Tutaj wiedziałem już jak wesele będzie przebiegać, jakie są mniej więcej zwyczaje i zachowania ludzi na nich. Oczekiwałem więc 08.09.07 bez wewnętrznego niepokoju, przygotowany na większość rzeczy, które miały nadejść. Nie wiedziałem tylko jak będą wyglądały moje relacje z Kasią, bo wcześniej gadaliśmy sporadycznie i nie znaliśmy się dość dobrze.
W dzień ślubu obudziłem się późno i jak zwykle w ważnych momentach zabrakło mi czasu. Oczywiście mogłem liczyć na pomoc moich wspaniałych rodziców, którzy powiedzieli, że mnie nie podwiozą na stację. Roztrzepany i wkurwiony wybiegłem z domu, a po drodze spotkałem Kamila "Nosa", co nie jest najmilszym przeżyciem. Potem pobiegłem do kasy po bilet, a gdy zobaczyłem sporą kolejkę i wjeżdżający pociąg znowu musiałem biec, tym razem na czoło wagonu. Byłem więc nie tylko poddenerwowany, ale i spocony, nieogolony i przepłaciłem za bilet. Ale co tam!
Kasia wyszła po mnie na swój przystanek i przywitała się ze mną jak nigdy wcześniej, co na prawdę mnie zaskoczyło. Potem grzecznie przywitałem się z jej rodzicami, którzy na pierwszy rzut oka zrobili na mnie dobre wrażenie. Następnie zgodnie z moim życzeniem schowałem się do łazienki, gdzie ok. 30 min. goliłem się wyjątkowo skrupulatnie, czesałem włosy po kilka razy i przeglądałem się w lustrze po stokroć. Gdy skończyłem, posiedzieliśmy chwilę u Kasi w pokoju, obejrzałem jej kolekcję płyt i książek i zapakowaliśmy się do luksusowej taksówki. Dla mnie była ona nawet zbyt luksusowa, a cena za kurs nazbyt duża. Podczas jazdy potwierdziło się, że tata Kasi jest dziwny, bo przez cały czas próbował nawiązać rozmowę z młodym kierowcą i przypodobać mu się. Zupełnie nie wiem czemu to robił, ale momentami kierowca był chyba trochę podirytowany.
Przed kościołem byłem już lekko zakłopotany z powodu wielu nieznajomych dla mnie twarzy, które z pewnością wiele znaczyły dla Katarzyny. Zostałem przedstawiony kuzynkom i dalszej rodzinie, ale dziwnie się czując nie zapamiętywałem imion osób, co jest do mnie zupełnie niepodobne. Msza odbyła się w nowym warszawskim kościele pod patronatem Św. Jana z Dukli (to w ogóle był taki święty?!:O). Sam wybór kościoła był dla mnie wyjątkowo nietrafiony: w środku panowało echo, był on dziwnie wystrojony, a organista grał po swojemu i jakieś nieznane utwory, że ludzie patrzyli w górę ze zdziwieniem i złością.
Przebieg mszy także nie sprawił na mnie dobrego wrażenia. Ludzie tam obecni cały czas się wiercili i wyglądali na niezainteresowanych. Jednak w chwili przysięgi i zakładania obrączek około 10 osób z tłumu stanęło po bokach oraz za plecami młodych robiąc zdjęcia swoimi cyfrówkami. I stali tak całkiem długo, aż się nie napstrykali (byłem tym zniesmaczony). Natomiast małe dzieci weselników były pozostawione bez opieki i kilkoro z nich biegało po kościele, jedno wciąż czymś rzucało o ziemię, a inne dziecko płakało na cały głos. Co gorsza, ich rodzice nie przejmowali się tym wszystkim. Należałoby więc postawić pytanie czy to z nimi jest cuś nie tak, czy to może ja mam jakieś wyobrażenia na temat prawdziwej weselnej mszy...
