Gwoździe do trumny

Pierwsza dziewczyna, z którą na poważnie odważyłem się związać była Marta. Było to tuż po liceum, w zasadzie jeszcze podczas matur. Do tego czasu bałem się kontaktów z kobietami, ponieważ patrzyłem na nie wszystkie pod pryzmat tylko jednej jedynej cechy. I jeśli miałem jakiekolwiek podejrzenie, że dana kobieta, chociażby swoim zachowanie wskazuje na to, że tego w sobie nie ma - stawała się dla mnie bezwartościowa. Pasmo tej cechy ściga mnie do dziś, doścignęło mnie i teraz.

Nie oczekujcie zbyt wiele, nie napiszę tutaj przez co, bałem się związków z kobietami i dlaczego tak łatwo je eliminowałem. Nie napiszę tutaj, gdzie każdy mógłby to przeczytać i bez pierdolonego komentarza opuścić to miejsce, co zaważyło, a raczej było moją decyzją by przez lata być samemu. Po prostu wykształciłem w sobie obronę przed niegodnymi mnie niewiastami, które wcale takie być nie musiały. To po prostu kwestia mojej interpretacji lub mapy rzeczywistości (jakby ujęłoby to NLP) w której wiedziałem te osoby.

Pamiętam za to dokładnie moment, a także emocje, które towarzyszyły mi, gdy po raz pierwszy w życiu wyznałem tę cechę mojemu najbliższemu wtedy przyjacielowi - Szymkowi, gdzieś w II klasie liceum, gdy już bardzo dobrze zdążyliśmy się zżyć. Miałem do niego zaufanie, ale mimo to, gdy postanowiłem mu o tym powiedzieć, jak co wieczór podczas naszych stałych rozmów telefonicznych, zachowywałem się dziwnie. Najpierw zrobiłem jakiś dziwny wstęp do tematu, a potem, z obawy by nikt tego nie usłyszał, pewnie nawet bym nie usłyszał sam siebie, ściszyłem głos i wszedłem po schodkach mojej drabiny w pokoju na antresolę, którą mam na górze. Tam, schowałem się między jakieś kartony, porozrzucane zabawki leżące od lat i po cichu wyszeptałem dlaczego tak dziwnie zachowuję się czasem do kobiet, jak je filtruję... powiedziałem to jak złoczyńca, jak najgorszy przestępca spowiadający się ze swojej największej i najbardziej niedającej mu spokoju zbrodni. I liczyłem, że zaraz topór wiszący nad mą głową, gilotyna, która błyszczała się już w promieniach księżyca spadnie na mój kark i roztrzaska wszystkie w nim kości.

A tak się nie stało! Szymek powiedział, że to całkiem normalne i że on również chciałby mieć taką dziewczynę. Było to dla mnie sporym szokiem zakładając nie tylko miejsce, w które musiałem się zakopać by o tym powiedzieć, ale i spokój jego głosu, jego zrozumienie. Nie wiem, może był pijany i dlatego tak zareagował, może nie doceniał powagi mojego sekretu, a może chciał bym lepiej się poczuł dlatego udzielił takiej odpowiedzi...

