I kto tu jest popierdolony?

Czasem sobie myślę... choć myślę cały czas... bo przecież myślenia nie da się wyłączyć... można go być tylko bardziej świadomym. Można bardziej świadomie nim zarządzać i mimo niechęci, braku motywacji czy złego humoru, zrobić coś wbrew temu, co nami kieruje...

Postrzegam człowieka trochę jak łódkę na pełnym morzu. Gdzie do najbliższego portu jest daleko, a jeszcze wiele mil morskich i godzin przed nami by dobić do celu i zacumować. I jeszcze wiele czasu minie zanim będzie można odpocząć. Postrzegam człowieka jako statek, który łapie wiatr w żagle i płynie w otwartym morzu. Tylko problemem w tym dryfowaniu jest to, że bardzo często nasze emocje, czyli wiatr, wcale nie chcą prowadzić nas tam, gdzie chcielibyśmy dopłynąć... Moje metafory po alkoholu są przepiękne!

Emocje to wszystko to, co przeszkadza nam w drodze do naszego celu. Słuchanie ich to zupełnie jakby zostawić ster bez kapitana i załogi i pójść przygotować obiad... i co gorsze, każdy z nas czasem to robi! Tylko, gdyby to było "czasem" to nie byłoby problemu... tylko czemu kurwa zostawiamy statek bez kapitana w samym środku burzy, gdy statek wymaga największej kontroli!?! To jest kurwa jakiś absurd!

Chciałbym mniej przeklinać, ale to będzie bardzo emocjonalna notka. Gadając ostatnio z Martyną na Skype ona strasznie kurwiła. Spytałem ją czemu tak mówi i powiedziała, że takie ma emocje. Gośka i Adrian by krytykowali takie słownictwo, ale gdy napierdala nas mały palec u nogi to mamy udawać, że jest inaczej, że czujemy się jak nowo-narodzeni?! No kurwa chyba nie! Bo ma to swoje konsekwencje! Jeśli sami przed sobą będziemy udawać, że wcale nie jest aż tak źle jak jest albo coś nam aż tak bardzo nie doskwiera to kurwa jak mamy to zmienić?

Na logikę kurwa. Czy wyrzucasz śmieci, gdy w koszu leży 1 papierek? Nie!!! Wypierdalasz go, gdy z niego jebie albo, gdy się wszystko już wywala. Tak samo jest z emocjami. Zmieniasz coś, gdy masz tego po dziurki w jebanym nosie! A jeśli masz czegoś tak naprawdę dosyć... to dopiero masz motywację. Dopiero wtedy chce Ci się rzygać. Nikt nie dba o zdrowie w młodości ani zdrowo się nie odżywia. Kilka lat starszy Michał z Anglii wspomniał w naszej ostatniej rozmowie na ten temat, że 15 lat temu to był jakiś absurd! Teraz jest inaczej. Z perspektywy inaczej patrzy się na życie... spojrzenie się zmienia i my się zmieniamy... o ile coś nas naprawdę wkurwi. Wtedy dopiero jest motywacja do działania, oj jest! Dla przykładu patrzę na swój brzuch. Nie jest on idealny. Ale tłusty też nie jestem. Co innego jakbym miał 30kg nadwagi. Wtedy bym dążył do zmiany... albo nie wierzyłbym, że jest ona możliwa...

Ale tymczasem "robię sobie obiad", gdy moja żaglówka sama płynie... choć to może pojebany przykład. Każdy z nas jechał samochodem. Nie da się trzymać rąk dłuższy czas poza kierownicą i jechać bezpiecznie. Tylko w życiu nie do końca chcemy jechać bezpiecznie... pewnie dlatego wiatr ściąga naszą żaglówkę i czasami mamy tak przejebaną sytuację.

Kurwa, moja sytuacja naprawdę mnie wkurwia. Wkurwia mnie, że jak coś mi się nie uda to będę się musiał tłumaczyć rodzinie, z którą nie lubię gadać. Nie chcę ich nigdy prosić o pomoc... a mimo to za mało robię by nigdy nie dopuścić do takiej sytuacji... Michał mówił, że nie czuje się wartościowo, bo rodzice go lali w dzieciństwie... powiedziałem, że wydaje mi się to absurdem jak po pijaku słyszałem taką opowieść 30-letniego faceta. Ale czy to na pewno absurd?

