Poświęcenie

Stała przede mną i widziała mnie namacalnego. To jak wyglądam, jak się zachowuję i jakie jest moje życie. Ale nie widziała tego, co jest w środku.

Nie widziała tego, czego nie mówiłem. Nie widziała tego, od czego uciekam. Nie widziała tego, o czym chcę zapomnieć. Nie widziała też tego jak bardzo jest mi ciężko...

Bo z reguły to, co ciąży nie jest proste do zmiany. Nie jest łatwe do ogarnięcia myślami. I nawet, jeśli wydaje się, że widać już światełko w tunelu i rozwiązanie, to często przy problemach większego kalibru jest to bardzo złudne.

Nie widziała też tego, jak wielką daje mi ONA siłę i oderwanie od codziennych problemów. Bo tego nie da się łatwo dostrzec. Bo tego po prostu nie widać. Można zobaczyć jak leżącemu na ziemi człowiekowi podaje ktoś rękę i on wstaje. Ale nie można zobaczyć tego, jak leżącemu gdzieś w czeluściach bezwładności problemów w głowie, ktoś daje wsparcie i jak on się podnosi. Można zobaczyć, jak leżący z wielkim trudem unosi najpierw palce, potem całą rękę i zbiera się z grymasem bólu by zacisnąć dłoń na czyjejś ręce. Można zobaczyć jak bierze głęboki oddech i resztkami sił zmusza się do zaciśnięcia dłoni by wstać. Ale czy można zobaczyć jak krok po kroku robi się to z własną psychiką? Czy można zobaczyć jak tragiczna sytuacja mały krok po kroku się polepsza? Czy można to zaplanować i zrealizować niczym z podaniem ręki leżąc w rynsztoku?

Przypomnijcie sobie Wasze najtrudniejsze sytuacje z Waszego życia. Przypomnijcie sobie jak było ciężko, jak każdy krok był wysiłkiem. Jak szukanie pozytywów ciężko przychodziło. Przypomnijcie sobie jakim to było wtedy wyzwaniem. Wiecie, że nie było Wam łatwo. Ale czy ktokolwiek z boku, kto nawet i wtedy przy Was był i na Was patrzył, mógł to zauważyć?

O takich rzeczach trudno mówić. Ciężko opowiadać. Jeszcze trudniej je zrozumieć.

Ciężko zrozumieć Ciebie, gdy cierpisz i nie widzisz wyjścia z sytuacji. Ciężko zrozumieć Twoim przyjaciołom i rodzinie, Twoje zachowanie, gdy się uśmiechasz i reagujesz pozytywnie na ich żart i gdy na ich rady mówisz im: "ok, zrobię tak" a tak naprawdę oni nie zdają sobie sprawy jak każdego dnia z trudem walczysz o kolejny oddech.

I gdy tak stała obok mnie, wszystko przestawało się liczyć. Każdy problem się kurczył i każda bolączka była mało istotna. Bo ona była obok mnie. Dzięki niej czułem siłę. Czułem radość życia. Czułem, że jest nadzieja, że może jeszcze nie wszystko stracone. Czułem, że może jeszcze dam radę. Suma dodawania mnie i jej dawała wyższy wynik niż dwa.

A na ogół tak nie jest.

Jako introwertyk, osoba z ogromnym bagażem doświadczeń i problemów, tracę energię przy innych ludziach z powodu tego, co doświadczyłem i tego, co mam w głowie. Każdy kontakt z drugim człowiekiem rodzi mniejszy lub większy ból.

To dzień tego typu. Gdy czuję się niezrozumiany i raniony nawet przez bliskich przyjaciół. Dziś myślę nawet negatywnie o tych, którzy często pomagali. O Adrianie, Piotrku, Mirku czy słowach Gośki sprzed dwóch tygodni.

Każdy człowiek ma wybór. Co robi i z kim spędza czas. Komu wyjawia swoje sekrety i kto zasługuje na zaufanie. Ale są takie dni, gdy to się zmienia. Gdy patrzy się na to inaczej i żałuje pewnych powiedzianych słów. Bo zamiast zrozumienia i empatii dostało się tylko kolejne rany do kolekcji. Zwłaszcza, jeśli dotyczy to tych spraw, które leżą tak blisko serca.

Wiecie, co jest najgorsze w podejściu człowieka do człowieka?

Że patrzą oni na wszystko ze swojej perspektywy. Że dają rady i kiedy mają inne zdanie niż ich przyjaciel, wyrażają swoją opinię, która najczęściej jest krytyką lub dezaprobatą. A to rani jeszcze bardziej.

To taka sytuacja jak z tym leżącym. Nie da się pokazać krok po kroku jak to rani. Szkoda, że się nie da. Bardzo szkoda. Fajnie jakby można nawet tym bliskim osobom dobitnie dać do zrozumienia jak ich słowa były bolesne, ile nowych ran jest dzięki nim. Szkoda, że nie można na siłę wlać im do buzi np. 5 litrów wódki. A potem uśmiechnąć się i spytać czy jest przyjemnie czy może boli? Ale zaraz, czemu tak drastycznie ? A czy ich słowa często takie nie były? Czy ich słowa nie powodowały bólu, kiedy oczekiwało się pomocy?

Bez znaczenia dla mnie jest to, która z tych bliskich osób, czym mnie uraziła. Ważne, że to zrobiła. Każde z tych słów jest dla mnie takiego samego kalibru. Wszystkie te ostatnie słowa nie były troską o mnie i szacunkiem do mojej osoby. Nie patrzyli oni wtedy na mnie i to, co dla mnie jest ważne. Nie dobre, tylko ważne. Ponieważ wyjawiając im swoje sekrety mówiłem o tym, co jest dla mnie ważne, ale niekonicznie dobre. Wyraziłem to najprościej jak się dało, wprost, a i tak spotkałem się z niezrozumieniem.

Ona była dla mnie wszystkim, co się w życiu liczy. To ona dawała mi szczęście. Ona dawała mi spokój. Ona była moim marzeniem i kluczem do mojego wewnętrznego spokoju. Umiała zapanować nade mną jak nikt inny. Niczym zaklinacz psów, zakładała mi kaganiec na pysk i momentalnie wracałem do pionu. Nie setki, a tysiące razy. I tego nikt nie potrafił zrozumieć. Ale może oni po prostu nigdy w życiu nie spotkali takiej osoby...

Patrząc jednak na to z drugiej strony, nawet ona będąc obok mnie, nie rozumiała tego, jak wiele dla mnie znaczy. Jedyne co od niej chciałem usłyszeć to, że ona tego chce. Stałem przed nią praktycznie z sercem na dłoni i prosiłem ją, by pokochała to serce. Czułem, że w tak silnej miłości, skala każdego problemu przestawałaby mieć znaczenie.

Jednak ciężko by inni z boku widzieli cały obraz sytuacji. A wiecie dlaczego? Bo tego nigdy nie widać! Nigdy nie widać drogi do sukcesu. Nie ma czegoś takiego jak droga, na którą łatwo wejść i można potem cieszyć się już beztroskim życiem. To zawsze pasmo porażek, bólu, zranionego serca, łez, potu, krwi i niewyspania.

I to jest najgorsze w innych ludziach. Gdy zapraszasz kogoś do swojego życia, do swojego domu, do swojej historii, a taka osoba Cię obraża patrzeniem ze swojej strony lub śmie sobie z Ciebie żartować.

I ostatnio tylko tego doświadczałem od innych osób. Wpuszczałem kogoś do siebie, a komuś przeszkadzał brud na podłodze, niewyrzucone opakowania po czymś lub coś, co nazywali w żartach bądź bez nich, moimi fobiami. I to właśnie sytuacje, w których powinienem powiedzieć by przechylili gardło i wlać im te 5 litrów wódki.

Może wtedy zrozumieliby, że to nie fobie, a wybory. Że to nie problem z czymś czy brud na umywalce tylko cena za coś innego.

W sklepie łatwo to widać. Idziesz do niego, przymierzasz płaszcz i po 20 minutach płacisz 300 zł. Ale kurwa nie zdajesz sobie sprawy ile kosztuje Cię płaszcz za 300 zł ani butelka Pepsi za 5 zł. Nie umiesz tego przeliczyć na pracę. Nie umiesz zobaczyć, że aby sobie to kupić, trzeba było odebrać 7 telefonów, wysłać 4 maile, usłyszeć krytykę od obcych ludzi czy tzw. "trudnych klientów", słuchać narzekania współpracowników, że pogoda im się nie podoba albo bolą ich plecy. Nie potrafią tego przeliczyć. Nie potrafią też spojrzeć na to, że sukces rodzi się w bólach.

A tego bólu była u mnie niezliczona ilość godzin. 2 lata spania po około 5 godzin na dobę, nieprzespane noce, późne chodzenie spać i wczesne wstawanie. Dbanie o porządek w domu i na ogrodzie, o firmę i ludzi z firmy. Spłacenie prawie 1,5 miliona długów, które zostały mi po ojcu. Pomoc znajomym, godziny słuchania o trywialnych problemach innych w morzu problemów własnych, które były większe niż ja. Ale by je rozwiązywać musiałem urosnąć. Być większy niż te problemy. Tak bym mógł nakryć je własnym butem i zdeptać. Niby nic trudnego, bo rozmiar buta mam 47. Sęk w tym, że trudno znaleźć takie buty... a kiedy nie można ich znaleźć, trzeba chodzić boso... bo tak jak napisałem o sukcesie, nie ma drogi do tego przyjemnej.

By odnieść sukces trzeba wiele poświęcić. Czy sukces zawodowy czy w miłości albo mieć szczęście w rodzinie, to nie ma znaczenia. Punktem wspólnym osiągnięć jest POŚWIĘCENIE.

