Dwa scenariusze

Jest wiele rodzajów filmów mówiących o życiu zwykłych ludzi uwikłanych w trudne historie życiowe. Mało jest filmów ściśle pozytywnych, gdzie głównemu bohaterowi wszystko się udaje. Na ogół w filmach o zwykłych ludziach pokazane są trudności losu. Bohater ma pod górkę, jest mu ciężko i ledwo odnajduje się w rzeczywistości, biedzie i problemach. Różnią się one tylko zakończeniem, które pisane jest z perspektywy lat.

Są filmy takie, które są dramatami. Tam historia zawsze kończy się tragicznie lub bohater przegrywa. Przegrywa ze sobą, z policją, prawem, rzeczywistością. Takie filmy to dramaty.

Są też takie filmy, które są inspirujące. Bohater ma ciężko, ledwo ciągnie, ledwo odnajduje się i daje radę. Nie ma kasy, dostaje wpierdol, każdy dzień to walka. Jednak zwieńczenie jest inne, tam na koniec jest happy ending. To samo jest w biografiach sportowych, gdzie bohater wcale nie miał łatwo, nie miał samych sukcesów od początku i łatwego startu. W takich filmach i książkach jednak talent nie został zmarnowany. Bohater na końcu nie pisze jako człowiek, który przegrał życie, ale jako człowiek, który sporo osiągnął pomimo trudów, które opisał. To są historie kierowane do zwykłych ludzi, gdzie sam talent nie wystarczył, gdzie ciężka praca była tym, co pozwoliło mu odnieść sukces w swojej wybranej dziedzinie i nie pisać później z pozycji podłogi. Ogląda się to potem lub czyta mając świadomość, że będzie dobrze, że wszystko jakoś się ułoży, że ktoś dostrzeże naszego bohatera, że będzie jakiś przełom, że będzie TO COŚ, co wpłynie także i na nas pozytywnie.

Oglądasz na ogół taki film lub czytasz książkę i masz zero empatii. Nie wczujesz się w historię i jego osobiste trudny. Z widzianą śmiercią na własne oczy, z biedą, ze strzelaninami, z bólem i krytyką. Widzisz tylko to, co było potem. Widzisz, że jakoś udało się złożyć puzzle w spójną całość. Widzisz to i możesz swobodnie odetchnąć na koniec. Możesz posłuchać muzyki na końcowych napisach i uśmiechnąć się. Możesz mieć refleksję, że warto było ciężko pracować. Możesz mieć refleksję, że "takiemu to dobrze". Możesz także myśleć, że nie każdy rodzi się geniuszem. Możesz podziwiać tę jednostkę lub marzyć, że fajnie byłoby mieć samemu podobną biografię. Ale dopóki będą to tylko marzenia lub tylko podziw, nic w Twoim życiu się nie zmieni.

To czy coś wpłynie na Ciebie czy nie zależy od Ciebie. Od Ciebie zależy czy wygrasz walkę z przeciwnościami czy się im poddasz. Tak naprawdę wszystko zależy od Ciebie. Podobno w życiu to, co masz zależy w 10% od tego, co Ci się przytrafia, a w 90% od tego jak reagujesz. I dopóki będziesz reagował tak, że ból, smutek, bycie oszukanym czy wykorzystanym albo okłamanym będzie przeciwko Tobie - przegrasz nawet z samymi Asami w Twoich rękach.

Przegrać możesz ze wszystkim. Z losem, pogodą, z lepszym przeciwnikiem, z problemem, nieuczciwym szefem lub firmą, jednak głównie możesz przegrać z samym sobą.

Czytasz te biografie znanych ludzi. Oglądasz te filmy o osobach, którym się udało. Nigdzie tam nie znajdziesz podobnych zachowań do tych, które powtarzają bez ustanku ludzie przegrani, którzy na koniec nie mają sukcesu. Bo to co się liczy to koniec.