Faktem jest, że abstrahując od tego jak być może dobrze byśmy się dogadywali, jak interesującą osobą była kobieta, z której rezygnowałem, potrafiłem z jednego błahego dla większości społeczeństwa powodu, rezygnować z całości. To zabawne, ale kilka tygodni temu wracając wieczorem do domu spotkałem Gianiego wracającego z jakiejś podróży. Miał wielką torbę, której nie mógł nieść, więc pomogłem mu ją zanieść pod dom, a potem by pogadać jeszcze poszliśmy na stację benzynową po fajki. Giani poprosił swoje Marlboro i podszedł do półki po jakiś napój. Kasjerka powiedziała, że da nam do papierosów 'takie fajne zapałki'. W głowie zapaliło mi się zielone światło, że to dobra okazja by pokazać się Gianiemu, osobie z dużą ilością męskiej energii, która zawsze przy spotkaniach pyta mnie o ruchanie, jak wiele potrafię. Wziąłem więc do ręki te zapałki i spytałem co w nich fajnego. Ładna kasjereczka odpowiedziała, że mają taki fajny magnetyczny zatrzask. Popatrzyłem, więc na zapałki, popatrzyłem na nią i rzekłem: "heh, to zabawne by na podstawie takiego jedynego szczegółu ocenić całość. To tak jakby ocenić mężczyznę czy jej wartościowy na podstawie tego czy jest brzydki czy przystojny". Kobietka się nieco speszyła i mięciutkim głosem powiedziała "nieeee, ale ja mówiłam o zapałkach" na co odparłem szybko z erotyzmem w głośnie "ale ja przełożyłem to sobie na inny kontekst" po czym ona strzeliła buraka i już nic nie powiedziała. Byłem z siebie strasznie dumny. Nie tylko zaprezentowałem wartość w obecności Gianiego, ale i drugiego kasjera, który wyglądał jakby całe życie spędził na siłowni. A przecież przy takich typach na ogół bałem się do tej pory zapytać choćby o drogę, kobiety, która z nim jest!



Widzicie, sytuacja zabawna, jednak zabawne wcale nie jest to, co sam robiłem w życiu, a szczególnie w okresie liceum i na początku studiów. Teraz chyba już jest nie do pomyślenia bym obraził się na dziewczynę i na jej widok obracał głowę w II stronę, ponieważ między nami wyszło cuś nie tak lub ona nie spełniła moich oczekiwań. A tak właśnie traktowałem przez długi czas Agatę, z którą to bawiłem się na połowinkach w liceum, chodziłem z nią na imprezy, sporo pisaliśmy i trochę spędzaliśmy czasu ze sobą. Kamila strasznie to śmieszyło i po jakimś czasie zaczął ironizować "o, Paweł, idzie ta Twoja" by pomóc mi przybrać odpowiednio śmieszną - z boku - pozycję. Teraz takie zachowanie byłoby śmieszne, ale kiedyś? Jako kształtujący się jeszcze człowiek nie wiedziałem jak odczytywać niektóre reakcje kobiecie, co z nimi robić i jak rozmawiać z kobietami na poziomie wartości, co przecież jest fundamentem tworzenia związków długofalowych.

Tego samego dnia, gdy odbyła się ta wymiana zdań na stacji, było szkolenie ProActive. Po nim zaprosiłem najładniejszą tam dziewczynę na wspólne wyjście na żarcie wraz z moim znajomymi ze szkolenia. Poszła ona, jako nasz rodzynek, owieczka na postawę losu rzucona oraz 4 facetów po kursie uwodzenia. Jechaliśmy w podteksty, dawaliśmy jej to, co chciała, prowadziliśmy ciekawe rozmowy. A gdy na początku na 30 minut chłopaki zostawili nas sami, a ja byłem tym, z którym ona grała wcześniej w mentalne gierki, pomyślałem sobie o Kasi, że nadawałby się ona dla mnie na dłuższy związek. Jednak w grupie gadała równie otwarcie, o może nawet i bardziej, o swojej kobiecości i seksie, bo chłopaki byli bardziej dociekliwi i bezpośredni. Okazało się, że to jest jej temat pracy magisterskiej oraz jej pasja. Przeszkadzało mi to, że jest ona ekspertką od antykoncepcji naturalnej. Pomyślałem, że nie chciałbym mieć żony, która tak otwarcie o tym mówi lub która jest lekarką od spraw wchodzących na pogranicze intymności. Dla mnie byłoby to niszczenie tego, co według mnie powinno pozostać tylko miedzy nami, z czego innym nie powinno się zwierzać, naszej intymności. Ale najwyraźniej ona miała tu większą granicę komfortu. Pokonała mnie, a raczej ja przegrałem z własnymi myślami.

