Trudne emocje

Mam problem z trudnymi emocjami.

Zauważyłem, że moje podejście do nałogów, brak chęci do pracy, problemy z kobietami i problemy u mnie w życiu sprowadzają się do jednego - tego jak radzić sobie z emocjami. Ja sobie z nimi nie radzę. I dlatego właśnie muszę się edukować z tego tematu. Jeśli tego stale nie będę robił to wciąż będę wracał do punktu wyjścia jak mysz zagubiona w labiryncie.

Wszystkie te trudne sytuacje mają zapewne swoje pierwotne pochodzenie. I zapewne jest nimi mój dom rodzinny, dlatego muszę tam wrócić i załatać te dziury w mojej psychice, które tam powstały.

Każda terapia, coaching czy szkolenie sprowadza się właśnie do tego.

I nie ma co tego wypierać, choć tak dobrze to robiłem tyle czasu.

Często podczas rozmów z Michałem Chlebowskim, mówił mi on, że ja uciekam od trudnych emocji. Nawet jeśli przez kilka dni czy czasem nawet tygodni wszystko mi się względnie udaje, to po jakimś czasie i tak wracam do punktu wyjścia. Bo kiedy jest tak dobrze, a ja jestem szczęśliwy, nie chcę myśleć o trudach życia lub szukać przyczyn moich problemów. Jednak w ten sposób nigdy nie wyjdę z tego labiryntu.

Ważną rzecz powiedział mi w sobotę Łukasz Bieliński, gdy pytałem go o przyczynę problemów w związkach. Łukasz powiedział, że przyczyną wszystkich problemów w związkach jest brak wyrażania swoich potrzeb. Myślałem nad tym przez te ostatnie dni i widzę, że coś w tym jest. Jeśli nie wyrażam tego, co chcę i na czym mi zależy, to mam problem. Moje potrzeby wtedy nie są realizowane, a ja mam jazdy emocjonalne.

Jestem taką osobą, która ma problem z wyrażaniem niezadowolenia, gniewu, braku zadowolenia z obecnej sytuacji. A wypowiedzenie tego, wraz z chęcią zmiany danej sytuacji jest tutaj kluczowa. Jak mogę być szczęśliwy, jeśli nie podoba mi się sytuacja, w której jestem? Dotyczy to zarówno pracy jak i relacji z drugim człowiekiem.

Kiedyś miałem gorszy dzień i zaprosiłem Gabriela i Matyldę by się przy nich odprężyć i pogadać. Jednak jak przyszła Matylda, zaczęła się ze mnie naśmiewać i mi dowalać. Nie chciała mnie wysłuchać, a do moich problemów podchodziła jak do rzeczy. Strasznie mnie to wtedy wkurzyło. Po kilkunastu minutach gotowało się we mnie. Powiedziałem jej spokojnie, że tej Pani już dziękujemy, żeby wstała i wyszła. Odprowadziłem ją do drzwi i powiedziałem, że teraz przez dłuższy czas nie będziemy się już widywać. Nie czułem się źle z tym, co zrobiłem. Skoro ktoś nie dba o moje emocje i dobre samopoczucie to czemu mam przebywać z taką osobą? Nie na tym polega życie by się męczyć i obcować z kimś, kto sprawia, że cierpisz. Ja przynajmniej tak nie chcę.

Kiedyś na coachingu u Magdy poruszaliśmy temat nałogów i emocji. Magda powiedziała, że nałóg to po prostu strategia na radzenie sobie z trudnymi emocjami. Więc, aby poradzić sobie z nałogiem wystarczy zmienić swoje podświadome strategie radzenia sobie ze stresem.

Przez ostatnie miesiące wiele razy całkowicie ograniczałem stosowanie alkoholu (nawet na 3 miesiące) czy papierosów (3x, łącznie na 2,5 miesiąca). Te ograniczenia były dla mnie dobre, ale przez to przestałem też wypierać pozytywne stany, które dają używki. Bo skoro ktoś sięga po używki to dają mu one coś pozytywnego. Papierosy np. większość ludzi odstresowują, dają chwilę relaksu czy spokój. Alkohol, który wpływa na świadomość, bardzo luzuje, sprawia że się mniej myśli, bardziej wbija się w uczucia i czuje dużo większą pewność siebie. Każda używka daje daje coś pozytywnego, inaczej ludzie by tego nie robili, prawda? Gorzej, gdy jest to jedyna strategia na poradzenie sobie z jakąś emocją, od której chce się uciec.

Duża część tego bloga powstała pod wpływem alkoholu. Gośka kiedyś mocno to u mnie krytykowała, że skoro piszę pod wpływem alkoholu to ona nie chce tego czytać, mimo, że podobało jej się to, co pisałem. Sęk jestem w tym, że byłem na tyle słaby, że nie umiałem sobie poradzić z problemem bez tego.

Magda doradzała mi bym zamiast rozładowywać te trudne emocje w ten sposób, zaczął o nich pisać. Notki na blogu, wiersze czy kilka rymowanych piosenek wspaniale dawały mi ten efekt. Po każdej skończonej piosence czułem ogromny spokój i radość. I to nawet jak nie pisałem ich pod wpływem. Po prostu wyrzucałem z siebie tyle nagromadzonych emocji, że czułem się po tym bardzo zrelaksowany. Następne dni wszystko zaczynało mi się układać i przeważnie nie miałem już problemu, o którym pisałem. Albo podchodziłem do niego z takim luzem, że wydawał mi się on dużo dużo mniejszy.

Dla mnie pisanie jest jedną z najprzyjemniejszych rzecz, jakie mogę zrobić. Piszę sobie tutaj wszystko, co chcę i czuję się wspaniale, że mogę to napisać, wyrzucić z siebie, ułożyć coś sobie w głowie.