Mówi się, że podobno po tym jak kończy poznaje się mężczyznę. Ot głupi slogan w języku polskim, ale jakże prawdziwy. Głownie mówi się to o mężczyznach, bo to o nich też najczęściej są takie filmy czy biografie. Mężczyzna nie musi trzymać w sobie dziecka, dbać o nie i siebie, gdy jest w środku, karmić go ze swojej piersi i wychowywać. Może łatwiej nakierować się na pracę i sukcesy poza domem. Tak nas stworzyła natura. Wystarczy 10 sekund stosunku i koniec pracy. To kobieta ma potem z tego powodu 2 lata wyjęte z biznesowego życia. A mężczyzna zapina rozporek i idzie dalej, myśli o swoich celach i jaki będzie jego następny krok.

Ironicznie to może brzmi, ale tak jest. To facet musi być twardszy psychicznie i ciągle dążyć do przodu. Tak jak powiedział generał Patton - my nie bronimy pozycji, my idziemy naprzód i atakujemy. Co prawda on mówił o różnicy między Amerykanami a Niemcami podczas II wojny światowej, ale tu chodziło o bycie mężczyzną. Chodziło o podejście, które kierunkuje na sukces. Nie da się go osiągnąć ciągle broniąc pozycji. Nie da się stać w miejscu i wygrywać. To dobre dla firm ubezpieczeniowych czy banków, które oferują Ci takie usługi. Nic nie zrobisz, a będziesz mieć więcej kasy. Brzmi wspaniale, ale tak nie jest. To powoduje szereg negatywnych rzeczy. Lęki, że jednak się straci albo zastanie w danej sytuacji na długo. A przecież stojąc w miejscu nie da się iść naprzód.

Wiele z tych gwiazd, które potem wydają książkę miało problemy. Jedna rzecz, która różni nas, NAS, czyli pozostałych, aspirujących do tej wspaniałej biografii na koniec to, że oni nigdy się nie poddali. Nigdy nie zobaczysz w biografii kogoś takiego, że ktoś położył się na łóżku lub podłodze i płakał, uderzał w ścianę lub chodził bez celu. Nigdy nie zobaczysz tego przez dłuższy czas. Of course mogła być chwilowa załamka, ból czy rozczarowanie, ale nigdy nie trwało to dłużej.

I mam wrażenie, że te gwiazdy były silniejsze od zwykłych ludzi, właśnie dlatego, że nawet po chwilowej "niedyspozycji" mogli wrócić na właściwy kurs lub obrać nowy. Nasuwa mi to na myśl jedną sytuację. Zarówno taki człowiek sukcesu jak i przeciętny zjadacz chleba jest kapitanem na okręcie na pełnym morzu, który prowadzi. Obaj odchodzą od steru na chwilę zostawiając go samopas. Ster się kręci i nie ma nikogo kto mógłby skorygować kierunek, uniknąć kolizji i pomóc dopłynąć do portu. Z tym, że na logikę, im dłużej nikogo nie będzie przy sterze, tym bardziej zwiększa się ryzyko niebezpieczeństwa. To jak puszczenie kierownicy podczas jazdy samochodem lub rowerem. Można to zrobić na kilka sekund bez problemu. Ale na przykład na godzinę? No fucking way! Wszyscy wiedzą, że to grozi kolizją. Albo czymś równie niebezpiecznym.

Nie puszczaj kurwa swojej kierownicy !!! Obojętnie czy nie trzymałeś jej mocno pod swoimi palcami w związkach, w sprawie kasy, zdrowia i ciała, relacji z innymi ludźmi czy karierą. Po prostu NIE PUSZCZAJ KURWA KIEROWNICY! Nie na tak długo!

Ludzie sukcesu szybciej regenerują się po porażkach. Szybciej się podnoszą. Szybciej podejmują decyzje. Szybciej wiedzą, że jutro jest kolejny dzień, jak za który się nie weźmiemy (kierownica) to nie wyniknie z tego nic dobrego.

