Wulkany emocji

Zanim zabrałem się za pisanie wczorajszej notki, wiedziałem, że napiszę coś głębokiego. Wiedziałem, że będzie to coś wyjątkowego.

Napisałem, więc do Adzi sms, że rano może wejść na bloga i przeczytać nową notkę. Kiedy rano wstałem miałem już od niej sms-a, że przeczytała i notka bardzo jej się spodobała. Napisała między innymi "przecież Ty wiesz co sprawa Tobie radość". Sęk w tym, że nie wiem. To zawsze był mój problem. Dopiero powoli uczę się to odkrywać. Powoli poznaję siebie i co sprawa mi radość, co wyzwala uśmiech na mojej twarzy. Pierwsze o czym pomyślałem leżąc jeszcze w łóżku to, że Ty Adzia sprawiasz mi radość. I Martyna sprawiała mi masę radości. A także Agnieszka i Marysia, choć one nie podejrzewają pewnie nawet jak wielką.

Kiedy kilka miesięcy temu na klubie Tomka poznaliśmy super Olę, urzekło mnie, gdy powiedziała swoje postanowienie noworoczne z poprzedniego roku. Super Ola obiecała sobie, że co miesiąc, z każdej wypłaty będzie kupowała sobie grę planszową, w którą będzie grała ze swoimi znajomymi. To było takie magiczne. Takie dziecięce i radosne, gdy o tym mówiła. Bardzo mi się to spodobało.

Też chciałbym spędzać w ten sposób imprezy i wieczory ze znajomymi. To bardzo ciekawa forma spędzania wolnego czasu, o wiele atrakcyjniejsza niż siedzenie i picie ze znajomymi. I tak bardzo kojarzy się z dzieciństwem, czasami beztroski, gdy czas ani nic innego poza grą nie ma znaczenia.

Dziś wieczorem wszedłem na antresolę w swoimi pokoju i wygrzebałem 3 gry planszowe. Ich znalezienie i patrzenie na inne rzeczy, które leżą tam od lat wzbudziło we mnie ogrom emocji. W środku cały drżałem. Tyle wspomnień...

Wziąłem gry i usiedliśmy z rodzicami w salonie na podłodze i zaczęliśmy grać. Minęło 1,5 godziny, a my graliśmy przez ten czas w popularnego "Chińczyka" oraz "Sombrero czy melonik". Ach! To było wspaniale. Choć przecież nic wielkiego się nie działo. Graliśmy w gry, które pobudzają kreatywność, budzą ducha rywalizacji i sprawiają, że przyjemnie spędza się czas. To ciekawsze forma zabawy niż krzywienie kręgosłupa i psucie sobie wzroku przed komputerem.

W najbliższym, 2013 roku zamierzam często robić schadzki ze znajomymi na gry planszowe. Gdy w końcu zamieszkam w Wa-wie, będę to praktykował na pewno jeszcze częściej. Będę musiał tylko znaleźć takich znajomych, którzy również chcieliby spędzać w ten sposób czas i dobrze się przy tym bawić. Na razie nie wiem kto by tego chciał, ale planuję w tym roku robić jeszcze więcej rzeczy, których ostatnie lata nie robiłem. Jeśli ktoś z Was chciałby w ten lub inny sposób spędzać czas zamiast przesiadywać w pubach, na pochlaj-party czy zamulać wieczorami, odzywajcie się. Na pewno możemy razem coś wymyślić i spędzić czas dobrze się przy tym bawiąc. Zamierzam znaleźć takich znajomych, i jeśli ktoś u mnie w pracy chciałby tak sobie urozmaicać czas, będę przynosił gry do pracy, abyśmy tam mogli w coś pograć i oderwać się od szablonowości, w której żyjemy.

W tym roku chciałbym też zacząć kręcić swoje własne filmy. Krótkometrażowe i jeśli starczy czasu, zdolności, zaangażowania i współtowarzyszy - te dłuższe. Kocham filmy i chciałbym coś poważnego robić w tym kierunku.

Dzisiaj w ciągu dnia stwierdziłem, że czas przejść na profesjonalizm w tym kierunku też w innej formie. Założyć trzeciego już mojego bloga, tym razem poświęconego całkowicie tematyce filmowej.

Od dziecka kochałem się w filmach. Pamiętam, że często w podstawówce po przyjściu do szkoły rozmawiało się na przerwach i lekcjach o hitach puszczanych ubiegłego wieczoru w telewizji. Wzbudzało to w nas wulkany emocji. Chciałbym mieć więcej takich wulkanów w swoim życiu i ten rok będzie ich odkrywaniem. Niektóre będą musiały zawrzeć po latach, inne zostaną wyłączone i unosić się z nich będzie tylko dym. Jeszcze inne zmienią bieg spływania lawy lub będą wrzały lawą dalej, ale już w innych kierunkach.

Blog w tematyce filmowej będzie podsumowaniem dzieł, które obejrzałem i ich analizą. Zwróceniem uwagi na te rzeczy, które najbardziej zwróciły moją uwagę. Połączeniem innych faktów z życia starych gwiazd filmowych, anegdot i opowieści, jeśli starczy mi czasu, aby do każdego mocnego filmu coś wynaleźć. Jeśli jesteście filmowymi fanatykami, chcecie obejrzeć dobre kino i się nie zawieść, to ten blog będzie czymś, co Wam się spodoba.

Grając w rodzicami w gry włączyłem legendarny film lecący właśnie na TCM. Mówię tu o wielkim "Blow", który ma w sobie wiele magiczności, dlatego mogę go oglądać bez końca. Jeszcze kilka lat temu mówiłem sobie, że jak będę miał dużo kasy to kupię go sobie na DVD. Ten film swoim sukcesem rozpoczął całą falę filmów o podobnej tematyce. Jest ledwie kilkanaście lub może kilkadziesiąt filmów, w których produkcję twórcy mogą wczuć się aż do tego stopnia. Mówię tu konkretnie o reżyserze Ted'zie Demme, który zrobił film o początkach kokainy w Ameryce, odwiedzał wielokrotnie w więzieniu pierwowzór filmowej postaci (co możemy znaleźć na filmach w Internecie), i który niecały rok po premierze filmu sam przedawkował kokainę w wieku 38 lat. Życie jest zabawne. Życie lubi się z nami bawić:)

"Blow" to film, w którym jest WSZYSTKO! Jest to film o marzeniach i o ich stracie. Jest on także o tym, co jest w życiu ważne. To film o szczęściu i smutku. I jest w tym niesamowicie głęboki. Jako widz, cały czas czujemy skrajne balansowanie naszym nastrojem. Od ekstazująco przyjemnych chwil do tragicznie przykrych. Obejrzyjcie sami. Film nie ma jakiejś niesamowitej muzyki, ale jest w nim niesamowity KLIMAT, KLIMAT i jeszcze raz KLIMAT. Polecę go wszystkim w ciemno jako dzieło wybitne.

Filmy jednak odkryłem na nowo dopiero całkiem niedawno. Aż do zeszłych wakacji przez całe lata nie oglądałem filmów. Uważałem, że to głupie i to strata czasu. Takich etykiet do różnych swoich przyjemności pododawałem co niemiara, i dopiero powoli zaczynam się od nich uwalniać. Ale w zeszłe wakacje wygrałem los na loterii. Bilety wygrane na maraton filmowy Almodovara miały dla mnie podwójne znaczenie. Wraz z niezwykłą osobą w kinie, z kochaną Palcią, odkryłem jak wspaniale można robić filmy! To było tak głębokie uczucie, że w środku całego mnie trzęsło. I chyba nie tylko mnie. Bo kilka miesięcy temu, gdy napisałem na Fejsie, że nauczyłem się patrzeć wzrokiem "pełnym miłości", jak właśnie Palcia określiła wzrok naszego kolegi z pracy, dostałem od niej prywatną wiadomość, że taki mój wzrok widziała już wcześniej... gdy byłem z nią w kinie i patrzyłem na nią.

Wracając do filmów, parę dni temu odkryłem magię filmów Hitchcocka. To też było mocne uderzenie. Ale to temat na inną opowieść, i chyba tego drugiego bloga. Wspomnę jednak, że moja mania filmowa zaczęła się na dobre na przełomie października i listopada 2011 roku. Wtedy zobaczyłem, że siostra wypożyczyła z biblioteki książkę "Klub filmowy" i sam zacząłem ją czytać i dorastać wraz z jej bohaterem. Krótko zarysowując fabułę opartą na faktach autentycznych, jest to opowieść o pewnym nastolatku, który nie chce już chodzić do szkoły. Jego ojciec, pracujący jako dziennikarz, wyraża na to zgodę pod warunkiem, że zapewni mu edukację filmową. I tak przez kilka lat oglądają razem filmy komentując je i rozmawiając o nich. Jest to niesamowita opowieść zarówno filmowa, jak i życiowa. Jakby ktoś z Was chciał ją przeczytać to posiadam ją w PDF-ie:)

Pomimo, że jeszcze nie do końca wiem, co sprawa mi radość, odkąd zacząłem zadawać sobie to pytanie kilka miesięcy temu, moja lista stale się powiększa:) Są na niej gry planszowe, spędzanie czasu z bliskimi mej duszy osobami (więc między i innymi tymi, którzy znają adres tego bloga), jest na tej liście też oglądanie filmów i pisanie. Z każdym kolejnym dniem mojego życia, będą robił więcej tego, co daje mi tę radość:) Ty też mi to obiecaj, że i Ty będziesz:)