Pan Młody również nie trzymał chyba należytego poziomu, bo gdy zabrzmiała muzyka i młodzi wkroczyli po czerwonym dywanie do kościoła, Daniel zobaczył kogoś znajomego w kościele i zaczął do niego robić miny i uśmiechać się w dziwny sposób. Byłem tym wstrząśnięty (później dowiedziałem się, że był on studentem Koźmina;]). Msza zakończyła się dziwną melodią, a młodzi nie wiedząc chyba co to jest stali w miejscu i czekali aż organista się ocknie i zacznie grać marsz weselny, a gdy zaczął to nadal pozostawiało to wiele do życzenia.
Po mszy przed kościołem ustawiła się kolejka do pary młodej z gratulacjami. Nie chciałem się tam pchać, bo przecież widziałem tych ludzi I raz w życiu, ale Kasia chciała, abym również pogratulował. Wycałowałem więc niechętnie pannę młodą i podałem rękę wykręconemu młodemu. A on zamrugał oczyma, kiwając głową w dół przy tym ironicznie się uśmiechając. Potem poszliśmy do autokaru, a gdy naczekaliśmy się trochę aż młodzi wycałują się i ruszą, pojechaliśmy w stronę Grójca.
Podróż upłynęła miło na rozmowie z Kasią. Gadaliśmy o naszej uczelni, ludziach na niej, życiu i innych sprawach. W trakcie tej rozmowy zauważyłem, że mimo, że Kasia za często jęczy i narzeka to ma dobre poglądy na temat niektórych rzeczy i spraw. Do tego okazało się, że Kasia jest całkiem bliską koleżanką mojego uczelnianego (i nie tylko) ideału - Oli, co mogłoby mi stworzyć okazję do zapoznania się przez nią.
Gdy przybiliśmy do 'Karczmy u Jakuba' rozpoczął się weselny zgiełk. Jedzenie, picie, wszystkiego było pod dostatkiem. Co więcej, potrawy były przepyszne, że normalnie żarłem je! Pamiętam, że smak tego mięska i innych rzeczy był na prawdę super. Zjadłem wiec 2 duże obiady, wszystkiego brałem dokładki i kończyłem jeść ostatni. Aż sam się dziwiłem, że mogę tyle pomieścić. Alkohole nie były już tak pochłaniane, więc sądzę, że połowa zapasów została nienaruszona.
Inną dziwną rzeczą była duża liczba palących. Gdy wyszliśmy zaczerpnąć świeżego powietrza, obok nas było pełno ludzi. W porównaniu do poprzedniego wesela było ich kilka razy tyle. Potem jednak ta liczba się nie zmniejszyła mimo opadów deszczu. Zdumiewający był także brak zainteresowania meczem Polska - Portugalia, który odbywał się równolegle. Gdy w przerwie meczu i po jego zakończeniu Pan Młody dumny wykrzyczał wynik do mikrofonu mało kto krzyczał i uśmiechał się z radości.
Jednak pomimo dosyć dobrej atmosfery, nie umiałem się dostosować do ludzi tam będących. W pewnym momencie patrząc na innych ze swoimi parterami/partnerkami, bądź emanujących szczęściem, sam ukułem się w serce i zacząłem rozmyślać i rozpamiętywać. Wspominałem przeszłość, zamartwiałem się nad moimi słabymi kontaktami z niektórymi ludźmi, którzy wiele dla mnie wcześniej znaczyli i o mało nie wybuchnąłem tam płaczem. Siedziałem podparty ręką, celowo zakrywając część twarzy, jednak Kasia dobra w takich sprawach spytała mnie co mi się stało. Wykrętnie odpowiedziałem, że jestem zmęczony, ale potem byłem już tylko cichy, bez mojego blasku w oczach. Nie chciałem tańczyć (muzyka i zapalone wciąż światła na sali bardzo mi nie odpowiadały), ani nie próbowałem rozmawiać. Z resztą to nieumiejętność nawiązania ciekawej rozmowy, była tym, co spowodowało smutek w dużej części. Odcinając się od ludzi, co robię przez całe wakacje, nie jest potem wcale łatwo do nich wrócić. A być duszą towarzystwa i zagajać rozmowy tym bardziej.