Do tej pory wszystkie dziewczyny, z którymi byłem lub wszystkie, które mnie mocno interesowały, przestawały być dla mnie interesujące, gdy poznawałem ich sekret. Kobieta bez tajemnicy to żadna kobieta. Bo gdy wiesz co ją napędza i co kręci, co zmusza do działania i co tak naprawdę kryje się za maską, którą ukazuje światu, wtedy nie ma nieprzewidywalności, nie ma tego, co do odkrycia jeszcze pozostało. Nawet, gdy ubranie jeszcze ma na sobie. To właśnie sprawia, że kobieta w ciągu 1 tylko minuty może upaść w Twoim prywatnym rankingu bardzo nisko. Tak nisko, że znowu wolisz być lata sam niż z kimś takim.

I choć głównie dzięki szkoleniem Tomka, który najbardziej poszerzał moją strefę komfortu, zacząłem lepiej odnajdywać się w tym świecie dorosłych, nadal pozostały we mnie chłopięce wartości. Wartości, które były dla mnie tak ważne przez okres dorastania. Podobno mężczyźni nigdy nie dorastają - tylko drożeją im zabawki. A moje zabawki zaczęły drożeć już w liceum, aż do tego stopnia, że wolałbym czekać na moje idealne zabawki niż zabawiać się czym popadnie. I choć ostatnio nie przywiązywałem wagi do tego, czym się bawię, nagle, gdy w duszy poczułem, że teraz spotkałem odległego, ale i cudownego człowieka, poczułem także stary i jakże znajomy dyskomfort. Dyskomfort, który kazał mi wyizolować się i powiedzieć: to koniec. Ale przecież to ja mam młotek w ręku, który przybija kolejne gwoździe do mojej trumny. Czy tak ciężko jest posłuchać samego siebie, gdy mówiłem zdaje się banalne słowa "heh, to zabawne by na podstawie takiego jedynego szczegółu ocenić całość." ? Czy naprawdę tak ciężko jest zaakceptować mały szczegół, gdy całość jest jajkiem z niespodziankom, które w dzieciństwie dawało Ci tyle orgazmów, których nie umiało się jeszcze nazwać?

Najwyraźniej. Tyle razy już w przeszłości wyłączałem uczucia, popęd seksualny i słuchałem logiki, gdy wcale o nią nie chodziło. Tyle razy... tyle razy mogłem być szczęśliwy. I być może tyleż właśnie razy unieszczęśliwiałem nie tylko siebie, ale i tę drugą osobę, która przez ten mały szczegół traciła wyjątkowość. Traciła wyjątkowość, ale czy było to zgodne w prawdą, a może była to jedynie mgiełka, którą widzieć chciałem przysłaniając resztę? Zabawne, że nigdy nie zapytałem o to zainteresowanej osoby, tylko pozostałem na swym niskim poziomie domysłów.

A jeśli nawet, czy ważniejsze to jest niż szczęście? Tomek prowadzący szkolenia, który tak wiele mnie nauczył, na swym gronie wypisane miał swoje sukcesy i powody do dumy. Ale pod tym wszystkim umieścił napis:

ale to tylko EGO, ono nie jest takie ważne

Gdy go zobaczyłem, przez ponad tydzień chodziłem jak struty myśląc tylko o tym, co tak naprawdę jest ważne i do czego się to życie sprowadza, gdy pozbędziemy się ego. I odpowiedź, którą znalazłem to, aby słuchać serca i tego, co ono mi tym razem podpowiada. Bo tym razem czuję, że mogę być naprawdę szczęśliwy. I nie udając ani szczęścia, ani kogoś kim nie jestem. Bo gdy ego się nie liczy, ważne jest tylko to, co sprawa szczęście i radość, spełnienie... a ONA sprawia mi tak wiele radości, że nie potrafię tego jeszcze opisać słowami. I niech będzie to dobry kierunek, który niczym kompas wskazujący północ, widnieje na horyzoncie. Bo przyszłość zawsze jest jasna, jak wschód słońca, który właśnie nastał, jeśli tylko mamy odwagę na niego patrzeć i iść w tym kierunku!