Poświęcić trzeba czas. Trzeba pasje. Sen. Jedzenie. Kasę. Czasem też znajomych i przyjaciół albo rodzinę.

A to nie jest dla wszystkich oczywiste.

To w ogóle nie jest zrozumiałe dla większości osób.

Gdybym powiedział moim znajomym, co musiałem zrobić na przestrzeni lat by być w miejscu, w którym jestem, nikt by mi nie uwierzył. I sądzę, że gdyby wiedzieli jaka jest prawda, nie byłoby przy mnie nikogo.

Może były ktoś kto to by czytał, ale wątpię by chciał ze mną wtedy gadać. Byłby przy mnie tylko osoby interesowne oraz te bardzo zdeterminowane i gotowe do poświęceń, aby iść podobną drogą. Ale swoją.

Kojarzy mi się z tym jedna sytuacja z czasów, gdy mieszkałem na Mokotowie. Miałem wtedy jedną dobrą koleżankę, bodajże 7 lat ode mnie starszą, czyli bardziej doświadczoną życiowo. Od kilku lat lubiliśmy razem gadać, śmiać się i wymieniać poglądami na życie, raz nawet w pięcioosobowym gronie spędzaliśmy Sylwestra.

Krótko po mojej przeprowadzce do Warszawy spędzaliśmy razem więcej czasu. Aż do pamiętnego wieczoru, kiedy to się skończyło...

Zaprosiłem ją do siebie i razem z moją współlokatorką Palcią, piliśmy jakiś alkohol. I nagle owa koleżanka rzuciła pod moim adresem jakiś uszczypliwy żart. Coś, co zabolało i miało zranić. Nie patrzyła wtedy na mnie, bo mówiąc coś, co ma ranić celowo, nie patrzy się na dobre samopoczucie drugiej osoby. Powiedziałem jej wtedy zupełnie poważnie by uważała na słowa. Ona chyba wtedy nie zauważyła, że mówię śmiertelnie poważnie. Chciała to gdzieś zamieść i rzuciła kolejny żart. Co jeszcze bardziej mnie rozjuszyło. Powiedziałem jej, więc krócej, że ostrzegam i że przestaję już być miły. Po czym ona znowu rzuciła jakiś tekst, który świadczył o kompletnym braku zrozumienia sytuacji i tego, że ja mówię serio. I wtedy już nie wytrzymałem. Powiedziałem najspokojniej jak umiałem: "wstań i wyjdź". W środku drżałem. Ale w tym jednym momencie zrozumiałem, że nie chcę takich znajomości w swoim życiu. Nie chcę kogoś, kto nie liczy się z moimi uczuciami. Wiedziałem w duchu, że jeśli zaraz nie opuści naszego mieszkania to złapię ją za cokolwiek i siłą wyrzucę z mieszkania. Taki to był stan i taka obraza. Ale ona już to chyba wyczuła. I tylko powiedziała: "wiesz, że jak teraz wyjdę to już nigdy nie wrócę?". A ja z pełną świadomością moich potrzeb powiedziałem, że nie chcę by wracała i to było zgodne ze mną.

To było właśnie poświęcenie. To było postawienie wyżej siebie niż osoby, który rani i wypowiada jakieś słowa bez patrzenia na emocje drugiej strony. Dziś po ponad 5 latach jestem dumny z takiego swojego zachowania. Choć nie wiem czy miałbym dość siły, odwagi i rozumu by się tak zachować. Wiem jednak, że bez tego, dalej bym od czasu do czasu doznawał cierpienia i chamskich uwag. A tego z całą świadomością siebie - po prostu nie chciałem.

I teraz, po raz kolejny poświęciłem pewne osoby ze swojego życia, swój czas, pieniądze czy inne sprawy byle tylko wyjechać złapać to marzenie. Jednak po pewnym czasie zrozumiałem, że to była droga donikąd. Nie było celu i nie było spełnionego marzenia. Czy właśnie przed tym chcieli ostrzec mnie znajomi? Dla nich pewnie wygodne było to bym siedział w domu i nie próbował. Był takim, jakim mnie polubili i jaki dla nich byłem. Wiedzieli pewnie podświadomie, że jeżeli ktoś taki pojawi się w moim życiu, nic już nie będzie takie samo. Nie będę też miał tyle czasu dla nich. Ale tak się nie stało. Więc kiedy morze łez zostanie wypłakane po raz kolejny, poświęcenie okaże się stratą i obdarciem z marzeń, będę mógł wytrzeć łzy i powrócić do nich, dziękując, że od tylu lat są przy mnie. A będą, nie dlatego, że nie mamy wad, ale dlatego, że nie daliśmy się wzajemnie odtrącić, zniechęcić i wiele rzeczy i przykrych słów sobie wybaczyliśmy.