Masz dokładnie dwa scenariusze swojego życia. Film, który będzie inspirujący, bądź komedią... albo ten drugi... sam wybierz co wolisz. Sam dla siebie. Bo może okazać się, że tego drugiego nikt nie będzie chciał oglądać. Może nikt nie będzie chciał bardziej się dobić? Sam sobie wybierz. Dla siebie. A potem zrób listę co zaprowadzi Cię do tego drugiego i NIGDY PRZENIGDY TEGO NIE RÓB!! Nie waż się! Albo od razu szukaj sponsorów na nakręcenie tego filmu. Będziesz jego wiarygodnym sprzedawcą.

Jeśli jednak chcesz zagrać w filmie inspirującym, zrób listę tego, co może Cię do niego zaprowadzić. Nie to, co Cię zaprowadzi do niego. Tylko co, co MOŻE. Pamiętaj, nie ma pewników. Nie ma łatwych wygranych i drużyn, które zawsze wygrywają. Zawsze jest ryzyko. Jak go nie podejmiesz, możesz już dziś pisać dialogi do swojego drugiego filmu zaczerpnięte z rozmów ze znajomymi. Jeśli jednak to już trochę Ci się znudziło, rusz głową. Zrób listę tego, co może Ci pomóc i od której warto zaczynać każdy dzień. Od czego warto w ogóle cokolwiek zacząć co daje nadzieję.

Mówi się, że ludzie zmieniają się przez inspirację albo desperację. Ciekawe jest to zdanie. Na ogół postrzega się to jako desperację własną, a inspirację z zewnątrz. Jednak to nie prawda. Jeśli całych dni nie spędzałeś lub nie spędzałaś na Pudelku, filmach porno, przed telewizorem, Facebooku lub grach komputerowych to sam lub sama siebie możesz zainspirować. Tym, co robisz dobrze. Tym, co umiesz, tym, co Ci wyszło. Tym, co pojawia się w Twojej głowie, gdy czujesz dumę. Łatwo przecież wpadać w desperację czy depresję pod ciężarem samego siebie. Równie łatwo jest zainspirować samego siebie samym sobą. Wystarczy tylko o tym pomyśleć. Skupić się na tym na dłużej. Nie tylko podczas porannego przebudzenia, gdy miało się takie piękne sny. Ale dość tego. Ty już wiesz, że masz wybór. Nie muszę Ci tego mówić.

Pamiętaj, zawsze masz dwa filmy. I tak w którymś wystąpisz. Przed tym nie uciekniesz. Choć przecież Hollywood przyzwyczaił nas, że wszystko to superprodukcje, sam możesz być tego najlepszym przykładem, że tak nie będzie.

I jedyne, co teraz możesz zrobić to napisać scenariusze tych dwóch filmów. Napisz je. Zrób to. Napisz scenariusze filmów, których jesteś głównym aktorem. Napisz jak one wyglądają do tej pory. Przyjrzyj się im i zobacz, co w nich jest. Zabaw się też w jasnowidza. Zobacz, co będzie. A potem pomyśl, co bardziej Ci odpowiada.

Pamiętaj, jedyne co masz to dwa scenariusze. Jeden z nich trafi do kosza. Drugi zekranizujesz. Który z nich bardziej Ci odpowiada? Który z nich właśnie realizujesz?

Wiem, że żaden człowiek sukcesu nie czyta podobnych bzdur. Żaden z nich nie musi tego czytać, bo z góry wie, który scenariusz będzie bestsellerem, a który nie. On sam już wybrał. Czy Ty też potrafisz wybrać?

Pamiętaj, masz tylko dwa scenariusze przed sobą. Nie trzy, nie pięć, nie dziesięć. Tylko dwa scenariusze. A teraz właśnie po przeczytaniu tej notki masz przystawiony pistolet do głowy - WYBIERAJ! TERAZ. Jak nie potrafisz wybrać to kulka w łeb. Masz tylko dwa scenariusze...