Czytałem kiedyś o tym jak słonie w cyrku są tresowane. Od małego mają przywieszony sznurek, który przywiązany jest do pala. Mały słoń nie ma siły by go zerwać i uciec. Ale kiedy rośnie, siły ma dość by wyrywać drzewa. Jednak on dorastał w przeświadczeniu, że trzymają go liny, które przywiązują go do miejsca, w którym jest. Dlatego nawet nie próbuje się zerwać. I stoi w miejscu przywiązany do swojej przeszłości, do tego, co ma w głowie. Wszyscy jesteśmy jebanymi słoniami!!!

Kurwa, dlaczego jesteśmy słoniami w pracy, w związkach, w tworzeniu bliskich relacji, w podejściu do naszego ciała i zdrowia? Kurwa, czemu nikt nas nie nauczył jak dbać o te sprawy? Dlatego tyle osób myśli, że się na tym zna, a pierdoli 3 po 4? To jest takie wkurwiające słyszeć hamujące przekonania, gdy jesteśmy świadomi jak one nas wkurwiają!

Zawsze podziwiałem Martynę. Za wszystko. Od dzisiaj za jej ekspresywność i że może sobie tak pokurwić o tym, co jej leży na sercu. Niestety ja nie mam słuchaczy, którzy zostawiają mi taką przestrzeń do mówienia. Mówią mi kurwa "nie przeklinaj" albo coś w tym stylu, nie wiedząc jak bardzo duszę w sobie te rzeczy, o których raz na milion lat postanowiłem powiedzieć! Nosz kurwa trochę empatii, halo?! Raz na kilka lat otworzyłem się przed Tobą, a Tobie się to nie podoba? Czy Ty naprawdę NIE CHCESZ MNIE ZNAĆ TAKIM, JAKIM JESTEM? Nie rani Cię jebane słowo tylko to, że tak cierpię! A każąc mi dusić to w sobie nie zmienisz tego we mnie, ani nie ułatwisz tego mi! Kurwa, nie poprawiaj mnie nigdy, rozumiesz? Chcę tylko zrozumienia i przestrzeni do mówienia. Tak niewiele osób ją daje...

Mój największy idol, Humphrey Bogart był stabilny, ale potrafił się wkurwić. To było w nim fajne. Imponowało mi to w nim. Michał fajnie nazwał zmianę w sobie, że "z wiekiem" ma mniej energii. Powiedział, że "nie lata się już jak pojebany". Kurwa, to takie piękne określenie! Hump taki był. Widać było, że wie czego chce i jak idzie to dlatego, że chce, a nie, bo nie wiem co robić, a głupio stać w miejscu.

Obejrzawszy na wieczór film "Skazany na blusa" zajebiście się zdołowałem. Patrzyłem na życie gościa, który nie może się ogarnąć, myślałem o sobie i moich znajomych. Ja tak nie chcę. Chcę być szczęśliwy. Ostatnimi czasy bardziej uważnie obserwuję swój humor i energię. Jak czuję się źle to stwierdzam szybko, że nie chcę czuć się źle i zmieniam to sobie na dobry stan. Nie chcę w życiu cierpieć. Koniec więc z dramatami i smutnymi historiami. Chcę ociekać kurwa szczęściem! Myślę też, że to jest jakaś dojrzałość. Dbasz o siebie i swoje samopoczucie i nie chcesz by było one złe.

Najgorszy i najstraszniejszy wniosek miałem jednak dziś. Że niezależnie od tego czy humor mam dobry czy tragicznie zły - GÓWNO ROBIĘ. Efekty mojej pracy nie zależą chyba od mojego humoru. Jak mam tragiczny to chcę go zmieniać i sobie "poprawiać" głupotami. Jak mam dobry to czuję się tak dobrze, że nie chcę wychodzić poza strefę komfortu. Działam chyba jedynie jak chcę. Jak podejmuję decyzję, że chcę coś zrobić, że chcę coś zmienić. I że chcę to zrobić TERAZ. Czy to jest takie proste? Nie patrzeć na emocje, spojrzeć na zegarek, dodać 2h i powiedzieć sobie co chcę zrobić przez ten czas, gdy te 2 godziny opłyną? Czy to jest AŻ TAK PROSTE? Aż tak proste by w tym czasie poćwiczyć, popracować, posprzątać, zrobić coś w domu, czego w życiu nie robiłem, a co też mnie przeraża?