Był jednak taki moment, że wszyscy młodzi wyszli na dwór i tam dziewczyny zaczęły gadać ze sobą, a ja przystanąłem z dwoma chłopakami. Oczywiście nic nie gadałem, a oni nawet do mnie nic nie mówili, tylko rozmawiali ze sobą. Widać, że chyba znali się od jakiegoś czasu. A tym, co zaintrygowało mnie w ich rozmowie były refleksje o swoich znajomościach. Że teraz już prawie nie mają kolegów, bo wszyscy kumple im powyjeżdżali, poginęli. I jeden potwierdzał spostrzeżenia drugiego, że wcale nie jest tak łatwo mieć zgraną paczkę w dzisiejszych czasach na dłużej. Część znajomych wyjeżdża za granicę czy to na studia czy do pracy, a ty zostajesz sam. Inni pracują, biorą na siebie dużo zajęć i nie maja dla ciebie czasu. A gdy są już wolni, po całym dniu na uczelni czy pracy, nie chce im się jechać na spotkanie z tobą czy odwiedzać kogoś. Wolą pojechać do swojej dziewczyny i z nią spędzać czas. I tak wielu ich kolegów woli spędzać czas z dupami niż z kumplami. Do tego wszystkiego dochodziła pogoda w te lato, kiedy wcale nie było ciepło, bądź dzień ciepła zmieniał się w kilka dni zimna. Nie wiadomo było co robić i nic się nie chciało. To wszystko, co tu przytoczyłem to mniej więcej ich słowa, które poprawiły mi samopoczucie, bo ja miałem ostatnio podobne odczucia. Może więc nie jestem taki beznadziejny?
Teraz sprawa oczepin. Były jak zawsze podzielone na męskie i damskie. Kawalerowie wyszli na środek, tańczyli w kółku i robili inne rzeczy. Mi się nie chciało wychodzić na środek i nie miałem już wtedy ochoty na zabawę, więc zostałem w szeregu (ha!). Choć dziwnie się z tym czułem, jakbym robił cuś niepoprawnego. Jednak oczepiny wyglądały całkiem fajnie, szczególnie te kobiece. Wszyscy na środku bawili się, aż szef zespołu przerywał muzykę tekstem "Dobra! Już wiem, wymyśliłem". Walka o krzesła była duża, a w niej trzeba było m.in. przynieść łyżkę ze stołu, wypić kieliszek wódki i wrócić, założyć krawat na szyję, i na końcu pocałować kamerzystę, co dziewczyny przyjęły z szokiem, pocałowały go i usiadły na krześle jednocześnie:)
Cóż, całe wesele było całkiem przyjemne. Gdyby tylko odjąć mój zły humor, wspominałbym je dobrze. Końcówka może nie należała do zbyt miłych, ale mnie to bardzo śmieszyło:) Otóż, jakoś dziwnie wiele osób, stało się sennych i chcieli wracać do domu. Ponieważ przyjechaliśmy 2 autokarami, chcieliśmy, aby koło 3.00 jeden odwiózł nas z powrotem do Warszawy. Decyzja odnośnie tego należała jednak do Pana Młodego, który nie chciał nas wypuścić:) Więc jego ojciec i ktoś starszy zaczęli mu tłumaczyć, że jesteśmy zmęczeni itd. Dyskusja na ten temat odbywała się blisko naszego stolika, więc słyszałem poniekąd część rozmowy. W końcu Daniel po długich negocjacjach powiedział: "dobra, niech jadą, niech spierdalają". Co przyprawiło mnie o ironiczny uśmiech na twarzy.
Kończąc tę notkę muszę się przyznać, że znowu moje zmęczenie ze mną wygrało i pijąc alkohol powieki nachodziły mi na oczy. Podobnie, co w poprzednim weselu piłem mało, za mało, a kiedy później nabrałem większej chęci, nikt już nie chciał, bo wszyscy byli zmęczeni i pili herbatkę. Droga do Wa-wy przebiegała w ciszy, prawie sennie. Trochę się nawet źle czułem. Potem wycałowałem się pod Rotundą i szybko pobiegłem na pociąg. Do domu wróciłem prawie na rzęsach i poszedłem w kimę. Spałem od 7.30 do 17.00
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz