Im dłużej żyjemy, tym więcej cierpimy. Taka jest prawda. Smutek przeplata się z radością, a my dostajemy po gębie raz, drugi, trzeci. I żadne mądrości tego nie zmienią, nie da się uniknąć cierpienia, które jest jeszcze daleko przed nami czy które na nas czeka za rogiem. Często jest ono nawet bliżej niż się tego spodziewamy. Czasem sprawdzą smutku jest osoba, którą nazywaliśmy przyjacielem czym kumplem. Wtedy ból jest jeszcze większy. Osoba, której zaufaliśmy, w której pokładaliśmy nadzieję - rani nas. Jaka jest na to rada? Prosta - nie przejmować się, nie brać wszystkiego bezpośrednio do siebie, nawiązać kontakty gdzieś indziej, a w skrócie trzeba być twardym. Jednak nie zawsze się tak da. A czasami nawet nie wiemy po co mielibyśmy to robić? Mamy być twardzi i nieufni wobec osób, które są dla nas miłe? My jednak tego nie robimy, ufamy im i ich uśmiech odwzajemniamy naszym. Staram się być mili, czuli, weseli. Chcemy oddać przyjacielowi to, co on dał nam. Jest to bardzo miłe i zwiększa sympatię do osoby, z którą wchodzimy w interakcje. Psychologowie mówią o tym tak:
Jednym z przejawów przyjaźni jest naśladowanie postaw, nieświadome przyjmowanie postaw osób, które lubimy lub kochamy.
Jeśli ktoś nas rani, nasze zaufanie do tej osoby zmniejsza się, traci ona w naszych oczach, zaczynamy dostrzegać u niej więcej wad. I pewnie ja tak zraniłem Rafała, skoro praktycznie nagle przestał być dla mnie miły, wyrozumiały, a zaczął być chamski, ironiczny, niemiły, zarozumiały i obcesowy. Może cuś zrobiłem źle, tego nie wiem. Wiem jednak, że na pewno zżerała go zazdrość, że jego najlepsi przyjaciele mają dziewczyny, są szczęśliwi, pewni siebie, zrobili jakiś krok do przodu, krok, który powinno się zrobić po maturze. On go jednak nigdy nie zrobił i był cały czas tym samym człowiekiem. Walczył ze sobą, ale tę walkę przegrał. Nie chciał czuć się najgorszy z nas trzech i dlatego zaczął zachowywać się w taki sposób. Oczywiste, że lepiej być gorszym z dwóch niż najgorszym z trójki czy nawet 10-ciu. Więc Rafał zaczął wyżywać się i ośmieszać swojego przyjaciela Pawła, bo jemu się udało, bo on miał powodzenie, bo on nadal nie chciał być w tym samym gównie, w którym był w liceum. A Paweł trwających prawie półrocznych kpin i napiętej atmosfery nie mógł znieść, w końcu podniósł rękawicę i wojna na słowa dała wiszący od tygodni koniec pięknej znajomości.
Wiem, że bycie przyjacielem wymaga wielu rzeczy, ale przede wszystkim poświeceń i wyrzeczeń. Może czasem wymagam za dużo? A może moje wady są na tyle drażniące, że odpycham ludzi przy bliższym poznaniu? Także możliwe, nie przeczę. Jednak wiem, że bycie czyimś przyjacielem i posiadanie go to nie jest łatwa sprawa. Tak ciężko jest żyć... wśród przyjaciół...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz