Są takie dni...

Są takie dni, gdy jest mi bardzo ciężko...

Nie mogę nic zrobić i nie czuję się najlepiej. Nie wiem czy to depresja czy co. Nic mnie nie cieszy, nie umiem się ogarnąć. Nie umiem działać. Przejmuję się wszystkim i wszystko mnie denerwuje. Czuję się bardzo smutny i zły. Czuję, że cały świat jest przeciwko mnie. Chciałbym wtedy myśleć o sobie dobrze, ale... nie mogę.

Patrzę na bałagan w moim pokoju, a jeśli go nie ma to zaczynam go robić rzucając rzeczy gdziekolwiek. Nie jem wtedy nic zdrowego, jeśli w ogóle coś jem. Nie umiem pracować. W takim dniach każde pytanie o mnie dowolnej osoby powoduje we mnie przygnębienie. Chcę wtedy uciec od świata. Chcę być jak najdalej od siebie.

I jestem. Jestem daleko od świata i życzliwych ludzi. Nie umiem przyjmować dobrego słowa. Nie umiem cieszyć się niczym, bo mam swoje myślenie. Całe życie mam swoje negatywne myślenie. Ciągle mnie ono dopada. Nie potrafię wtedy znaleźć czegoś pozytywnego. Chcę wtedy być kimś innym, chcę wtedy być gdzieś indziej. Chcę wtedy mieć inny stan.

Tak bardzo bym chciał odpocząć. Być gdzieś na plaży, leżeć na piasku, czuć na sobie słońce i podmuchy wiatru. Cieszyć się z ładnej pogody i z tego, gdzie jestem. Ale to tylko wyobraźnia. Nie ma mnie tam. Nie ma mnie w fajnym miejscu, jestem tylko w miejscu, którego nienawidzę. Mieszkania, które mnie dusi i oddalony od ludzi. Chciałbym pracować z ludźmi rozmawiając z nimi i otrzymując od nich cały czas aprobatę. Z drugiej strony ludzie mnie przerażają. Nie chcę słuchać ich komentarzy co ze mną jest nie tak, czego nie potrafię i w czym jestem za słaby.

To wszystko byłoby nic nie warte... gdybym sam znał swoją wartość i nie uzależniał jej od pracy i tego jak spędzam dzień. Ale prawda jest taka, że jak chujowo spędzam dzień to chujowo się czuję i myślę o sobie. Sam jestem chujowy w chujowym dniu. Nie jestem w stanie nic wtedy zrobić. Tylko dlaczego? Jeśli dzień zaczął się chujowo to nie muszę go spędzać w ten sposób. Mogę zrobić dla siebie coś przyjemnego przecież. Dotykać moje ciało, bo to takie przyjemne, poćwiczyć dla endorfin i poczucia siły. Mogę wyjść przecież na spacer, ale brak słońca i ciepłego klimatu nie działa na mnie dobrze. Mogę wiele rzeczy...

Ale gdzieś tam z tyłu głowy wciąż mam te straszne myśli... myśli, że jestem samotny, że brakuje mi zwariowanych ludzi w moim życiu, że mógłbym więcej. Że mógłbym mieć lepsze zdrowie, ciało. Że mógłbym mieszkać w lepszych warunkach, że nie mam stabilnej sytuacji finansowej i że nie robię w życiu tego, co chcę. Nie wiem skąd się to u mnie wzięło, ale nie potrafię sięgać po to, czego pragnę.

By osiągnąć moje cele potrzebuję trochę nad nimi popracować. A ja tego nie umiem robić. Muszę mieć jakąś ciągłą stymulację i uczucie zajebistości. Nie umiem pracować w złych warunkach, w niewygodnych pozycjach. Jeśli człowiek idzie od nowej pracy, gdzie dostanie gigantyczną wypłatę, musi minąć miesiąc zanim ją otrzyma. Przez miesiąc musi pracować i starać się zaspokoić potrzeby osób, które go zatrudniły. Ja często mam wrażenie, że nie umiem spełniać kogoś potrzeb i oczekiwań. Choć całe życie staram się to robić! Jednak nie nadaje się do życia pod kogoś dyktando. Jestem zbytnim buntownikiem, rebelem. I tak zmierzam na dno nie umiejąc ostro popracować nad czymś dłuższy czas... jestem taki niezorganizowany i niezdyscyplinowany. Ostatnio zacząłem nawet na tym myśleć. Że może problem nie leży w dyscyplinie tylko w celach... że sobie ich nie wyznaczam albo wyznaczam ich sobie za mało na dany dzień albo zbyt małe. A to przecież takie proste wydaje się zacząć... zrobić 10 pompek, 20 przysiadów, zrobić spacer 20 min. Kolejnego dnia zrobić wszystkiego o 5 więcej. Jeśli chce się zrobić za dużo to zawsze jakimś kosztem. A ja kurwa chcę się na wszystko rzucać jak głodny na chleb. Rzucam się i ostro zapierdalam w jakiś upatrzony cel albo w ogóle nie sięgam po to, po co chcę tylko czekam. Czekam chuj wie na co.

By odnieść jakikolwiek sukces trzeba działać. Podjąć działanie. Take action! A ja tego nie robię. Waham się zamiast zrobić cokolwiek. Jest to też trochę metaforyczne... Mam pozyskiwać sponsorów na konferencję. Chciałbym to zrobić jak najmniejszym wysiłkiem. By moje telefony były skuteczne. By dziewczyna, do której napiszę od razu chciała się na mnie rzucić. A tak to nie wygląda... wykonam 20 telefonów to 2 pewnie by wyszły. I zamiast cieszyć się tymi dwoma, ja skupiam się na 18. Co z tego, że te 18 nie dam mi kasy. Myślę o tym i rozpamiętuję to. Zamiast cieszyć się z kasy, która przyjdzie z tych dwóch. Rozpamiętuje też, że z 18 kobietami mi nie wyszło zamiast cieszyć się, że przytulam się do tej, która mi się podoba i której ja też się spodobałem... taki jaki jestem... tylko czy ja mogę się komuś spodobać?

Muszę podjąć wysiłek. To już nawet nie to, że chcę. Chcę od dawna, ale tego nie robię. Wiem, że jak tego nie zrobić to będę dalej spadał w przepaść. Po prostu muszę. I mam nadzieję, że mi się to uda prędzej niż później.

Bo jedyne co teraz mam to nadzieja. Nadzieja, bo słowa innych ludzi teraz na mnie nie zadziałają. Jedyne co może mi pomóc to dostrzeżenie jakiejś gwiazdy na pochmurnym niebie. Mam więc nadzieję i żyję nią. Bo to jedyne co mi pozostało by nie zmarnować kolejnego dnia.