Kurwa. Strasznie dużo rzeczy mnie przeraża. Ciebie pewnie też. Nie wiem tylko czy przyznajesz się do tego przed innymi. Nie wiem czy masz dość odwagi by przyznać się do tego przed sobą. By spojrzeć sobie w oczy w lustrze i powiedzieć sobie "ta osoba boi się X". Wiesz, że to by pomogło? To w końcu jest spojrzenie strachowi w oczy. To w końcu jest spojrzenie w oczy sobie samemu i zobaczenie kto tam jest. A potem można siebie zapytać: kto będzie silniejszy: ja czy strach? Tak wiele rzeczy przeraża mnie, że boję się o tym mówić. Czuję, że niesamowicie wtedy potrzebuję przytulenia i fizycznego wsparcia od kogoś. Nie wystarczy powiedzieć "będzie dobrze". To jest stanie nad przepaścią, spojrzenie w dół i stracenie równowagi. Potrzeba kogoś, kto nas złapie byśmy tam nie polegli.

Dlatego tak ważna jest szczerość, zaufanie i autentyczność w relacjach. Co z tego, że dzwoni do mnie koleżanka, która chce tylko popierdolić o głupotach? Ja mogę to robić z osobami, które są mi bliskie, a przy okazji mogę też pogadać o czymś więcej. Są też ludzie, którzy są czymś tak przerażeni, że nie umieją żartować. Grunt to kurwa równowaga u siebie i wymaganie tego od innych, chęć na cały pakiet.

Ale ja boję się ludzi. Gośka miała rację. Mają oni za duży na mnie wpływ, a ja jestem zbyt wrażliwy na ich opinię. Dlatego zamykam się i boję się mówić, bo kurwa wszystko, co mogą powiedzieć mnie dotyka. Jestem nadwrażliwy, dlatego odcinam się od ludzi i cierpię. To mnie chyba zabolało w tym filmie o zespole Dżem. Bo ten cały Riedel cały czas śpiewał o samotności i odcinał się od ludzi ze swoimi uczuciami... bałem się, że ja tak skończę...

Dlatego wniosek mam po tym filmie, który jest kurwa tak oczywisty, że kurwa dziwię się, że wcześniej na to nie wpadłem. Trzeba ze wszystkimi ludźmi, na początku ustalić komunikację. Trzeba ustalić jak mamy rozmawiać. Trzeba ustalić czego potrzebujmy. Trzeba ustalić jak chcemy się komunikować. Trzeba powiedzieć co nas rani. Czego nie chcemy by robiła druga osoba wobec nas. Trzeba powiedzieć drugiej osobie, co sprawia, że się na nią zamykamy i nie czujemy się w pełni komfortowo. Trzeba rozmawiać, o tym wszystkim, co czujemy. Trzeba powiedzieć czego oczekujemy.

Czy to jest głupie? Skądże. Nie chodzi o zmianę drugiego człowieka i mówienie mu jaki ma być w życiu. Chodzi o to, jaki on ma być do nas. Chodzi o ustalenie i wypracowanie tego jak mamy żyć obok siebie. To jest kurewsko trudne jak się natrafia na słonia, który z góry wszystko wie.

Dla mnie ważna jest szczerość. Dla mnie ważna jest autentyczność. Dla mnie ważne jest dobro i wsparcie. Dla mnie ważna jest umiejętność słuchania i tylko - albo aż - słuchania. Bez rad, krytykowania i docinania oraz podcinania skrzydeł, bez zbaczania na tematy, na które nie chcemy gadać. Dla mnie ważna jest rozmowa o tym jak coś wygląda. To że rozmawiam o polityce nie znaczy, że sam chcę być politykiem! Tak trudno to kurwa zrozumieć? Chcę najpierw zdobyć informacje zanim coś zrobię. Nie pytam Cię co robię źle i co powinienem zrobić. Chcę kurwa rozmawiać by móc sam podjąć decyzje. Bo to moje życie. Bo to mój sposób funkcjonowania. Nie musisz iść ze mną na spacer, jeśli nie chcesz. Dlaczego więc nie zostawiasz wolnej przestrzeni... kompletnie tego nie rozumiem. I czasem zastanawiam się czy to tylko ja myślę o tym, jako o problemie. Czy to tylko mi przeszkadza czy Ty może też siedzisz u siebie w domu i myślisz o mnie lub drugiej osobie? Nie musisz nic robić wbrew sobie. Ważne tylko byś chciał coś robić ze mną. Jeśli chcę iść z Tobą na spacer to spytaj kurwa gdzie chcę iść to pójdziemy. Jeśli będziemy mieli wspólny cel to razem daleko zajdziemy. Być może zajdziemy daleko. Być może nie. Ważne by były chęci. Inaczej oboje będziemy siedzieć i myśleć w swoim zaciszu: i kto tu jest popierdolony? A każdemu z osobna pozostaje przemyśleć czy jego cele są realne. Jeśli tylko jakieś ma.