Czymś takim jest też dla mnie sport, bo gdy ćwiczę, zupełnie nie mam ochoty na używki, nawet na imprezach i czuję się wtedy naprawdę wspaniale. Zarówno pod kątem psychicznym, jak i fizycznym, co przecież jest takie oczywiste.

Czymś takim jest też dla mnie spędzanie czasu z pozytywnymi ludźmi. Tymi nastawionymi w sposób życzliwy, przyjazny, otwarty i wspierający zamiast oceniania i dawania rad.

Jednak ostatnio zauważyłem nowy problem pod kątem relacji międzyludzkich. Problemem jest to, że większość najbliższych mi osób gdzieś poznikała. Albo powyjeżdżali zagranicę albo do innych rejonów Polski albo nie mają ostatnio za dużo czasu, gdy ja mam go w nadmiarze. Kompletnie nie wiem jak sobie z tym radzić i co począć, gdy z mego życia znikają moi przyjaciele.

Wszystkie osoby, które tak bardzo ceniłem, mam teraz daleko od siebie. Londyn, Niemcy, Austria, Wrocław, Łódź. Inne osoby, które zawsze były dla mnie kimś ważnym na stałe mieszkają w Poznaniu, Toruniu, Krakowie. Utrzymuję z nimi wszystkimi kontakty, ale teraz nie ma już wspólnego spędzenia czasu tylko sporadyczne rozmowy telefoniczne, bo przecież nie można się umówić albo pozostają sms-y. Teraz jest głupie pisanie na Fejsie lub Skajpie. To nie jest to samo. I nawet jak dostaję mms-a od Cinka z napisem na puszce Coca-Coli "Przyjaciel" lub komplementy od bliskich-dalekich mi osób, to już nie jest to samo. To jest siedzenie w domu i tracenie swojego czasu i życia zamiast robić coś konstruktywnego. A Ci, którzy byli blisko i są na miejscu, mają cholernie dużo pracy, sesje poprawkowe lub związki i mimo chęci nie mogą przeznaczyć czasu dla mnie.

Czuję się przez to bardzo samotny. Przyjaźń była dla mnie zawsze czymś bardzo ważnym, o ile nie najważniejszym w życiu. Kompletnie nie wiem co robić z tą samotnością. Widzę jak przez to uczucie, w pewnym sensie staję się toksyczny dla bliskich mi osób w Warszawie. Bardzo zależy mi na tym, by mieć fajną paczką przyjaciół lub osób, z którymi mogę o wszystkim pogadać i spędzić czas. Przez to toksycznie staram się ich trzymać i zabiegam o nich jak głupi narkoman o kolejną działkę by czuć się dobrze.

W pewnym sensie jestem takim narkomanem. Jestem narkomanem bliskości. Bo mimo, że potrafię godziny czasu spędzać na swoich pasjach, rozrywkach czy sporcie, to czuję, że nie jestem pełny. Pisał o tym też Dale Carnegie we wstępie książki "Jak zdobyć przyjaciół i zjednać sobie ludzi" - 85% naszego szczęścia zależy od kontaktów z innymi ludźmi.

Mimo że uwielbiam spędzać czas samotnie, porobić coś dla siebie na uboczu, to nie umiem zupełnie nie przebywać z ludźmi. Podziwiam tych wszystkich, którzy wyjechali i tak szybko dostosowują się do zmian. Ja tak nie umiem. Nie mam aż takiego oparcia na sobie i nie umiem też organizować sobie czasu, gdy nie ma wokół mnie ludzi. Potrzebuję kontaktu z ludźmi których szanuję, bardzo cenię i dla których mógłbym coś poświęcić.

Ludzie zawsze byli dla mnie na pierwszym miejscu. Cenniejszy był dla mnie zawsze człowiek i rozmowa niż rzeczy materialne czy praca. Taki już jestem. I szczerze mówiąc nie wiem co z tym zrobić i to wpędza moją psychikę w ruinę.

Ponieważ jestem człowiekiem, który szuka rozwiązań na problemy, przychodzą mi do głowy teraz 2 rzeczy: znalezienie na miejscu nowej grupy ludzi, z którymi wspaniale bym się czuł oraz czytanie książek Osho na temat miłości i samotności, bo te 2 rzeczy zawsze łącza się ze sobą. Nie wiem jak dokonać większej zmiany i gdzie jej szukać. Być może czegoś nie wiem lub czegoś nie widzę. I zapewne tak jest, skoro mam ten problem. Może po prostu muszę pójść do etatowej pracy na 8 czy 10h, byle tylko się czymś zająć i nie myśleć o ludziach. Ale czy brak myślenia o ludziach sprawi, że nagle oni będą?

Kompletnie nie wiem co z tym robić.

Zawsze pisanie na blogu dawało mi dużo rozwiązań. Nie wiem czy to była kwestia alkoholu czy mnie, ale teraz tego nie widzę. Będę więc bardzo wdzięczny za Wasze przemyślenia w tym temacie lub opowiedzenie jak Wy radzicie sobie z tym tematem. Kiedyś z pewnością umiałbym za to podziękować i się uśmiechnąć, ale teraz nie wiem czy będę w stanie. Mam w sobie dużo smutku z tego powodu, z którym nie wiem co już robić. Nie chcę być nieszczęśliwy, nie chcę spędzać czasu z toksycznymi ludźmi i nie chcę robić czegoś, czego nie lubię.

Wiem, że jeszcze dużo muszę się nauczyć w tym temacie i jestem na to otwarty. Nie wiem jeszcze skąd i kiedy przyjdzie jego zrozumienie, ale wierzę, że będzie dla mnie to coś istotnego, czego jeszcze nie rozumiem.