ze swoim życiem?

Odkąd pamiętam, że gadamy z Adą przez kamerkę to masturbację nazywałem robieniem sobie dobrze. I to chyba jedyne robienie sobie dobrze, które ostatnio praktykowałem poza jedzeniem i innymi głupimi rzeczami związanymi z moim ciałem. Tffff, już je oceniłem jako głupie... bez sensu.

Naprawdę... jestem ostatnio taki nieszczęśliwy.

Luke w jakiejś rozmowie ostatnio powiedział, że potrzebuję ludzi. Mhm, coś w tym jest. Chyba pisałem kiedyś, już sam nie wiem z kim, ale że z kimś czułem się źle, a jak dobrze z kimś innym.

"Nic śmiesznego" to super film. Pełny dramatu i ironii. Nie wiem w sumie co o nim myśleć, co o tym wszystkim myśleć... Pewien jestem, że nie umiem tak reagować, jakby wszystko mnie cieszyło. Nie lubię oceniania innych ludzi i myślenia "jacy są". Lubię po prostu rozmawiać. Dla samej rozmowy. Jakby to było tlenem dla mnie, gdy rozmowa jest miła. Nie myślę nic o kimś, choć wiem, że podczas rozmowy warto nadawać pozytywne tożsamości dla rozmówców, by fajnie się czuli i chcieli ze mną przebywać. Tak mówi doświadczenie i teoria. Każdy w końcu lubi słuchać o sobie. Oprócz tego, że lubi być wysłuchany.

Obejrzenie tego filmu "Nic śmiesznego" było dla mnie wielkim przełomem. Już kiedyś, gdy Twinka mi go poleciła, oglądałem sceny z tego filmu, pewnie z 1/4 całego filmu zobaczyłem na YT. Bardzo mnie to wtedy śmieszyło. Ale, gdy zacząłem go oglądać, jedno z początkowych zdań mocno mną wstrząsnęło. Film zaczyna się, gdy w kostnicy dwóch kolesi patrzy na martwe ciało znanego reżysera filmowego i mówią, że "taki to musiał mieć życie". I tak zaczyna się historia bohatera, który przemawia wtedy i mówi: "Nie spotkało mnie w życiu nic śmiesznego." A film, który chyba miał być komedią, można obejrzeć na 2 sposoby: jako niezły dramat albo komedię. Z boku, wiele scen wydaje się bardzo bardzo śmieszne. Jednak ja cały film obejrzałem bez uśmiechu wczuwając się w rolę głównego bohatera. Który to wkurwiał się, irytował, smucił, czuł winę i wiele innych nieprzyjemnych uczuć. Jemu wcale nie było do śmiechu. Ale 2 dni po obejrzeniu tego filmu zrozumiałem jedną niezwykle ważną, i jak powiedziałem przełomową rzecz. Coś, o czym mówi prawie każda książka o zarządzaniu i motywacji - że wszystko jest kwestią interpretacji, że to od nas wszystko zależy, że "rzeczy dzieją się jak się dzieją, ale to my je interpretujemy". Połączyłem tę fachową wiedzę i ten film i wyszedł mi z tego doskonały obraz. Dlatego też lubię tak tę Karolinę z pracy. Ona się nie wkurza, ona umie żartować z rzeczywistości. Ona nie choruje na chorobę zwaną dorosłość. Gdy prawie 3 miesiące szukała tegoż mieszkania, śmiała się, że będzie mieszkała pod mostem i jakie to trudne znaleźć kawalerkę. A ja? Ja już pierwszego dnia byłbym wkurwiony! Tak, nie zły czy zirytowany. Byłbym od razu wkurwiony. O tym właśnie mówi ten film, "Nic śmiesznego". Że wszystko jest kwestią interpretacji i naszej reakcji.

A ja... jak sami widzicie. Piszę jacy są inni, co lubią. Teorie lub słowa bliskich mi osób. Moje ich postrzeganie lub odbiór. Jednak tak naprawdę to wciąż kręci się wokół ludzi.

Nie piszę o rzeczach martwych, tylko o sobie. Za mało we mnie dobrego egoizmu i skupienia na sobie. Wiersze też musiały powstać pod wpływem inspiracji jakiejś osoby. Przeważnie mojej muzy Martyny.

Kim jestem w ciszy? Kim jestem, gdy nie ma ludzi? Kim jestem, gdy o nich nie myślę? Chyba warto bym zastanowił się nad jedną, ale to zajebiście ważna rzeczą w życiu...

Jak wyglądałoby moje życie, gdybym był ostatnim i jedynym człowiekiem na Ziemi? Może tak jak w filmie "Jestem legendą", gdzie Will Smith był ostatnim człowiekiem w opuszczonym mieście? Strzelał do samochodów z wieżowca, grał w golfa na dachu budynku, robił jakieś testy laboratoryjne i walczył z kosmitami.

Pomijając to ostatnie, tę ostatnią rozrywkę... kim bym był? Co bym robił? A czy Ty już wiesz, na czym upływałby Ci czas? Podziel się tym ze mną w komentarzu poniżej.

Myślę, że świat byłby inny, gdyby nie było dookoła mnie ludzi. Tego, co mogą o mnie powiedzieć i pomyśleć. Jak mnie mogą ocenić, postrzegać, jakim słowem nazwać. I bez tego jak ułoży się ich mimika twarzy, gdy na kogoś spojrzą. Kim byśmy wtedy byli, gdyby nie było iluzji w oparciu o innych ludzi, nie byłoby lepszego ciała, lepszych cycków, dupy, penisa, ani cipy? Nie byłoby ładniejszej osoby ani brzydszej. Nie byłoby niczego innego poza Tobą. A Ty nie mógłbyś tego nazwać, nie mógłbyś tworzyć historii w swojej głowie, bo nie miałbyś porównać w oparciu o innego człowieka. Kim byś wtedy był?